บทที่ 12 - ระดับประเทศลงมือเอง แค่เพื่อจะให้ฉันเล่นเกมเนี่ยนะ?

บทที่ 12 - ระดับประเทศลงมือเอง แค่เพื่อจะให้ฉันเล่นเกมเนี่ยนะ?

หลี่เจิ้นดึงแขนหลินม่อไว้แน่น ออกแรงจับเหมือนกลัวเขาจะหนีไปไหน

จนกระทั่งประตูโลหะหนาเตอะปิดสนิทลงด้านหลัง กั้นแรงกดดันอันน่าอึดอัดของแม่ทัพมังกรเอาไว้ หลินม่อถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหลังของตัวเองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ในหัวเขายังคงตีกันยุ่งเหยิง

ตรวจสอบฉัน? ตรวจสอบยันโคตรเหง้าศักราชฉัน?

แค่เพื่อจะทำให้ฉันสบายเนี่ยนะ?

นี่มัน... นี่มันบ้าบอยิ่งกว่าเอามือเปล่าปั้นเทพสงครามออกมาเป็นหมื่นเท่า!

"สหายจู้หรง เชิญทางนี้ครับ"

เสียงของหลี่เจิ้นดึงเขากลับมาจากความคิดที่สับสนวุ่นวาย

เขาเดินนำหลินม่อไป แต่ไม่ใช่ทางเดิมที่เดินมา กลับเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินอีกเส้นหนึ่งแทน

ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูโลหะที่ดูหนาเตอะไม่แพ้กันก็เลื่อนเปิดออก

ด้านหลังประตูไม่ใช่เซฟเฮาส์อันน่าอึดอัดอีกต่อไป แต่เป็นวิลล่าส่วนตัวที่กว้างขวางจนเกินความจำเป็น

เป็นบ้าน 3 ชั้น มีลานกว้างส่วนตัว และในลานกว้างก็ยังมีสระว่ายน้ำเล็กๆ อยู่ด้วย

หลินม่ออ้าปากค้าง หุบไม่ลงไปพักใหญ่

"นี่มัน..."

"ตามคำสั่งล่าสุดของท่านแม่ทัพมังกร ที่นี่จะเป็นพื้นที่พักผ่อนส่วนตัวของคุณครับ" หลี่เจิ้นอธิบาย

"ระดับการรักษาความปลอดภัยของที่นี่สูงที่สุด และสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดก็เป็นระดับท็อปสุดครับ"

หลินม่อเดินตามเขาเข้าไปอย่างเกร็งๆ

ห้องรับแขกกว้างจนจัดปาร์ตี้ได้สบาย นอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นคือสนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ พรมหนานุ่มเหยียบลงไปแล้วยวบลงไปถึงข้อเท้า

เขามองเห็นทหารอาวุธครบมือกว่าสิบคน กระจายตัวยืนตัวตรงแหน่วอยู่ตามมุมต่างๆ ของวิลล่า

ทหารทุกนายพอเห็นเขา ก็จะรีบยืนตรงเคารพทันที แล้วใช้สายตาที่ปะปนไปด้วยความคลั่งไคล้ ความยำเกรง และความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา

หลินม่อรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

บรรยากาศแบบนี้มันเวอร์วังกว่าเซฟเฮาส์ก่อนหน้านี้อีก!

เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้กลับมาที่พัก แต่เหมือนหลงเข้าไปในสวนสัตว์ที่คุ้มกันแน่นหนา แล้วตัวเองก็เป็นสัตว์หายากตัวเดียวในนั้น

"เอ่อ... ผู้บัญชาการหลี่ครับ"

หลินม่อพยายามฝืนพูดออกมา

"สหายจู้หรง มีคำสั่งอะไรเชิญพูดมาได้เลยครับ!" หลี่เจิ้นตอบรับทันควัน

"คือ... ขอให้พวกเขาออกไปข้างนอกให้หมดได้ไหมครับ?"

หลินม่อชี้ไปที่เหล่าทหารที่กำลังจ้องเขาตาเป็นมัน

หลี่เจิ้นชะงักไปนิดนึง

"พวกเขาเป็นหน่วยอารักขาที่รับผิดชอบความปลอดภัยของคุณ..."

"ผมรู้ครับ" หลินม่อพูดขัดขึ้นมาพร้อมยิ้มเจื่อนๆ

"แต่พวกเขายืนอยู่ตรงนี้ ผมรู้สึกอึดอัดไปหมด เสียวสันหลังวาบ เหมือนโดนหนามทิ่มหลัง คุณคิดว่าแบบนี้ผมจะ 'สบาย' ได้ไหมล่ะครับ?"

สีหน้าของหลี่เจิ้นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

เขาเข้าใจแล้ว

ใช่สิ! ภารกิจของสหายจู้หรงคือการทำตัว "สบาย" !

โดนคนจ้องตาเป็นมันขนาดนี้ ใครมันจะไปสบายลง!

"ผมคิดตื้นไปเองครับ!"

หลี่เจิ้นหันขวับไปสั่งการหัวหน้าหน่วยคุ้มกัน

"ทุกคน ถอนกำลังออกจากวิลล่า ไปตั้งแนวป้องกันด้านนอก! หากสหายจู้หรงไม่เรียก ห้ามใครก้าวเท้าเข้ามาในวิลล่าแม้แต่ก้าวเดียว!"

"รับทราบ!"

หัวหน้าหน่วยคุ้มกันทำวันทยหัตถ์อย่างหนักแน่น ก่อนจะพากองกำลังทั้งหมดถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียว ในวิลล่าขนาดมหึมา ก็เหลือแค่หลินม่อกับหลี่เจิ้นแค่ 2 คน

"ขอบคุณครับ"

หลินม่อถอนหายใจยาว รู้สึกว่าอากาศบริสุทธิ์ขึ้นเยอะ

"เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ" หลี่เจิ้นพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตัวไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณแล้วนะครับ หากต้องการอะไร สามารถติดต่อผมผ่านเครื่องสื่อสารในห้องได้ตลอดเวลาครับ"

พูดจบ หลี่เจิ้นก็หันหลังเดินออกไป

ประตูโลหะผสมหนาเตอะปิดลงอีกครั้ง

"แกรก"

ในที่สุดโลกก็สงบสุขเสียที

หลินม่อยืนอยู่คนเดียวกลางห้องรับแขกอันกว้างขวาง กวาดตามองไปรอบๆ

หรูหรา อลังการ และเงียบสงบ

เขาทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มๆ ปล่อยให้ร่างกายจมลงไปอย่างผ่อนคลาย

"คราวนี้ก็น่าจะสบายได้สักทีนะ..."

เขาหลับตาลง พยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลาย

1 นาที

5 นาที

10 นาที

"แม่งเอ๊ย!"

หลินม่อเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา เดินวนไปวนมาในห้องรับแขกด้วยความหงุดหงิด

ไม่ได้ผล!

ยิ่งอยู่คนเดียว ความคิดในหัวก็ยิ่งฟุ้งซ่าน!

พอหลับตาลง เขาก็เห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของแม่ทัพมังกร เห็นจุดสีแดงบนแผนที่ที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

เฉินเหยียนกำลังเอาชีวิตเข้าแลกอยู่ที่แนวป้องกันทะเลตะวันออก

ทหารนับไม่ถ้วนกำลังใช้เลือดเนื้อสร้างกำแพงเมือง

แต่เขาที่เป็นความหวังเดียวของประเทศมังกร กลับมานั่งอยู่ที่นี่ มานั่งปวดหัวว่าจะทำยังไงให้ตัวเอง "สบาย" ขึ้นเนี่ยนะ?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ความรู้สึกผิดและความวิตกกังวลอย่างรุนแรง กัดกินหัวใจเขาเหมือนงูพิษ

เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังเสวยสุข แต่กำลังทำบาปอยู่!

"ค่าความสบาย... ค่าความสบาย..."

หลินม่อเปิดหน้าจอระบบ ตัวเลข "8" นั่น เหมือนกำลังเยาะเย้ยเขาอย่างเลือดเย็น

ไม่มีความเปลี่ยนแปลง

ไม่มีเลยสักนิด!

"โธ่เว้ย!"

หลินม่อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า

นี่มันทรมานยิ่งกว่าให้เขาไปลุยแนวหน้าสู้กับสัตว์ประหลาดซะอีก!

และในตอนนั้นเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูวิลล่าถูกเคาะอีกแล้ว

ไฟโกรธของหลินม่อพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามากวน!

"ใครวะ!" เขาตะโกนอย่างหงุดหงิด

"รายงานสหายจู้หรง! ปฏิบัติตามคำสั่งสูงสุดของแม่ทัพมังกร นำส่ง 'เสบียงปรับปรุงเซฟโซน' ล็อตแรกมาให้ครับ!"

เสียงที่ตอบกลับมาจากหน้าประตู เป็นเสียงของชายหนุ่มที่ฟังดูหนักแน่น

"เสบียงปรับปรุงเซฟโซน?" หลินม่องงไปเลย

"ของบ้าอะไรวะ?"

เขาเดินไปที่ประตู แล้วกดปุ่มเปิดประตู

ประตูโลหะผสมเลื่อนเปิดออก

หน้าประตูมีกองทหารที่เขาไม่คุ้นหน้ายืนอยู่ พวกเขาไม่ได้พกอาวุธ แต่กำลังเข็นกล่องโลหะขนาดใหญ่หลายกล่อง

นายทหารหนุ่มที่เป็นหัวหน้าทีม ทำวันทยหัตถ์ให้หลินม่ออย่างแข็งขัน

"สหายจู้หรง ขออภัยที่รบกวนครับ! ไม่ทราบว่าจะให้นำสิ่งของไปวางไว้ตรงไหนดีครับ?"

"...เอาไว้... ไว้ในห้องรับแขกนี่แหละ"

หลินม่อยังคงงงเป็นไก่ตาแตก

ทหารหลายนายรีบเข็นกล่องโลหะเข้าไปในห้องรับแขกอย่างคล่องแคล่ว แล้วทำการปลดล็อกกล่องเสียงดัง "แกรก แกรก"

วินาทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก ตาของหลินม่อก็แทบจะถลนออกมา

กล่องใบแรก เป็นเคสคอมพิวเตอร์ดีไซน์สุดล้ำ ที่ดูปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าโคตรแพง ภายใต้แผงใสๆ ด้านข้าง คือระบบระบายความร้อนด้วยน้ำที่ส่องแสงวิบวับหลากสี และการ์ดจอที่หนาเท่าแขนเขา

ข้างๆ กันมีจอโค้งแบบ Ultra-Wide และคีย์บอร์ดแมคคานิคอลที่ดูเหมือนกดแล้วไฟจะลุกได้

กล่องใบที่สอง คือเครื่องเล่นเกมคอนโซลรุ่นใหม่ล่าสุดทุกรุ่นที่มีในตลาด ไม่ว่าจะเป็น PS, Xbox, Switch วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

กล่องใบที่สาม คืออุปกรณ์ VR แบบครบเซ็ต ทั้งแว่นตา จอยสติ๊ก และชุดจับการเคลื่อนไหว มีครบทุกอย่าง

กล่องใบที่สี่ เป็นเครื่องอ่านอีบุ๊คหลายขนาด พร้อมมีโน้ตแปะไว้บนหน้าจอ

[ดาวน์โหลดห้องสมุดดิจิทัลของประเทศมังกร และคลังนิยายออนไลน์ที่ถูกลิขสิทธิ์ทั้งหมดบนอินเทอร์เน็ตไว้เรียบร้อยแล้ว]

ลมหายใจของหลินม่อสะดุด

คอมพิวเตอร์... เกม... นิยาย...

ของพวกนี้ เคยเป็นทั้งหมดในชีวิตของเขาในห้องเช่าแคบๆ ขนาด 20 ตารางเมตร

เป็นเหมือนยาเสพติดทางใจ ที่เขาใช้เพื่อหนีความจริงและทำให้ตัวเองชาชิน

เขาไม่เคยฝันเลยว่า วันหนึ่ง ของพวกนี้จะถูกยกให้เป็น "เสบียงทางยุทธศาสตร์ระดับสูงสุด" และถูกจัดส่งมาให้เขาอย่างเป็นทางการ โดยกองทหารอาวุธครบมือ

"รายงานสหายจู้หรง!" เสียงของนายทหารหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง

"ตามรายงานการวิเคราะห์เบื้องต้นจากหน่วยข่าวกรอง สิ่งเหล่านี้คืออุปกรณ์ความบันเทิงที่คุณใช้งานบ่อยที่สุดในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา พวกเราได้เดินสายอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงระดับกองทัพให้คุณโดยเฉพาะ ซึ่งสามารถเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์เกมได้ทั่วโลกโดยไม่มีอาการแลคแม้แต่นิดเดียว"

"นอกจากนี้" นายทหารหนุ่มหยุดไปนิดนึง สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย

"เกมบางเกมที่คุณเคยเล่นและปิดเซิร์ฟเวอร์ไปแล้ว ท่านแม่ทัพมังกรได้สั่งการให้ตามทีมผู้พัฒนาเดิมกลับมาภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อสร้างเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวให้คุณโดยเฉพาะครับ"

หลินม่อช็อกจนพูดไม่ออก

เขามองดู "เสบียงทางยุทธศาสตร์" กองโตตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว

ระดับประเทศลงมือเอง...

แค่เพื่อจะให้ฉัน...

เล่นเกมเนี่ยนะ?