ตอนที่ 33 คมดาบที่ตัดทะเล

ตั้งแต่วินาทีที่หลิงไป๋กลายเป็นเจ็ดเทพโจรสลัด เขาก็กลายเป็นโจรสลัดไปแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลวร้าย แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ยังไงเจ็ดเทพก็คือโจรสลัด แต่แค่ถูกกฏหมาย

นอกจากนี้ หลิงไป๋ตั้งใจจะเป็นโจรสลัดอยู่แล้ว

การมาเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดเป็นเพียงแค่แผนของเขาเท่านั้น

ประวัติศาสตร์ถูกเขียนโดยผู้ชนะเสมอ ความยุติธรรมและความอยุติธรรมก็ถูกกำหนดโดยผู้ชนะเช่นกัน

โลกก็เป็นอย่างนี้

เรือรบเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือของหมู่เกาะชาบอนดี้อย่างช้าๆ

บนดาดฟ้าของเรือรบ โมโมะอุซางินั่งอยู่บนเก้าอี้นั่งพักผ่อนที่สะดวกสบายพร้อมร่มกันแดดขนาดใหญ่

หลิงไป๋นั่งตรงข้ามกับเธอ ในฐานะเจ็ดเทพโจรสลัด เขาได้รับการปฏิบัติที่ค่อนข้างดี

เพราะยังไงก็เป็นฝ่ายกองทัพเรือที่ต้องการให้พวกเขาเข้าร่วมสงคราม

เขาจ้องไปที่โมโมะอุซางิอยู่ตรงข้าม เมื่อตอนที่เขาแข็งแกร่งขึ้นและมีอิทธิพลมากขึ้นกว่านี้ เขาอาจจะพาตัวผู้หญิงคนนี้ไปร่วมกับเขาด้วย อย่าพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกองทัพเรือ เขาไม่ได้มีความรู้ยินดียินร้ายอยู่แล้ว

“ทำไมไม่ลองแสดงความสามารถของนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ให้เห็นหน่อยล่ะ”

โมโมะอุซางิสนใจในความแข็งแกร่งของหลิงไป๋เป็นอย่างมาก และอยากที่จะเห็นมัน

ชายหนุ่มผู้นี้มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษแน่นอน

ตามคำบอกเล่าของเซ็นโงคุ เขาได้บดขยี้ซุปเปอร์โนวาทั้งหมดที่อยู่บนเกาะชาบอนดี้

เมื่อคืนที่ผ่านมา โมโมะอุซางิเดินผ่านพื้นที่มั่วสุมที่หลิงไป๋เคยสู้

พื้นที่นั้นเป็นซากปรักหักพัง และยังมีร่องรอยของเจตนาดาบหลงเหลืออยู่จากการฟันของหลิงไป๋

เขาแข็งแกร่งระดับนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ตั้งแต่อายุเท่านี้เลยเหรอ?

พรสวรรค์นั้นเพียงพอที่จะทำให้ใครต่อใครหวาดหวั่น แม้แต่โมโมะอุซางิเองก็ทำไม่ได้ขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายเป็นโจรสลัด ต่อให้เป็นเจ็ดเทพที่ถือว่าอยู่ฝ่ายเดียวกันก็ตาม แต่โมโมะอุซางิก็ยังมีความรู้สึกเสียดายที่คนแบบนี้เลือกเดินทางที่ผิด

“อยากความแข็งแกร่งของฉันเหรอ?”

หลิงไป๋ยิ้ม มือขวาของเขาเอื้อมไปหยิบดาบชิกุเระที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขาโดยไม่รู้ตัว

“ได้ ฉันจะแสดงให้เห็นเป็็นบุญตานะ”

หลิงไป๋ลุกขึ้นจากที่นั่งของเขา

"คอยดูให้ดีๆล่ะ"

หลิงไป๋เดินไปที่หัวเรือรบแล้วกระโดดขึ้นไปยืนบนนั้น

ตอนนี้เขาดึงดาบชิกุเระออกมาแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ท่าทางปกติของเขาถูกขจัดออกไป เขาเต็มไปด้วยสมาธิและความเฉียบคม

ในตอนนี้เขาคือนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง!

“เขากำลังจะลงมือแล้ว!”

โมโมะอุซางิก็ลุกขึ้นเช่นกัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง มันคือความคาดหวังในพลังดาบของเหล่านักดาบ

ทหารเรือคนอื่นๆเองก็มองอย่างใจจดใจจ่อจนลืมหายใจเช่นกัน

ขณะนี้ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจเท่านั้นที่ได้ยิน

“มังกรทลายหุบเขา… ไม่สิ เป็นมังกรทลายสมุทรต่างหาก!”

หลิงไป๋ถือดาบด้วยมือทั้งสองข้างและฟันลงมาจากบนลงล่าง พลังอัดแน่นอยู่ในดาบชิกุเระ ร่างกายของหลิงไป๋ยังถูกล้อมรอบด้วยออร่าสีแดงเข้ม สิ่งนี้ทำให้หลิงไป๋ดูเหมือนผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้

เมื่อคลื่นดาบถูกฟันออกไป ทันใดนั้นก็กลายเป็นมังกรขนาดใหญ่ มันฟาดลงสู่ผิวน้ำราวกับมังกรจริงๆ

ฟู้ม!

ผิวน้ำทะเลระเบิดทันที สร้างความตกตะลึงให้กับเหล่าสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเล!

คลื่นดาบที่เป็นรูปลักษณ์มังกรเจาะน้ำทะเลที่อยู่ห่างไกล

ไม่มีใครรู้ว่ามันจะทะลุที่ถึงส่วนไหนของทะเล แต่ว่ามันหายไปจากสายตาของทุกคนในเวลาเพียงสามวินาที

มีร่องน้ำที่น่ากลัวกว้างประมาณ 6 ถึง 7 เมตร ลึกประมาณ 10 เมตร ปรากฏขึ้นในบริเวณส่วนนี้ของทะเล

ร่องรอยของเจตนาดาบกลายเป็นเหมือนกำแพงที่มองไม่เห็น ทำให้น้ำไม่สามารถไหลเข้ามาเติมเต็มได้

ร่องน้ำนี้ปรากฏต่อหน้าเหล่าทหารเรือ มันเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาหวาดกลัว

แม้แต่โมโมะอุซางิยังรู้สึกตะลึง ไม่ต้องพูดถึงทหารเรือคนอื่นๆเลย

"แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วใช่ไหม?"

หลิงไป๋กลับมาที่ดาดฟ้าเรือและมองดูโมโมะอุซางิที่กำลังตกใจ เขารู้สึกพอใจมาก ส่วนความรู้สึกของทหารเรือคนอื่นเขาไม่ได้สนใจ

ในโลกของผู้แข็งแกร่ง ทหารเรือธรรมดาๆไม่ต่างจากมด

แม้ว่าจะมีเหล่าทหารเรือจำนวนหนึ่งแสนนายมารวมกันที่ศูนย์ใหญ่กองทัพเรือแล้วไงล่ะ?

อยากมากแค่ฮาคิราชันย์อย่างเดียวก็จัดการได้กว่าครึ่งแล้ว

ในผลงานต้นฉบับ ลูฟี่ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพมนุษย์เงือกแสนตัวของโฮดี้ โจนส์บนเกาะเงือก เพียงแค่ปล่อยฮาคิราชันย์ออกมาก็สามารถทำให้พวกมนุษย์เงือกกว่า5หมื่นตัวหมดสติได้

นี่คือโลกของผู้แข็งแกร่ง!

ผู้ที่อ่อนแอไม่มีคุณสมบัติก็ไม่มีที่ยืน

"เธอคิดว่ายังไง?"

หลิงไป๋ยิ้มให้โมโมะอุซางิแล้วถามออกมา

“…แข็งแกร่งมาก!”

โมโมะอุซางิใช้เวลานานมากก่อนจะฟื้นสติคืนมาได้

“นายสนใจเข้าร่วมกับกองทัพเรือไหม? ทางศูนย์ใหญ่สามารถทำข้อยกเว้นและเลื่อนตำแหน่งนายเป็นพลเรือโทได้โดยตรง อนาคตของนายจะไร้ขีดจำกัด!”

โมโมะอุซางิสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ

นอกจากนี้ หลิงไป๋ไม่ได้มีจุดด่างพร้อยด่างใดๆ เขาเป็นเหมือนโจรสลัดในนามเท่านั้น ตรงกันข้าม เขาจับเอซหมัดอัคคีและปราบปรามซุปเปอร์โนวาได้ สองสิ่งนี้เป็นผลดีต่อกองทัพเรือ

การเป็นโจรสลัดเป็นเรื่องที่ผิด!

ไม่มีทางหันหลังกลับได้ หากถูกจับได้ คุณอาจต้องตายหรือถูกขัดขวางตลอดชีวิต ถ้ามีตัวเลือก เป็นกองทัพเรือดีกว่าไหม?

“ฉันไม่สนใจ”

หลิงไป๋ปฏิเสธตรงๆ การเป็นทหารเรือนั้นไม่มีอนาคต

การได้เป็นเจ้าเหนือโลกใหม่เท่านั้นจึงจะกลายมาเป็น "เหนือฟ้าใต้หล้า ข้าประเสริฐสุด"

โจรสลัดเต็มไปด้วยเสรีภาพ สามารถครองได้ทุกสิ่ง!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความชั่วร้ายของการเป็นโจรสลัด ประวัติศาสตร์มักถูกเขียนโดยผู้ชนะ ความยุติธรรมก็ถูกกำหนดโดยผู้ชนะเช่นกัน

หลิงไป๋ไม่เชื่อว่าสิ่งที่มังกรฟ้าทำเมื่อแปดร้อยปีก่อนจะเป็นเรื่องที่ดี!

มันต้องมืดมน ไร้ยางอาย น่าละอาย และแม้กระทั่งล้มล้างการปกครองของระบอบเก่า!

อย่างไรก็ตาม พวกเขาชนะ ดังนั้นพวกเขาจึงเขียนประวัติศาสตร์ และกำหนดความยุติธรรมขึ้นมาเอง!

ช่วงเวลาหลังจากนั้น หลิงไป๋ก็เงียบไป แม้ว่าโมโมะอุซางิจะกระซิบข้างหูเขาอยู่ตลอด แต่หลิงไป๋ก็ไม่สนใจ

ในสายตาของเขา โมโมะอุซางิก็จะตกเป็นเหยื่อของเขาเช่นกัน

แต่ไม่ใช่ตอนนี้

ส่วนพวกทหารเรือยังคงไม่หายตกใจ พวกเขายังคงมองเห็นร่องทะเลที่ถูกรอยดาบฟันได้อย่างชัดเจน แม้ไม่รู้ว่ามันทอดยาวไปถึงไหน แต่ตอนนี้มันยังไม่หายไปเลย

นี่มันสัตว์ประหลาด!

ในฐานะนักดาบ เทียบกับมิฮอว์คแล้วจะเป็นยังไง?

ทหารเรือทุกคนอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้

โชคดีที่เขาไม่ใช่ศัตรูของทหารเรือ!

หากมองลงมาจากที่สูงและคำนวณดูก็จะพบว่าร่องน้ำนั้นยาวมาก ตัดแบ่งทะเลเป็นเส้นตรงทอดยาว และน้ำไม่สามารถเข้ามาเติมเต็มได้เลย

เมื่อเวลาผ่านไป เรือรบค่อยๆเข้าใกล้ท่าเรือของเรดไลน์