ตอนที่ 32 พลโทโมโมะอุซางิ เดินทางสู่รัฐบาลโลก

“กัปตัน พรุ่งนี้นายจะไปร่วมประชุมเจ็ดเทพโจรสลัดรึเปล่า?”

ในตอนเย็นที่ห้องสุดหรูแห่งหนึ่งบนเกาะชาบอนดี้ หลิงไป๋และลูกเรืออยู่ที่นี่

หลิงไป๋, ลอว์, ฮอว์กินส์, วีเบิ้ล และแวนออก้า

ในแง่ของจำนวนสมาชิก กลุ่มโจรสลัดของหลิงไป๋นั้นถือว่ายังมีน้อยมาก แต่ความแข็งแกร่งนั้นจัดได้ว่าสูงมากอย่างแน่นอน แต่ถ้าเทียบกับกลุ่มโจรสลัดระดับจักรพรรดิแล้วมันยังไม่พอ

ในประวัติศาสตร์ กลุ่มโจรสลัดที่มีสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดก็คงจะเป็นกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ พวกเขามีกัปตันร็อคส์ผู้ลึกลับ ราชสีห์ทองคำชิกิ หนวดขาว ไคโด และบิ๊กมัม เป็นกลุ่มที่ไม่เหมือนใครในประวัติศาสตร์ รองลงมาคือกลุ่มโจรสลัดของโรเจอร์ และสุดท้ายก็คือพวกกลุ่มสี่จักรพรรดิ

การโรเจอร์กลายเป็นราชาโจรสลัดได้ หลิงไป๋เดาไว้ว่าอาจเป็นเพราะหนวดขาวไม่สนใจที่จะไปที่ลาฟเทล และราชสีห์ทองคำเองก็เสียหายหนักจากการโดนพายุครั้งนั้น แถมยังโดนหางเสือเรือเสียบหัวด้วยนี่สิ

ประเด็นอีกประการหนึ่งก็คือโครงสร้างกลุ่มโจรสลัดของโรเจอร์นั้น แม้ว่าโรเจอร์เองจะไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลกก็ตาม แต่ความร่วมมือกันระหว่างก็พอที่จะสามารถกวาดล้างโลกใหม่ได้

เขาคือราชาโจรสลัด และเป็นบุตรแห่งโชคชะตาของยุคนั้น

ดังนั้น หลิงไป๋ยังคงต้องการมีกองกำลังที่แข็งแกร่งจำนวนมากเพื่อความยิ่งใหญ่!

“แน่นอนว่าฉันจะเข้าร่วมด้วย ไปนั่นกินข้าวที่รัฐบาลโลกกันก่อนดีกว่า”

ลอว์ : "นายมีแผนยังไงบ้างกัปตัน? นายเข้าร่วมเจ็ดเทพโจรสลัดแล้วก็วางแผนไว้ว่าจะออกในอีกไม่นาน มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

หลิงไป๋ยิ้มอย่างลึกลับ "สงสัยต่อไปเถอะ รู้ตั้งแต่ตอนนี้ก็ไม่สนุกกันพอดีน่ะสิ"

วันรุ่งขึ้น หลิงไป๋ขึ้นเรือรบของกองทัพเรือจากท่าเรือที่หมู่เกาะชาบอนดี้ที่ถูกส่งมาเพื่อรับเขาโดยเฉพาะ จุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้คือท่าเรือของเรดไลน์ เมื่อเข้าท่าเรือแล้ว พวกเขาก็จะเริ่มเดินทางสู้จุดสูงสุดของเรดไลน์

กัปตันเรือลำนี้ก็คือโมโมะอุซางิ พลเรือโทและว่าที่พลเรือเอกแห่งกองทัพเรือ ผู้ถูกมอบหมายให้รับผิดชอบมารับเจ็ดเทพโจรสลัด หลิงไป๋

โมโมะอุซางิซึ่งเคยรับผิดชอบงานสำคัญของกองทัพเรือในโลกใหม่ เป็นผู้รับผิดชอบปฏิบัติการสำคัญของกองทัพเรือในครั้งนี้

เดิมที ตามความตั้งใจของจอมพลเซ็นโงคุคือให้เธออยู่ลาดตระเวนที่โลกใหม่ แต่ตัวเธอเองกลับขอเข้าร่วมในสงครามอันโหดร้ายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนี้

ส่วนการไปรับเจ็ดเทพโจรสลัด หลิงไป๋ เป็นความคิดของเธอเอง เดิมทีพลเรือโทโอนิงุโมะเป็นผู้รับผิดชอบงานนี้ แต่เขาถูกโมโมะอุซางิแย่งงานไป

เหตุผลก็คือนางอยากรู้เกี่ยวกับหลิงไป๋มาก มีคนบอกว่าหลิงไป๋เป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่งั้นเหรอ?

ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เธอเองก็ยังเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ด้วย!

ในกองทัพเรือ เธอคือทหารเรือที่ใช้ดาบได้ทรงพลังที่สุดแล้ว เธอมีพลังต่อสู้ของนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ ในงานต้นฉบับ เนื่องจากความแข็งแกร่งและความสำเร็จของเธอ เธอจึงกลายเป็นว่าที่พลเรือเอก

หลิงไป๋มองดูโมโมะอุซางิแล้วตกตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าทหารเรือที่มารับเขาจะเป็นทหารเรือสาวคนนี้!

พลเรือโทโมโมะอุซางิ หรือชื่อจริง กิออน

หนึ่งในหญิงสาวที่เซ็กซี่ที่สุดในกองทัพเรือ ในผลงานต้นฉบับระบุไว้ว่าเธอเป็นตัวละครที่แข็งแกร่งมากพอสมควร ถ้าเกิดไม่มีฟูจิโทระและเรียวคุเกียว เธอคงเป็นพลเรือเอกคนใหม่ของกองทัพเรือไปแล้ว

“นายคือเจ็ดเทพโจรสลัดหลิงไป๋งั้นเหรอ ฉันได้ยินมาว่านายเป็นนักดาบที่เก่งกาจมากใช่ไหม”

โมโมะอุซางิขมวดคิ้วและถามเมื่อเธอเห็นหลิงไป๋จ้องมองมาที่เธอ

"เธอคิดว่าไงล่ะ?"

หลิงไป๋ยิ้มและถามอีกฝ่ายกลับ

“ผิวของนายดูดี ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่านายยังอายุน้อยอยู่ ฉันคงควักลูตาของนายออกมาแล้ว จากการที่มาจ้องฉันด้วยสายตาแบบนั้น”

โมโมะอุซางิตอบหลิงไป๋ ดวงตาของหลิงไป๋ดูหยิ่งทะนงเกินไป

แต่ด้วยความที่เป็นสาวงาม เธอจึงค่อนข้างชินแล้วที่โดนสายตาแบบนี้จ้องมอง ความสวยของเธอสร้างปัญหาให้เธอมานานแล้ว ในอดีต คนที่จ้องมองเธอแบบนี้จะถูกเธอจัดการให้กลายเป็นอาหารปลา และแม้แต่ผู้ชายในกองทัพเรือก็มีแค่ไม่กี่คนที่กล้ามองเธอ

พวกเขาก็ต้องเจียมตัว

“เป็นอย่างนั้นเหรอ? ฉันเองก็ดูดีอยู่สินะ”

โมโมะอุซางิ : "ขอถามตรงๆเลยนะโจรสลัด นายเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่รึเปล่า?"

เมื่อพูดจบ โมโมะอุซางิก็ดึงดาบชั้นยอดของเธอออกมาและชี้ไปที่หลิงไป๋ ทั้งสองอยู่ห่างกันประมาณสามเมตร

ทหารเรือมองดูโมโมะอุซางิบนเรือรบ แม้ว่าพลเรือโทโมมูซากิจะสวยมาก แต่เธอก็เป็นที่รู้จักในฐานะดินระเบิดแห่งกองทัพเรือ อารมณ์ของเธอค่อนข้างร้อนแรง

หลิงไป๋ยังคงมีท่าทีผ่อนคลายเมื่อเผชิญหน้ากับการชี้จากดาบของอีกฝ่าย

"ฉันน่ะเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ"

หลิงไป๋ตอบแบบไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

"น่าทึ่งมาก แต่ด้วยพรสวรรค์ขนาดนี้ในอายุเท่านี้ ความสำเร็จแบบนี้ก็ถือว่าน่าทึ่งจริงๆ แต่การเป็นโจรสลัดถือเป็นการสิ้นเปลืองพรสวรรค์นั้น"

“ดาบของนายดูดีเลยนี่?”

ในเวลานี้ โมโมะอุซางิที่เก็บคิม ปิระของเธอก็ได้ทำการจ้องมองไปที่ชิกุเระของหลิงไป๋ ในฐานะนักดาบ เธอจึงอ่อนไหวต่อดาบทุกประเภท โดยเฉพาะดาบที่ดี

“ชิกุเระ 1ใน12ดาบชั้นเลิศ ไม่รู้ว่าอยู่ในอันดับไหน”

มือขวาของหลิงไป๋กดไปที่ด้ามดาบชิกุเระ

ดาบชั้นเลิศถือมาตรฐานของนักดาบผู้ยิ่งใหญ่

"ดาบชั้นเลิศหรอ? นายได้มันมาจากไหน?”

ดวงตาของโมโมะอุซางิกำลังลุกไหม้

บรรดาดาบชั้นเลิศต่างก็ถูกผลิตโดยช่างฝีมือที่มีชื่อเสียงมาช้านาน

ต่อมาได้กระจายไปทั่วโลกและสูญหายไปเป็นจำนวนมาก

โมโมะอุซางิรู้เพียงว่าในโลกนี้มีเพียงมีดง้าวในมือของหนวดขาว ดาบดำโยรุของตาเหยี่ยว และคิเท็ตสึรุ่นแรกของผู้หนึ่งในห้าผู้เฒ่าเท่านั้น

ตอนนี้หลิงไป๋บอกเธอว่าดาบของเขาคือดาบชั้นเลิศเช่นกันงั้นเหรอ?

“ฉันบังเอิญเจอมันเลยหยิบมันขึ้นมา”

“หยิบขึ้นมาเหรอ? นายคิดว่าดาบชั้นเลิศเป็นขยะรึไง? คิดว่าจะบังเอิญเจอมันแล้วหยิบมาได้หรอ?”

โมโมะอุซางิจ้องมองหลิงไป๋

"ยังไงก็เถอะ ช่างเป็นเรื่องน่าละอายที่ดาบที่ดีแบบนั้นกลับตกไปอยู่ในมือของโจรสลัดอย่างนาย"

ในสายตาของโมโมะอุซางิ โจรสลัดคือคนชั่วร้าย

แน่นอนว่าหลิงไป๋เป็นคนชั่วร้ายจริงๆ

โมโมะอุซางิจ้องหลิงไป๋และพูดอย่างเย็นชา “โดยเฉพาะนาย โจรสลัด นายได้สร้างเรื่องใหญ่ในครั้งนี้ ในสงครามครั้งนี้ ฉันไม่รู้ว่าทหารเรือจะต้องตายไปกี่นาย นายต้องมีส่วนร่วมและชดใช้มัน”

“การเสียสละชีวิตบางส่วนเพื่อช่วยชีวิตอีกหลายชีวิต การตายของหนวดขาวและการทำลายล้างกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว นั่นไม่ใช่เป้าหมายของกองทัพเรือและรัฐบาลโลกหรอ?”

หลิงไป๋หัวเราะ เขาไม่สนใจว่าโมโมะอุซางิคิดอย่างไรกับเขา

“นายควรจะระวังไว้ดีกว่า ความมั่นใจของนายมาจากการที่นายเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่สินะ? แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่าโดนกระทืบจนตายล่ะ แม้ว่านายจะเป็นสุดยอดนักดาบก็เถอะ แต่นายจะแกร่งกว่าหนวดขาวรึเปล่า หรือว่าบางทีนายอาจจะอ่อนแอกว่ามิฮอว์คนิดหน่อยด้วยซ้ำ?”

“จะเป็นอย่างนั้นแน่เหรอ?”

หลิงไป๋หัวเราะเบาๆ จากนั้นก็เงียบไปและเลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก

ทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

เขาไม่ได้กังวลใจเลย