บทที่ 31 เอาลูฟี่ไปทำเหยื่อ

บทที่ 31 เอาลูฟี่ไปทำเหยื่อ

“เฮะเฮะ!”

ลูฟี่หัวเราะอย่างภาคภูมิใจ ฉีกยิ้มกว้าง “ชั้นว่าแล้วเชียว ชิโรไก! นายใช้พลังยางยืดของชั้นสินะ! ยางน่ะไม่ได้รับความเสียหายแบบนั้นหรอกน่า!”

“สมกับเป็นกัปตันของพวกเรา...หัวไวเหมือนเคยเลยนะ” ชิโรไกตอบกลับพร้อมกับแสยะยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปหาโรบินที่กำลังตกตะลึง “คุณโรบิน ชั้นคิดว่าน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยนะ ชั้นไม่ได้อยู่ฝ่ายรัฐบาลโลกหรอก ชั้นก็แค่โจรสลัดธรรมดา ๆ คนนึงเท่านั้นแหละ”

“กัปตันของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางคือ มังกี้ D ลูฟี่” โรบินกล่าว สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ใบหน้าของชิโรไก เขาดูคุ้นหน้าจริง ๆ

“นายคือ... โจรสลัดหน้าใหม่ที่มีค่าหัว 100 ล้านเบรี รองกัปตันกลุ่มหมวกฟาง... 'ผู้ช่วงชิง' ชิโรไก งั้นเหรอ?”

ชิโรไกโค้งคำนับเล็กน้อย ท่าทีสงบและเยือกเย็น “ชั้นเองแหละ”

“ชั้นขออภัยด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นความประมาทของชั้นเอง”

โรบินปรับลมหายใจให้คงที่ ไม่ได้ซักไซ้ต่อว่าเขารู้ตัวตนของเธอได้อย่างไร เธอหันกลับไปแล้วโยนบางอย่างให้วีวี่แทน

วีวี่รับมันไว้ด้วยความสับสน “เอเทอร์นอลโพสงั้นเหรอ?”

โรบินเอ่ยอย่างชัดเจน “จุดหมายต่อไปของพวกเธอคือลิตเติ้ลการ์เด้น ชั้นตั้งใจจะมาเตือนพวกเธอว่า...มันอันตรายมาก ขนาดบาร็อกเวิร์กส์ยังต้องระมัดระวังเมื่อไปที่นั่น ชั้นคิดว่าพวกเธออาจจะอยากใช้โพสอันนี้เพื่อเลี่ยงไปเส้นทางอื่นที่ปลอดภัยกว่า... แต่ตอนนี้ ชั้นคิดว่าพวกเธอมีความสามารถพอที่จะรับมือกับสิ่งที่อยู่ข้างหน้าได้แล้วล่ะ”

“มิสออลซันเดย์…”

วีวี่จ้องมองเอเทอร์นอลโพสในมือ ความคิดของเธอสับสนปนเปไปหมด ผู้หญิงคนนี้คือศัตรูจริง ๆ งั้นเหรอ หรือว่ามีอะไรมากกว่านั้น?

เธอทำลายเรือของอีการัมไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับมาเป็นห่วงความอยู่รอดของพวกเขางั้นเหรอ

โรบินหันไปหาลูฟี่ “นายคงจะเป็น กัปตันมังกี้ D ลูฟี่ สินะ”

ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบสนอง หมวกฟางบนหัวของลูฟี่ก็ลอยไปอยู่ในมือของโรบิน เธอค่อย ๆ วางมันสวมทับลงบนหมวกคาวบอยของตัวเอง

ชิโรไกเฝ้ามอง ริมฝีปากโค้งขึ้นด้วยความขบขัน

เอาล่ะ โรบิน… ในเมื่อเธอสวมหมวกใบนั้นแล้ว มันก็ถูกตัดสินใจไปแล้วล่ะนะ ว่าเธอจะได้มาเป็นส่วนหนึ่งของลูกเรือกลุ่มนี้

“เฮ้ย! นั่นหมวกของชั้นนะ! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้!” ลูฟี่ตะโกนอย่างโกรธจัด

ปลายนิ้วของชิโรไกขยับเล็กน้อย วินาทีต่อมา หมวกฟางก็หมุนคว้างขึ้นไปในอากาศ ถูกยกขึ้นด้วยพลังที่มองไม่เห็น และร่อนลงบนหัวของลูฟี่อย่างนุ่มนวล

ลูฟี่จับมันไว้แน่นอย่างหวงแหน “ฟู่... อย่ามายุ่งกับสมบัติของชั้นนะ!”

โรบินชะงักค้าง เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แปลกประหลาด แขนสั้น ๆ ข้างหนึ่งงอกออกมาจากไหล่ของเธอชั่วครู่...ซึ่งเป็นความสามารถเฉพาะตัวของผลฮานะ ฮานะ ของเธอ...แล้วโยนหมวกกลับไป มันหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงกลีบดอกไม้สีแดงที่ล่องลอยอยู่

งั้น... นั่นก็คือเหตุผลที่พวกนั้นเรียกเขาว่า 'ผู้ช่วงชิง' สินะ เขาสามารถใช้พลังผลปีศาจของคนอื่นได้งั้นเหรอ?

สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเธอปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว

“ชั้นทำเรื่องน่าอายลงไปซะแล้ว” โรบินกล่าวเสียงแผ่ว

ชิโรไกยืนพิงเสากระโดงเรืออย่างสบาย ๆ พลางส่งยิ้มบาง ๆ “เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้น่ะ”

โรบินส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพรูลมหายใจออกมา “หึ ช่างเป็นผู้ชายที่น่าประหลาดใจจริง ๆ”

วีวี่เพิ่งตระหนักได้ว่าเอเทอร์นอลโพสในมือของเธอหายไปแล้ว

“หึ่ม!”

ลูฟี่บีบเอเทอร์นอลโพสในมือจนแตกละเอียด ถลึงตาใส่โรบิน “เธอทำลายเรือของคุณลุงอีการัม เส้นทางของพวกเราไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเป็นคนตัดสินใจ!”

โรบินหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ “งั้นเหรอ? น่าเสียดายจัง ชั้นก็ไม่ได้รังเกียจพวกเธอคนไหนเลยนะ ไว้เจอกันใหม่ก็แล้วกัน”

“ไม่ต้องกลับมาเลยนะ! ชั้นเกลียดเธอ!” ลูฟี่ตะโกน พลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่

โรบินเดินอย่างสง่างามไปที่ขอบเรือโกอิ้งเมอร์รี่ ชะงักเท้า แล้วกวาดสายตามองลูกเรือเป็นครั้งสุดท้าย สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ชิโรไกและลูฟี่

จากนั้นเธอก็กระโดดลงจากเรือไป

“เธอกระโดดลงทะเลไปแล้ว?!”

“เธอคงไม่ได้... คิดจะฆ่าตัวตายหรอกนะ?!”

ทุกคนรีบวิ่งไปที่ขอบเรือ

พวกเขามองเห็นโรบินยืนอยู่บนกระดองของเต่าทะเลขนาดยักษ์

“ไปกันเถอะ”

เต่าตัวนั้น...ซึ่งสวมหมวกคาวบอยเข้าคู่กัน...ว่ายน้ำจากไปอย่างใจเย็น

…

“บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกนายถึงปล่อยยัยนั่นไปล่ะ? ยัยนั่นเป็นคนโจมตีผู้ติดตามของวีวี่นะ!” นามิตะโกนด้วยความเดือดดาล

ลูฟี่นอนแผ่หราอยู่บนดาดฟ้าเรือหลังจากโดนนามิฟาดเข้าเต็มแรง “เธอก็ดูมีเหตุผลดีนี่นา...”

โซโรลูบหัวที่ฟกช้ำของตัวเอง “ยัยนั่นเอาจริงก็แค่ตอนที่คิดว่าชิโรไกเป็นตัวอันตรายก็เท่านั้นแหละ นอกเหนือจากนั้น เธอก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูอะไรเลยนะ”

ซันจิซึ่งดวงตาเป็นรูปหัวใจแม้จะเพิ่งโดนอัดมา ประกาศกร้าวว่า “คุณนามิครับ เลดี้คนนั้นช่างสง่างามและเลอโฉมเกินไป! ผมไม่มีทางลงไม้ลงมือกับเลดี้แบบนั้นได้ลงคอหรอกครับ!”

นามิทำแก้มป่องอย่างเหลืออด “แล้วก็นายด้วย ชิโรไก! ยัยนั่นพยายามจะฆ่านายเห็น ๆ แต่นายกลับไม่โต้ตอบเลยเนี่ยนะ!”

ชิโรไกบิดขี้เกียจและหาวหวอด กำลังเดินตรงไปยังห้องเคบิน “ก็แค่ผู้หญิงคนนึงกำลังงอแงน่ะ ไม่คุ้มที่จะเสียเวลาด้วยหรอก ปลุกชั้นด้วยแล้วกันถ้ามีเรื่องสำคัญอะไรเกิดขึ้น”

นามิถอนหายใจแล้วเดินไปหาวีวี่ “ชั้นสาบานได้เลย เจ้าพวกนี้มันพึ่งพาไม่ได้สักคน”

อุซปซึ่งยืนถูกลืมอยู่ใกล้ ๆ กระพริบตาปริบ ๆ มองสายลมที่พัดผ่าน

“...”

ขนาดนามิยังไม่ได้ด่าเขาสักคำ เขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่นอกวงอย่างประหลาด

“ก้าบ!”

นกเป็ดน้ำกาลูกระพือปีก แล้วมาพักเกาะอยู่ที่ไหล่ของอุซป

ความหดหู่ของอุซปลึกล้ำยิ่งขึ้น “ขนาดเป็ดมันยังไม่โดนด่าเลย…”

เสียงของลูฟี่ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง “ต่อไปก็คือ ลิตเติ้ลการ์เด้น สินะ? ฟังดูน่าสนุกดีนี่! ซันจิ ชั้นหิวแล้วอ่ะ!”

“ชั้นก็หิวเหมือนกัน!” อุซปพูดแทรกขึ้นมาทันที

ซันจิถอนหายใจ “รู้แล้วน่า ๆ ดีนะที่ชิโรไกซื้อตู้เย็นแบบมีล็อคมาให้ ไม่งั้นพวกแกสองคนคงสวาปามทุกอย่างหมดไปนานแล้ว”

โซโรหลับสนิทอยู่บนดาดฟ้าเรือ ฟองน้ำมูกพองขึ้นและยุบลงตามจังหวะการหายใจแต่ละครั้ง

ลูฟี่กับอุซปย่องเข้าไปใกล้ เอาเข็มจิ้มมันจนแตกโพละ

“พวกแกสองคน!”

โซโรคำรามและคว้าดาบ วิ่งไล่กวดพวกเขาไปรอบเรือ

วีวี่หัวเราะคิกคักเบา ๆ “เรือของพวกเธอ... วุ่นวายแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”

นามิส่งสายตาเหนื่อยล้าให้เธอ “เธอยังไม่เคยเห็นตอนที่พวกนั้นประลองกันเลย โซโร ชิโรไก แล้วก็ซันจิตีกันตลอดทั้งวันแหละ ส่วนอุซปก็นั่งเชียร์ แล้วลูฟี่ก็เอาแต่ตะโกนอะไรก็ตามที่แวบเข้ามาในหัว ฟังแล้วเหนื่อยจะตาย”

วีวี่ยิ้มอย่างจริงใจ “กลุ่มของพวกเธอมีบรรยากาศที่อบอุ่นจังเลยนะ”

…

สองวันต่อมา

“ชิโรไก นายยังตกอะไรไม่ได้เลยเหรอ?”

ซันจิโผล่ออกมาจากห้องครัวด้วยความประหลาดใจ ปกติแล้วชิโรไกตกปลาเก่งจะตาย

ชิโรไกหันกลับมา ชี้ไปที่ถังเปล่า “กัปตันที่รักของพวกเราสวาปามเหยื่อไปหมดแล้วน่ะสิ”

“แล้วตอนนี้นายใช้อะไรเป็นเหยื่อล่ะ?”

“นี่ไง”

ชิโรไกยกสายเบ็ดขึ้น เผยให้เห็นเหยื่อของเขา...ลูฟี่ ที่ถูกมัดติดกับปลายตะขอเบ็ดและห้อยต่องแต่งอยู่เหนือท้องทะเล

เมื่อถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ ลูฟี่ก็ดิ้นพราด “ซันจิ! ช่วยด้วย!”

ซันจิปรายตามองเขา ก่อนจะยักไหล่ “ทำต่อไปแล้วกัน ถ้าตกอะไรได้ก็เรียกชั้นด้วยนะ”

ชิโรไกหัวเราะเบา ๆ หย่อนลูฟี่...ซึ่งยังคงถูกมัดปากและดิ้นกระแด่ว ๆ...กลับลงไปในทะเล

ฟองอากาศผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ ตามมาด้วยเสียงร้องอู้อี้

“บุ๋ง ๆ (ช่วยด้วย!) อื้อ (ชั้น)... อื้อ ๆ (จะไม่กิน) เหยื่ออีกแล้ว!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═