บทที่ 9 โอกาสที่มาถึง

บทที่ 9 โอกาสที่มาถึง

“ว้าว... เจ้าเด็กเบอร์ 21 นั่นเก่งชะมัด”

เสียงผู้ชมคนหนึ่งดังขึ้น

“จริงด้วย ตั้งแต่เขาลงมา เกมของทีมเยาวชนบาเลนเซียเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย”

อีกคนเสริม

“ว่าแต่เด็กคนนั้นใครกัน?”

มีเสียงถามต่อมา โคมิที่นั่งฟังอยู่ใจเต้นรัว อยากจะตะโกนบอกทุกคนให้รู้ว่า ‘นั่นลูกชายฉันเอง!’ แต่เธอก็ต้องข่มใจรักษาอาการไว้

ส่วนโฮริที่ปกติไม่ค่อยสนใจเรื่องของพี่ชาย วันนี้กลับดูสนุกไปกับเกม เธอนั่งไม่ติดเก้าอี้และพูดขึ้นบ้าง

“เฮ้ย นั่นพี่ชายฉันเองแหละ!”

เธอหันไปบอกเด็กผู้หญิงข้าง ๆ

“จริงเหรอ หล่อจังเลยอะ”

เด็กสาวคนนั้นตาเป็นประกาย

“แน่นอน ก็พี่ชายฉันนี่นา”

โฮริยืดอกรับ ก่อนที่เสียงเฮลั่นสนามจะดึงความสนใจของทุกคนกลับไปที่เกม เพราะบอลกลับมาอยู่ที่เท้าอิซานอีกแล้ว

นาทีที่ 45

‘อิซาน ผู้ที่ได้รับเสียงเชียร์ล้นหลามนับตั้งแต่ลงสนาม ได้บอลอีกครั้งครับ เขาพาบอลขึ้นหน้า จ่ายฝากไปให้หมายเลข 8 โซซ่า... โซซ่าจับบอลหนึ่งจังหวะแล้วคืนกลับมาให้อิซาน!’

‘อิซานรับบอล กระชากขึ้นหน้า! พยายามจะโซโล่เดี่ยวเหมือนที่ทำมาตลอดตั้งแต่ลงมา! อิซานเผชิญหน้ากับกองหลัง... สับขาหลอกรัว ๆ ครับ! โอ้โห หลอกจนหลังหัก! เขาผ่านไปได้แล้ว!’

‘อิซานยังพาบอลตะลุยฝ่าดงแข้งเข้าไปในแดนกลางอัลโบรายา! เขาชะลอความเร็วลงนิดนึงเพื่อประเมินสถานการณ์... แตะบอลแต่งจังหวะ... แล้วซัดไกลเลยครับ!! โอ้โหหห!! ประตูสุดสวยจากอิซาน!!’

***** {ภาพเหตุการณ์ในสนาม}

โค้ชโอยาร์ซาบาลขยับตัวออกมายืนชิดเส้นข้างสนาม ทันทีที่อิซานพาบอลเข้าสู่พื้นที่สุดท้ายของอัลโบรายา

ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัวไปไหนต่อ อิซานก็ง้างเท้ายิงเต็มข้อจากนอกกรอบเขตโทษ บอลพุ่งเสียบตาข่ายแทบขาด!

โค้ชโอยาร์ซาบาลชูมือขึ้นฟ้าด้วยความสะใจ เขาเครียดจนแทบบ้าตั้งแต่เริ่มเกม แต่ความกังวลทั้งหมดหายวับไปทันทีที่อิซานก้าวลงสนาม

‘เด็กคนนี้คือเพชรเม็ดงามจริง ๆ’

โค้ชคิดในใจ

อิซานที่เพิ่งยิงประตูได้ วิ่งตรงไปที่อัฒจันทร์ฝั่งที่แม่และน้องสาวนั่งอยู่ แล้วโค้งคำนับเป็นท่าดีใจ

โคมิกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว

“นั่นลูกชายฉัน! ลูกชายฉันเอง!”

เธอชี้มือไปที่อิซาน

“คุณมีลูกชายที่ยอดเยี่ยมมากครับมาดาม”

คนข้าง ๆ หันมาชื่นชม

“ฉันรู้ค่ะ... ฉันรู้”

โคมิตอบทั้งน้ำตา

ปี๊ดดด!

กรรมการเป่านกหวีดเริ่มเกมอีกครั้ง

‘เป็นแมตช์เยาวชนที่มันหยดจริง ๆ ครับ! อัลโบรายา 2 บาเลนเซีย 2!’

ผู้บรรยายประกาศ

เกมดำเนินต่อไป แต่คราวนี้โค้ชอัลโบรายาตัดสินใจสั่งลูกทีม ‘อุดประตู’ หรือจอดรถบัสขวางหน้าประตู ผู้เล่นทุกคนถอยลงมาตั้งรับจนแทบจะเป็นแผน 8-2 โดยไม่มีกองหน้าทิ้งไว้เลย

“ดูเหมือนจะพอใจกับผลเสมอสินะ”

โค้ชโอยาร์ซาบาลบ่นพึมพำ

ทีมบาเลนเซียพยายามบุกอย่างหนัก เกือบจะได้ประตูหลายครั้งแต่โชคไม่เข้าข้าง บอลเฉียดเสาออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรบ้าง หรือชนเสาบ้าง

[มุมมองผู้บรรยาย]

‘บาเลนเซียทุ่มสุดตัวครับ ระดมยิงและจ่ายบอลเข้าทำจากทุกทิศทุกทาง ซ้าย ขวา กลาง... แต่ยังเจาะไม่เข้าสักที’

‘ถ้าจะมีประตูชัยเกิดขึ้น ก็ต้องเป็นตอนนี้แหละครับ!’

ทันใดนั้น อูเอเบส รามอส ของบาเลนเซียถูกทำฟาวล์ที่หน้ากรอบเขตโทษ

กรรมการเป่านกหวีดทันทีและแจกใบเหลืองให้ผู้เล่นอัลโบรายา โซซ่าหยิบบอลมาตั้งเตรียมยิงฟรีคิก แต่จู่ ๆ ก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงโค้ชตะโกนสั่ง

“ให้มิอุระยิง!”

โซซ่าแม้จะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็จำลูกฟรีคิกของอิซานในการซ้อมได้ดี ว่าหมอนี่ยิงแม่นกว่าเขา และเขารู้ดีว่าแมตช์นี้สำคัญแค่ไหน

เขาโยนบอลไปให้อิซานที่ยืนงง ๆ เพราะไม่ได้ยินคำสั่งโค้ช

“โค้ชสั่งให้นายยิง”

โซซ่าบอก

“อ๋อ...”

อิซานตอบสั้น ๆ

เขาเดินไปวางบอลที่จุดเกิดเหตุ ถอยหลังออกมา 3 ก้าว สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ... ทุกอย่างในสนามเงียบกริบ

อิซานวิ่งเข้าหาบอล เหวี่ยงเท้าขวาเตะเข้าที่ใต้ลูกด้านขวา บอลลอยข้ามกำแพงและปั่นไซด์โค้งอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะมุดลงเสียบมุมประตูอย่างสวยงาม!

{มุมมองผู้บรรยาย}

‘หมายเลข 8 โซซ่า ทำท่าจะยิงเองครับ... แต่เดี๋ยวนะ! เขาโยนบอลให้ดาวเด่นวันนี้ อิซาน มิอุระ ครับ! นี่เขายิงฟรีคิกได้ด้วยเหรอเนี่ย?’

‘โอ้โห... ถ้าทำได้จริง หมอนี่จะเป็นอาวุธครบเครื่องของบาเลนเซียเลยนะครับ... อิซานวางบอลที่เส้นเขตโทษ... ถอยหลัง... วิ่งเข้าไป... ยิงครับ!!’

‘โกลลลลาโซ่!!! มาราบิโยโซ่!! โอ้โห! สุดยอดครับ! บาเลนเซียเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเลยครับที่ได้เด็กคนนี้มา! พรสวรรค์อะไรขนาดนี้!’

อิซานวิ่งไปที่ซุ้มม้านั่งสำรอง กระโดดกอดโค้ชโอยาร์ซาบาลแน่น

“ขอบคุณครับโค้ช”

อิซานกระซิบ

สามคำนั้นดังก้องในใจโค้ชโอยาร์ซาบาล เขาคิดในใจ ‘เจ้าหนู... จากนี้ไปเส้นทางของนายมีแต่จะพุ่งขึ้นสูงแล้วล่ะ’

‘เฟร์ราน’ แมวมองที่ได้รับคำสั่งให้จับตาดูอิซาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหา ปาตริซิโอ โมเรโน่ ผู้ช่วยโค้ชชุดใหญ่

“เขาของจริงครับ เริ่มต้นที่ม้านั่งสำรอง ลงมาเปลี่ยนเกม ยิง 2 จ่าย 1”

เขารายงานทันทีที่ปลายสายรับ

“บอกโอยาร์ซาบาลให้เลื่อนชั้นเขาขึ้นมา ก่อนแมตช์หน้าเลยนะ... ปิเอโตรเจ็บยาว เรากำลังขาดคนแทนพอดี”

ปาตริซิโอสั่งการก่อนวางสาย เฟร์รานเดินออกจากสนามทันที

ปี๊ด ปิ๊ด ปี๊ดดด!

เสียงนกหวีดยาวจบการแข่งขัน นักเตะทั้งสองทีมเดินจับมือแสดงน้ำใจนักกีฬา

“วันนี้นายชนะ”

‘อัลโฟ’ โค้ชอัลโบรายากล่าว

“คงงั้นมั้ง”

โอยาร์ซาบาลยิ้มกว้าง

“นายมีนักเตะปีศาจอยู่ในทีมชัด ๆ”

อัลโฟพยักพเยิดหน้าไปทางอิซานที่ยืนคุยอยู่กับโฆเซ่และโซซ่า

“ฉันรู้”

โอยาร์ซาบาลตอบสั้น ๆ ก่อนเดินแยกออกมา

ในห้องแต่งตัว หลังจากนักเตะอาบน้ำเสร็จ โค้ชโอยาร์ซาบาลก็เดินเข้ามา

“วันนี้พวกแกเล่นกันห่วยแตกมาก”

“แต่... ครึ่งหลังและช่วงท้ายเกมพวกแกทำได้ดี เพราะงั้นฉันจะละเว้นการด่าหนัก ๆ ไว้ก่อนเพราะเราชนะ แต่จำไว้... อย่าให้มีแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

“จงเริ่มเกมเหมือนกับว่ามันเป็นนัดสุดท้ายของชีวิต เข้าใจไหม!”

“ครับโค้ช!”

ทุกคนขานรับพร้อมเพรียง

เขามองไปที่อิซานแล้วยิ้ม ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อนึกถึงคำสั่งของโค้ชปาตริซิโอ

‘เฮ้อ... ฉันคงไปตัดปีกเขาไม่ได้สินะ’

เขาคิดพลางยิ้มมุมปาก

“โอเค... เจอกันวันมะรืนที่สนามซ้อม พรุ่งนี้หยุดพักผ่อนให้เต็มที่!”

เด็ก ๆ เฮลั่น ดีใจที่ได้วันหยุด ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

“โอ๊ยยย มิอุระ! ลูกแม่เป็นอัจฉริยะฟุตบอลหรือเปล่าเนี่ย!”

โคมิพุ่งเข้ากอดอิซานแน่นทันทีที่เจอกัน

“แม่อ่า...”

อิซานร้องเสียงหลง

โคมิไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ดึงโฮริที่ทำหน้าเบื่อโลกเข้ามาร่วมวงกอดกันกลมเป็นก้อนเดียว เด็ก ๆ เลิกขัดขืนและยอมให้กอดแต่โดยดี

ขากลับบ้าน โคมิกับโฮริคุยกันจ้อตลอดทาง ส่วนอิซานหลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจบแมตช์

“อะไรนะ!”

โค้ชโอยาร์ซาบาลอุทานใส่โทรศัพท์

“เขาอยากให้ผมเลื่อนชั้นเด็กนั่นก่อนแมตช์ต่อไปของ U-19 งั้นเหรอ? แต่มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ เขาเพิ่ง 14 เองนะ!”

หลังจากเถียงกันไปมาพักใหญ่ สุดท้ายเขาก็ยอมจำนนและวางสาย แม้จะเพิ่งรู้จักอิซานได้ไม่นาน แต่เขาก็เริ่มผูกพันกับเด็กคนนี้

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนเดินออกจากห้องทำงาน

แมตช์แข่งวันศุกร์ ทำให้อิซานนอนตื่นสายได้ถึง 9 โมงเช้าในวันเสาร์

เขารีบลงมาดื่มนมแล้วเริ่มเล่นโยคะ พอเหงื่อเริ่มซึม เขาก็รีบออกไปทำภารกิจประจำวันต่อทันทีโดยไม่รอให้ตัวแห้ง

ติ๊ง!

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการทำประตูแรกและแอสซิสต์แรก]

รางวัลระบบ : 10 แต้มค่าพลัง และ ยาฟื้นฟู

ติ๊ง!

[ภารกิจประจำวันสำเร็จ]

• +2 แต้มค่าพลัง
• +300 แต้มตำนาน

อิซานอ่านข้อความแล้วเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว

ข้อมูลผู้เล่น

■■■■■■■■■

ชื่อ : [อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ]

อายุ : [14 ปี]

ส่วนสูง : [1.78 เมตร (5 ฟุต 10 นิ้ว)]

อาชีพ : [นักฟุตบอล]

สถานะ : [ผู้เล่นเยาวชน]

ทีม : [อะคาเดมียูธบาเลนเซีย เอฟซี]

การประเมินโดยระบบ : [ดาวรุ่งน่าจับตามอง]

คะแนนผู้เล่น  : [64/100]

ตำแหน่ง : [กองหน้ากึ่งปีก / กองกลางตัวรุก]

ศักยภาพ : [87]

แต้มตำนาน : [5,900 / 10,000 (เพื่อเลื่อนเป็น Lv.3)]

แต้มค่าพลัง : [2] + 14 > [16]

ค่าพลัง

■■■■

ความเร็ว : 70

การควบคุมร่างกาย : 60

การรับรู้พื้นที่ : 64 [+4]

เทคนิค : 63

การยิงประตู : 62

การส่งบอล : 61 [+1]

ความแข็งแกร่งของร่างกาย : 64

ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด : 3 ดาว

ทักษะการเล่น : 4 ดาว

ทักษะที่มี

■■■■■■■■■■■■

สับขาหลอก : ความสำเร็จ 85%

ลา โครเกต้า : ความสำเร็จ 50%

ครัฟฟ์ เทิร์น : ความสำเร็จ 70%

รูเล็ตต์ : ความสำเร็จ 50%

อิซานตัดสินใจอัปเกรดค่าการส่งบอลและการควบคุมร่างกายเพิ่มอีก

เขาคลิกที่ การส่งบอล

การส่งบอล : 61

■■■■■

การส่งบอลสั้น : 61

การส่งบอลยาว : 60

การเปิดบอล : 60

อิซานเพิ่ม 2 แต้มให้ การส่งบอลสั้น (เป็น 63) และเพิ่มอย่างละ 3 แต้มให้ การส่งบอลยาว และ การเปิดบอล (เป็น 63 ทั้งคู่)

การส่งบอล : 63

■■■■■

การส่งบอลสั้น : 63

การส่งบอลยาว : 63

การเปิดบอล : 63

จากนั้นเขาไปที่หมวด การควบคุมร่างกาย เพื่อใช้ 8 แต้มที่เหลือ

การควบคุมร่างกาย : 61

■■■■■■■

ความคล่องตัว : 65

การกระโดด : 56

ปฏิกิริยา : 56

สมดุลร่างกาย : 60

เขาเท 4 แต้มให้ทั้ง การกระโดด และ ปฏิกิริยา ทำให้ค่าพลังย่อยทุกตัวในหมวดนี้แตะหลัก 60 ทั้งหมด

การควบคุมร่างกาย : 62

■■■■■■■

ความคล่องตัว : 65

การกระโดด : 56 [+4] > 60

ปฏิกิริยา : 56 [+4] > 60

สมดุลร่างกาย : 60

สรุปค่าพลังใหม่

■■■■

ความเร็ว : 70

การควบคุมร่างกาย : 60 [+2] > 62

การรับรู้พื้นที่ : 64 [+4]

เทคนิค : 63

การยิงประตู : 62

การส่งบอล : 62 [+1] > 63

ความแข็งแกร่งของร่างกาย : 64

ติ๊ง!

[คะแนนผู้เล่นเพิ่มขึ้นจาก 64 > 65]

อิซานเห็นว่าเรตติ้งขยับขึ้นแค่นิดเดียว เขาจึงตั้งใจว่าจากนี้ไปจะดองแต้มไว้เยอะ ๆ แล้วค่อยอัปเกรดทีเดียวให้เรตติ้งพุ่งกระฉูด

เขากลับเข้าบ้าน ใช้ยาฟื้นฟูระดับ B ที่ได้จากระบบ แล้วอาบน้ำลงมากินมื้อสาย

อิซานนอนเปื่อยอยู่หน้าทีวีทั้งวัน จนกระทั่งโทรศัพท์ของแม่ดังขึ้น

เขารับสายเห็นเบอร์แปลก จึงยื่นให้แม่คุยต่อ แล้วหันกลับไปสนใจทีวี

“ฮัลโหลค่ะ...”

โคมิรับสาย

“อ๋อ... โค้ชของมิอุระเหรอคะ?”

ประโยคนั้นดึงความสนใจอิซานกลับมาทันที

แม่คุยโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะวางสาย

“โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันบอกแกให้”

“เขาว่าไงบ้างครับแม่?”

อิซานรีบถาม

“เขาบอกว่า... ให้ลูกไปเจอที่สโมสรวันมะรืนนี้ เพื่อคุยเรื่องการเลื่อนชั้น”

โคมิบอกแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

“อ๋อ โอเคครับ...”

อิซานตอบรับเนือย ๆ ก่อนที่สมองจะประมวลผลเสร็จ

“เดี๋ยวนะ... อะไรนะ!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน