บทที่ 31 - มุ่งหน้าสู่นครฉางอัน

บทที่ 31 - มุ่งหน้าสู่นครฉางอัน

"ศิษย์พี่ใหญ่"

เมื่อเห็นศิษย์พี่ใหญ่หลี่หานกวงเดินเข้ามา เจียงเฉินก็รีบวางน่องไก่ในมือลงและประสานมือคำนับทันที

จากนั้นเขาก็มองกลุ่มคนของหวังฉงเสียนที่เดินตามหลังหลี่หานกวงมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"เจียงเฉิน ฝ่าบาทได้ยินมาว่าท่านอาจารย์ได้รับเจ้าเป็นศิษย์คนใหม่ จึงส่งราชโองการมาเพื่อเชิญเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงที่วังหลวงในเทศกาลไหว้พระจันทร์ นี่คือใต้เท้าหวัง ราชทูตผู้ทำหน้าที่อัญเชิญราชโองการมา"

"นครฉางอันงั้นหรือขอรับ"

เจียงเฉินหันไปทำความเคารพหวังฉงเสียน

"คารวะใต้เท้าหวัง"

หวังฉงเสียนยิ้มและพยักหน้ารับ

"วีรบุรุษมักถือกำเนิดตั้งแต่วัยเยาว์จริงๆ นักพรตน้อยช่างดูสง่างามเหนือธรรมดา หากฝ่าบาทได้ทอดพระเนตรเห็นจะต้องโปรดปรานเป็นอย่างมากแน่ๆ"

โปรดปรานอย่างนั้นหรือ

เจียงเฉินพลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบและรู้สึกเย็นยะเยือกที่ประตูหลังขึ้นมาทันที เขาเคยได้ยินมาว่าพวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่และผู้มีอำนาจในสมัยโบราณมักจะชื่นชอบชายรักชาย ถึงขั้นมีการตั้งหอนายโลมขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อการนี้เลยทีเดียว

ฮ่องเต้ถังเสวียนจงองค์นี้คงจะไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้หรอกนะ

แม้ว่าในประวัติศาสตร์จะไม่มีบันทึกเรื่องนี้เอาไว้ มีเพียงตำนานรักอันลือลั่นระหว่างถังเสวียนจงกับหยางกุ้ยเฟยที่โด่งดังกระฉ่อนไปทั่วก็ตาม

แต่ก็ใช่ว่าเขาจะชอบทั้งชายและหญิงไม่ได้นี่นา แถมตอนนี้หยางกุ้ยเฟยก็น่าจะเพิ่งเกิดด้วยซ้ำ

หากฮ่องเต้ถังเสวียนจงกล้ามีความคิดไม่ซื่อกับประตูหลังของเขา เขาก็จะเตะก้นฮ่องเต้สักป้าบให้ดู

"ในเมื่อราชโองการถูกส่งมาถึงแล้ว ถ้าเช่นนั้นท่านนักพรตหานกวง ข้าน้อยขอตัวลาก่อน"

กล่าวจบ หวังฉงเสียนก็พากลุ่มคนรีบลงจากเขาไป เพื่อเดินทางกลับไปรายงานความคืบหน้าที่เมืองหลวง

หลี่หานกวงหันมามองเจียงเฉิน

"ศิษย์น้อง ระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าใกล้จะทะลวงถึงระดับบรรลุเต๋าขั้นสูงสุดแล้วงั้นหรือ"

เจียงเฉินตอบด้วยความตื่นเต้น

"หลังจากบรรลุเคล็ดวิชานี้ เจตจำนงกระบี่ก็ทะลวงเส้นลมปราณในร่างกายของข้าไปหลายจุด จึงทำให้ข้าสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้นขอรับ"

"ฝ่าบาททรงให้เจ้าไปร่วมงานเลี้ยงที่วังหลวงในเทศกาลไหว้พระจันทร์ เจ้าก็เตรียมตัวออกเดินทางเถอะ ถือโอกาสนี้ไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาที่นครฉางอันด้วยเลย เจ้าเองก็อยากไปที่นั่นมาตลอดไม่ใช่หรือ"

หลี่หานกวงกล่าว

ก่อนหน้านี้เจียงเฉินอยากไปเที่ยวนครฉางอันมาโดยตลอด แต่หลังจากที่ได้บำเพ็ญเพียรที่สำนักเหมาซาน เขาก็เปลี่ยนความคิดนั้นไปแล้ว

การท่องเที่ยวจะไปสบายเท่าการบำเพ็ญเพียรได้อย่างไร แต่ในเมื่อฮ่องเต้มีราชโองการมา เขาก็คงต้องไปสักหน่อย

ถือเสียว่าเป็นการไปขัดเกลาจิตใจก็แล้วกัน แล้วก็ถือโอกาสปราบปีศาจช่วยเหลือชาวบ้านระหว่างทางเพื่อสะสมบุญบารมีไปด้วย เผื่อว่าในอนาคตเมื่อได้ขึ้นสวรรค์ไปจะได้มีตำแหน่งขุนนางดีๆ ทำบ้าง

ใช่แล้ว โลกใบนี้มีสวรรค์อยู่จริง ทว่านับตั้งแต่ยุคราชวงศ์ฉินเป็นต้นมา สวรรค์ก็ไม่เคยปรากฏให้เห็นในโลกมนุษย์อีกเลย และไม่เคยมีเซียน เทพเจ้า หรือพระพุทธองค์องค์ใดจุติลงมาเกิดบนโลกมนุษย์อีกเลย

"แต่เมื่อไปถึงนครฉางอันแล้ว เจ้าจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก ที่นั่นมีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกันไปหมด แม้ว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าจะไม่ด้อยไปกว่าใคร แต่หอกดาบที่พุ่งมาตรงหน้ายังพอหลบหลีกได้ ส่วนลูกศรอาบยาพิษที่ลอบยิงมานั้นยากที่จะป้องกัน หากเจ้าเป็นอะไรไป เกรงว่าคงจะสมใจใครหลายคนเลยล่ะ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้น้ำเสียงของหลี่หานกวงก็แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ

"ศิษย์พี่ใหญ่วางใจเถอะขอรับ เมื่อไปถึงนครฉางอันแล้ว ข้าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของสำนักเหมาซานต้องมัวหมองอย่างแน่นอน"

หลี่หานกวงพยักหน้า ก่อนจะปลดกระบี่วิเศษที่สะพายอยู่ด้านหลังส่งให้เจียงเฉิน

"ศิษย์พี่ใหญ่ นี่มัน"

"รับไปเถอะ ในเมื่อเจ้าบรรลุวิชาภาพลักษณ์กระบี่วิญญาณซ่างชิงแล้ว กระบี่วิเศษเล่มนี้ก็เหมาะที่จะให้เจ้าพกติดตัวไปใช้ป้องกันตัวในการเดินทางครั้งนี้พอดี"

เจียงเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก เขารู้ดีว่าอันที่จริงแล้วศิษย์พี่ใหญ่หลี่หานกวงก็ฝึกฝนวิชาภาพลักษณ์กระบี่วิญญาณซ่างชิงสำเร็จเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงถูกกำหนดให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักเหมาซานคนต่อไปตั้งแต่เนิ่นๆ

กระบี่วิเศษเล่มนี้คือสัญลักษณ์ของเจ้าสำนักเหมาซาน อีกทั้งยังเป็นของวิเศษที่มีอานุภาพร้ายกาจหาที่เปรียบมิได้ของสำนัก ในอดีตศิษย์พี่ใหญ่เคยใช้กระบี่เล่มนี้สังหารไท่ซุ่ยมาแล้ว

"ศิษย์พี่ใหญ่วางใจเถอะ ข้าจะนำกระบี่วิเศษของสำนักกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนอย่างแน่นอน"

เจียงเฉินให้คำมั่นอย่างหนักแน่น

สองวันต่อมาเจียงเฉินก็วาดอสนีบาตทั้งห้าเพิ่มขึ้นมาอีกจำนวนหนึ่ง แถมยังสำเร็จเคล็ดวิชาที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงอย่างคาถาอสนีบาตกลางฝ่ามืออีกด้วย

เคล็ดวิชานี้แตกต่างจากวิชาสายฟ้าทั่วไป ตรงที่เน้นการบำเพ็ญเพียรจากภายใน อาศัยหลักการสอดประสานของพลังหยินหยาง ซึ่งแตกต่างจากวิชาเรียกสายฟ้าที่เป็นเพียงวิชาสายฟ้าสายหยิน

แม้ว่าในช่วงแรกอานุภาพของคาถาอสนีบาตกลางฝ่ามือจะเทียบไม่ได้กับการเรียกสายฟ้าจากเบื้องบนโดยตรง แต่ขีดจำกัดสูงสุดของมันนั้นกลับไร้ขอบเขต จึงถือเป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาที่ทรงพลังที่สุดของสำนักเหมาซานเช่นกัน

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั่วทั้งสำนักเหมาซานได้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่นมาจากภูเขาด้านหลังอยู่ไม่ขาดสาย นั่นเป็นเพราะเจียงเฉินกำลังฝึกฝนคาถาอสนีบาตกลางฝ่ามือเพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์นั่นเอง

[ทักษะ: ชำนาญการต่อสู้ (ระดับ 3) ชำนาญเพลงดาบ (ระดับ 1) ชำนาญเพลงกระบี่ (ระดับ 3) วิชายันต์ (ระดับ 3) คาถาแสงทองศักดิ์สิทธิ์ (ระดับ 2) วิชาคร่าสามวิญญาณ (ระดับ 2) ภาพลักษณ์กระบี่วิญญาณซ่างชิง (ระดับ 1) อสนีบาตกลางฝ่ามือ (ระดับ 2)]

[ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับคาถาแสงทองศักดิ์สิทธิ์: 902/1000]

[ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับวิชาคร่าสามวิญญาณ: 132/1000]

[ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับภาพลักษณ์กระบี่วิญญาณซ่างชิง: 11/100]

[ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับอสนีบาตกลางฝ่ามือ: 146/1000]

หลังจากที่ฝึกฝนคาถาแสงทองศักดิ์สิทธิ์มาอย่างต่อเนื่องยาวนาน ในที่สุดเจียงเฉินก็ใกล้จะทะลวงผ่านระดับก้าวต่อไปแล้ว เขาสัมผัสได้ว่าเพียงแค่สังหารปีศาจน้อยใหญ่อีกสักสองสามตัวระหว่างทาง เขาก็จะสามารถยกระดับคาถาแสงทองศักดิ์สิทธิ์ให้ถึงระดับสามได้แล้ว

เขาไม่ได้เตรียมข้าวของสัมภาระอะไรมากมายนัก นำเพียงแค่กระบี่วิเศษ ยันต์จำนวนหนึ่ง เงินตั๋วแลกเงินที่ศิษย์พี่ศิษย์น้องมอบให้ และแผนที่อีกหนึ่งแผ่นติดตัวมาด้วยเท่านั้น จากนั้นเขาก็ออกเดินทาง

แต่ก่อนจะออกเดินทาง ศิษย์พี่สามเซวียซีชางกลับทำตัวลึกลับซับซ้อน เรียกเขาไปพบเป็นการส่วนตัวและยัดเยียดสมุดภาพให้เขาเล่มหนึ่ง

บอกว่าถ้าไปถึงนครฉางอันแล้ว สิ่งที่พลาดไม่ได้เลยก็คือการไปฟังเพลงที่หอนางโลม

เมื่อเจียงเฉินเปิดสมุดภาพดู ก็พบว่าข้างในเต็มไปด้วยภาพวังวสันต์ทั้งนั้น

แต่เจียงเฉินกลับนำสมุดภาพเล่มนั้นไปมอบให้ศิษย์พี่ใหญ่ทันที

ผลก็คือตลอดสองสามวันให้หลัง ทั่วทั้งสำนักเหมาซานได้ยินเสียงโอดครวญร้องขอชีวิตของเซวียซีชางดังลั่นไปทั่ว

เจียงเฉินเข้าไปกราบลาท่านอาจารย์แล้วจึงออกเดินทาง

ทันทีที่เดินลงจากเขาเจียงเฉินก็เริ่มหลงทางเสียแล้ว

เขาอ่านแผนที่ไม่ค่อยออก เพราะโดยเนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนหลงทิศ

แต่เขาก็ยังพอจำเส้นทางที่ศิษย์พี่สามเซวียซีชางพาเขากลับมาในครั้งก่อนได้ จึงมุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขานิรนามแทน

ทางเดินบนภูเขานั้นคดเคี้ยวและขรุขระ ทว่าสำหรับเจียงเฉินแล้วกลับเดินได้คล่องแคล่วราวกับเดินบนทางราบ

แม้เขาจะทำเพียงแค่ก้าวเดินธรรมดา แต่ก้าวหนึ่งของเขากลับไกลถึงครึ่งจั้ง ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็สามารถเดินทางได้ไกลถึงหกสิบลี้

"ท่านนักพรต เชิญมาดื่มน้ำที่บ้านข้าก่อนเถิด"

ชาวบ้านผู้ใสซื่อและมีน้ำใจเมื่อเห็นเจียงเฉินเดินผ่านก็เอ่ยปากเชื้อเชิญอย่างเป็นกันเอง

เจียงเฉินปฏิเสธอย่างสุภาพและมุ่งหน้าเดินทางต่อไป

ในที่สุดก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกดินเจียงเฉินก็เดินทางมาถึงตีนเขานิรนาม

"โฮก"

ทันทีที่มาถึงเขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังกึกก้องกังวานไปทั่วสารทิศสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งป่า

จากนั้นร่างสีขาวที่รวดเร็วดั่งสายฟ้าก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้และกระโจนเข้าใส่เจียงเฉิน

เจียงเฉินไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสีขาวนั้นหยุดชะงักลงเมื่อมาถึงตรงหน้าเขา จากนั้นก็หมอบลงแทบเท้าของเจียงเฉินและส่งเสียงครางงี๊ดง๊าด

ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็เจ้าป่าพยัคฆ์ขาวที่พวกเจียงเฉินเคยช่วยชีวิตเอาไว้นั่นเอง

เจียงเฉินหัวเราะและลูบขนของมันเบาๆ ผ่านไปครึ่งเดือน อาการบาดเจ็บของเจ้าป่าก็หายสนิทแล้ว แม้แต่ขนก็ยังงอกกลับมาจนเต็ม

"ดูเหมือนว่าหลังจากได้เป็นราชาแห่งขุนเขาแล้ว ช่วงนี้เจ้าจะอยู่ดีกินดีไม่เบาเลยนะ สัมผัสจากกลิ่นอายก็รู้เลยว่าใกล้จะถึงระดับสัมผัสปราณขั้นปลายแล้ว"

พยัคฆ์ขาวฟังคำพูดของเจียงเฉินรู้เรื่อง มันรีบส่ายหัวไปมาและใช้กรงเล็บเขี่ยขากางเกงของเจียงเฉินเบาๆ

"แง้วๆๆ"

เจียงเฉินอดกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ พยัคฆ์ขาวตัวนี้ใกล้จะสลายกระดูกกล่องเสียงได้แล้ว เพียงแต่ยังอยู่ในช่วงเสียงแตกหนุ่มเท่านั้น

มันอยากจะอ้าปากพูด แต่อนิจจากลับเปล่งเสียงออกมาราวกับลูกแมวตัวน้อยเสียอย่างนั้น

พยัคฆ์ขาวเองก็ตกใจไม่น้อย มันทิ้งตัวนั่งลงด้วยสองขาหลัง ยกสองขาหน้าขึ้นมาลูบคลำลำคอของตัวเอง

"โฮก แง้วๆๆ"

[จบแล้ว]