บทที่ 10: แม่มดปรากฏตัวอีกครั้ง

ในสถานที่อย่างนิวยอร์ก กระแสความนิยมใดๆ ล้วนมาไวไปไวเสมอ

ช่วงกลางวัน ผู้คนยังคงถกเถียงกันอย่างเมามันถึงเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ที่คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ เด็กน้อยผู้โชคร้ายที่ต้องไร้บ้านจากกองเพลิง และเหล่าเจ้าหน้าที่คุ้มกันที่ถูกย่างสด บางคนถึงขั้นไปประท้วงที่อาคารรัฐบาลจนเกิดความวุ่นวาย

ทว่าเวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวัน พอตกเย็น ผู้คนที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันก็เริ่มออกไปร้องรำทำเพลง ดื่มด่ำกับแสงสีเสียง และเหตุการณ์ไฟไหม้ที่คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ค็ถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น

แม้แต่ตำรวจที่มาตรวจสอบคฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ค็ทำงานแบบขอไปที ทำรายงานประเมินลวกๆ แล้วก็รีบจากไป

คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์จึงถูกผู้คนหลงลืมไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าเรื่องนี้ถูกลืมแค่ในหมู่คนทั่วไป หรือจะพูดให้ถูกคือ มีใครบางคนจงใจทำให้สาธารณชนลืมมันไปอย่างรวดเร็ว ทว่าคนเหล่านั้นกลับยังคงจับตาดูคฤหาสน์แห่งนี้อยู่อย่างเงียบๆ

นอกจากคนกลุ่มนี้แล้ว ยังมีตัวตนในระดับที่สูงกว่าให้ความสนใจคฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์เช่นกัน

ภายใต้ความมืดมิดของยามราตรี จอมเวทหัวโล้นผู้หนึ่งได้มาเยือนคฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์

ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจอมเวทสูงสุดแห่งคามาทาจ หนึ่งในบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกในยุคนี้ และอาจจะไม่ผิดนักหากจะตัดคำว่า 'หนึ่งใน' ออกไป

พูดสั้นๆ ก็คือ นี่คือยอดฝีมือระดับพระกาฬที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมถูกลดบทบาทอย่างน่าเศร้าเพียงเพราะค่าตัวแพงเกินไปจนต้องรีบตัดจบ

แองเชียนวัน

ความผันผวนของพลังงานในนิวยอร์กครั้งนี้สั่นสะเทือนไปถึงแองเชียนวัน แม้ว่าช่วงเวลาของความผันผวนจะเกิดขึ้นไม่นาน แต่พลังงานนั้นกลับแปลกประหลาดเสียจนดึงดูดความสนใจของเธอ ทำให้เธอต้องมาตรวจสอบพลังงานลึกลับนี้ที่คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ด้วยตัวเอง

คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ถูกทำลายจนแทบไม่เหลือซาก มีเพียงเศษหินและซากปรักหักพัง แม้แต่แองเชียนวันก็ไม่อาจสัมผัสถึงสิ่งใดได้เลย

แองเชียนวันจึงกระตุ้นพลังของมณีแห่งกาลเวลา เตรียมย้อนสภาพคฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์ให้กลับคืนสู่สภาพเดิมเพื่อตรวจสอบ ทว่าเธอกลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ตอบสนองต่อพลังของมณีแห่งกาลเวลา ซ้ำเธอยังไม่สามารถมองเห็นอดีตของสถานที่แห่งนี้ผ่านมณีได้อีกด้วย

"ช่างเป็นพลังลบล้างที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!"

ผู้รอบรู้อย่างแองเชียนวันอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พลังลบล้างนี้แข็งแกร่งจนน่ากลัว ขนาดมณีแห่งกาลเวลายังไร้ผล นั่นหมายความว่า หากใครได้รับบาดเจ็บจากพลังนี้ แม้แต่มณีแห่งกาลเวลาก็ไม่อาจรักษาได้ การจะรักษาให้หายอาจต้องพึ่งพาพลังระดับอีเทอร์นิตี้ให้ลงมือด้วยตัวเอง

จอมเวทสูงสุดค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมิติและเวทมนตร์ทั้งหมดที่เธอรู้จักในหัว แต่ก็ไม่พบว่าพลังนี้มีต้นกำเนิดมาจากมิติใด

โดยพื้นฐานแล้ว จอมเวทบนโลกจำเป็นต้องดึงพลังจากเทพมารในมิติต่างๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังเวท

ปัจจุบัน แหล่งพลังงานหลักของจอมเวทบนโลก ได้แก่ วิชานติ ดอร์มัมมูแห่งมิติมืด เมฟิสโตจ้าวแห่งนรก ซิทโทแรคทรราชสีเลือด คธอนเงามืด และอื่นๆ อีกมากมาย แต่พลังลบล้างอันแปลกประหลาดตรงหน้าแองเชียนวันนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาจากตัวตนเหล่านั้น

แน่นอนว่าตัวแองเชียนวันเองก็มักจะ 'ยืม' พลังงานจากเทพมารตามมิติต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง

อย่างไรก็ตาม แองเชียนวันครอบครองมณีแห่งกาลเวลาซึ่งเป็นไอเทมระดับสุดยอด และยังมีอีเทอร์นิตี้คอยหนุนหลัง ทำให้เธอไม่เกรงกลัวสิ่งใด ต่อให้ยืมแล้วไม่คืน พวกเทพมารเหล่านั้นก็ไม่กล้าทำอะไรเธอ

เพราะเทพมารมิติต่างๆ เหล่านี้ ไม่สามารถรับมือกับมณีแห่งกาลเวลา และไม่กล้าล่วงเกินอีเทอร์นิตี้ พวกมันจึงทำได้เพียงแค่โกรธแค้นอย่างไร้หนทาง

แองเชียนวันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ดูเหมือนจะชี้ไปที่ตัวตนอันไม่อาจเอ่ยนามซึ่งอยู่ในระดับเดียวกับอีเทอร์นิตี้ นั่นก็คือ แอนนิฮิเลชั่น

หากเป็นแอนนิฮิเลชั่นจริงๆ เรื่องคงจะยุ่งยากเกินไป แองเชียนวันเองก็ไร้พลังจะต่อกรกับคู่ต่อสู้ระดับนี้ แต่เธอรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่แอนนิฮิเลชั่นจะเกิดสนใจโลกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ท้ายที่สุด เธอจึงตัดสินใจรอดูสถานการณ์ต่อไป เจ้าของพลังนี้ยังแสดงฝีมือออกมาน้อยเกินไป แองเชียนวันจึงไม่อาจประเมินอะไรเกี่ยวกับเขาได้มากกว่านี้

คนต่างระดับก็มักจะกังวลในเรื่องที่ต่างกัน แองเชียนวันกังวลถึงตัวตนระดับแอนนิฮิเลชั่นที่สามารถลบโลกทิ้งได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ ในขณะที่หน่วยชีลด์กำลังกังวลเรื่องการทำลายล้างที่ไม่อาจควบคุมได้ซึ่งสการ์เล็ตต์อาจก่อขึ้น

หลังจากค้นหามาทั้งวัน โคลสันก็ต้องรายงานข่าวร้ายให้นิค ฟิวรี่ทราบ "ท่านผู้อำนวยการครับ มันแปลกมาก เด็กผู้หญิงคนนั้นราวกับหายตัวไปในอากาศ เราหาเธอไม่พบ ทางกองทัพก็หาไม่พบ ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอหายไปไหน"

นิค ฟิวรี่ถามกลับ "คุณตรวจสอบทางเข้าออกของนิวยอร์กทั้งหมดแล้วหรือยัง?"

โคลสันถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่คิดในใจว่า ผมเป็นเจ้าหน้าที่มาตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้ผมจะไม่รู้เลยหรือไง?

แต่โคลสันก็รู้ดีว่านิค ฟิวรี่เป็นคนขี้ระแวงและไม่เคยไว้ใจใคร เขาจึงมักจะถามคำถามที่ไม่จำเป็นอยู่เสมอ

โคลสันชินกับเรื่องนี้แล้ว เขาตอบไปว่า "ไม่พบร่องรอยของสการ์เล็ตต์ที่ทางเข้าออกของนิวยอร์กเลยครับ แต่จากข้อมูลเพียงเท่านี้ เราก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าสการ์เล็ตต์ออกจากนิวยอร์กไปแล้วหรือไม่"

นิค ฟิวรี่เคาะปากกากับโต๊ะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น "สการ์เล็ตต์น่าจะยังไม่ออกจากนิวยอร์ก"

โคลสันถาม "ทำไมท่านถึงคิดแบบนั้นครับ?"

"สัญชาตญาณ" นิค ฟิวรี่ตอบ "สัญชาตญาณบอกฉันว่าเธอยังอยู่ในนิวยอร์ก เราต้องเตรียมพร้อมที่จะติดต่อกับเธอได้ทุกเมื่อ"

โคลสันแอบบ่นนิค ฟิวรี่อยู่ในใจ จังหวะนั้นเอง ฮอว์คอาย บาร์ตัน และนาตาชา แบล็ควิโดว์ ก็เดินทางกลับมาถึงหน่วยชีลด์พอดี

หลังจากจัดการขั้นตอนต่างๆ เสร็จสิ้น ทั้งสองก็ตรงมาที่ห้องทำงานของนิค ฟิวรี่ บาร์ตันเปิดบทสนทนาก่อนเป็นคนแรก "นี่ท่านผู้อำนวยการ มีเรื่องด่วนอะไรนักหนาถึงต้องเรียกตัวพวกเรากลับมา?"

นิค ฟิวรี่ปรายตามองทั้งสองแล้วพูดว่า "พวกคุณไม่อ่านหนังสือพิมพ์หรือดูข่าวกันบ้างเลยหรือไง?"

นาตาชากรอกตาใส่นิค ฟิวรี่พลางสวนกลับ "มันเป็นวิชาบังคับของสายลับนะคะ ที่จะไม่หาข่าวกรองจากหนังสือพิมพ์กับโทรทัศน์ คุณก็รู้นี่ว่าไอ้ของที่ถูกตัดต่อพวกนี้น่ะมันเชื่อถือได้แค่ไหน"

นิค ฟิวรี่กล่าว "บางครั้งก็ยังต้องดูไว้บ้าง ข้อมูลจากสื่อสาธารณะก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นเรื่องโกหกไปซะทั้งหมด"

พูดจบ นิค ฟิวรี่ก็ยื่นหนังสือพิมพ์ที่รายงานเหตุไฟไหม้คฤหาสน์มอร์นิ่งสตาร์และข้อมูลของสการ์เล็ตต์ให้บาร์ตันกับนาตาชา ทั้งสองรับไปและกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

"สรุปว่าท่านผู้อำนวยการต้องการให้เราไปจับตัวเด็กผู้หญิงที่วางเพลิงคนนี้งั้นเหรอคะ?" นาตาชาขมวดคิ้ว ประสบการณ์ของสการ์เล็ตต์ทำให้เธอรู้สึกเวทนาจับใจ เธอเองก็เคยผ่านการถูกทดลองมนุษย์มาเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจสการ์เล็ตต์

นิค ฟิวรี่ปฏิเสธ "ไม่ใช่ไปจับ แต่ไปสานสัมพันธ์ พวกคุณเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง คงไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกนะว่าต้องเข้าหายังไง พยายามทำให้เด็กคนนั้นสัมผัสได้ถึงความหวังดีของเรา"

นาตาชาพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วค่ะ แล้วตอนนี้เด็กคนนี้อยู่ที่ไหนคะ?"

จังหวะที่นิค ฟิวรี่กำลังจะอ้าปากบอกว่ายังหาตัวไม่พบ เจ้าหน้าที่อีกคนอย่างฮิลล์ก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามา

"ท่านผู้อำนวยการคะ สการ์เล็ตต์ปรากฏตัวแล้วค่ะ! พิกัดอยู่ที่เฮลส์คิทเช่นในนิวยอร์ก!"

นิค ฟิวรี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เฮลส์คิทเช่นคือศูนย์กลางอาชญากรรมของนิวยอร์ก โลกมืดกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของเมืองล้วนรวมศูนย์อยู่ที่นั่น สการ์เล็ตต์ไปทำอะไรที่นั่น? หรือว่าเธอจะถูกพวกแก๊งมาเฟียรับไปดูแลแล้ว?

ทว่านิค ฟิวรี่ก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าสการ์เล็ตต์จะไปทำอะไรที่เฮลส์คิทเช่น ในเมื่อเธอเผยตัวออกมาแล้ว หน่วยชีลด์ก็ต้องเร่งเข้าประชิดตัวเธอให้ได้