บทที่ 11 - ทำให้คุณสบายคือคำสั่งสูงสุด! ตรวจสอบยันโคตรเหง้าศักราช!

บทที่ 11 - ทำให้คุณสบายคือคำสั่งสูงสุด! ตรวจสอบยันโคตรเหง้าศักราช!

อากาศเงียบสงัดราวกับความตาย

มือของหลี่เจิ้นนิ่งมาก เขายกมือค้างไว้อย่างนั้น ประคองยาชำระไขกระดูกสีเทาหม่นๆ ไว้ตรงหน้าหลินม่อ

แต่เสียงลมหายใจที่ถี่รัวของเขา กลับฟ้องให้เห็นถึงความปั่นป่วนในใจ

หลินม่อมองยาเม็ดนั้น สลับกับมองตัวเลข "8" ที่บาดตาบนหน้าจอระบบในหัวตัวเอง

ใจของเขาค่อยๆ ดิ่งลงเหว

การอัปเกรด 1 ครั้งต้องใช้ 10 แต้ม

เขาขาดอีก 2 แต้ม

ขาดแค่ 2 แต้ม!

แต่ไอ้ 2 แต้มในตอนนี้มันคือหุบเหวมรณะชัดๆ!

เขาจะบอกยังไงดี?

บอกว่า "ขอโทษนะ มานาไม่พอ โปรดลองใหม่ภายหลัง" งั้นเหรอ?

ล้อเล่นหรือไง! เขาเพิ่งจะปั้นเทพสงครามด้วยมือตัวเองมาหมาดๆ ถึงสองคนนะ!

คนนึงเป็นเทพสงครามขั้น 1 หน้าใหม่ ส่วนอีกคนก็พุ่งพรวดเป็นยอดมนุษย์ขั้น 2 เลย!

ในสายตาของหลี่เจิ้น ในสายตาของแม่ทัพมังกร และในสายตาของระดับสูงทั้งหมดของประเทศมังกร เขาคือ "จู้หรง" ผู้ทำได้ทุกสิ่ง!

เป็นโรงงานผลิตเทพสงครามเคลื่อนที่!

แล้วตอนนี้จะให้มาบอกว่าตัวเองมานาหมดเนี่ยนะ? ภาพลักษณ์มันจะพังทลายเร็วเกินไปแล้ว!

ความคิดมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัวหลินม่ออย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเต็มหน้าผาก

ความกดดัน!

ความกดดันที่หนักหนากว่าตอนที่แม่ทัพมังกรซักไซ้เขาถึงสิบเท่า ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก

หลี่เจิ้นเห็นเขาไม่ตอบสนองเสียที สีหน้าก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น น้ำเสียงเริ่มแหบแห้ง

"สหายจู้หรง... มีเรื่องอะไรลำบากใจหรือเปล่าครับ?"

"ใช้พลังงานมากไปเหรอ? หรือว่า... มีผลข้างเคียงอะไร?"

หัวใจของเขาก็เต้นระทึกเหมือนกัน

เขาเคยสัมผัสกับปาฏิหาริย์ก้าวกระโดดแบบนั้นมาด้วยตัวเอง เขาย่อมปรารถนามากกว่าใครให้ประเทศมังกรมีผู้แข็งแกร่งแบบนี้เพิ่มขึ้นอีก

แต่เขาก็รู้ดีว่าพลังที่ฝืนกฎสวรรค์แบบนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีข้อแลกเปลี่ยน

หลินม่อนิ่งเงียบ

เขาโกหกไม่ได้ คำโกหกไม่ช้าก็เร็วย่อมถูกเปิดโปง

แต่เขาก็จะพูดว่า "ไม่ได้" ตรงๆ ไม่ได้เหมือนกัน นั่นมันจะดับไฟแห่งความหวังที่เพิ่งจุดติดขึ้นมาในทันที

คิดออกแล้ว!

หลินม่อเงยหน้าขึ้นขวับ เขาตัดสินใจจะพูดความจริง แต่ต้องเปลี่ยนวิธีพูดซะใหม่!

"ผู้บัญชาการหลี่ ไอ้ของสิ่งนี้ ผมเสกมันออกมาไม่ได้หรอกครับ"

ประโยคเดียวทำให้ความตื่นเต้นและความคาดหวังบนใบหน้าหลี่เจิ้นแข็งค้าง ร่างทั้งร่างเกร็งทื่อไปเลย

เสกไม่ได้?

จะเป็นไปได้ยังไง...

หลินม่อไม่ปล่อยให้เขาได้คิดฟุ้งซ่าน รีบโยนประโยคที่สองตามไปติดๆ

"——ตอนนี้ยังเสกไม่ได้ครับ"

รูม่านตาของหลี่เจิ้นหดวูบ หัวใจที่เพิ่งดิ่งลงเหว ถูกกระชากกลับขึ้นมาอย่างแรง

"หมายความว่ายังไงครับ?"

"พลังของผม แก่นแท้ของมันคือ 'ค่าความสบาย' ครับ"

หลินม่อตัดสินใจหงายไพ่ เขาต้องทำให้พวกรดับบิ๊กพวกนี้เข้าใจกลไกการทำงานของเขา ไม่งั้นไม่ช้าก็เร็วเขาคงโดนกดดันจนตายแน่ๆ

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ครั้งแรก ตอนที่อยู่บนรถหุ้มเกราะมาเมืองหลวง ผมหลับไปตื่นนึง มันทั้งกระเทือนทั้งทรมาน แต่สำหรับผมในตอนนั้น มันคือการพักผ่อนที่หาได้ยาก ครั้งนั้น ผมได้ค่าความสบายมา 3 แต้ม"

เขาชูนิ้วที่สองขึ้นมา

"ครั้งที่สองก็คือที่นี่ บนเตียงนี้ ผมนอนหลับอย่างสบายใจไป 10 ชั่วโมง ปลอดภัยสุดๆ สบายสุดๆ ครั้งนั้นผมได้มา 10 แต้ม และผมก็ใช้ 10 แต้มนั้นแหละ อัปเกรดยาเม็ดที่ให้คุณไป"

หลี่เจิ้นตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ รายละเอียดพวกนี้เขาเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

สีหน้าของหลินม่อเริ่มดูแปลกๆ แถมยังแฝงแววสมเพชตัวเองอยู่หน่อยๆ

"แล้วก็เมื่อคืน ผมอยากได้แต้มเร็วๆ ก็เลยบังคับตัวเองให้ไปวิ่ง วิ่งจนเหนื่อยหอบแล้วก็สลบไป ผมนึกว่าทำแบบนี้แล้วจะหลับสนิท ประสิทธิภาพมันจะสูงขึ้น"

"แล้วผลลัพธ์ล่ะครับ?" หลี่เจิ้นรีบถาม

"ผลลัพธ์ก็คือ" หลินม่อกางมือออก "ผมหลับไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ พอตื่นมาดู มันขึ้นมาแค่ 5 แต้ม รวมกับของเก่าที่เหลือ 3 แต้ม ตอนนี้ผมมีอยู่แค่ 8 แต้มครับ"

หลี่เจิ้นอึ้งไปเลย

เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เป็นเทพสงคราม แต่เขาไม่ได้โง่

หลินม่อใช้วิธีอธิบายด้วยตัวเลขที่เข้าใจง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด ทำให้เขาเข้าใจตรรกะสำคัญของระบบได้ชัดเจน

กุญแจสำคัญไม่ใช่ "การนอนหลับ" แต่คือ "ความสบาย"!

"ผมเข้าใจแล้ว..." หลี่เจิ้นพึมพำกับตัวเอง

"เป็นพวกเราเอง... ที่กดดันคุณมากเกินไป"

เขาทะลุปรุโปร่งในพริบตา

คำสั่งของแม่ทัพมังกร ความคาดหวังของประเทศชาติ ทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมลงบนบ่าของหลินม่อคนเดียว

การบอกให้เขาไปนอนไปพักผ่อน ฟังดูเหมือนเป็นสวัสดิการ แต่จริงๆ แล้วมันคือภารกิจที่โหดร้ายที่สุดในโลก!

เหมือนเอาปืนจ่อหัวคนๆ นึง แล้วสั่งว่าต้องมีความสุขเดี๋ยวนี้!

ใครมันจะไปทำได้วะ!

"ใช่ครับ" หลินม่อพยักหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผู้บัญชาการหลี่ คุณเข้าใจก็ดีแล้วครับ สถานการณ์ตอนนี้คือ ยิ่งพวกคุณเร่งผม ผมก็ยิ่งกดดัน ยิ่งกดดัน ผมก็ยิ่ง 'ไม่สบาย' ประสิทธิภาพในการหาแต้มมันก็ยิ่งต่ำลง มันกลายเป็นวงจรอุบาทว์ไปแล้วครับ"

"แล้ว... แล้วจะทำยังไงดีครับ?"

หลี่เจิ้นหมดหนทาง นี่มันเกินขอบเขตที่เทพสงครามจะแก้ปัญหาได้แล้ว

"ผมต้องพบแม่ทัพมังกรครับ"

เสียงของหลินม่อเย็นชาและชัดเจนอย่างผิดปกติ

"เดี๋ยวนี้เลย ทันทีด้วย! นี่ไม่ใช่ปัญหาของผมคนเดียว แต่มันคือปัญหาด้านกลยุทธ์ระดับสูงสุดของประเทศมังกร! ต้องให้แม่ทัพมังกรเป็นคนตัดสินใจ!"

หลี่เจิ้นตัวสั่น

เขามองดูชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ว่า สถานะของอีกฝ่าย ไม่ใช่แค่ "ผู้มอบพลัง" อีกต่อไป

เขามีความเด็ดขาดและหัวใสเกินวัย

"ตกลง! ผมจะพาคุณไปเดี๋ยวนี้!"

หลี่เจิ้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังเดินนำไปทันที

...

ยังคงเป็นห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายห้องเดิม

แม่ทัพมังกรยังคงยืนหันหลังให้พวกเขา จ้องมองแผนที่ขนาดมหึมาแผ่นนั้น

หลี่เจิ้นรายงานสถานการณ์ด้วยคำพูดที่กระชับที่สุด จากนั้นก็ถอยไปยืนด้านข้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แม่ทัพมังกรค่อยๆ หันกลับมา

เขาไม่ได้มองหลี่เจิ้น แต่มองไปที่หลินม่อ

ในดวงตาที่เหนื่อยล้าคู่นั้น ไม่มีแววผิดหวังหรือตำหนิเลยแม้แต่น้อย

"นายพูดถูก"

เสียงแหบพร่าของแม่ทัพมังกรดังขึ้น

"พวกเราคิดผิดไปเอง"

เขายอมรับความผิดพลาดในการตัดสินใจของระดับสูงโดยไม่มีการปิดบังเลยสักนิด

"พวกเรามองเห็นแค่พลังของนาย แต่กลับมองข้ามไปว่านายเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบห้า การเอาชะตากรรมของประเทศไปโยนไว้บนบ่าคนคนเดียว แล้วยังบังคับให้นายไปทำตัว 'สบาย' นี่แหละคือความ 'ไม่สบาย' ที่ใหญ่หลวงที่สุด"

ใจของหลินม่อผ่อนคลายลงทันที

คุยกับคนฉลาดนี่มันไม่เหนื่อยจริงๆ!

แม่ทัพมังกรเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะ

"เอาล่ะ สหายหลินม่อ บอกฉันมาสิว่านายต้องการอะไร?"

"นายอยากให้พวกเราทำยังไง นายถึงจะรู้สึก 'สบาย' จากใจจริงอย่างแท้จริง?"

มาแล้ว!

หลินม่อรู้ดีว่า นี่คือคำถามสำคัญที่จะตัดสินทิศทางในอนาคต

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเจื่อนๆ

"ท่านแม่ทัพมังกร พูดตามตรง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ตลอด 25 ปีที่ผ่านมา ผมก็เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่หมกตัวกินๆ นอนๆ อยู่ในห้องเช่า สำหรับผม ความสบายที่สุดก็คงเป็น... การได้เล่นเกม อ่านนิยาย กินแล้วก็นอน ไม่มีใครมาคอยจ้ำจี้จ้ำไช"

"แต่ตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าตัวเองกำลังแบกอะไรไว้ ต่อให้พวกคุณสร้างสภาพแวดล้อมแบบนั้นให้ผม แต่พอคิดว่าแนวหน้ายังมีคนตายอยู่ ผมก็ไม่มีทางผ่อนคลายได้จริงๆ หรอกครับ"

มันคือทางตัน

ความรับผิดชอบทำให้เขาไม่สามารถเสวยสุขได้อย่างสบายใจ

และเมื่อไม่สามารถเสวยสุขได้ เขาก็ไม่สามารถผลิตแต้มได้

และเมื่อผลิตแต้มไม่ได้ เขาก็ทำตามความรับผิดชอบไม่ได้

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

หลี่เจิ้นร้อนใจจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

แต่จู่ๆ แม่ทัพมังกรก็หัวเราะออกมา

บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องผ่อนคลายลงทันที

"นายแก้ปัญหาไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าประเทศจะแก้ไม่ได้"

เขาหันไปมองหลี่เจิ้น เสียงไม่ดังนัก แต่กลับทรงพลังดุจสายฟ้าฟาด "ถ่ายทอดคำสั่งของฉัน!"

หลี่เจิ้นยืนตรงทันที "รับทราบ!"

"ข้อแรก! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ดัชนีชี้วัดสุขภาพร่างกายและจิตใจทั้งหมดของสหาย 'จู้หรง' ถือเป็นทรัพยากรทางกลยุทธ์ระดับสูงสุดของประเทศมังกร! อารมณ์ของเขา คือมาตรวัดสภาพอากาศของพวกเรา!"

"ข้อสอง!" แม่ทัพมังกรเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างแรง

"ใช้อำนาจสูงสุดของหน่วยข่าวกรองประเทศมังกร ไปสืบมา!"

"สืบประวัติชีวิตตลอด 25 ปีของสหายจู้หรงให้หมด! ขุดขึ้นมาให้หมดเปลือก!"

"เขาชอบกินอะไร ดื่มอะไร! ตั้งแต่เด็กจนโต เคยเล่นเกมอะไรมาบ้าง ดูอนิเมะเรื่องไหน ตามอ่านนิยายเรื่องอะไร! สถานที่ที่เขาอยากไปที่สุดคือที่ไหน! ความปรารถนาสูงสุดคืออะไร! และเรื่องที่ทำให้เขาเสียใจหรือค้างคาใจที่สุดในชีวิต คือเรื่องอะไร!"

"ฉันต้องการรายงานที่ละเอียดทุกนาที!"

"ฉันต้องรู้ให้ได้ ว่าตกลงแล้วอะไร คือสิ่งที่ทำให้เขาสามารถหัวเราะออกมาจากใจจริงได้!"

หลี่เจิ้นฟังจนอ้าปากค้าง หัวใจเต้นโครมคราม

ใช้อำนาจสูงสุดของหน่วยข่าวกรอง

ไม่ใช่เพื่อสืบความลับของศัตรู

ไม่ใช่เพื่อไล่ล่าสายลับ

แต่เพื่อ... สืบหาความชอบของเด็กหนุ่มคนนึงเนี่ยนะ?

นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนชัดๆ!

เสียงของแม่ทัพมังกรยังคงดำเนินต่อไป ทุกถ้อยคำกระแทกเข้ากลางใจของหลี่เจิ้น

"ข้อสาม!"

"สืบรู้แล้ว ก็ไปจัดการซะ!"

"ของที่เขาชอบกิน ต่อให้สูญพันธุ์ไปแล้ว ก็ต้องเอาสกัดจากคลังยีนส์แล้วเพาะพันธุ์ขึ้นมาใหม่ให้ได้!"

"เกมที่เขาชอบเล่น ต่อให้เซิร์ฟเวอร์ปิดไปแล้ว ก็ต้องไปตามทีมพัฒนาเกมในตอนนั้นกลับมา เปิดเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวให้เขา!"

"เขามีเรื่องเสียใจหรือเรื่องค้างคาใจอะไร ก็จงใช้พลังของประเทศไปชดเชยให้เขา!"

"ฉันต้องการให้พวกนาย สร้าง 'เซฟโซน' ที่สมบูรณ์แบบและสัมบูรณ์ที่สุด ให้เขาสามารถผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่!"

แม่ทัพมังกรลุกขึ้นยืน เป็นการออกคำสั่งครั้งสุดท้าย

"เรื่องนี้ ไม่มีเพดานงบประมาณ ไม่มีเพดานทรัพยากร ไม่มีเพดานอำนาจใดๆ ทั้งสิ้น!"

"ไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบ!" หลี่เจิ้นใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตะโกนรับคำสั่ง เขารู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน

แม่ทัพมังกรโบกมือเป็นสัญญาณให้พวกเขาออกไปได้ ส่วนตัวเองก็หันกลับไปมองแผนที่อีกครั้ง

หลี่เจิ้นลากตัวหลินม่อที่กำลังอึ้งแดกออกจากห้องทำงาน

จนกระทั่งประตูโลหะหนักอึ้งปิดลงด้านหลัง สมองของหลินม่อก็ยังคงขาวโพลน

ตรวจสอบฉัน?

ตรวจสอบชีวิตห่วยๆ ตลอด 25 ปีที่ผ่านมาของฉัน?

แค่เพื่อจะทำให้ฉันสบายเนี่ยนะ?

แม่งเอ๊ย...

แม่งบ้าบอยิ่งกว่าเอามือเปล่าปั้นเทพสงครามออกมาเป็นหมื่นเท่าเลย!