ตอนที่ 10 ก่อเรื่องเอง รับผลเอง การซื้อขายล้มเหลว

ตอนที่ 10 ก่อเรื่องเอง รับผลเอง การซื้อขายล้มเหลว

.

.

.

โจวหยางตายแล้ว

กระเป๋าของเขาระเบิดออก ของในนั้นกระจัดกระจายเต็มพื้น อาหารที่เขาเพิ่งฉวยไปก็ถูกส่งกลับเข้ากระเป๋าของเสิ่นชงเยว่โดยอัตโนมัติ

ท่ามกลางของพวกนั้น เธอเห็นการ์ดลวดลายแปลก ๆ หลายใบ

เธอหยิบขึ้นมาหนึ่งใบ สีหน้าพลันมืดครึ้ม

[การ์ดทาส: สามารถสุ่มผูกมัดผู้เล่นหนึ่งคน ผู้ที่ถูกผูกมัดจะไม่สามารถขัดคำสั่งของเจ้านายได้]

นี่เอง…เหตุผลที่โจวหยางเข้าหาเธอ!

ถ้าการ์ดใบนี้ใช้สำเร็จ เธอจะต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่าง หีบสมบัติถนนทั้งสองสายจะตกเป็นของเขา

และเธอเอง…ก็อาจกลายเป็นแค่ “เครื่องมือเปิดหีบ”

ของแบบนี้ ปล่อยให้หมุนเวียนในตลาดไม่ได้!

เสิ่นชงเยว่เก็บการ์ดทาสเข้าไปในช่องการ์ดทันที

นอกจากนั้น ยังมีอีกใบ

[บัตรผ่านเหมือง: ใช้เพื่อเคลื่อนย้ายไปยัง “เหมืองดาวแดง” สามารถขุดแร่ได้เป็นเวลา 2 ชั่วโมง]

เหมืองดาวแดง?

ในเมื่อเป็นเหมือง ก็ต้องมีแร่ หีบที่เธอเปิดมาส่วนใหญ่เป็นอาหาร แต่สิ่งที่เธอขาดจริง ๆ คือ ยา แบตเตอรี่ และทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดไปอย่างถ่านหิน

พอหมดช่วงมือใหม่ ของพวกนี้จะยิ่งสำคัญ

เธอกำลังชั่งใจว่าจะไปดีไหม…

[ตรวจพบรถกระบะไม่มีเจ้าของ 1 คัน ผู้เล่นผูกมัดยานพาหนะแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนได้ เลือก “รีไซเคิล” หรือ “แยกชิ้นส่วน”]

เสียงระบบดังแทรกขึ้นมา

สายตาเสิ่นชงเยว่กวาดไปมาระหว่างรถสองคัน เสียดายเล็กน้อยที่เปลี่ยนไม่ได้

รถกระบะดีกว่ารถโยกเยอะ

เธอหลุดปากถาม

“รีไซเคิลกับแยกชิ้นส่วนต่างกันยังไง แลกเป็นของได้ไหม?”

ระบบอธิบายอย่างใจดี

[ไม่สามารถแลกเป็นไอเทมได้]

[รีไซเคิล: ได้เหรียญดาวตามเลเวลยานพาหนะ]

[แยกชิ้นส่วน: ได้ชิ้นส่วนยานพาหนะ]

[คำแนะนำ: เหรียญดาวสามารถใช้ซื้อของในสถานีบริการได้ ปัจจุบันผู้เล่น เสิ่นชงเยว่ มีทรัพย์สิน 0]

[ชิ้นส่วนยานพาหนะสามารถหาได้จากหีบหรือซื้อขาย แนะนำให้เลือกรีไซเคิล!]

เสิ่นชงเยว่คิดอยู่สองวินาที ก่อนจะเลือกรีไซเคิล

[รีไซเคิลรถกระบะสำเร็จ ได้รับเหรียญดาว 119 เหรียญ]

ก่อนหน้านั้น เธอปีนขึ้นไปค้นของในรถ สุดท้ายเจอของเหลืออยู่ไม่กี่อย่างในท้ายกระบะ

ขนมปังบาแกตแข็งเป็นหิน 2 ชิ้น, ลูกอมกากหมู 10 เม็ด, น้ำแร่ครึ่งขวด, เนื้อไหม้เกรียมก้อนหนึ่ง

เสิ่นชงเยว่เบ้ปาก

ไม่น่าแปลกใจที่เขาตาลุกตอนเห็นอาหาร

จนจริง ๆ

ยึดหลักไม่ทิ้งของ เธอถอดเสื้อผ้าของโจวหยางออก รวมถึงแว่นกรอบทองบนหน้า

เสร็จแล้วก็ลากร่างเขาไปโยนเข้าพุ่มไม้ข้างทาง

จากนั้นเอาของทั้งหมดไปลงขาย

[น้ำแร่ครึ่งขวด: ดื่มไปแล้ว]

[เนื้อกระรอกไหม้ 500 กรัม: หอมกลิ่นไหม้ ทำมือ ไม่มีพิษ แต่ยังไม่สุกดี ใครไม่กลัวท้องเสียลองได้]

[บาแกตแข็งเป็นหิน: แข็งสุดๆ แต่กินได้ ฟันไม่ดีมีก็จะลำบากหน่อย กินได้เป็นอาทิตย์ ไม่อดตายแน่นอน]

ไม่ถึง 1 วินาที ของก็ถูกแย่งหมด

[ถ่านดำตัวน้อย]: อ๊าาา ได้แล้ว น้ำครึ่งขวด!

[ขนมงา]: ฉันได้เนื้อกระรอก! เอาไปย่างซ้ำ ยังกินต่อได้อีกวัน!

[นักเลงคีย์บอร์ด]: ไม่ได้อะไรเลย มีใครใจดีแบ่งน้ำให้หน่อยไหม? ฉันเป็นผู้หญิง ยังไม่ได้ดื่มน้ำเลยทั้งวัน

มีเสียงหนึ่งเด่นขึ้นมา

[มะลิขาวบริสุทธิ์]: @นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส คืนของให้ฉันได้ไหม? ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อยากได้บาแกต

เสิ่นชงเยว่ขมวดคิ้ว แล้วพิมพ์ตอบ

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: ไม่รับคืน ของขายแล้วไม่รับเปลี่ยนคืน

[มะลิขาวบริสุทธิ์]: นี่ทำธุรกิจแบบนี้เหรอ? ฉันยังไม่ได้กินเลย คืนให้เธอ เธอก็คืนแบตกับชิ้นส่วนให้ฉันสิ

[มะลิขาวบริสุทธิ์]: ของก็ได้มาฟรีจากหีบ ยังจะคิดราคา 2 ชิ้นส่วน 2 แบตอีก พ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ! ฉันจะร้องเรียน!

อีกฝ่ายเริ่มโพสต์ในแชทกลุ่มทันที

เสิ่นชงเยว่เข้าใจแล้ว คนๆนี้แค่อยากได้ของฟรี

[มะลิขาวบริสุทธิ์]: เธอรังแกเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ไร้ทางสู้แบบฉัน ฉันร้องเรียนระบบแล้ว รอดูเถอะ!

ผู้เล่นที่ไม่รู้เรื่องเริ่มเข้ามารุม

[ปลาทองตัวน้อย]: กล้าคิดราคาด้วยเหรอ?

[สามขวบครึ่ง]: โก่งราคา!

[นกพิราบเทา]: เอ๊ะ ชื่อนี้คุ้น ๆ ใช่คนขายของใกล้เสียเมื่อวานไหม?

มีเสียงค้านบ้าง แต่โดนแชทที่ไหลอย่ารวดเร็วกลบหมด

[ดอกไม้สีแดงสดบนภูเขา]: พอเถอะ พวกเราคนหัวเซี่ยเหมือนกัน อย่าทะเลาะกันเลย นั่น…นักบุญ คืนของให้เด็กเขาเถอะ

[มะลิขาวบริสุทธิ์]: ใช่ รีบคืนของฉันมา!

เสิ่นชงเยว่ไม่อยากเสียเวลากับคนแบบนี้ เธอกดคืนแบตเตอรี่และชิ้นส่วนให้

แล้วกด “ร้องเรียน” ระบบทันที

[ส่งคำร้องสำเร็จ กำลังดำเนินการ]

เธอแคปภาพหลักฐาน แล้วพิมพ์

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: คืนของแล้ว ซื้อขายกับฉัน ของขายแล้วไม่รับเปลี่ยนคืน

แต่ฝั่งนั้นยังตามด่าไม่หยุด

[คืนนี้พระจันทร์ไม่นอน ฉันก็ไม่นอน]: คิดว่าตัวเองเป็นใคร? คิดว่าใครๆก็อยากจะแลกเปลี่ยนกับคุณเหรอ?

[ขายส่งไข่ a771]: พวกนักเลงคีย์บอร์ด! มองไม่ออกจริง ๆ เหรอ? มารุมด่าคนที่ช่วยพวกเธอ! ทำไมยังไม่โดนมอนสเตอร์กัดตายอีก! ฉันนี่แหละอยากแลกกับนักบุญ!

[ขายส่งไข่ a771]: บาแกต 2 ชิ้นแลก 2 แบต 2 ชิ้นส่วน? โคตรคุ้มแล้ว! ยังดีที่นักบุญคืนให้!

[ซียีหวนคืนวัง]: ถ้าเธอไม่เอา งั้นฉันเอา! ตอนนี้ฉันขาดแคลนอาหารสุดๆ ให้เพิ่มอีก 1 ชิ้นส่วนก็ยังได้!

[ผู้เล่น1101]: ถูกขนาดนี้เลยเหรอ? งั้นฉันขอแลกน้ำ 1 ขวด 5 แบต… เดี๋ยวนะ ชื่อนี้ใช่คนที่ได้อีสเตอร์เอ้กหรือเปล่า?

[ผู้เล่น90]: ใช่ คนเดียวกัน

[โชคดอกท้อ]: สมกับเป็นนักบุญ! ไม่โกรธสักนิดเลยเหรอ? ฉันเคยเห็นรูปขนมปังบาแกตแล้ว ชิ้นหนึ่งหนาเท่าแขนฉันเลย นอกจากจะแข็งไปหน่อย ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะ กินประหยัด ๆ ก็อยู่ได้ทั้งวัน

สถานการณ์เริ่มกลับตาลปัตร

เสิ่นชงเยว่เองก็แปลกใจ

เธอเพิ่งแลกกับ [ขายส่งไข่ a771] แค่สองครั้ง

ไม่คิดว่าเขาจะช่วยพูดให้ อารมณ์เธอดีขึ้นเล็กน้อย ในใจตัดสินใจว่า ต่อไปจะไม่กดราคาฝั่งนั้นมากนัก…

สองนาทีต่อมา

ระบบประกาศกฎใหม่

[ของที่ลงขาย ผู้เล่นเป็นผู้ตั้งราคาเอง โปรดตรวจสอบก่อนซื้อ]

[ขายแล้วไม่รับเปลี่ยนคืน]

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีสได้คืน 2 แบตเตอรี่และ 2 ชิ้นส่วน กรุณาส่งคืนสินค้า มิฉะนั้นระบบจะบังคับคืน]

…

อีกด้านหนึ่ง

หลี่ม่านม่านจ้องหน้าจออย่างเหม่อลอย

เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้เล่นอีสเตอร์เอ้ก และยิ่งไม่คิดว่าเรื่องจะจบแบบนี้

ความโลภของตัวเอง ทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนทั้งเขต

และที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ เธอได้ไปล่วงเกินผู้เล่นเพียงคนเดียวที่มีอีสเตอร์เอ้กสองใบในเขต 899!!!

.

.

.

จบ.