ตอนที่ 43 ความกังวลของบาร์บาทอส

"อะไรนะ?!"

ฮิเมโกะถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนี้

ฉันก็แค่พูดไปงั้นๆ นายเป็นตัวแทนแห่งความงามจริงๆ งั้นเหรอ?

"พี่ฮิเมโกะ นี่คือเฮอร์มีสในตำนานงั้นเหรอ?"

ในตอนนั้นเอง ในที่สุดมีนาก็ทนไม่ไหวและก้าวออกจากขบวนรถไฟ ดวงตาสีฟ้าไล่ระดับชมพูอันงดงามของเธอเป็นประกายอย่างน่าทึ่ง

มีนามมองไปที่เฮอร์มีส จากนั้นก็หันไปมองฮิเมโกะด้วยสีหน้าซับซ้อน

ด้านหนึ่งคือเฮอร์มีส ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งเปรียบเสมือนร่างจุติของความงามบริสุทธิ์ และอีกด้านหนึ่งคือฮิเมโกะ ที่ก้าวออกจากขบวนรถไฟมาด้วยความกระตือรือร้น มีนาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ...

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอออกมา เธอก็ตระหนักได้ว่าภาพลักษณ์ของเฮอร์ต้าในตอนนี้ แตกต่างจากหุ่นเชิดเฮอร์ต้าที่เธอเคยเห็นมาก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากด้วยความประหลาดใจและพูดว่า "คุณเฮอร์ต้าก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ?"

ด้วยการปรากฏตัวของมีนา ลูกเรือคนอื่นๆ ก็ก้าวออกจากขบวนรถไฟมาทีละคนเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม นอกจากสเตลที่เดินตามหลังมีนามาติดๆ แล้ว เวลท์และตันเหิง หลังจากทักทายอย่างสุภาพ ทั้งคู่ก็ดูสงบนิ่งและเยือกเย็นมาก

"อืม นี่คือผู้บุกเบิกรุ่นปัจจุบันสินะ!"

เฮอร์มีสมองดูพวกเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างลึกซึ้ง

แม้จะมีจำนวนน้อย แต่ละคนก็ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง!

อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยจากเฮอร์มีส เวลท์และคนอื่นๆ ก็รู้สึกราวกับว่ามีกาแล็กซีอันกว้างใหญ่ไพศาลกำลังกดทับพวกเขาอยู่!

แม้ว่าความรู้สึกนี้จะคงอยู่เพียงชั่วพริบตาและหายไปก็ตาม

ความรู้สึกของเวลท์และคนอื่นๆ นั้นเฉียบคมแค่ไหนกัน?

โดยธรรมชาติแล้ว พวกเขาย่อมไม่คิดว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาอย่างแน่นอน

"นี่คือเอมาเนเตอร์งั้นเหรอ?"

จิตใจของเวลท์หนักอึ้งอย่างมาก เขาประเมินความแข็งแกร่งของตัวตนที่อยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาลต่ำเกินไปงั้นหรือ?

แม้ว่าสเตลจะเพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา แต่การรับรู้ทางจิตวิญญาณของเธอกลับแข็งแกร่งอย่างคาดไม่ถึง

อย่างไรก็ตาม วิธีคิดของเธอนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่เธอได้สติ เธอก็หันสายตาไปมองฮิเมโกะพร้อมกับหัวเราะเบาๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่...

"เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ในอวกาศเลย ทุกคน ตามฉันเข้ามาสิ"

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เป็นประกายของเฮอร์ต้า ซึ่งกระตือรือร้นที่จะชำแหละและศึกษาเขาในทันที เฮอร์มีสก็ยังคงความสงบนิ่งและเอ่ยเชิญอย่างอ่อนโยน

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น เรื่องที่จะศึกษานาย ไว้ค่อยคุยกันคราวหน้าก็แล้วกัน"

เฮอร์ต้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็มองไประบบดาวที่ไม่คุ้นเคยนี้ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ แล้วพูดว่า "ฉันอยากจะเห็นหน่อยสิว่า สถานที่ที่ดึงดูดความสนใจของนายมาได้ตั้งนานน่ะ มีอะไรพิเศษนักหนา?"

——

ในขณะเดียวกัน เนื่องจากการมาถึงของนาฮิดะ สถานการณ์โดยรวมในเทวัตก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยากจะสังเกตเห็นหลายอย่าง

ตัวอย่างเช่น บาร์เบลอธ แห่งสมาคมแม่มด เมื่อมองดูโชคชะตาที่ยุ่งเหยิง เธอก็เงียบไปหลายวัน พยายามสางเส้นด้ายแห่งโชคชะตา แต่ท้ายที่สุดก็ทนไม่ได้จนต้องคลุ้มคลั่ง: "ทำไมโชคชะตาถึงจู่ๆ ก็กลายเป็นความยุ่งเหยิงแบบนี้ไปได้?!"

ในทำนองเดียวกัน ก็มีนักโหราศาสตร์อีกหลายคน อย่างเช่น โมนา ที่หัวใจแห่งเต๋าแทบจะแตกสลายเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้...

นอกเหนือจากผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย เทพอาร์คอนทั้งเจ็ด ผู้ล่วงรู้เรื่องราวเบื้องลึก ต่างก็มีความกังวลของตัวเองเช่นกัน

มอนด์สตัดท์

หลังจากที่บาร์บาทอสออกจากเซเลสเทีย เขาก็กลับมาที่นี่และรวบรวมผู้คนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจต่างๆ ที่กำลังจะมาถึง

ณ โรงเตี๊ยมของดิลุค

เมื่อเผชิญหน้ากับไวน์องุ่นชั้นเลิศที่ดิลุคหวงแหน ผิดคาดที่บาร์บาทอสไม่ได้ดื่มอย่างหนักหน่วง แต่กลับรินไวน์ลงแก้วด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนและค่อยๆ ลิ้มรสมันอย่างช้าๆ

เทพอาร์คอนแห่งเทวัตล้วนรักมนุษยชาติ

บาร์บาทอสก็ไม่มีข้อยกเว้น

ในฐานะคนวงใน เขาเข้าใจสถานการณ์ในเทวัตอย่างลึกซึ้ง ยิ่งกว่าโมแรกซ์เสียอีก

เดิมทีเขาเชื่อว่าความเป็นไปได้ที่เทวัตจะได้รับการกอบกู้นั้นริบหรี่มาก เขาจึงมีท่าทีผ่อนปรนต่อชาวเมืองมอนด์สตัดท์

ท้ายที่สุดแล้ว

ถ้าพวกเขาทั้งหมดจะต้องพินาศไปพร้อมกับโลก ก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระหรอกหรือ?

ตราบใดที่ไม่ร่วงหล่น บาร์บาทอสก็รู้สึกว่าเขาสามารถยอมรับมันได้ในใจ

แต่ผิดคาด ด้วยการกลับมาของมหารุกขเทวดา พร้อมกับนำพลังจากนอกสวรรค์มาด้วย... สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปจริงๆ!

ไม่เพียงแค่นั้น แต่พวกเขายังได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่ และจะถูกจัดให้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจินตนาการได้... นี่ควรจะเป็นเรื่องดีสิ

แต่ทันทีที่บาร์บาทอสกลับมาที่มอนด์สตัดท์ สิ่งที่เขาเห็นคือบรรยากาศที่หละหลวมอย่างไม่น่าเชื่อ และมีคนเมาอยู่ทุกหนทุกแห่ง... ในพริบตานั้น บาร์บาทอสก็รู้สึกชาไปทั้งตัว!

ในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อมอนด์สตัดท์สวามิภักดิ์ พวกเขาจะไม่ถูกกวาดล้างทิ้งหรอกหรือ?

ไม่นานนัก หลังจากที่ผู้ตัดสินใจที่แท้จริงของมอนด์สตัดท์มาถึงทีละคน ดิลุคก็ปิดตายโรงเตี๊ยมอย่างมิดชิด

ลิซ่าเองก็กางม่านพลังเพื่อป้องกันข้อมูลรั่วไหลโดยตรงเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเทพอาร์คอนแห่งลมของพวกเขา บาร์บาทอส มีสีหน้าที่ซับซ้อนเช่นนี้ หัวใจของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลง

การที่เทพอาร์คอนแห่งลมผู้มักจะไร้ความกังวลแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมาได้ หรือว่ามอนด์สตัดท์กำลังจะจมลงในวันพรุ่งนี้กันนะ?

เมื่อเห็นว่าบาร์บาทอสยังคงจมอยู่ในความคิด ท้ายที่สุดดิลุคก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "ท่านบาร์บาทอส เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นอย่างนั้นหรือ?"

รักษาการผู้บัญชาการจีน ก็แสดงสีหน้ากังวลเช่นกัน

เธอคิดว่าเมื่อเหตุการณ์สตอร์มเทอร์เรอร์สิ้นสุดลง มอนด์สตัดท์ก็น่าจะกลับคืนสู่ความสงบสุขอย่างรวดเร็ว

แต่รักษาการผู้บัญชาการจีน เมื่อต้องเผชิญกับบรรยากาศที่หละหลวมและแทบจะเสื่อมโทรมของคนทั้งมอนด์สตัดท์ เธอก็รู้สึกชาไปทั้งตัว

การนั่งอยู่ในตำแหน่งรักษาการผู้บัญชาการ ทำให้เธอแทบจะยุ่งตลอดทั้งวันและต้องเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา นอกจากเรื่องจิปาถะต่างๆ แล้ว เธอยังต้องรับมือกับแผนการของพวกฟาทุยอยู่เสมอ แถมยังต้องนำกำลังคนออกไปกวาดล้างเผ่าฮิลิชูร์ลนอกเมืองด้วยตัวเองบ่อยๆ... เธอเองก็อยากจะมอบหมายงานให้คนอื่นทำเหมือนกัน แต่กลับไม่มีคนที่พึ่งพาได้มากพอน่ะสิ!

"ท่านบาร์บาทอส เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?"

จีนเองก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

หากเกิดเหตุการณ์แบบสตอร์มเทอร์เรอร์ขึ้นอีก จีนรู้สึกว่าเธอคงไม่อาจทนรับการโจมตีเช่นนี้ได้ไหว

เธอแทบจะหมดแรงไปกับการจัดการผลพวงจากเหตุการณ์สตอร์มเทอร์เรอร์แล้ว!

บาร์บาทอสวางแก้วไวน์ลงและกล่าวด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน "เมื่อไม่กี่วันก่อน เซเลสเทียได้เรียกเทพอาร์คอนทั้งเจ็ดอย่างพวกเราไปประชุม!"

"อะไรนะ?!!!"

เมื่อได้ยินเรื่องการประชุมที่เซเลสเทีย ทุกคนก็แทบจะร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

การประชุมที่เซเลสเทียหมายความว่าอย่างไร?

สถานการณ์คล้ายๆ กันนี้เคยเกิดขึ้นเมื่อห้าร้อยปีก่อน

ผลลัพธ์ก็คือคลื่นอสูรสีดำได้กวาดล้างไปทั่วทวีปเทวัต และเทพอาร์คอนทั้งเจ็ดหลายองค์ก็ถูกสับเปลี่ยนโดยตรง แม้แต่เทพอาร์คอนแห่งลม บาร์บาทอส ก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสและตกอยู่ในห้วงนิทรา เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้เอง!

ดิลุคและรักษาการผู้บัญชาการจีนต่างก็คุ้นเคยกับประวัติศาสตร์ช่วงนั้นเป็นอย่างดี ว่ากันว่าในตอนนั้น ทั่วทั้งมอนด์สตัดท์เกือบจะล่มสลายไปแล้ว!

ในเมื่อตอนนี้เซเลสเทียกำลังจัดการประชุมอีกครั้ง ถ้าอย่างนั้น...

"เลิกคิดมากกันได้แล้ว"

บาร์บาทอสส่ายหัว ขัดจังหวะการคาดเดาของพวกเขา สีหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความปิติยินดีและความขมขื่นที่ยากจะอธิบาย

จากนั้น เขาจึงเล่าความทรงจำเหล่านั้นออกมาโดยไม่ปิดบังอะไร แล้วถามพร้อมกับรอยยิ้มขื่นว่า "พวกคุณคิดว่าปฏิกิริยาของเขาจะเป็นอย่างไร เมื่อเขาเห็นว่ามอนด์สตัดท์ของเราเต็มไปด้วยคนเมาหยำเป หลังจากที่เราสวามิภักดิ์ต่อตัวตนอันยิ่งใหญ่ผู้นั้นไปแล้ว?"

จบตอน