บทที่ 8 ร้านค้าออนไลน์สำนักเสวียนเทียน

บทที่ 8 ร้านค้าออนไลน์สำนักเสวียนเทียน

เรื่องตะโกนขายของตามท้องถนนแบบนี้ จะปล่อยให้อาจารย์เป็นคนทำได้อย่างไร ถงหลีรู้หน้าที่ของตนเองดี จึงแหกปากตะโกนร้องเรียกด้วยเสียงอันดัง "ขายหินค่ายกลสายลมโชยจ้า แค่ก้อนเดียวก็เย็นชื่นใจ ไม่ต้องทนร้อนกันอีกต่อไป ใช้ดีราคาไม่แพง เดินผ่านไปผ่านมาอย่าเพิ่งพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ไปล่ะ"

คำโฆษณาของเขา คนเดินผ่านไปผ่านมาได้ยินเข้าก็แค่นขำออกมาเบาๆ แล้วเดินจากไป

แค่ก้อนเดียวก็เย็นชื่นใจเนี่ยนะ ทำไมไม่บอกว่าขายยาเซียนไปเลยล่ะ กินเม็ดเดียวก็เหาะเหินเดินอากาศได้งั้นสิ

"ให้ทดลองใช้ฟรีก่อนได้ครับ ได้ผลจริงค่อยจ่ายเงิน"

ประโยคนี้เรียกให้หญิงสาวคนหนึ่งหยุดเดินได้ในที่สุด

เธอเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักสดใส กำลังถือกล้องขนาดจิ๋วเพื่อถ่ายทอดสดอยู่

"ทุกคนคะ ตอนนี้ฉันกำลังอยู่บนดาวเคราะห์ร้างหมายเลขสองหนึ่งสี่ที่เพิ่งถูกจักรวรรดิทอดทิ้ง ดาวเคราะห์ดวงนี้เคยเป็นต้นกำเนิดของมวลมนุษยชาติ แต่ปัจจุบันกำลังมุ่งหน้าสู่ความเสื่อมโทรม ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงมีความลึกลับซ่อนอยู่อีกมากมาย"

"วันนี้ฉันจะพาทุกคนมาดูชีวิตความเป็นอยู่ของชาวโลกโบราณที่ปราศจากเสบียงช่วยเหลือกันค่ะ ว่าพวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่กันอย่างไรบ้าง"

ซินอวี่จ่อกล้องจิ๋วเข้าไปใกล้หน้าของมั่วจุนเยว่และถงหลี "ดูเหมือนว่าชีวิตของผู้คนที่นี่จะยากลำบากจริงๆ ค่ะ พี่สาวคนนี้ถึงกับต้องพาน้องชายมาเร่ขายก้อนหิน แถมยังบอกว่าพกหินก้อนนี้ติดตัวไว้แล้วฤดูร้อนจะไม่ร้อน นี่มันเรื่องหลอกลวงชัดๆ"

"ฉันมาจากดาวเคราะห์ระดับหนึ่ง ไม่เคยได้ยินเรื่องพรรค์นี้มาก่อนเลย พวกเขาคงจะทำไปเพราะความจำเป็นเพื่อความอยู่รอดล่ะมั้งคะ"

มั่วจุนเยว่และถงหลีที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ: ...

ผู้หญิงคนนี้ช่างจินตนาการล้ำเลิศซะจริง!

ซินอวี่หันมาถามพวกเขา "ก้อนหินของพวกเธอขายก้อนละเท่าไหร่เหรอ"

"...ก้อนละหนึ่งพันเหรียญดวงดาว" มั่วจุนเยว่ตอบ

"มีทั้งหมดกี่ก้อนล่ะ"

"สี่สิบห้าก้อน!"

มั่วจุนเยว่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ ดูจากการแต่งตัวและลักษณะนิสัยของเธอแล้ว น่าจะเป็นเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวที่มีฐานะและได้รับความรักความอบอุ่นอย่างเต็มเปี่ยม

แล้วก็เป็นไปตามคาด ประโยคต่อมาที่ซินอวี่พูดกับผู้ชมในไลฟ์ก็คือ "สองพี่น้องคู่นี้น่าสงสารจังเลย ในเมื่อฉันมาเจอพวกเขาเข้า จะปล่อยให้พวกเขาไปหลอกคนอื่นต่อก็คงไม่ได้ งั้นฉันจะเหมาซื้อก้อนหินพวกนี้ให้หมดเลย หวังว่ามันจะช่วยให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้นได้บ้างนะ"

มั่วจุนเยว่: ...

ทันใดนั้นก็มีคอมเมนต์ชื่นชมหลั่งไหลเข้ามาในไลฟ์

[สตรีมเมอร์ทั้งสวยทั้งใจดี รักเลย]

[อายุเท่ากันแท้ๆ สตรีมเมอร์ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แต่พี่สาวคนนั้นกลับต้องหลอกลวงคนอื่นหาเงินเลี้ยงน้อง ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยแฮะ]

[คนบนดาวร้างน่าสงสารจังเลย ต้องดื่มแต่สารอาหารที่ไม่ได้มาตรฐานทุกวัน แถมยังต้องขุดเหมืองทำงานหนักอีก น่าสงสารเกินไปแล้ว]

จำนวนคนดูในไลฟ์ของซินอวี่มีไม่มากนัก มีแค่ประมาณห้าพันกว่าคน

ปีนี้เธอเพิ่งเรียนจบ เลยอยากจะเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วพร้อมกับไลฟ์สดไปด้วย และจุดหมายแรกที่เธอเลือกมาเยือน ก็คือโลกโบราณที่เพิ่งจะตกเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์บนเครือข่ายดวงดาวเมื่อไม่นานมานี้

ผู้คนกลุ่มหนึ่งมองว่าโลกโบราณหมดประโยชน์ไปแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรอีกต่อไป ในขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่งเห็นว่า โลกโบราณคือจุดเริ่มต้นของมวลมนุษยชาติ ไม่ควรที่จะทอดทิ้งมันไปเช่นนี้

แต่ท้ายที่สุด จักรวรรดิก็เลือกที่จะประหยัดทรัพยากร และปล่อยให้โลกโบราณดับสูญไปตามยถากรรม

ในฐานะสตรีมเมอร์หน้าใหม่ เธอจึงถือโอกาสใช้การสำรวจโลกโบราณมาเป็นจุดขายเพื่อดึงดูดความสนใจ

มั่วจุนเยว่บอกให้เธอโอนเหรียญดวงดาวเข้าบัญชีของถงหลี ก่อนจะอธิบายวิธีใช้และสรรพคุณของมันอย่างละเอียด

เมื่อเห็นว่าซินอวี่ไม่ได้ใส่ใจฟัง และโยนหินทั้งหมดลงในอุปกรณ์เก็บของ มั่วจุนเยว่ก็เลยตั้งใจเอ่ยเตือน "พรุ่งนี้คลื่นความร้อนจะมาเยือน ถ้าทนร้อนไม่ไหว ก็อย่าลืมหยิบออกมาเปิดใช้งานแล้วพกติดตัวไว้สักก้อนนะ"

"เข้าใจแล้ว" ซินอวี่ไม่ได้เก็บคำพูดของมั่วจุนเยว่มาใส่ใจ เธอหันไปพูดกับกล้องต่อ "ตอนนี้เราจะเข้าไปดูในเหมืองแร่กันค่ะ ได้ยินมาว่าแร่กัมมันตภาพรังสีของที่นี่น่ากลัวมาก ถ้าเผลอโดนบาดเข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็รักษาไม่หาย พอพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็แอบรู้สึกกลัวนิดๆ เหมือนกันนะเนี่ย"

ปากก็บอกว่ากลัว แต่สีหน้ากลับดูตื่นเต้นสุดๆ

มั่วจุนเยว่ที่เตรียมตัวจะเก็บแผงกลับบ้าน ในที่สุดก็ถอนหายใจออกมาแล้วรั้งซินอวี่เอาไว้ "แม่หนู เห็นแก่ที่เธอเป็นลูกค้ารายใหญ่ ฉันจะแถมหินให้เธออีกก้อนก็แล้วกัน"

เธอหยิบหินค่ายกลต้านทานพิษออกมาจากแหวนมิติ จัดการกระตุ้นการทำงานของมัน แล้วส่งให้ซินอวี่ "อย่าเก็บใส่ในอุปกรณ์เก็บของล่ะ พกติดตัวไว้ มันจะนำโชคดีมาให้เธอ ถ้าวันข้างหน้าต้องการอะไรเพิ่ม ก็แวะไปซื้อที่ร้านค้าออนไลน์ของฉัน 'ร้านค้าออนไลน์สำนักเสวียนเทียน' ได้เลยนะ"

ซินอวี่รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก เธอคิดว่าสองพี่น้องคู่นี้คงถูกบีบคั้นด้วยความลำบากถึงได้ออกเร่ขายของหลอกคนอื่น ขนาดได้รับการช่วยเหลือก็ยังใจดีแถมก้อนหินสวยๆ ให้เธออีกก้อน

เธอเก็บก้อนหินที่เปี่ยมไปด้วยความหวังดีนั้นใส่กระเป๋าเสื้อไว้เป็นอย่างดี โบกมือลาสองศิษย์อาจารย์ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังอุโมงค์เหมืองแร่

คนดูในไลฟ์ที่ไม่มีอะไรทำ ลองเสิร์ชหาชื่อ 'ร้านค้าออนไลน์สำนักเสวียนเทียน' ดูจริงๆ

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมา มีเพียงสินค้าสามชิ้นเท่านั้น หนึ่งคือยาลูกกลอนสีดำปี๋ชื่อโอสถปี้กู่ สรรพคุณบอกว่ากินเม็ดเดียวก็อยู่ท้องไปได้หนึ่งเดือน

ส่วนอีกสองชิ้นคือก้อนหิน ชิ้นหนึ่งอ้างว่าสามารถป้องกันรังสีบนโลกโบราณได้ ส่วนอีกชิ้นก็อ้างว่าพกติดตัวไว้แล้วจะช่วยให้เย็นสบาย

นี่มันจะบ้าบอเกินไปแล้ว!

[บ้านป่าเมืองเถื่อนมักจะมีแต่คนพาล สตรีมเมอร์ใสซื่อน่ารักขนาดนี้ไปอยู่ในที่แบบนั้นต้องระวังตัวให้ดีนะ เดี๋ยวจะโดนพวกคนเลวหลอกเอาไปขายซะเปล่าๆ]

[ตอนนี้ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าสองคนนั้นเป็นสิบแปดมงกุฎแน่ๆ แค่ก้อนหินเน่าๆ ก้อนนึง ก็แต่งเรื่องหลอกขายราคาแพงหูฉี่ได้ จะหลอกคนทั้งทีก็ช่วยลงทุนหน่อยเถอะ]

[นั่นสิ แถวยังมีหน้าเปิดร้านค้าออนไลน์อีก ไม่รู้ว่ามันผ่านการอนุมัติมาได้ยังไง สรุปง่ายๆ เลยก็คือ ใครหลงเชื่อซื้อไปก็โง่เต็มทน ยกเว้นสตรีมเมอร์ที่ตั้งใจซื้อไปบริจาคแบบนี้แหละ]

"ชีวิตของคนที่นี่มันยากลำบากจริงๆ แหละ ทุกคนก็เห็นใจกันหน่อยนะคะ ต่างคนก็ต่างต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้น เอาล่ะ ตอนนี้เรามาถึงอุโมงค์เหมืองแร่กันแล้ว เราเข้าไปดูข้างในกันเลยดีกว่า ได้ยินมาว่าแร่กัมมันตภาพรังสีของที่นี่เรืองแสงได้ด้วยนะ คงจะเหมือนแสงดาวระยิบระยับสวยงามน่าดูเลย แต่ก็อันตรายมากเช่นกัน"

ภาพในไลฟ์ขยับตามการเคลื่อนไหวของซินอวี่ที่เดินเข้าไปในอุโมงค์เหมืองแร่ แสงสลัวจากตะเกียงนำทางพาเธอเข้าไปจนถึงส่วนลึกของเหมือง

คนงานหลายคนกำลังใช้เครื่องมือขุดเจาะ แล้วค่อยๆ คัดแยกแร่กัมมันตภาพรังสีออกมาอย่างระมัดระวัง แร่กัมมันตภาพรังสีที่ฝังแน่นอยู่ในเนื้อดินส่องแสงเรืองรอง มีอยู่มากมายละลานตาไปทั่วทุกหนแห่ง

"ทุกคนคะ ฉันรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในถ้ำที่เต็มไปด้วยอัญมณีเลย แร่พวกนี้มันสวยมากจริงๆ นะคะ ส่องแสงระยิบระยับเหมือนทางช้างเผือกเลย"

ซินอวี่ยังคงดื่มด่ำอยู่กับแสงเรืองรองตระการตาภายในเหมือง โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้แฟนคลับในไลฟ์ของเธอกำลังสติแตกกันไปหมดแล้ว

[ก้อนหินที่เธอเพิ่งซื้อมามันเหมือนกับแร่กัมมันตภาพรังสีเปี๊ยบเลยนี่ สตรีมเมอร์รีบปามันทิ้งไปเดี๋ยวนี้เลย อ๊ากกกกก...]

[พวกคนบ้านนอกนี่มันใจคอโหดเหี้ยมจริงๆ ถึงกับเอาแร่กัมมันตภาพรังสีมาหลอกขายคนต่างถิ่นหน้าตาเฉย]

[สตรีมเมอร์ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้ เธอจะไปตายในที่พรรค์นั้นหรือไง รีบกลับบ้านไปเลยนะ]

[สตรีมเมอร์ มองดูจอหน่อยสิโว้ย ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!!!]

ท่ามกลางความหวาดผวาของคนดูนับพัน ในที่สุดซินอวี่ก็เหลือบสายตามามองหน้าจอ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ แร่กัมมันตภาพรังสีที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับทางช้างเผือกในอุโมงค์เหมืองก็พังครืนลงมา แล้วภาพในไลฟ์ก็ตัดเป็นสีดำสนิทไปในทันที

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงจะมีคอมเมนต์ลอยขึ้นมาบนหน้าจอ

[เวรเอ๊ย เหมืองถล่ม สตรีมเมอร์ขิตไปแล้ว]

[แจ้งตำรวจ รีบแจ้งตำรวจให้ส่งคนไปช่วยเร็วเข้า!]

[ขอร้องล่ะ ช่วยแหกตาดูหน่อยได้ไหมว่าที่นั่นมันที่ไหน นั่นมันโลกโบราณนะ ที่ที่ศูนย์วิจัย วิทยาลัยแพทยศาสตร์ หรือสถาบันวิทยาศาสตร์ไหนๆ ก็ยังไม่สามารถหาวิธีจัดการกับรังสีของมันได้ ต่อให้สตรีมเมอร์ไม่โดนหินทับตาย ก็ต้องโดนแร่บาดจนไม่รอดอยู่ดี เตรียมตัวเก็บศพได้เลย]

[ขอแสดงความเสียใจด้วย!]

[สตรีมเมอร์ไปสู่สุคตินะ!]

[...]

หลังจากนั้นช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยข้อความไว้อาลัย มีทั้งคนที่เสียใจจริงๆ และพวกที่เข้ามาผสมโรงแจมด้วย แต่สรุปแล้วไม่มีใครเชื่อเลยว่าสตรีมเมอร์จะรอดชีวิตมาได้

แต่จู่ๆ มือเรียวขาวผ่องข้างหนึ่งที่กำกล้องถ่ายทอดสดขนาดจิ๋วเอาไว้แน่น ก็โผล่พรวดขึ้นมาจากกองดิน ตามด้วยหัวที่โผล่ขึ้นมาจ่ออยู่หน้าจออย่างกะทันหัน

ซินอวี่ที่หัวหูเต็มไปด้วยฝุ่นดินและคราบเลือด กัดฟันกรอดพลางด่ากราด "ไว้อาลัยบ้าบออะไรกัน ฉันยังไม่ตายย่ะ"

การปรากฏตัวของเธอ ทำเอาช่องคอมเมนต์แทบแตกยิ่งกว่าตอนที่คิดว่าเธอตายไปแล้วเสียอีก

[สตรีมเมอร์ เธอโดนแร่กัมมันตภาพรังสีทับบาดเจ็บงั้นเหรอ พิษมันเข้าร่างกายแล้วนี่ ไม่มีทางรักษาหายหรอกนะ!]

[สตรีมเมอร์ ตอนนี้เธอก็เหมือนคนตายทั้งเป็นไปแล้วแหละ]

[พิษแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย การที่เธอจะขิตก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ!]

[จบตอน]