บทที่ 2: ความตายดุจสายลม

บุคลากรแรงก์ D อีกคนก้าวออกไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ ท่าทางของเขาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ขาก็ยังสั่นเล็กน้อย

หมายเลข 2 สวมหมวกกันน็อก ก่อนจะถูกส่งเข้าไปในวิลล่าเพียงลำพัง

ผ่านไปไม่กี่นาที—

กัปตันก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หมายเลข 3”

ชายสูงวัยที่นั่งอยู่ข้างหลินเย่ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินออกไป

และนั่นทำให้หลินเย่รู้ตัวว่า…

เขาคือหมายเลข 4

หลังจากชายชราสวมหมวกกันน็อกและเดินเข้าไปในวิลล่า หลินเย่ก็เหลือบมองผู้คุมติดอาวุธครบมือที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล ก่อนจะล้มเลิกความคิดเรื่องหลบหนีทันที

เพราะไม่ว่าเขาจะวิ่งเร็วแค่ไหน ก็คงหนีกระสุนไม่พ้น

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอีกหลายนาที

ขณะที่ความคิดของหลินเย่เริ่มเลื่อนลอย สายตาของเขาก็พร่ามัวลงอย่างกะทันหัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนแม้แต่น้อย

……………

zzz……

หลินเย่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

และพบว่าตัวเองกลับมานั่งอยู่บนรถขนส่งนักโทษที่กำลังเคลื่อนตัวเหมือนเดิม

ชายสูงวัยที่เพิ่งเข้าไปในวิลล่าเมื่อครู่ กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

【จำนวนการจำลองคงเหลือ : 9】

หลินเย่: “……”

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นขยุ้มผมตัวเองอย่างแรง

ดูเหมือนว่า…เขาจะตายไปแล้วหนึ่งครั้ง

แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดก็คือ เขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย

‘แย่แล้ว…’

‘สองคนแรกนั่นน่าจะตายไปแล้วแน่ ๆ’

‘แต่ต่อให้อยู่ข้างนอก ก็ไม่ได้ปลอดภัยเหมือนกัน…’

หลินเย่เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสรุปในใจอย่างรวดเร็ว

‘ถ้างั้น ทางเดียวก็คือต้องเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน’

เช่นเดียวกับการจำลองครั้งก่อน หมายเลข 1 และ 2 เข้าไปในวิลล่าตามลำดับ แต่เมื่อกัปตันเรียกหมายเลข 3 ในครั้งนี้ หลินเย่ก็ก้าวออกมา

“ผมทนรอไม่ไหวแล้ว ให้ผมเข้าไปก่อนเถอะ”

กัปตันเหลือบมองหลินเย่แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมช่วยสวมหมวกกันน็อคให้เขา

“ผมขออาวุธไว้ป้องกันตัวได้ไหม?” หลินเย่พูดต่อทันที “พวกคุณก็น่าจะอยากให้ผมมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้นไม่ใช่เหรอ?”

หลินเย่หวังว่าจะหาปืนพกสักกระบอก แม้จะไม่มีการฝึกฝนมาก่อน แต่การเหนี่ยวไกคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

อย่างไรก็ตาม สมาชิกทีมคนหนึ่งกลับยื่นเพียง “มีดสั้น” มาให้เขาเงียบ ๆ

หลินเย่รับมันมาอย่างจนใจ

ถึงเขาจะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางให้ปืน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ลอง

ทางเข้าของวิลล่าสองชั้นเปิดออกสู่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีเพดานโค้งสูง ด้านหนึ่งมีบันไดทอดยาวขึ้นไปยังชั้นสอง ขณะที่ทางเดินหลายสายแยกออกไปยังห้องอื่น ๆ ภายในตัวบ้าน

หลินเย่ค่อย ๆ เดินเลียบกำแพงอย่างระมัดระวัง พลางใช้แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

หมวกกันน็อกของเขามีไฟฉายในตัว

แต่หลินเย่ไม่คิดจะเปิดมัน

เพราะในความมืดแบบนี้ หากเปิดไฟขึ้นมา เขาจะกลายเป็นเป้าเด่นทันที

ทันใดนั้นเอง—

เสียงของกัปตันก็ดังแทรกผ่านหูฟังเข้ามาเบา ๆ

“ตรวจสอบทางเดินที่สองทางด้านขวา หลีกเลี่ยงทางเดินแรก”

‘ก่อนหน้านี้…เขาเคยให้คำแนะนำแบบนี้กับบุคลากรแรงก์ D คนอื่นด้วยหรือเปล่า?’

ความลังเลเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาในใจของหลินเย่ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกทำตาม เพราะในสถานการณ์ที่ไม่รู้แม้แต่แผนผังของสถานที่ ทุกเส้นทางก็ดูไร้ความหมายพอ ๆ กันหมด

หลินเย่เดินชิดกำแพงพลางเหลือบมองไปตามทางเดินแรกโดยสัญชาตญาณ

วัตถุสีส้มชิ้นหนึ่งแขวนอยู่ที่ปลายสุด ม่านตาของเขาหดลง—เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกเสียใจที่ตัวเองมีสายตาที่คมชัด

ร่างของเพื่อนร่วมทีมแรงก์ D ของเขาถูกแขวนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ถูกแยกชิ้นส่วนแล้วนำมาประกอบกลับขึ้นใหม่ราวกับตัวต่อ แม้ยังคงมีโครงร่างคล้ายมนุษย์ แต่เมื่อมองใกล้ ๆ กลับไม่เหลือเค้าใบหน้าของมนุษย์ให้เห็นอย่างชัดเจนอีกต่อไป

มันถูกแขวนอยู่ราวกับงานศิลปะแนววิปริต มีเพียงเศษผ้าสีส้มจากชุดนักโทษอันเป็นเอกลักษณ์เท่านั้น ที่ยังพอทำให้ระบุตัวตนได้

‘เหี้ยเอ๊ย…!’

หลินเย่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

แต่ในจังหวะนั้นเอง แผ่นหลังของเขากลับไปชนเข้ากับ “บางสิ่ง” ตรงบริเวณที่ควรจะเป็นโถงว่างเปล่า

ขนลุกวาบไปทั้งร่าง

เขาพุ่งตัวหลบออกด้านข้างแทบจะทันที รวดเร็วราวกับถูกน้ำเดือดลวก

แต่สายเกินไปแล้ว

เรี่ยวแรงในร่างกายของเขาค่อย ๆ หายไปอย่างรวดเร็ว แขนขาเริ่มอ่อนแรง สติพร่าเลือนลงทีละนิด

และในช่วงเสี้ยววินาทีสุดท้าย ก่อนทุกอย่างจะดับวูบ—

หลินเย่เห็นร่างของตัวเองกำลัง “สลาย” หายไป

……………

zzz……

หัวใจของหลินเย่เต้นรัวเสียยิ่งกว่าสายฟ้าฟาด แม้จะรู้ว่าการย้อนกลับของมิติเวลาทำให้ “การไล่ล่า” เมื่อครู่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป แต่เขาก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้เลย

ร่างกายของเขากลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์อีกครั้ง แขนขาสามารถขยับได้ตามปกติ ราวกับความตายเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

แต่หลินเย่รู้ดี—

ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที เขาจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตตัวนั้นอีกครั้ง

สิ่งมีชีวิตที่สามารถสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย…ราวกับบดขยี้แมลงตัวหนึ่ง

【จำนวนการจำลองคงเหลือ : 8】

‘บ้าชิบ… นี่มันอะไรกันวะ…’

หลินเย่กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ

เหงื่อเย็นไหลลงมาตามข้างแก้มโดยไม่รู้ตัว

‘ต้องทำยังไงต่อ…’

‘คิดสิ… รีบคิดเข้า…’

สมองของเขาเริ่มทำงานอย่างหนัก พยายามทบทวนรายละเอียดทุกอย่างจากการตายครั้งก่อน

ทางเดินแรก

ศพที่ถูกแขวน

บางสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

และการ “สลาย” ของร่างกายเขา

ไม่มีเสียงฝีเท้า

ไม่มีลมหายใจ

ไม่มีแม้แต่เงา

ราวกับสิ่งนั้น…ไม่เคยอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

‘เหลืออีกแปดครั้ง…’

‘แล้วไงต่อ? ฉันควรกลับเข้าไปอีก… หรือจะหาทางอื่น?’

ความหวาดกลัวอันรุนแรงกัดกินหัวใจของหลินเย่ จนความคิดในสมองเริ่มกระจัดกระจาย เขาจึงยกมือขึ้นตบหัวตัวเองซ้ำ ๆ เพื่อบังคับให้มีสติ

‘หายใจลึก ๆ…’

‘ชั้นหนึ่งอันตรายมาก มีสัตว์ประหลาดอะไรสักอย่างที่สามารถถอดชิ้นส่วนคนได้…’

‘สองคนแรกโดนจัดการแทบจะทันที…’

‘ถ้างั้นควรพุ่งขึ้นชั้นสองเลยไหม…?’

‘ไม่… ถ้าเข้าไปผิดจังหวะ ก็อาจชนกับมันตรง ๆ ได้เหมือนกัน…’

หลินเย่เม้มริมฝีปากแน่น พลางพยายามเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว

‘การจำลองเหลืออีกแปดครั้ง…’

‘งั้นลองขึ้นชั้นสองก่อน ถ้าไม่ได้ผล ค่อยเปลี่ยนแผน’

ไม่นาน รถขนส่งนักโทษก็มาหยุดอยู่หน้าวิลล่าหลังเดิมอีกครั้ง

ในการเข้าสู่สนามรบเป็นครั้งที่สาม หลินเย่เตรียมใจยอมรับความตายไว้เรียบร้อยแล้ว

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

หมายเลข 1 เข้าไป

หมายเลข 2 เข้าไป

จากนั้นก็ถึงตาของเขา

และเหมือนเดิม—

เสียงของกัปตันดังขึ้นผ่านหูฟัง

“ตรวจสอบทางเดินที่สองทางด้านขวา”

แต่ครั้งนี้ หลินเย่ไม่คิดจะเชื่อฟังอีกต่อไป

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถง เขาก็พุ่งตัวไปยังบันไดชั้นสองโดยไม่ลังเล

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนก้องไปทั่ววิลล่า

หลินเย่กำมีดสั้นแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เขาพร้อมจะตายได้ทุกเมื่อหากเงาประหลาดนั่นโผล่ออกมา

แต่—

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาวิ่งขึ้นไปถึงชั้นสองได้อย่างปลอดภัย

ดวงตาของหลินเย่หดเล็กลงทันที

สมมติฐานของเขาถูกต้อง

“ผู้ถอดชิ้นส่วน” ตัวนั้น…ทำงานอยู่แค่ชั้นหนึ่งเท่านั้น เขาขึ้นไปถึงชั้นสองได้อย่างปลอดภัย

บันไดพาเขาขึ้นมาสู่ห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานตั้งขนาบอยู่ทั้งสองด้าน ขณะที่ทางเดินอีกหลายสายแยกออกไปยังห้องต่าง ๆ ภายในชั้นสอง

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด—

คือ “กล่องสีดำ” ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกาแฟตรงกลางห้อง

มันเป็นสีดำที่ผิดธรรมชาติ ดำยิ่งกว่าความมืดรอบตัว ราวกับกำลังดูดกลืนแสงทั้งหมดเข้าไป แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยากเกินกว่าจะละสายตาได้

ฝาของมันถูกเปิดออกแล้วประมาณสามในสี่ เหลือเพียงส่วนสุดท้ายที่ยังปิดค้างอยู่

หลินเย่เดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว

ภายในกล่องนั้นเต็มไปด้วยความมืดลึกไร้ก้นบึ้ง แม้ระยะห่างจะใกล้เพียงช่วงแขน แต่กลับไม่สามารถมองทะลุเข้าไปได้เลย

ทันใดนั้น—

เสียงของกัปตันก็ดังแผ่วเข้ามาข้างหู

“เปิดกล่องให้สมบูรณ์ แล้วภารกิจจะเสร็จสิ้น”

“นายจะถูกปลดจากสถานะแรงก์ D และมีอิสระในการเลือกว่าจะออกไป… หรือเข้าร่วมองค์กรของพวกเรา”

หลินเย่ายกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ

แต่ในวินาทีสุดท้าย ความรู้สึก “ผิดปกติ” บางอย่างกลับทำให้การเคลื่อนไหวของเขาหยุดชะงัก

‘เปิดกล่อง…’

เสียงบางอย่างดังสะท้อนอยู่ในหัว

‘ครั้งแรกที่ฉันตาย… ฉันตายกลางโถงอย่างกะทันหัน…’

‘เปิดมันสิ…’

‘ตอนหมายเลข 1 กับหมายเลข 2 เข้าไป… กัปตันไม่เคยพูดอะไรเลย…’

‘จงเปิดมันออก… แล้วความทุกข์ทั้งหมดจะสิ้นสุด…’

‘นายจะได้รับรางวัลที่สมควรได้รับ…’

หลินเย่รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

‘มัน…จะจบลงจริง ๆ งั้นเหรอ?’

มือขวาของเขาค่อย ๆ ลดลงช้า ๆ

จากนั้นหลินเย่ก็หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง

แล้วรูม่านตาของเขาก็หดตัวอย่างรุนแรง

ด้านนอกนั้น—

มีดวงตาสี่คู่กำลังจ้องมองเขาอยู่โดยไม่กะพริบ

กัปตันและสมาชิกทีมอีกสามคนยืนอยู่ตรงนั้น

แต่ร่างของพวกเขาถูก “เสียบ” ทะลุด้วยเสาสีดำขนาดมหึมา ร่างทั้งร่างถูกตรึงค้างอยู่กลางอากาศ พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้า

และด้านหลังของพวกมัน—

เสาสีดำอีกนับไม่ถ้วนกำลังผุดขึ้นมาจากพื้นดิน

แต่ละต้น…ล้วนมี “รูปร่างมนุษย์” ถูกเสียบคาอยู่บนนั้นทั้งหมด

“หมายเลข 4 เปิดกล่อง”

เสียงของกัปตันดังขึ้นผ่านหูฟังอีกครั้ง เย็นชา ไร้อารมณ์ และแฝงแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้

หลินเย่หันกลับไปทางกล่องสีดำแทบจะทันที

แต่ครั้งนี้—

เขาเลือก “ปิด” มัน

มือทั้งสองกดลงบนฝาของกล่องโดยไม่ลังเล

สัมผัสแรกเย็นจัดราวกับโลหะที่ถูกแช่อยู่ในน้ำแข็งมาทั้งคืน ความหนาวนั้นกัดลึกเข้าไปถึงกระดูก

หลินเย่ออกแรงผลักช้า ๆ

ครืด…

ฝาของกล่องขยับกลับเข้าไปเล็กน้อย

แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เขากลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังถูกดูดออกจากร่างกาย

“ความอบอุ่น”

ไม่ใช่อุณหภูมิ

แต่เป็นบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

ราวกับ “ชีวิต” ของเขากำลังถูกกลืนกินไปพร้อมกับการปิดกล่อง

ก่อนที่ฝาจะเลื่อนกลับไปได้ถึงครึ่ง—

ความรู้สึกทั่วทั้งร่างของหลินเย่ก็ค่อย ๆ หายไป

เริ่มจากปลายนิ้ว

จากนั้นแขน

แล้วก็ทั้งร่าง

เขาไม่สามารถรับรู้ถึงน้ำหนักตัว หรือแม้แต่ลมหายใจของตัวเองได้อีกต่อไป

และเมื่อส่วนประกอบสุดท้ายที่หล่อเลี้ยงชีวิตถูกดึงออกไป—

สติสัมปชัญญะของเขาก็ดับวูบลงในทันที

………………

zzz……

หลินเย่สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายอีกครั้ง

ภาพตรงหน้ากลับมาเป็นสภาพแวดล้อมเดิมอย่างน่าหดหู่

รถขนส่งนักโทษ

ผู้คุมติดอาวุธ

และชายสูงวัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

【จำนวนการจำลองคงเหลือ : 7】