บทที่ 18 มหาวิทยาลัยนักสู้ชางอวิ๋น หลิวอวิ๋นจิ่น

บทที่ 18 มหาวิทยาลัยนักสู้ชางอวิ๋น หลิวอวิ๋นจิ่น

"ระบบ แกใจเย็นๆ ก่อนนะ!"

"ทำไมถึงได้ขี้โมโหขนาดนี้ เอะอะก็จะระเบิดตัวเอง!"

"เดี๋ยวฉันจะหาทางสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกที่ค้างอยู่ให้ครบเองแหละ"

สวีเทียนหลินพูดอย่างหมดคำพูด

เขาหันไปมองในลานกว้าง แคนดิซกำลังนั่งแกว่งขาน้อยๆ อย่างอารมณ์ดีอยู่บนกิ่งของต้นไม้อัคคี ปากก็ฮัมเพลงที่ไม่รู้จัก สวีเทียนหลินก็อดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้

เขาเดินกลับเข้าไปในตัวอาคาร นั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งหลังเคาน์เตอร์ แล้วเริ่มคำนวณ

"เริ่มจากสร้างห้องเตียงใหญ่สุดหรูสำหรับบำเพ็ญเพียรให้ครบก่อน"

"ระบบ เพิ่มจำนวนห้องเตียงใหญ่สุดหรูสำหรับบำเพ็ญเพียรให้ครบ 300 ห้อง"

【ก่อสร้างสำเร็จ แต้มก่อสร้าง -28,600】

"ปลดล็อกห้องธีมจำลองการฝึกซ้อม แล้วสร้างให้ครบ 100 ห้อง"

【ปลดล็อกห้องธีมจำลองการฝึกซ้อมสำเร็จ แต้มก่อสร้าง -10,000】

【ก่อสร้างสำเร็จ แต้มก่อสร้าง -20,000】

(ห้องธีมจำลองการฝึกซ้อม: 200 แต้มก่อสร้าง/ห้อง)

"สร้างสปาชำระล้างปราณสังหารอีก 99 ห้อง"

(สปาชำระล้างปราณสังหาร: 500 แต้มก่อสร้าง/ห้อง)

【ก่อสร้างสำเร็จ แต้มก่อสร้าง -49,500】

【แต้มก่อสร้างคงเหลือ: 5,150】

"จิ๊... แต้มก่อสร้างนี่ก็เหมือนเงินนั่นแหละ ตอนแรกเห็นแสนกว่าก็นึกว่าเยอะ ที่ไหนได้ ใช้แป๊บเดียวก็หมดแล้ว!"

สวีเทียนหลินมองดูยอดเงินคงเหลือที่เหลือแค่ไม่กี่พัน แล้วก็บ่นกระปอดกระแปด

"แต่แนวทางการขยายกิจการถือว่าถูกต้องแล้ว พวกนี้แหละที่จะเป็นแหล่งรายได้หลักในอนาคต"

"ยังไงก็ไม่มีทางขาดทุน"

"ส่วนเงินที่เหลือคงไม่พอสร้างอย่างอื่นแล้ว คงต้องรอให้พวกฉินซวี่ส่งข่าวกลับไป แล้วรอรับลูกค้าลอตใหม่ ถึงจะหาแต้มมาสร้างต่อได้"

【เปิดใช้งานแผนกต้อนรับ ปลดล็อกบริการรถรับส่งแขก ใช้แต้มก่อสร้าง 10,000 แต้ม】

【ออนเซ็นน้ำพุแห่งชีวิต สามารถรักษาอาการบาดเจ็บทุกชนิด ฟื้นฟูเส้นลมปราณ และเพิ่มพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ใช้แต้มก่อสร้าง 50,000 แต้ม】

【ร้านกาชาปองสุ่มไอเทมจากทั่วทุกมิติ lv.01 → lv.02 เพิ่มจำนวนกาชาปองที่รีเฟรชจาก 10 เป็น 20 ใช้แต้มก่อสร้าง 1,000,000 แต้ม】

"ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกฉินซวี่กับหลัวอวี่โหรวกลับถึงบ้านกันหรือยังนะ——"

สวีเทียนหลินบิดขี้เกียจ

เขาเชื่อมั่นว่าทันทีที่ฉินซวี่นำไหสุ่มกลับไป จะต้องสร้างกระแสฮือฮาในแดนมนุษย์ได้อย่างแน่นอน

ส่วนเขาก็แค่รอรับความปังอย่างสบายใจ

เรื่องแบบนี้รีบร้อนไปก็เปล่าประโยชน์

"ชีวิตมันช่างดีงาม~"

สวีเทียนหลินหาท่าที่สบายที่สุดเอนกายลงบนเก้าอี้เอนหลังเคาน์เตอร์ ยกขาสองข้างพาดบนโต๊ะพลางฮัมเพลง

แต่เก้าอี้หลังเคาน์เตอร์มันไม่ได้นั่งสบายขนาดนั้น ทำให้ระดับความสุขของสวีเทียนหลินลดลง -1

"ยังไงก็ต้องรีบอัปเกรดรีสอร์ตให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องมาทำตัวเป็นพนักงานต้อนรับแบบนี้ ฉันเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่นะเว้ย"

สวีเทียนหลินหยิบผ้าห่มที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนทะลุมิติมาปูรองบนเก้าอี้ เพื่อให้นอนสบายขึ้นอีกนิด

"เอาเถอะ ตอนนี้ก็งีบสักตื่นก่อนแล้วกัน!"

——

จุดเทเลพอร์ต เมืองชางอวิ๋น สมรภูมิทั่วทุกมิติ

ค่ายกลเทเลพอร์ตอันยิ่งใหญ่สูงกว่าสิบเมตร ภายในค่ายกลมีแสงสว่างวาบขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างของคนหลายคนทยอยปรากฏตัวออกมาจากค่ายกล

รอบๆ ค่ายกลมีกองกำลังรักษาการณ์เมืองชางอวิ๋นยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนา ผู้ที่เดินทางกลับมาจากค่ายกลทุกคนจะต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดจากกองกำลังรักษาการณ์ก่อนจึงจะได้รับอนุญาตให้ผ่านไปได้

เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้มีเผ่าพันธุ์ต่างดาวลักลอบแฝงตัวเข้ามา

แสงสีฟ้าในค่ายกลสว่างวาบ ร่างของกลุ่มฉินซวี่ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

"ในที่สุดก็กลับมาถึงสักที!"

"อากาศที่ไม่มีปราณสังหารนี่มันสดชื่นจริงๆ!"

โจวจื้อเฉียงบิดขี้เกียจพลางเอ่ยขึ้น

การได้กลับมายังแผ่นดินเกิด ทำให้ประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดของเขาได้ผ่อนคลายลง

ฉินซวี่ที่เดินนำหน้าปรายตามองโจวจื้อเฉียงแต่ไม่ได้พูดอะไร ทันทีที่การเทเลพอร์ตเสร็จสิ้น เขาก็รีบถ่ายพลังหยวนเข้าไปในอุปกรณ์มิติของตนเอง

ไหสีดำทะมึนทั้งสี่ใบยังคงนอนนิ่งอยู่ภายในนั้น

"ฟู่——"

ฉินซวี่ถอนหายใจยาวออกมาโดยไม่รู้ตัว

จนถึงวินาทีนี้ เขาถึงมั่นใจ 100% ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในรีสอร์ตแห่งนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา

แต่ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องตรวจสอบให้แน่ใจอีกขั้นว่า ของพวกนี้ใช้งานได้จริงหรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนี้ สีหน้าของฉินซวี่ก็เคร่งขรึมขึ้น

เรื่องนี้สำคัญมาก เขาจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เหมือนอย่างที่ซุนซวี่เคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ ห้องพักที่สามารถเร่งความเร็วในการฝึกได้ 10 เท่า ไหสุ่มที่สามารถเปิดได้ของวิเศษต่างๆ...

สิ่งเหล่านี้ จะเป็นตัวพลิกอนาคตของเผ่ามนุษย์ทั้งมวล!

"กลับมหาวิทยาลัยกันก่อน"

"เราจะไปหาท่านอธิการบดีโดยตรง"

ภายใต้การนำของฉินซวี่ พวกเขาผ่านการตรวจสอบของกองกำลังรักษาการณ์เมืองชางอวิ๋นมาได้อย่างราบรื่น และมุ่งหน้ากลับไปยังมหาวิทยาลัยนักสู้อันดับหนึ่งแห่งเมืองชางอวิ๋น

มหาวิทยาลัยนักสู้อันดับหนึ่งแห่งเมืองชางอวิ๋น หรือเรียกสั้นๆ ว่า มหาวิทยาลัยชางอวิ๋น

ในฐานะสถาบันการศึกษาสูงสุดของเมืองชางอวิ๋น จึงมีค่ายกลเทเลพอร์ตที่เชื่อมต่อกับพื้นที่สมรภูมิทั่วทุกมิติโดยเฉพาะ ทำให้พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็เดินทางกลับมาถึง

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยชางอวิ๋น ฉินซวี่ก็ไม่รอช้า พากลุ่มคนมุ่งตรงไปยังตึกบริหารกลาง ห้องพักอธิการบดีทันที

"กลับมากันแล้ว เข้ามาสิ"

ยังไม่ทันที่ฉินซวี่จะเคาะประตู เสียงอันทรงพลังและหนักแน่นก็ดังออกมาจากข้างใน

เมื่อก้าวเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือห้องทำงานกว้างขวางขนาดเกือบร้อยตารางเมตร

ภายในห้องสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่นเกาะ แม้จะกว้างแต่เฟอร์นิเจอร์กลับไม่ซับซ้อนนัก มีชั้นหนังสือขนาดใหญ่กว่าสิบตู้ที่กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของห้อง

หน้ากระจกบานใหญ่ มีโต๊ะทำงานไม้สีน้ำตาลแดงตั้งอยู่ เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่ก็ดังมาจากชายชราวัยหกสิบกว่าที่นั่งอยู่หลังโต๊ะนั่นเอง

ชายชราในชุดคลุมตัวหลวม ท่าทางกระฉับกระเฉงแข็งแรง กำลังมองกลุ่มคนที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

"กลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว ค่ายกลเทเลพอร์ตเขตรอบนอกนั่นถูกผนึกไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดแบบนี้ขึ้นได้"

"ท่านอธิการบดี"

"ท่านอาจารย์!"

ทุกคนยกมือขึ้นแตะหน้าอกโค้งคำนับทักทายอย่างพร้อมเพรียง ท่าทางสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

หลิวอวิ๋นจิ่น อธิการบดีมหาวิทยาลัยชางอวิ๋น ผู้เป็นยอดฝีมือระดับทะเลนภาขั้นสูงสุด และยังเป็นอาจารย์ของฉินซวี่อีกด้วย

"เดินทางมาเหนื่อยๆ นั่งลงเถอะ"

หลิวอวิ๋นจิ่นโบกมือเรียกทุกคนให้มานั่งที่โต๊ะรับแขกตรงหน้า

"การเดินทางไปเขตแกนกลาง A4 ครั้งนี้ ราบรื่นดีไหม?"

เขาพูดพลางหันไปมองฉินซวี่ที่เป็นผู้นำทีม สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น

"เธอเนี่ยนะ ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลย"

"เขตแกนกลาง A4 ของสมรภูมิทั่วทุกมิติ มีพวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวระดับทะเลนภาโผล่มาบ่อยๆ นะ!"

"ขอโทษครับท่านอาจารย์"

ฉินซวี่ยืนตัวตรงแน่วต่อหน้าอาจารย์ของตน ราวกับเด็กที่ทำความผิด

"ผมแค่กลัวว่าอวี่โหรวจะ..."

"ช่างเถอะ กลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว"

หลิวอวิ๋นจิ่นโบกมือตัดบทคำแก้ตัวของฉินซวี่ "ที่พวกเธอมาหาฉัน มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?"

เขากวาดสายตามองคนที่ตามหลังฉินซวี่ด้วยความสงสัย ก่อนจะยกชาตรงหน้าขึ้นจิบเบาๆ

เขารู้ดีว่า หากไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ ลูกศิษย์คนโปรดของเขาคนนี้คงไม่พาอาจารย์และนักศึกษามาหาเขาถึงที่นี่แน่นอน

ฉินซวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง คิดหาคำพูดอยู่นานก็ไม่รู้จะเริ่มอธิบายยังไงดี เมื่อเห็นสายตาตั้งคำถามของอาจารย์ เขาจึงต้องแข็งใจพูดเข้าประเด็นทันที

"ท่านอาจารย์ครับ ครั้งนี้พวกเราไปเจอรีสอร์ตแห่งหนึ่งในเขตแกนกลางครับ"

"พรวด——"

"แค่กๆๆ..."

น้ำชาที่หลิวอวิ๋นจิ่นเพิ่งจิบเข้าไปถูกพ่นออกมาจนหมด ก่อนที่เขาจะไอสำลักอย่างรุนแรง

"เธอพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกทีสิ?"

กว่าจะตั้งสติได้ เขาก็ขมวดคิ้วมองลูกศิษย์คนโปรดอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าฉินซวี่กินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่า

แกลองทบทวนสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยดีไหม?

ที่ไหนนะ?

รีสอร์ต?

ในเขตแกนกลาง A4 ของสมรภูมิทั่วทุกมิติเนี่ยนะ?

ตกลงแกไปช่วยคนหรือไปพักร้อนกันแน่?

ฉินซวี่ฝืนยิ้มที่ดูไม่ค่อยจืดนักออกมา แล้วทิ้งระเบิดลูกต่อไปทันที

"พวกเราไปเจอรีสอร์ตแห่งหนึ่งมาจริงๆ ครับ"

"และอวี่โหรวก็ซื้อน้ำทิพย์ชำระไขกระดูกระดับ S ได้จากที่นั่นด้วยครับ..."