บทที่ 12 เดคานตัดสินใจจะสร้างอุปกรณ์ให้เธอ

คอร์เนเลียไม่ค่อยชอบหอสมุดเท่าไหร่นัก

เรียกได้ว่าเธอแทบจะไม่เคยเหยียบย่างมาที่นี่เลยด้วยซ้ำ

แต่เพื่อให้รอดพ้นจากการสอบตกในอนาคต ดูเหมือนว่าเธอจะต้องตามเดคานมาเรียนที่นี่ให้บ่อยขึ้นเสียแล้ว

ทั้งสองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะกลมตัวเล็กๆ

เดิมทีเดคานตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือให้จบเล่มก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องแผนการพิชิตโลกแห่งเงากับคอร์เนเลีย

แต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นคอร์เนเลียนั่งหลับตาเงียบๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม

เธออ่านหนังสือได้แค่แป๊บเดียว ดูเหมือนจะปวดหัวก็เลยวางหนังสือลง

จากนั้นเธอก็แค่นั่งนิ่งๆ แล้วเริ่มทำสมาธิ

เดคานสังเกตเห็นว่าเธอเก่งเรื่องการทำจิตใจให้สงบมาก

นี่คงเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ของเธอในฐานะนักสู้ระดับท็อป

แค่ไม่ชอบเรียนหนังสือก็เท่านั้นเอง

เดคานเคาะโต๊ะเบาๆ

คอร์เนเลียลืมตาขึ้นทันที และจ้องมองไปที่ใบหน้าของเดคาน

เดคาน: "ขอดูการ์ดของคุณหน่อยสิครับ"

คอร์เนเลียหยิบการ์ดเวทมนตร์หลายใบออกจากกระเป๋าและยื่นให้เดคาน

จากนั้นเธอก็มองเขาเงียบๆ

เดคานใช้นิ้วลูบไล้การ์ด คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันขณะที่กำลังพิจารณาพวกมัน

คอร์เนเลียใช้การ์ดคุณภาพสีขาว ธรรมดา ระดับ 3 และค่าสถานะของพวกมันก็ค่อนข้างย่ำแย่

ดูเหมือนอาวุธถนัดของเธอคือดาบ

เพราะการ์ดเหล่านี้ล้วนเป็นการ์ดดาบโหลๆ ที่ผลิตออกมาทีละมากๆ หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ

"พัง..."

คอร์เนเลียพูดด้วยสีหน้าเจื่อนๆ เล็กน้อย

"เข้าใจแล้วครับ"

เดคานพยักหน้าแล้วคืนการ์ดให้คอร์เนเลีย

เดคานพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมคอร์เนเลียถึงพกการ์ดดาบเปล่าๆ มาเยอะขนาดนี้

หากอุปกรณ์ที่อัญเชิญมาจากการ์ดอุปกรณ์ถูกทำลาย มันจะไม่สามารถใช้งานได้อีกจนกว่าจะหาช่างซ่อมแซมได้

ดูเหมือนพละกำลังมหาศาลของคอร์เนเลียจะทำให้อาวุธของเธอพังอยู่บ่อยๆ

สำหรับเธอแล้ว อาวุธก็ไม่ต่างอะไรกับของใช้แล้วทิ้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ปริมาณมานาของเธอก็ไม่ได้สูงมากนัก แถมเธออาจจะต้องอัญเชิญอาวุธหลายต่อหลายครั้งในการต่อสู้เพียงครั้งเดียว

ดังนั้น เธอจึงไม่พกการ์ดเวทเสริมพลังร่างกายเลย และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการ์ดอัญเชิญ

การ์ดเวทมนตร์แบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ การ์ดอัญเชิญ การ์ดเวท และการ์ดอุปกรณ์

การใช้มานาจะเรียงลำดับจากมากไปน้อยดังนี้: การ์ดอัญเชิญ > การ์ดเวท > การ์ดอุปกรณ์

ระบบการต่อสู้จึงแบ่งออกเป็นสามสายตามความเหมาะสม: นักอัญเชิญ นักเวท และนักสู้

นักอัญเชิญจะเน้นไปที่กลยุทธ์ โดยพกการ์ดอัญเชิญให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และพกการ์ดเวทอีกเล็กน้อยตามสถานการณ์ ซึ่งเหมาะกับผู้ที่มีค่าพลังจิตและความอดทนสูง

สายนักเวทมักจะพกการ์ดทั้งสามประเภทผสมกันไป เหมาะสำหรับผู้ที่มีค่ามานาและพลังจิตสูง ไม่เพียงแต่จะมีความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์โดยธรรมชาติเท่านั้น แต่ความเสียหายจากการใช้การ์ดเวทก็ยังสูงที่สุดอีกด้วย

ส่วนสายนักสู้จะเน้นพกการ์ดอุปกรณ์เป็นหลัก และพกการ์ดเวทเล็กน้อย เหมาะสำหรับผู้ที่มีค่าความแข็งแกร่งและความอดทนสูง แต่มีค่าพลังจิตไม่มากนัก

คอร์เนเลียมีค่าสถานะมาตรฐานของนักสู้ไม่ผิดเพี้ยน

"ผมขอดูผลการทดสอบค่าสถานะทั้งสี่ของคุณหน่อยได้ไหมครับ?" เดคานถาม

คอร์เนเลียหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ขยุกขยิกเขียนลงไปแล้วยื่นให้เดคาน

มันเขียนไว้ว่า:

ความแข็งแกร่ง SSS, มานา C, ความอดทน S, พลังจิต D

นี่คือศักยภาพในการพัฒนาค่าสถานะทั้งสี่ของเธอ ซึ่งเป็นผลจากการทดสอบก่อนเข้าเรียน

เดคานนึกถึงผลทดสอบของตัวเอง: ความแข็งแกร่ง E, มานา C, ความอดทน D, พลังจิต SS

อันที่จริง การทำค่าสถานะใดสถานะหนึ่งไปถึงระดับ A ได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ระดับ S คืออาณาเขตของอัจฉริยะ และถ้าสูงกว่านั้นก็ถือเป็นระดับสัตว์ประหลาด

เดคานเคยคิดว่าค่าพลังจิตระดับ SS ของเขาก็ถือว่าหลุดโลกมากพอแล้ว

ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่ทดสอบได้ถึงระดับ SSS จริงๆ

เดคานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลังการต่อสู้ของคอร์เนเลียยังมีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกมากหากเขาสร้างการ์ดที่เหมาะสมให้กับเธอ

ในเมื่อต่อจากนี้ไปเขาคงต้องจับคู่กับเธอไปอีกยาวๆ เขาก็อาจจะช่วยเธออัปเกรดการ์ดเสียก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง

"เมื่อไหร่, เข้าโลกแห่งเงา?"

เมื่อเห็นเดคานเงียบไปนาน คอร์เนเลียก็เอ่ยถามในสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุด

"ขอเวลาสองสัปดาห์ครับ"

เดคานตอบ

เขาต้องการเวลาเพื่อสร้างอุปกรณ์ให้คอร์เนเลีย และต้องรอให้คูลดาวน์ของมงกุฎแห่งความเจ็บปวดรีเซ็ตเสียก่อน

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขากำลังจะเข้าไปในโลกแห่งเงาของจริง สำหรับตัวบางๆ อย่างเขา การมีมาตรการรักษาชีวิตสำรองไว้ถือเป็นเรื่องที่รอบคอบกว่า

ในช่วงสองสัปดาห์นี้ เดคานยังสามารถจัดการเรื่องวิชาเลือกของเขาให้เรียบร้อยได้อีกด้วย

คอร์เนเลียพยักหน้ารับเมื่อได้ยินดังนั้น

หลังจากตกลงเวลาที่จะไปลุยโลกแห่งเงากันได้แล้ว คอร์เนเลียก็บอกลาเดคานอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินออกจากหอสมุดไป...

ในช่วงสองสัปดาห์ต่อมา เดคานเข้าเรียนวิชาบังคับตรงเวลาทุกวัน

แม้ว่าวิชาเหล่านี้จะดูเสียเวลาเปล่าสำหรับเขา แต่ปริมาณงานระดับนี้ก็พอรับได้

เขาถือซะว่ามานั่งพักผ่อนก็แล้วกัน

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ก็ไม่เคยเข้ามาวุ่นวายอะไรเวลาเขาไปนั่งอ่านหนังสือที่ยืมมาจากหอสมุดอยู่หลังห้อง

ก็เพราะแทบจะไม่มีใครในห้องที่ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนอยู่แล้วน่ะสิ

ตราบใดที่ยังอยู่ในกฎ 'ทำในสิ่งที่อยากทำโดยไม่รบกวนผู้อื่น' อาจารย์ก็จะทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับการทำอย่างอื่นในห้องของนักเรียน

หลังจากเลิกเรียนห้อง A เดคานก็จะไปนั่งฟังวิชาเลือกที่เขาสนใจ

แต่ท้ายที่สุด เขาก็ตัดสินใจลงเรียนวิชาเลือกแค่สองวิชาเท่านั้น

ในเมื่อคอร์เนเลียไม่ได้ตั้งใจจะลงวิชาเลือกเลยสักวิชา เธอจึงดูว่างเอามากๆ

เดคานพบว่าถ้าเขาไปที่หอสมุด เขาก็มักจะบังเอิญเจอคอร์เนเลียเสมอ

เธอมักจะนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมตัวเล็กๆ ที่พวกเขานั่งเป็นประจำ

แม้คอร์เนเลียจะไม่ชอบเรียนหนังสือ แต่เธอก็เป็นนักเรียนที่ดีและตั้งใจทำการบ้าน

เพียงแต่ว่าบางครั้งเธอก็จะกัดฟันกรอดๆ เวลาต้องแก้โจทย์คณิตศาสตร์

ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำยังไง

ในเวลาแบบนั้น เดคานก็จะยื่นกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ที่เขียนคำใบ้ไว้ไปให้เธออย่างมีน้ำใจ

แม้เดคานจะนั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้าม แต่เมื่อไหร่ที่เห็นว่าเธอคิดไม่ออก เขาก็จะเขียนสูตรและแนวคิดในการแก้โจทย์ลงบนกระดาษเพื่อช่วยเธอ

ทุกครั้งที่เห็นคำใบ้ของเดคาน เธอก็จะจับจุดได้เร็วขึ้นมาก

ในที่สุดเธอก็เชื่อสนิทใจแล้วว่าเดคานเรียนเก่งจริงๆ

ไปๆ มาๆ คอร์เนเลียก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เดคานซะเลย

เมื่อไหร่ที่เจอข้อที่ทำไม่ได้ เธอก็จะหันไปมองเดคาน

เดคานทำได้เพียงหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนลงบนกระดาษทดของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

คณิตศาสตร์ในโลกนี้ส่วนใหญ่เน้นไปที่เลขคณิตและพีชคณิต โดยระดับความยากพอๆ กับคณิตศาสตร์มัธยมต้นในชีวิตก่อนของเดคาน

ในฐานะอดีตนักเรียนหัวกะทิ เรื่องแค่นี้มันง่ายเกินไปสำหรับเขา

นานวันเข้า คอร์เนเลียก็เลือกที่จะมานั่งทำการบ้านวิชาวัฒนธรรมพื้นฐานอีกสองวิชาข้างๆ เดคานด้วย

เพราะเธอพบว่าเดคานเชี่ยวชาญวิชาเหล่านี้เอามากๆ

แม้เดคานจะไม่บอกคำตอบตรงๆ แต่เขาก็มักจะมองออกเสมอว่าเธอขาดความรู้ตรงส่วนไหน และช่วยหาเส้นทางที่ชัดเจนที่สุดให้เธอเข้าใจได้ในเวลาอันสั้น

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... เทอมหน้าเธอก็อาจจะลองลงวิชาเลือกเดียวกับเขาสักวิชาสองวิชาดีไหมนะ?

การสอบตก ซึ่งเป็นสิ่งที่คอร์เนเลียกลัวที่สุด ไม่ใช่ฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนเธออีกต่อไป

อารมณ์ของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในทุกๆ วัน...

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หากจะถามว่าอะไรคือเรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในหมู่นักเรียนใหม่ในช่วงสัปดาห์ที่สามของการเปิดเรียน คงหนีไม่พ้นเรื่องที่เดคานและคอร์เนเลียกำลังจะไปพิชิตโลกแห่งเงา

แม้แต่รุ่นพี่และอาจารย์หลายคนก็เริ่มให้ความสนใจกับการต่อสู้ประเดิมสนามของคู่หูคู่นี้

นักเรียนจากทั้งสามคณะสายต่อสู้สามารถไปท้าทายโลกแห่งเงาในระหว่างเวลาเรียนได้

เนื่องจากโลกแห่งเงาบางแห่งก็ใช้เวลาสั้นมาก แต่บางแห่งก็อาจจะใช้เวลานานมาก พวกเขาจึงอาจจะต้องขาดเรียนในบางวิชา

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเพียงแค่ต้องขออนุญาตจากอาจารย์ประจำชั้นล่วงหน้าเท่านั้น

วิชาที่ขาดไปก็สามารถกลับมาเรียนชดเชยทีหลังได้

ความจริงแล้ว แทบไม่มีนักเรียนใหม่คนไหนเลยที่จะไปท้าทายโลกแห่งเงาทันทีที่เพิ่งเข้าเรียน

โดยปกตินักเรียนมักจะเริ่มพิชิตโลกแห่งเงากันในเทอมที่สอง

การท้าทายของนักเรียนปีหนึ่งจึงต้องได้รับการอนุญาตเป็นพิเศษจากอาจารย์ประจำชั้น

เดคานและคอร์เนเลียเดินไปที่ห้องพักของศาสตราจารย์อาร์โนและแจ้งความประสงค์ให้เขาทราบ

ศาสตราจารย์อาร์โนลังเลเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมอนุมัติในที่สุด

ถ้าเป็นนักเรียนคนอื่น เขาคงไม่อนุญาตให้ไปท้าทายโลกแห่งเงาเร็วขนาดนี้แน่ๆ

แต่ถ้าเป็นเดคานกับคอร์เนเลียล่ะก็ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก

กลับกัน เขาอดเป็นห่วงความปลอดภัยของผู้ท้าทายคนอื่นๆ ที่จับคู่ได้ร่วมทีมกับพวกเขาสองคนไม่ได้เสียมากกว่า