ตอนที่ 17 กับดักทำงาน, กระต่ายป่าและไก่ฟ้า !

ตอนที่ 17 กับดักทำงาน, กระต่ายป่าและไก่ฟ้า !

อิจฉาคนมี หยามหมิ่นคนจน นี่แหละคือสันดานดิบของมนุษย์

หลี่มูไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

......

ณ บ้านชาวนาหลังหนึ่งในหมู่บ้านซวงซี

"ไอ้เด็กหลี่มูนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ เอ็งเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของมัน มันยังกล้าลงมือเชียวรึ ? " ชายชราขาเป๋คนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงดิน สบถด่าอย่างหัวเสีย "ไอ้ลูกเต่าบัดซบเอ๊ย มันวอนโดนสั่งสอนซะแล้ว ! "

เขาผู้นี้ก็คือท่านลุงรองร่วมตระกูลของหลี่มู... หลี่ต้าซาน

นับตั้งแต่เมียของตนหน้าแตกกลับมา แถมยังเล่าเรื่องราวใส่สีตีไข่เพิ่มไปอีกฉาดใหญ่ เขาก็ผูกใจเจ็บหลานชายอกตัญญูคนนี้ขึ้นมาทันที

"ตอนนั้นแก่ไม่ได้เห็นท่าทางของมัน มันไม่เห็นหัวพวกเราเลยสักนิด มันยังบอกอีกนะว่า ต่อให้เอาข้าวกับเนื้อไปโยนให้หมากิน ก็จะไม่ยอมให้พวกเราเด็ดขาด" ป้าสะใภ้รองร้องห่มร้องไห้ปาดน้ำตา น้ำมูกน้ำตาไหลพรากพลางฟ้อง

"แบบนี้มันญาติที่ไหนกัน ? นี่มันศัตรูคู่อาฆาตชัด ๆ ! หลี่ต้าซาน ข้าไม่สนล่ะ ! ถ้าแก่ไม่ไปจัดการระบายแค้นให้ข้า ข้าตายตาไม่หลับแน่ ! "

เมื่อได้ฟังคำยุยงของเมียรัก สีหน้าของหลี่ต้าซานก็ฉายแววลำบากใจออกมา

อย่าว่าแต่เรื่องที่หลี่มูคลุกคลีอยู่กับพวกอันธพาลทั้งวันเลย ลำพังแค่เรื่องที่มันจัดการซุนตาบอดด้วยตัวคนเดียวเมื่อหลายวันก่อน ก็มากพอที่จะทำให้ไม่มีใครกล้าไปกระตุกหนวดเสือแล้ว

หากต้องลงไม้ลงมือกันจริง ๆ หลี่มูไม่มีทางออมมือให้ลุงรองร่วมตระกูลอย่างเขาแน่นอน

เผลอ ๆ กู้หน้าไม่สำเร็จ แถมยังต้องโดนซัดจนน่วมอีกต่างหาก

เขากลอกตาไปมา จู่ ๆ แผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

......

ม่านราตรีทอดตัวลง บนโต๊ะอาหารตัวเล็กของบ้านสกุลหลี่มีกับข้าววางอยู่สามจาน: หัวไชเท้าดอง ผักกาดดอง และไข่ตุ๋น หลี่ไฉ่เวยยกแผ่นแป้งทอดแผ่นใหญ่ที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันมาวาง บนนั้นโรยด้วยงา ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเตะจมูก

"ข้าเอาข้าวสารไปแลกแป้งสาลีขาวมาจากเพื่อนบ้านสองจิน แล้วเอาน้ำมันหมูมาทอดแผ่นแป้ง พวกท่านลองชิมดูสิ..." นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าฉายแววภาคภูมิใจเล็กน้อย

"ฝีมือทำอาหารของน้องไฉ่เวยเยี่ยมยอดไปเลย ! " เจียงหู่ที่ฝึกหมัดมวยมาอย่างหนักเมื่อตอนบ่ายหิวโซมานานแล้ว เขาไม่เกรงใจ คว้าแผ่นแป้งยัดเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ พลางชมอู้อี้ "ใครได้เจ้าไปเป็นเมีย ถือว่ามีบุญจริง ๆ ! "

"พี่หู่ก็ล้อข้าเล่นเกินไปแล้ว" หลี่ไฉ่เวยยิ้มบาง ๆ พวงแก้มซับสีเลือดฝาด "คนงุ่มง่ามอย่างข้า ทำอาหารให้สุกกินได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว" เจียงหู่หัวเราะแหะ ๆ ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็ลงมือสวาปามอาหารบนโต๊ะอย่างตะกละตะกลามราวกับพายุพัด

เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็ล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ ค่อย ๆ นับเหรียญทองแดงห้าสิบอีแปะวางลงบนโต๊ะ

"นี่มันอะไรกัน ? " หลี่มูเห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วถาม

"พี่หลี่ ถึงพวกเราจะสนิทกัน แต่ยุคนี้มันข้าวยากหมากแพง ข้าวปลาอาหารของแต่ละบ้านก็ไม่ได้มีเหลือเฟืออะไร" เจียงหู่ใช้มือเช็ดคราบมันบนริมฝีปาก ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ข้ากินข้าวบ้านท่าน นี่คือค่าข้าว ! "

เงินห้าสิบอีแปะ สามารถซื้อแป้งสาลีขาวได้ถึงสองจิน เอามาจ่ายค่าข้าวคืนนี้ถือว่าเหลือเฟือเกินพอ

"เก็บกลับไปเถอะ" หลี่มูหัวเราะเบา ๆ "ถึงข้าจะไม่ได้มีเงินทองมากมาย แต่แค่ข้าวสุกมื้อเดียว ข้ายังพอเลี้ยงไหว การที่เจ้าควักเงินจ่ายข้าแบบนี้ ดูท่าคงจะไม่เห็นข้าเป็นพี่เป็นน้องสินะ"

"พี่น้องร่วมสายเลือดยังต้องคิดบัญชีกันให้ชัดเจน..."

เจียงหู่ยังอยากจะเถียงต่อ แต่หลี่มูกลับจับเหรียญทองแดงยัดกลับเข้าไปในอกเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขู่ว่า "ถ้าขืนพูดเรื่องเงินอีก ต่อไปก็ห้ามมาเรียนหมัดมวยที่บ้านข้าอีกนะ ! "

เจียงหู่ได้ยินแบบนั้นก็จำต้องยอมแพ้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจและรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย

ตอนนี้โรงฝึกในตัวอำเภอเปิดรับศิษย์ อย่างน้อยก็ต้องเก็บค่าเล่าเรียนเดือนละสามตำลึง

แต่หลี่มูนอกจากจะยอมสอนวิชาต่อสู้ให้เขาแล้ว ยังไม่ยอมรับค่าข้าวอีก... หากเป็นพวกอันธพาลคนอื่น อาจจะรู้สึกว่าได้เปรียบและน้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจไปแล้ว แต่เจียงหู่ไม่ใช่คนเช่นนั้น !

"พี่หลี่ ข้าขอช่วยทำงานอะไรให้ท่านบ้างเถอะ" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น "บ้านฝั่งทิศเหนือของท่านพังมาตั้งหลายเดือนแล้ว พรุ่งนี้เดี๋ยวข้าไปหาพวกอิฐกระเบื้องกับคานไม้มาซ่อมหลังคาให้ใหม่นะ"

ข้อเสนอนี้ช่างตรงใจหลี่มูพอดี

แม้หลี่ไฉ่เวยจะดูผอมบางและเหมือนเด็ก แต่แท้จริงแล้วนางอายุสิบเจ็ดปีแล้ว พี่ชายกับน้องสาวนอนร่วมห้องเดียวกันนาน ๆ เข้า หากมีคนเอาไปนินทาก็คงดูไม่งามนัก

หลี่มูเดิมทีก็มีความคิดที่จะซ่อมแซมบ้านอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่มีเวลาเท่านั้น

ในเมื่อตอนนี้มีเจียงหู่มาเป็นแรงงานให้ฟรี ๆ ... มีให้ใช้แล้วจะไม่ใช้ได้ยังไงล่ะ!

"ถ้าเจ้ารู้สึกเกรงใจจริง ๆ ล่ะก็ ตามใจเจ้าเลย" หลี่มูดันชามไข่ตุ๋นที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งไปตรงหน้าหลี่ไฉ่เวย พลางกล่าวเสียงเรียบ "พรุ่งนี้เช้าตรู่ข้าต้องเข้าป่า เจ้าก็ฝึกลีลาท่าทางตามที่ข้าสอนไปให้คล่องแล้วกัน ว่าง ๆ ค่อยมาซ่อมบ้าน พรสวรรค์เจ้าไม่เลวเลย ภายในสามเดือน รับรองว่าเจ้าต้องฝึกฝนจนมีวิชาติดตัวแน่นอน"

นี่ไม่ใช่คำพูดที่แสร้งให้กำลังใจ

เมื่อตอนบ่ายวันนี้ หลี่มูเห็นเจียงหู่ฝึกหมัดมวยกับตา ก็พบว่าพรสวรรค์และความเข้าใจของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก กระบวนท่าใหม่ ๆ แค่ฝึกสักสามถึงห้าครั้งก็สามารถจับจุดได้อย่างคล่องแคล่ว ซึ่งถือว่าหัวไวกว่าพวกทหารเก่าที่เขาเคยฝึกให้ในอดีตเสียอีก

หากเจียงหู่ได้รับการชี้แนะจากยอดฝีมือมาตั้งแต่เด็ก เกรงว่าป่านนี้คงกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุทธภพ หรือชาวยุทธ์ผู้เก่งกาจไปนานแล้ว !

"ได้เลย ! " เจียงหู่พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

หลังมื้อค่ำ พวกเขาพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เมื่อเห็นว่าฟ้ามืดมากแล้ว เจียงหู่จึงรีบขอตัวกลับบ้าน

เช้าวันต่อมา ฟ้าเพิ่งจะสาง หลี่มูตื่นแต่เช้าตรู่มาร่ายรำหมัดมวยไปหนึ่งชุด กินอะไรรองท้องง่าย ๆ แล้วจึงถือธนู ลูกศร และมีดพร้า มุ่งตรงไปยังภูเขาต้าหลง

วันกำหนดส่งส่วยหลวงใกล้เข้ามาทุกที ร้านขายข้าวสารหลายแห่งเริ่มปรับขึ้นราคาแล้ว

หากล่าสัตว์ได้เพียงพอและรวบรวมส่วยหลวงได้ครบเร็วขึ้นอีกสักวัน ก็ถือว่าหมดความกังวลใจไปได้หนึ่งเปลาะ

บนถนนในชนบทยามรุ่งสาง ไร้ซึ่งผู้คนสัญจร

ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่มูก็มาถึงตีนเขาต้าหลง

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า แสงสีส้มสาดส่องลงสู่ผืนดิน ขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนที่ยังหลงเหลืออยู่ออกไป เขาดึงเศษผ้าที่คลุมธนูและลูกศรออก เดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ในป่าอย่างคุ้นเคย

เมื่อมาถึงริมลำธารกลางเขา ยังไม่ทันจะได้เข้าไปใกล้ หลี่มูก็เห็นว่ามีกับดักบ่วงเชือกสองอันถูกกระตุกรัดไว้ กระต่ายป่าโชคร้ายตัวหนึ่งกับไก่ฟ้าอีกตัวหนึ่งกำลังถูกเชือกรัดคอแน่น

"มีของแฮะ ! " ในใจของหลี่มูรู้สึกยินดีปรีดา

ไก่ฟ้านิ่งสนิทไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าตายไปนานแล้ว ส่วนกระต่ายป่ายังคงดิ้นกระแด่ว ๆ พอเห็นหลี่มูเดินเข้ามาใกล้ มันก็กระโดดเหยง ๆ อย่างบ้าคลั่ง หมายจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ

หลี่มูก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา ใช้ไม้ฟาดฉับเดียวส่งมันไปเกิดใหม่ทันที

"ได้เนื้อมาอีกสิบจินแล้ว ! " หลี่มูแอบดีใจ "กับดักนี่ มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ! "

เขาเอาเชือกป่านมัดกระต่ายกับไก่ฟ้าแขวนไว้ที่เอว แล้วขึงบ่วงกับดักใหม่อีกครั้ง

พอเดินสำรวจรอบ ๆ ลำธารอีกพักหนึ่ง ก็พบว่ามีกับดักอีกอันถูกกระตุก แต่กลับไม่มีเหยื่อติดอยู่เลย แม้แต่กิ่งไม้ที่ผูกเชือกป่านไว้ก็ยังถูกกระชากจนหักสะบั้น ดูเหมือนว่ามันจะดักสัตว์ใหญ่ได้ แต่สุดท้ายมันก็ดิ้นหลุดหนีไปได้

"รอยเท้านี่... เหมือนรอยเท้าของกวางซีกาเลยนี่นา ? " หลี่มูสำรวจดูบริเวณรอบ ๆ กับดักอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบรอยเท้ากีบที่เรียงเป็นระเบียบคล้ายใบไม้ประทับอยู่บนพื้นดินเปียกชื้นบริเวณขอบแอ่งน้ำ

สีหน้าของเขาพลันฉายแววตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาทันที !