บทที่ 3: แมวส้มผู้นี้ไม่ธรรมดา

โอ๊คส์ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นลูบหัว ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ชายหนุ่มชาวจีนที่เพิ่งมาใหม่คนนี้ บังเอิญเห็นพวกคนจรจัดไปรวมตัวกันที่ลิตเติลเรนฟอเรสต์ เลยนึกว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ใครจะไปรู้ว่าพอดุ่มๆ เข้าไปปุ๊บก็โดนคุมตัวปั๊บ

ชายร่างใหญ่ชาวละตินที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยตรวจดูโทรศัพท์ของเขา แต่กลับเจอแต่ตัวอักษรจีนที่ไม่คุ้นเคย จึงเดาว่าพ่อหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในนักศึกษาต่างชาติที่ช่วงนี้เห็นหน้าค่าตากันบ่อยๆ เลยจัดการโยนเขาออกมาเพื่อตัดปัญหา

ตอนนี้เขาจึงได้แต่นอนแผ่หลาอยู่ริมถนน พวกคนไร้บ้านจ้องมองเขาเหมือนคนบ้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสบถด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย แล้วแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเองต่อ

"หมอนี่ใจกล้าไม่เบา ไม่เรียกให้รถพยาบาลมารับด้วยเหรอเนี่ย? ดูเหมือนจะทำการบ้านมาก่อนมาเรียนต่อเมืองนอกแฮะ แต่เขาไม่รู้เรื่องสลัมในบรุกลินหรือไง? เป็นนักศึกษาต่างชาติแท้ๆ ไม่ควรมาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ง่ายๆ สิ ต่อให้เป็นตอนกลางวันก็เถอะ!"

หนุ่มแว่นที่นอนน้ำหูน้ำตาไหลนองหน้ามึนงงอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ได้สติกลับคืนมา

เขาเดินคอตกไปที่กำแพงแล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ล้วงกระเป๋าสะเปะสะปะ เททั้งบัตรนักศึกษา บัตรทานอาหาร และของจุกจิกอื่นๆ ออกมา จนกระทั่งหยิบห่อทิชชู่ออกมาเช็ดหน้าเช็ดตาและแว่นของตัวเองได้ในที่สุด

"มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม จางชูเหริน..."

โอ๊คส์มองเห็นข้อความบนบัตรนักศึกษาของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจนจากระยะไกล มุมปากแมวๆ ของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะกระโจนลงจากกำแพงอย่างเงียบเชียบ เตรียมตัวไปเพลิดเพลินกับมื้อเที่ยงวันเกิดของตัวเอง

ทว่าจู่ๆ เขาก็ขนลุกซู่

"อะไรน่ะ!?"

สัญชาตญาณสัตว์ป่าร้องเตือนว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติกำลังจ้องมองเขาอยู่

"คนงั้นเหรอ? ไม่สิ สัตว์ร้ายต่างหาก... แถมยังไม่ใช่สัตว์ร้ายธรรมดาด้วย!"

ขาหลังของโอ๊คส์ย่อลงเล็กน้อย ลำตัวโค้งงอไปด้านหลัง ขนสีส้มพองฟูฟ่อง นี่คือปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณในร่างแมวส้มของเขา

"ตรงนั้น!"

เขาหันขวับไปทางหนุ่มชาวจีนที่ยังคงยืนเช็ดแว่นตาอยู่ หรือว่าหมอนี่จะซ่อนอะไรไว้?

"ไม่สิ ไม่ใช่เขา..."

สายตาของเขาเลื่อนสูงขึ้นไป และในวินาทีถัดมา ร่างสีส้มร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นบนกำแพงเหนือหัวของจางชูเหริน

"..."

โอ๊คส์จ้องมองแมวส้มตัวนั้นอย่างพูดไม่ออก มันหาวหวอดใหญ่ ดวงตากลมโตแสนน่ารักจับจ้องมาที่เขา ทำเอามุมปากของเขากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

"นี่เราโสดมานานเกินไปหรือเปล่าเนี่ย? ถึงขั้นมองแมวตัวเมียว่าสวยได้แล้ว..."

แมวส้มตัวใหญ่นี้มีหูสองข้างตั้งชันอย่างระแวดระวัง ใบหน้านุ่มฟูน่ารักน่าชัง แถมยังมีรูปร่างได้สัดส่วน ไม่เหมือนแมวส้มเก้าในสิบตัวที่มักจะอ้วนกลม และแน่นอนว่าไม่ใช่ตัวที่สิบที่อ้วนยิ่งกว่า

มันต้องเป็นสัตว์เลี้ยงแน่ๆ เพราะสวมปลอกคอและป้ายชื่ออยู่ด้วย

"อืม จี-โอ-โอ-เอส-อี กูกู... กูกู"

โอ๊คส์พยักหน้าเบาๆ มีชื่อซะด้วย ก็ต้องเป็นสัตว์เลี้ยงอยู่แล้ว กูกู เป็นชื่อที่น่ารักดีทีเดียว

อืม กูกู แมวส้ม

อืม ฉันกำลังโดนจ้องมองอยู่ ควรหนีไหมเนี่ย? จะหนีพ้นไหม? ด่วนมาก รอผู้รู้มาตอบออนไลน์เลย

อุ้งเท้าของโอ๊คส์ชุ่มไปด้วยเหงื่อ...

ไอ้เจ้าตัวแสบนี่คือหนึ่งในเป้าหมายอันตรายไม่กี่ตัวบนโลกตอนนี้ ฉันดันมาเจอมันได้ยังไงวะเนี่ย?!

ทำไมแกไม่ไปเล่นกับไอ้หนุ่มหัวโล้นคนนั้นล่ะ มาทำอะไรตรงนี้?!

หรือว่าแกกำลังหมายปองร่างกายฉันอยู่?!

โอ๊คส์ถอยกรูดไปข้างหลังเล็กน้อย กูกูก็เอนตัวมาข้างหน้า

โอ๊คส์ค่อยๆ ถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว ดวงตากลมโตของกูกูจ้องเขม็ง ขาหลังของมันย่อลงเล็กน้อย เตรียมพร้อมกระโจน!

"อ๊ะฮ้า! เจ้าส้มอ้วน!"

หัวใจของโอ๊คส์กระตุกวูบแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ทว่าวินาทีถัดมา หัตถ์พระเจ้าคู่หนึ่งก็โผล่มาข้างๆ กูกู คว้าจับร่างที่กำลังสับสนของมันแล้วดึงลงไป

"ฮ่าๆๆ! น่ารักจังเลย~ โธ่~ ทูนหัวของพี่ หลงทางมาเหรอจ๊ะ? อยู่ตัวคนเดียวใช่ไหม? พี่ก็อยู่ตัวคนเดียวเหมือนกันน้า~"

จางชูเหริน ชายหนุ่มชาวจีนกอดกูกูที่กำลังงุนงงพลางลูบคลำมัน ก่อนจะถอนหายใจด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"เฮ้อ สงสัยฉันจะแก่แล้วล่ะมั้ง ตอนที่สู้ชีวิตอยู่คนเดียวก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่ตอนนี้ พอมาอยู่ใต้กำแพงในต่างแดน ตัวคนเดียว เงาเดียว ในที่สุดฉันก็ได้ลิ้มรสความเหงาเข้าให้แล้ว"

โอ๊คส์อดไม่ได้ที่จะอยากด่ากราด ไอ้เบื๊อกเอ๊ย นายเรียนอยู่ภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมไม่ใช่หรือไง?

แน่ใจนะว่านายแซ่จางไม่ได้แซ่โจว?!

นายกำลังอุ้มชะตากรรมอันโหดร้ายไว้ในมือนะไอ้หนู!

แถมตอนนี้กูกูก็ตื่นจากอาการงุนงงเรียบร้อยแล้วด้วย!

เคยมีชายผิวดำคนหนึ่งลูบคลำมันแบบนี้เหมือนกัน

"เมี้ยว!"

โอ๊คส์เอาอุ้งเท้าแมวปิดหน้าตัวเอง

"อ๊าก!!"

จางชูเหรินกรีดร้องลั่นแล้วล้มลงไปกองกับพื้น นี่ถือว่ากูกูเมตตามากแล้วนะ เขาก็เลยได้รอยแผลเป็นทางยาวสามเส้นบนใบหน้าเท่านั้น

ทว่า...

"พ่อหนุ่ม รอยข่วนของเฟลอร์เคนน่ะมันรักษาให้หายเองไม่ได้หรอกนะ..."

โอ๊คส์ถอนหายใจ กะจะฉวยโอกาสนี้เผ่นหนี ทว่าพอได้ยินเสียงสั่นเครือดังขึ้น ขาของเขาก็พานอ่อนปวกเปียกจนก้าวไม่ออก

"เจ้าส้มอ้วน~ ฉันเสียมารยาทไปหน่อย~ พอคนเราตกหลุมรักแบบนี้แล้ว ก็มักจะเผลอพูดคำหวานๆ ที่ไม่เคยคิดว่าจะพูดออกมาได้..."

"ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย!"

จังหวะที่โอ๊คส์กำลังจะลุกขึ้น เงาเล็กๆ สายหนึ่งก็ทาบทับลงมาบดบังตัวเขาเสียแล้ว

"นายเป็น... แมวเหรอ?"

ในขณะที่เขากำลังเสี่ยงที่จะแปลงร่างเป็นเสือดาวเพื่อหลบหนีออกจากที่นั่นอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว โอ๊คส์ก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเอ่ยถามเขา

"หือ?"

โอ๊คส์ค่อยๆ หันหน้าไป จ้องมองกูกูที่กำลังมองมาด้วยความฉงนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้

"ฉิบหายแล้ว! ฉันคุยกับสัตว์ได้นี่หว่า!"

ดรูอิดผู้มีหัวใจแห่งพงไพรสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ และแน่นอนว่าโอ๊คส์ก็ทำได้เช่นกัน

แต่ข้อแรกเลยคือ สติปัญญาของสัตว์นั้นไม่ได้สูงส่งอะไรนัก และโอ๊คส์ก็ไม่ได้อยากเป็นครูฝึกสัตว์ด้วย เขาเลยไม่ค่อยเป็นฝ่ายเข้าไปคุยกับพวกมันก่อน

ข้อที่สอง... เฟลอร์เคนเนี่ยนะจะเหมือนกับสัตว์ธรรมดาทั่วไป? เมื่อกี้เขาเพิ่งจะกลัวจนตัวแข็งทื่อไปเองนะ

อย่างไรก็ตาม พอตั้งสติได้ โอ๊คส์ก็คิดได้ว่านิสัยใจคอของเฟลอร์เคนก็ไม่ได้ต่างอะไรจากแมวปกติ

ยิ่งไปกว่านั้น สติปัญญาของมันก็สูงกว่าแมวทั่วไปมาก การพูดคุยกันได้ตามปกติจึงเป็นเรื่องธรรมดา

"อะแฮ่ม... เอ้อ สวัสดี ฉันชื่อโอ๊คส์ ถามทำไมเหรอ?"

โอ๊คส์เมินทาสแมวที่ตาเป็นประกายทันทีที่เห็นแมวส้มอีกตัว แล้วหันไปสื่อสารกับกูกูอย่างระมัดระวัง

"ฉันดูคล้ายกับพวกแมวบนดาวดวงนี้ แต่ก็ยังแตกต่างอยู่ดี นายเองก็ดูแตกต่างจากพวกมันเหมือนกัน"

น้ำเสียงของกูกูฟังดูเหมือนเด็กน้อย น่ารักน่าชัง ในสายตาของทาสแมวบางคน แมวส้มสองตัวนี้ก็แค่กำลังร้องเหมียวๆ ใส่กัน หมอนี่ยังคงทบทวนตัวเอง โดยคิดไปเองว่าที่โดนข่วนคงเป็นเพราะเขาไปขัดจังหวะไม่ให้พวกมันเจอกัน—

หึ โสดมานานเกินไปแล้วไง ไอ้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวน่ารำคาญนี่

"อืม... ต่างกันจริงๆ นั่นแหละ ฉันเป็นดรูอิด ใช่ เอ่อ มนุษย์ที่สามารถใช้เวทมนตร์พิเศษได้น่ะ ฉันกลายร่างเป็นแมวได้ แล้วก็แปลงเป็นสัตว์อย่างอื่นได้ด้วย"

โอ๊คส์อธิบายสั้นๆ ให้กูกูฟังว่าดรูอิดคืออะไร และในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มกระสับกระส่าย—

อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก

"เอ่อ... กูกู แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

"เจ้านายของฉันหนีออกจากดาวดวงนี้ไปนานแล้วล่ะ ฉันก็แค่เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย วันนี้เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เจอคนที่ไม่เหมือนใคร นายน่าสนใจดีนะ"

"ถ้าอย่างนั้น... อยากไปอยู่บ้านฉันไหม? ยังไงเธอก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้วนี่"

"ตกลง~ ฉันขออาหารเปียกกระป๋องเนื้อล้วนนะ แล้วก็ขนมแมวฟรีซดราย ไม่เอาอาหารเม็ดล่ะ มันย่อยยาก"

"...ไม่มีปัญหา"

กระเพาะของเฟลอร์เคนคือจักรวาลกระเป๋ามิติ กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน... ดูท่าทางฉันคงต้องขยันหาเงินซะแล้วสิ

"อืม... รอฉันแป๊บนึงนะ"

กูกูนั่งยองๆ มองดูโอ๊คส์หายตัวไปตรงมุมตึก จากนั้นชายหนุ่มผมแดงก็เดินออกมา อุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินตรงไปหาทาสแมวหนุ่มที่กำลังทำตาละห้อยด้วยความอิจฉา

"เฮ้ พวก ขอโทษทีนะ... ดูเหมือนแมวฉันจะทำนายเจ็บตัวเข้าแล้วล่ะ ตามฉันมาสิ ที่บ้านฉันมีชุดปฐมพยาบาลอยู่"

"เอ๊ะ? คุณพูดภาษาจีนได้เหรอ?"

ทาสแมวหนุ่มหน้าบานขึ้นมาทันที

"เยี่ยมไปเลย! งั้นฉันถือโอกาสนี้..."

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ! ไม่งั้นฉันจะเรียกรถพยาบาลมาหิ้วปีกนายไปเดี๋ยวนี้แหละ!"