ตอนที่ 9 สังหารครั้งแรก! ได้รับฉายา “เพชฌฆาต”

ตอนที่ 9 สังหารครั้งแรก! ได้รับฉายา “เพชฌฆาต”

.

.

.

ถนนสองสายทอดยาวไปสุดสายตา ไม่มีจุดสิ้นสุดให้เห็น

เสิ่นชงเยว่พยายามหลบสายตาของชายคนนั้นให้มากที่สุด

ผู้เล่นที่ขับรถกระบะคันเล็กเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้น ๆ หน้าตาดูไม่น่าไว้ใจ ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ แค่ไม่กี่นาที เขาก็แอบมองเธอไปแล้วอย่างน้อยสามครั้ง

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะเจอผู้เล่นคนอื่นบนถนน

เสิ่นชงเยว่เปิดหน้าจอไล่ดูข้อมูล แต่ก็ไม่มีใครพูดถึงสถานการณ์แบบนี้เลย

ทรัพยากรในเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงมีจำกัดมาก ด้านหลังรถโยกของเธอ ยังลากหีบสมบัติอีกหลายใบแบบเปิดเผยขนาดนี้ เท่ากับบอกอีกฝ่ายชัด ๆ ว่า “เธอมีของ”

กฎก็ไม่ได้บอกว่าห้ามผู้เล่นข้ามไปยังถนนของคนอื่น

สถานการณ์ตอนนี้อันตรายมาก ถ้าเกิดต้องสู้กันจริง ๆ เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะชนะเขาได้

ความกังวลค่อย ๆ กัดกินอยู่ในใจ เธอคิดไม่ออกว่าจะรับมือยังไงดี แอบหวังในใจว่าถนนตรงหน้าจะหายไปเสียเดี๋ยวนั้น

แต่แล้ว

รถกระบะคันเล็กก็หักพวงมาลัย เปลี่ยนเลนเข้ามาใกล้

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างที่ตัวเองคิดว่าเป็นมิตร

“น้องสาว เธอก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันใช่ไหม? รถนี่แปลกดีนะ ฉันเพิ่งเคยเห็นถนนอีกเส้นครั้งแรกเลย! ไปด้วยกันไหม?”

“เฮ้ เธอชื่ออะไร? ฉันชื่อโจวหยาง”

เห็นเสิ่นชงเยว่ไม่ตอบ โจวหยางก็ไม่ได้โกรธ ยังคงยิ้มแล้วพูดต่อเอง

“ไม่ค่อยได้เจอคนเป็น ๆ เลย ตื่นเต้นไปหน่อย ไม่ถือใช่ไหม? เอ้อ แล้วหีบพวกนั้นเธอไปเจอจากไหน? ฉันยังไม่เคยเห็นหีบสีแดงเลย ได้ยินในแชทว่าหีบสีแดงมีของพวกยา”

“ทำไมไม่พูดล่ะ กลางคืนทางหลวงอันตรายมาก อยู่สองคนดีกว่าอยู่คนเดียว เด็กผู้หญิงตัวเล็กแบบเธอยังไงก็ต้องมีคนปกป้องนะ!”

สถานการณ์เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นแล้ว

คนนี้เล็งหีบของเธออยู่จริง ๆ

หัวใจของเสิ่นชงเยว่เต้นรัว มือเลื่อนไปแตะมีดเหล็กในกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว ใบหน้ายังนิ่งสงบ เธอพยักหน้าเบา ๆ

“ได้”

เมื่อคืนเธอโดนพิษจนสลบ ผ่านคืนมาได้แบบงง ๆ

เห็นอีกฝ่ายยอมตกลง โจวหยางก็ยิ้มกว้าง ในใจหัวเราะเยาะ เด็กผู้หญิงแบบนี้ หลอกง่ายจริง ๆ แค่พูดหวาน ๆ ไม่กี่คำก็เชื่อแล้ว

สายตาของเขากวาดมองไปมา พอเห็นหีบที่ผูกไว้ท้ายรถโยก อัดแน่นไปด้วยอาหารจนแทบล้น ใจก็สั่นไหวขึ้นมา

โชคของเด็กคนนี้ดีจริง ๆ

แต่ของพวกนี้…อีกไม่นานก็จะเป็นของเขา

เมื่อวานเขาได้ของไม่มาก แต่ดันได้การ์ดแปลก ๆ มาหลายใบ หนึ่งในนั้นคือ “การ์ดทาส”

ขอแค่ผูกมัดผู้เล่นคนไหนได้ เขาก็สามารถสั่งการอีกฝ่ายได้ตามใจ

“น้องสาว เธอชื่ออะไรนะ?”

เสิ่นชงเยว่ยิ้มอย่างขลาด ๆ

“ฉันชื่อหวังเสี่ยวหง เรียกเสี่ยวหงก็พอ”

ชื่ออะไรของเธอวะ?!

ยุคนี้ยังมีใครใช้ชื่อแบบนี้อีกเหรอ?

โจวหยางยิ้มค้างไปชั่วขณะ แต่พอเห็นใบหน้าที่ดูน่าสงสารของอีกฝ่าย ใจก็อ่อนลงเล็กน้อย

“เสี่ยวหงน้องรัก ต่อไปนี้พี่โจวจะปกป้องเธอเอง หีบมีมอนสเตอร์ก็ให้พี่จัดการ เดี๋ยวพี่ขับไปหา จะได้เดินด้วยกัน เอารถโยกนี่ขึ้นรถพี่ไหม ขี่ของเล่นแบบนี้มันลำบากนะ”

เสิ่นชงเยว่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เห็นอีกฝ่ายยอม โจวหยางก็ยิ่งยิ้มกว้าง สายตาไล่มองเธอไม่ปิดบัง

รถกระบะข้ามเลนมาจอดตรงหน้า

โจวหยางเปิดรีบหีบทันที พอเห็นของข้างใน ดวงตาก็ลุกวาว

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่คนแย่งกันในแชท กลับเป็นของที่แย่ที่สุดที่นี่

นม เซ็ตไก่ทอดครอบครัว ข้าวน่องไก่…

เด็กคนนี้ต้องเปิดหีบไปกี่ใบ ถึงได้ของระดับนี้มา

หรือว่าเธอจะได้การ์ดพรสวรรค์ระดับโชคจักรพรรดิ?!

ใช่แล้ว ในเขต 899 คงไม่มีใครมีอาหารมากไปกว่าเธออีก

โจวหยางยิ่งตัดสินใจแน่วแน่ ต้องผูกมัดเธอให้ได้

เขาข้ามเข้ามายังถนนของเธอได้อย่างราบรื่น ถนนฝั่งซ้ายไม่ได้หายไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสิ่นชงเยว่แอบผิดหวังเล็กน้อย

เธอซ่อนส้อมเหล็กกับมีดที่เกือบทื่อไว้ในแขนเสื้อ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปด้านหลังเขา เตรียมลงมือทุกเมื่อ

“เสี่ยวหง ของกินพวกนี้เธอกินคนเดียวไม่หมดหรอก แบ่งให้พี่บ้างสิ…”

โจวหยางหยิบอาหารจากหีบยัดใส่กระเป๋าตัวเองอย่างไม่เกรงใจ

เสิ่นชงเยว่ยิ้มหวาน แล้วขยับเข้าไปด้านหลังเขาอีก

ของของเธอ จะให้เอาไปง่าย ๆ ได้ยังไง?

ตอนอยู่ศูนย์ฟื้นฟู เธอเคยเรียนรู้โครงสร้างร่างกายมนุษย์มาบ้าง รู้ว่าจุดไหนเปราะบาง แทงตรงไหนถึงจะเจ็บและถึงตาย

โจวหยางกำลังเติมของในกระเป๋าจนเต็ม ใจคิดแผนว่าจะหลอกให้เธอยอมผูกการ์ดทาสได้อย่างไร ถ้าพูดแล้วไม่ได้ผล เขาก็จะใช้กำลังบังคับเอา

มุมสายตาเห็นแสงวาบ

มีดเหล็กฟันเข้าหาลำคอเขา

หัวใจโจวหยางสะดุด

การเคลื่อนไหวของเสิ่นชงเยว่เร็วมาก

หลบไม่ทันแล้ว!

ก่อนเข้าเกม เขาก็แค่คนธรรมดา แม้จะได้การ์ดเพิ่มพลัง แต่สมองกลับคิดไม่ทัน เขายกมือเปล่าขึ้นกัน

ฉึก!

แขนถูกฟันเปิดเป็นแผลยาวยี่สิบเซนติเมตร เลือดพุ่งกระฉูด

เสิ่นชงเยว่คำนวณมาทุกอย่าง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีการ์ดพลัง

มีดเหล็กหักดังเป๊าะ หล่นลงพื้น

การลอบโจมตีครั้งแรก ล้มเหลว

“นังตัวดี! กล้าลอบกัดฉันเหรอ!”

โจวหยางเดือดจัด มือบีบคอเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

สติเต็มไปด้วยความโกรธ ลืมเรื่องการ์ดทาสไปหมด เหลือแค่อยากฆ่าเธอให้หายแค้น

แรงบีบรัดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆใบหน้าของเสิ่นชงเยว่แดงก่ำ ดิ้นเท่าไหร่ก็ไร้ผล

เธอเริ่มเสียใจเล็กน้อย หรือว่าเธอไม่ควรต่อต้านตั้งแต่แรก? บางทีถ้ายอม อาจยังมีโอกาสรอด

ภาพตรงหน้าพร่าเบลอ สายตาค่อย ๆ มืดลง

ทันใดนั้น

ข้อมือไปสัมผัสของเย็น ๆ

ส้อมเหล็ก

เธอยังมีมันอยู่

ศักยภาพของคนไม่มีขีดจำกัดเมื่อถูกกดดันจนถึงขีดสุด การเคลื่อนไหวของเธอทั้งเร็ว แม่นยำ และโหดเหี้ยม

ฉึก!

ส้อมแทงเข้าไปในลูกตาของโจวหยาง

ครั้งนี้เขากันไม่ทัน

“อ๊าก—!”

โจวหยางร้องลั่น ปล่อยมือข้างหนึ่งมากุมตาที่เลือดไหลไม่หยุด

เสิ่นชงเยว่ล้มลงกับพื้น แต่เธอไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เธอคว้ามีดที่ตกอยู่ แทงเข้าไปที่ลำคอเขา

ครั้งแล้วครั้งเล่า

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง…

จนกระทั่งมีดทื่อลง

จนกระทั่งร่างตรงหน้าหยุดนิ่ง

เธอถึงทรุดลงกับพื้น อย่างหมดแรง

พื้นถนนร้อนระอุ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

เสิ่นชงเยว่ยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้นมองอยู่นาน ก่อนจะใช้น้ำแร่เช็ดคราบเลือดออก

เธอฆ่าคนแล้ว

แต่เธอก็ไม่เสียใจเลย!

[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เสิ่นชงเยว่ สังหารผู้เล่น โจวหยาง สำเร็จ เป็นผู้เล่นคนแรกในเขต 899 ที่สังหารผู้เล่น ต้องการประกาศหรือไม่ การประกาศจะได้รับรางวัล]

“ประกาศ”

เธอตอบโดยไม่ลังเล

[ผู้เล่น เสิ่นชงเยว่ ได้รับฉายา “เพชฌฆาต” เมื่อสวมใส่ฉายานี้และสังหารศัตรู จะได้รับพลังโจมตี +5]

ตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่ปรากฏบนหน้าจอของผู้เล่นทุกคนในเขต 899

[ขอแสดงความยินดีกับ “นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส” ทำการสังหารครั้งแรกสำเร็จ ได้รับฉายา “เพชฌฆาต”]

และในวินาทีที่ผู้เล่นตายลง

ถนนอีกสาย…ก็หายไปทันที

.

.

.

จบ.