บทที่ 18: มูลนิธิพิทักษ์สิ่งแวดล้อม

"การทดสอบวิเคราะห์ครั้งที่ 10,021 กำลังดำเนินการ..."

โทนี่ในสภาพอิดโรยจ้องมองจอภาพโฮโลแกรมตรงหน้าที่มีจุดข้อมูลต่างๆ กะพริบไปมา

แขนกลของเขาขยับเข้าไปหาอย่างเงอะงะพร้อมกับถ้วยกาแฟ โทนี่รับมันมาถือไว้อย่างไม่ใส่ใจนัก

"ทำได้ดีมากไอ้หนู แต่ฉันยังไม่ลืมหรอกนะที่แกทำกาแฟหกใส่โต๊ะทำงานฉันเมื่อกี้นี้"

ดัมมี่อ้าและหุบกรงเล็บของมัน ส่งเสียงกลไกแปลกประหลาดออกมาเป็นชุด ก่อนจะค่อยๆ ขยับกลับไปประจำที่เดิม

"ขออีกสักครั้งเถอะ..."

โทนี่ขมวดคิ้วเมื่อข้อมูลสำคัญหลายจุดเปลี่ยนเป็นสีแดงกะทันหัน พร้อมกับเสียงของจาร์วิสที่ดังขึ้น

"การวิเคราะห์ล้มเหลวครับเจ้านาย"

คำว่า "ล้มเหลว" ตัวเบ้อเริ่มปรากฏขึ้นบนจอโฮโลแกรมตรงหน้าโทนี่ เขาปัดมือไล่หน้าจอเหล่านั้นออกไปอย่างหงุดหงิด

"ยังมีวิธีอื่นอีกไหม?"

"เราลองมาหมดทุกวิธีแล้วครับ"

น้ำเสียงของจาร์วิสยังคงราบเรียบ

"ตัวอย่างมีรังสีพลังงานประหลาดที่อุปกรณ์ตรวจสอบในปัจจุบันไม่สามารถตรวจจับได้ รังสีพลังงานนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์อย่างมาก มันช่วยกระตุ้นระบบเผาผลาญและชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปได้อย่างเห็นได้ชัด ซึ่งแตกต่างจากพลังงานรูปแบบอื่นๆ ที่เราเคยรู้จักมาโดยสิ้นเชิงครับ"

"แล้วพวกต้นไม้สีเขียวพวกนั้นล่ะ?"

โทนี่บีบปลายคาง จิบกาแฟอีกอึกหนึ่ง แล้วรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

"ต้นไม้พวกนั้นมีประสิทธิภาพในการฟอกอากาศสูงปรี้ดขนาดนั้น มันต่างจากพืชธรรมดายังไง?"

"ต้นไม้เหล่านั้นก็มีรังสีพลังงานพิเศษเช่นกันครับ มีความคล้ายคลึงกับรังสีพลังงานในตัวอย่างน้ำยาถึง 99 เปอร์เซ็นต์ สันนิษฐานได้ว่าความแตกต่างเพียง 1 เปอร์เซ็นต์นั่นเองที่ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน"

"แล้วเรื่องการทำเลียนแบบล่ะ?"

"การพยายามสกัดน้ำยาฟื้นฟูเลียนแบบขึ้นมาใหม่โดยอิงจากข้อมูลที่มีอยู่ไม่เป็นผลครับ สิ่งที่ได้ก็เป็นแค่เครื่องดื่มธรรมดาที่อุดมไปด้วยโปรตีน ไฟเบอร์ และคลอโรฟิลล์เท่านั้น"

"เหมือนน้ำผักปั่นงั้นสิ?"

"ถูกต้องครับเจ้านาย"

โทนี่พ่นลมหายใจ วางถ้วยกาแฟเปล่าลงบนโต๊ะทำงาน แล้วเกาหัวแกรกๆ

"เอาล่ะ... ฉันยอมรับว่าฉันล้มเหลว ก็แค่ค่าสปอนเซอร์เล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

"จะให้บันทึกงานนี้ว่าเสร็จสมบูรณ์เลยไหมครับเจ้านาย?"

"บันทึกเลย"

"รับทราบครับ"

จาร์วิสเก็บหน้าจอโฮโลแกรมที่เหลือไป แล้วฉายชุดหน้าจอใหม่ขึ้นมาตรงหน้าโทนี่

"คุณเปปเปอร์จะมาถึงในอีกห้านาทีครับ"

"ห้านาที?!"

โทนี่เงยหน้าขึ้นขวับ เอามือคลึงรอยคล้ำใต้ตา

"ยังเหลือน้ำยานั่นอีกไหม?"

"ถูกใช้ไปหมดแล้วครับ"

"ทำไมแกไม่เก็บไว้สำรองบ้างล่ะวะ?!"

"เมื่อสัปดาห์ก่อน เจ้านายได้ใช้ตัวอย่างทั้งสองขวดไปกับเรื่องส่วนตัวแล้วครับ ตัวอย่างในครั้งนี้ได้มาจากคุณแฮปปี้ ซึ่งก็มีปริมาณแทบจะไม่พออยู่แล้ว"

"..."

โทนี่ลุกขึ้นยืน รู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย

"เปปเปอร์... เธอได้บอกไหมว่ามาทำไม?"

"ในเอกสารคำร้องระบุว่า เธอต้องการให้เจ้านายอนุมัติค่ารักษาพยาบาลที่ไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้าครับ เนื่องจากต้องเบิกจากบัญชีส่วนตัวของเจ้านาย"

จาร์วิสฉายเอกสารคำร้องของเปปเปอร์ขึ้นมาตรงหน้า ทำเอาโทนี่ถึงกับชะงัก

"ค่ารักษาพยาบาล? ร่างกายฉันปกติดีทุกอย่างนะเว้ย!"

"สำหรับนางแบบขึ้นปกสองสามคนนั้นครับเจ้านาย"

โทนี่มองดูรายการค่ารักษาพยาบาลที่จาร์วิสฉายขึ้นมาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"ทางต้นสังกัดของพวกเธอแจ้งว่า เนื่องจากการมาร่วมงานปาร์ตี้ของเจ้านาย ร่างกายของพวกเธอ... ได้รับความบอบช้ำเล็กน้อย ซึ่งจะส่งผลกระทบต่องานในสัปดาห์หน้า เมื่อวานนี้คุณเปปเปอร์ได้บรรลุข้อตกลงกับต้นสังกัดหลายแห่งเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลและค่าใช้จ่ายอื่นๆ แล้วครับ"

โทนี่ตบหน้าผากตัวเองดังฉาด

"เวรเอ๊ย!"

...

วิธีดับความโกรธผู้ช่วยสาวของโทนี่ ก็คือการพาเธอมาที่ร้านเอเมอรัลด์ดรีมของโอ๊คส์ โดยหวังว่าน้ำยาวิเศษนี้จะช่วยทำให้คนสวยอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง

แน่นอนว่า ผู้ช่วยสาวยังต้องร่างแผนการให้ทุนสนับสนุนโครงการด้านสิ่งแวดล้อมของนครนิวยอร์กในรถไปด้วย

แต่เมื่อมาถึง โทนี่กลับไม่พบตัวเป้าหมาย

"เขาไม่อยู่เหรอ? แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ?"

โทนี่มองจางที่กำลังตื่นเต้นดีใจ แอบชำเลืองมองผู้ช่วยสาวที่กำลังยิ้มกริ่ม แล้วกระแอมเบาๆ

"เอ่อ น้ำยานั่นน่ะ ยังมีเหลืออีกไหม? ฉันเหมาหมดเลย!"

"อ๊ะ มีแน่นอนครับ คุณสตาร์ค"

จนถึงตอนนี้นี่เอง จางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า "คุณคนขับรถ" ที่เขาเห็นมากับคาร์เตอร์ แท้จริงแล้วก็คือ โทนี่ สตาร์ค ผู้โด่งดังนั่นเอง

แถมเขายังเคยนั่งรถของหมอนี่มาแล้วด้วย!

มิน่าล่ะ ถึงได้บอกว่าปกติรถของเขาไม่ค่อยรับผู้ชายนัก วันนี้ก็มาพร้อมกับสาวสวยเชียว

แต่ว่าคนสวยเขาไม่เมารถกันหรือไงนะ?

"คุณโอ๊คส์เดินทางไปสำรวจพื้นที่ที่ป่าฝนแอมะซอนเมื่อสามวันก่อนครับ ตัวอย่างที่อัปโหลดไปคราวที่แล้วทำให้นักพฤกษศาสตร์สนใจกันมาก"

จางหยิบน้ำยาฟื้นฟูสิบขวดออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ บรรจุลงในกล่องของขวัญสุดหรู แล้วยื่นให้โทนี่

"คุณโอ๊คส์ทิ้งพวกนี้ไว้ให้ครับ เขาย้ำว่า... เอ่อ ซื้อเยอะก็ไม่มีส่วนลดให้นะครับ แต่แถมเมล็ดกาแฟให้ได้"

"ขอบคุณมากค่ะ ส่งมาให้ฉันก็ได้ เขาไม่ค่อยชินกับการรับของจากคนอื่นเท่าไหร่น่ะค่ะ"

เปปเปอร์ส่งยิ้มแล้วรับกล่องของขวัญพร้อมถุงเมล็ดกาแฟถุงใหญ่มาจากจาง โทนี่ฝืนยิ้มอยู่หนึ่งวินาทีถ้วน

"อืม ใช่ ถูกต้อง... ฉันจะจ่ายราคาเต็ม"

เปปเปอร์ยื่นบัตรเครดิตให้จาง ขณะที่โทนี่หันไปสำรวจชั้นวางของที่กลับมาเต็มไปด้วยต้นไม้อีกครั้ง เขาเอียงคอเล็กน้อย

"งั้นไว้ฉันค่อยมาใหม่ตอนโอ๊คส์กลับมาก็แล้วกัน อ้อ ทางที่ดีนายไปหาซื้อหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์สฉบับวันพรุ่งนี้เก็บไว้เป็นที่ระลึกด้วยล่ะ"

"นิวยอร์กไทม์สเหรอครับ?" จางทำหน้างุนงง

"เพราะหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้จะมีข่าวของ โทนี่ สตาร์ค ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเพื่อเป็นการสนับสนุนการดำเนินงานด้านสิ่งแวดล้อมของนิวยอร์ก เขาได้ควักกระเป๋าตัวเองเป็นจำนวนเงินสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อก่อตั้งมูลนิธิพิทักษ์สิ่งแวดล้อมขึ้นมาน่ะสิ"

เปปเปอร์เก็บตัตรเครดิต แม้น้ำเสียงของเธอจะดูประชดประชันอยู่บ้าง แต่สายตาที่เธอมองโทนี่กลับอ่อนโยนลงมาก

"และคุณโอ๊คส์ หลิน ก็เป็นหุ้นส่วนของโทนี่ด้วย"

"อ๋า!"

ขณะที่จางกำลังยืนเอ๋อ โทนี่ก็พาเปปเปอร์เดินออกจากร้านไปเสียแล้ว

"เปปเปอร์ ต่อสายหาโรดส์ให้ที"

"ผู้พันโรดส์เหรอคะ? โทนี่ คุณมีประชุมอีกงานต้องเข้านะคะ"

"เลื่อนไปก่อน"

โทนี่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรับโทรศัพท์มาจากเปปเปอร์

"ไง โรดส์"

สายเชื่อมต่อแล้ว พันเอกเจมส์ โรดส์ จากสำนักงานพัฒนาอาวุธกองทัพอากาศสหรัฐฯ เพื่อนสนิทของโทนี่ก็เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"ไง โทนี่ เคลียร์ปัญหาสาวๆ เรียบร้อยแล้วล่ะสิ?"

"...เปปเปอร์เป็นคนต่อสายให้น่ะ"

"โอ้~ โทนี่ สตาร์ค ผู้ยิ่งใหญ่ แคร์เรื่องพรรค์นี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

โรดส์แกล้งทำเป็นตกใจและบ่นอุบอิบ ก่อนจะเข้าเรื่อง

"ในเมื่อนายมีผู้ช่วยคนสวยอยู่ข้างกายแล้ว ทำไมถึงยังนึกถึงฉันอีกล่ะ?"

"ฉันอยากให้นายช่วยตรวจสอบประวัติการเดินทางออกนอกประเทศของเพื่อนคนหนึ่งให้หน่อย"

โทนี่เงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดต่อ

"หลังจากที่ฉันนับเขาเป็นเพื่อน ฉันก็ตัดสินใจว่าจะไม่ขุดคุ้ยข้อมูลของเขาอีก แต่ครั้งนี้มันมีเหตุผลพิเศษนิดหน่อย... นายแค่บอกฉันมาก็พอว่าเพื่อนฉันคนนี้มีประวัติเดินทางออกนอกประเทศในช่วงสามวันที่ผ่านมานี้หรือเปล่า"

"อ้อ ฉันดีใจนะเนี่ยที่นายโทรมาหาฉัน แทนที่จะแฮ็กเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ของตม.ด้วยตัวเอง"

น้ำเสียงของโรดส์เริ่มจริงจังขึ้น การที่โทนี่จะเรียกใครสักคนว่าเพื่อนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

โดยทั่วไปแล้ว เขาก็แค่เล่นตามน้ำไปงั้นๆ สำหรับเพื่อนแท้... ตอนนี้คงมีแค่แฮปปี้กับโรดส์ล่ะมั้ง?

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเด็กใหม่คนนี้ทนตรรกะความคิดอันพิลึกพิลั่นของโทนี่ได้ยังไง

"เฮ้! โรดส์ นายกำลังคิดเรื่องแย่ๆ อยู่ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะไปขอโทษเขาทีหลังน่า"

"...เอาล่ะ ส่งชื่อมาสิ แล้วเดี๋ยวฉันจะส่งผลไปให้"

วางสายเสร็จ โทนี่ก็ส่งชื่อของโอ๊คส์ไปให้โรดส์ แล้วสตาร์ทรถสปอร์ต

"ถ้าหมอนี่ไม่มีประวัติเดินทางออกนอกประเทศอีกล่ะก็ งานนี้คงน่าสนุกพิลึก"