ตอนที่ 11 บัตรผ่าน — เหมืองดาวแดง

ตอนที่ 11 บัตรผ่าน — เหมืองดาวแดง

.

.

.

[ผู้เล่น เสิ่นชงเยว่ ส่งคำร้องสำเร็จ ระบบได้ทำการแก้ไขข้อบกพร่อง ได้รับรางวัล — หีบสีเทา 1 ใบ]

เสิ่นชงเยว่รับหีบมา วางไว้ข้างตัว ก่อนจะหยิบบาแกตที่เพิ่งได้คืน ส่งไปลงขายในตลาดอีกครั้ง นิ้วแตะหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ตั้งคำอธิบายสั้น ๆ ให้คนอ่านเข้าใจได้ทันที แล้วกดยืนยัน

ครั้งนี้ไม่มีใครก่อเรื่อง

การซื้อขายผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

เธอเลื่อนสายตาลงไปยังการ์ดในช่องเก็บของ ก่อนจะหยิบบัตรผ่านเหมืองดาวแดงออกมา บัตรใบนี้ใช้ได้เฉพาะช่วงมือใหม่เจ็ดวันเท่านั้น หากพลาดไปก็เท่ากับเสียโอกาสทันที

เสิ่นชงเยว่ไม่ลังเล กดใช้งาน

ภาพตรงหน้าสั่นไหว ราวกับมีใครมาบิดโลกทั้งใบให้เบี้ยว

ผ่านไปหนึ่งลมหายใจ พอเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทางแยกก็ปรากฏขึ้นข้างทางหลวง

ปลายทางนั้นเป็นภูเขาเหมืองสีดำทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ก้อนถ่านหินเล็กใหญ่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นราวกับมีคนตั้งใจเททิ้งไว้ให้เก็บ

แสงสะท้อนหม่น ๆ จากผิวถ่านทำให้ภาพตรงหน้าดูดิบเถื่อน และสมจริง

ข้อมือสั่นเบา ๆ

หน้าจอบัตรแสดงเวลานับถอยหลัง

01:59:53

เสิ่นชงเยว่สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะขับรถโยกพุ่งเข้าไปในทางแคบ เธอหยุดรถอย่างรวดเร็ว เอาหีบว่างออกมาเตรียมใส่ของ จากนั้นก้มตัวลง หยิบถ่านก้อนขนาดกำปั้นขึ้นมา

[ถ่านหินธรรมดา: ไอเทมจำเป็นสำหรับฤดูหนาว]

ผิวถ่านหยาบแข็ง ฝุ่นสีดำติดปลายนิ้วทันที

เธอไม่สนใจ ก้มลงเก็บต่ออย่างรวดเร็ว มือซ้ายหยิบ มือขวาโยนลงหีบ เสียงกระทบดังทึบ ๆ ต่อเนื่องไม่ขาดสาย จนไม่นาน หีบใบแรกก็เต็มแน่น

เสิ่นชงเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองรถโยกของตัวเอง

รถคันนี้นั่งได้คนเดียว ไม่มีที่บรรทุกเพิ่ม

กระเป๋าก็เต็มจนแน่น

แต่ถ่านพวกนี้…คือทรัพยากรล้วน ๆ

ปล่อยไว้ไม่ได้

ยิ่งคิดถึงช่วงหลังมือใหม่ ของพวกนี้จะยิ่งหายาก เธอยิ่งรู้สึกเสียดายจนรู้สึกขมไปหมด

เธอเปิดหน้าจอขึ้นมา เปิดตลาดทันที

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: ใครมีภาชนะบ้าง? แลกอาหาร ขนมปัง นม หรือบะหมี่สำเร็จรูป

ข้อความเพิ่งส่งออกไปตัวเลขเด้งขึ้นทันที

99+

สายตาเธอกวาดผ่านทีละชื่อ

[ของเล่นขายส่ง]: ขวดแก้วได้ไหม?

[แกะหลงรักหมาป่า]: อิจฉา ฉันยังย่างหนูกินอยู่เลย ในขณะที่คนรวยมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน แถมยังเอาไปขายต่อได้อีกด้วย

[Cloud]: บอส! ฉันมีกระเป๋าเดินทาง 29 นิ้ว!

[สายเผ็ดตัวแม่]: ฉันมี! ถุงกระสอบใส่อาหารหมู ใช้ได้ไหม? มันแข็งแรงมากเลยนะ!

เสิ่นชงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

ถุงอาหารหมู…

เธอเม้มปากคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเอง

เอาเถอะ! ขอแค่ใส่ของได้ก็พอ

นิ้วแตะตอบทันที

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: มีกี่ใบ?

[สายเผ็ดตัวแม่]: 15 ใบ บ้านฉันทำฟาร์มหมู แต่ถุงยังไม่ผ่านการใช้งานมาก่อน ฉันรับประกันเลย! ขายแล้วไม่รับเปลี่ยนคืน

เสิ่นชงเยว่ไม่ต่อราคา

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: ขนมปังโฮลวีต 2 ชิ้น นม 1 ขวด แลกผ่านตลาด

ทั้งสองฝ่ายต่างรีบกดยืนยัน

การแลกเปลี่ยนเสร็จภายในไม่กี่วินาที

อีกฝ่ายแทบไม่เชื่อสายตา

ของที่เคยไร้ค่า ตอนนี้กลับแลกอาหารได้จริงๆ

เธอทรุดนั่งลงกับพื้น กัดขนมปังคำใหญ่ แล้วดื่มนมตาม รสชาติธรรมดา ๆ กลับอร่อยจนแทบร้องไห้

[สายเผ็ดตัวแม่]: บอส! คุณใจดีจัง ครั้งหน้าถ้ายังต้องการอีก มาหาฉันได้เลยนะ!

เสิ่นชงเยว่เหลือบมองข้อความนั้น ในใจรู้สึกเหมือนโดนโกงนิด ๆ แต่ก็ไม่สนใจ

เวลายังเหลืออีกมาก

เธอกลับไปเก็บถ่านต่อทันที มือเปล่าสัมผัสผิวแข็งของถ่านโดยตรง ปลายนิ้วเริ่มเจ็บ แต่อีกใจกลับเร่งให้ทำเร็วขึ้น

เธอเลือกเฉพาะก้อนใหญ่ ใส่กระสอบทีละใบ เสียงเสียดสีแห้ง ๆ ดังซ้ำไปซ้ำมา

ไม่นานกระสอบทั้ง 15 ใบก็เต็ม เธอมัดปากถุงแน่น แล้วโยนเข้ากระเป๋า

[แจ้งเตือน: ช่องเก็บของเก็บได้สูงสุด 10 ชิ้นชนิดเดียวกัน]

เสิ่นชงเยว่ยิ้มมุมปาก กล่าวน้ำเสียงใสซื่อ “งั้นกระสอบหนึ่งใบ ก็นับเป็นหนึ่งชิ้นใช่ไหม?”

[…กำลังตรวจสอบ… ยืนยัน นับเป็นหนึ่งชิ้น]

“แบบนี้นี่เอง”

เธอไม่รอช้า แลกเพิ่มอีก 15 ใบทันที

ใช้แค่ขนมเล็กน้อยก็ได้มา

ถ่านบนพื้นเริ่มน้อยลง เธอจึงหยุดเก็บ แล้วหันไป “ขุด” แต่ไม่มีเครื่องมือ เธอเปิดตลาดอีกครั้ง

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส]: ต้องการพลั่วขุดแร่ แลกอาหาร

ไม่นานก็ได้มา แลกด้วยไก่จานใหญ่หนึ่งชุด

[พลั่วขุดแร่: เครื่องมือธรรมดา]

เสิ่นชงเยว่จับด้ามพลั่วแน่น เลือกมุมหนึ่ง กดแรงลงไป เสียงกระแทกดังทึบสะท้อนกลับมา แขนสั่นเล็กน้อย แต่เธอไม่หยุด ขุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนถ่านแตกออกทีละก้อน

สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

กระสอบอีก 15 ใบเต็มแน่น รวมแล้ว 30 กระสอบ กินพื้นที่แค่ 3 ช่อง

เธอหยุดหายใจแรงเล็กน้อย ปล่อยพลั่วลง ก่อนจะก้มมองเศษถ่านเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ข้างเท้า

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

ถ้าหีบรวมได้

ของพวกนี้…ก็น่าจะได้

เธอหยิบเศษถ่านขึ้นมา วางซ้อนกัน

แสงสีขาววาบผ่าน

[ถ่านหินระดับต้น: ทนทานกว่า ไม่เกิดควัน]

สำเร็จ!

ดวงตาเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที มือทำงานไม่หยุด

10 กระสอบ → 3 กระสอบ

3 กระสอบ → ระดับกลาง

[ถ่านไร้ควันระดับกลาง: ทนทานยิ่งขึ้น]

เธอยังไม่หยุด รวมต่อจนได้…

[ถ่านไร้ควันระดับสูง: ใช้งานได้ต่อเนื่อง 10 ชั่วโมง ทนลม เหมาะสำหรับฤดูหนาว]

เวลานับถอยหลังเหลือเพียง

00:03:55

เธอรีบขุดเพิ่มอีกครึ่งกระสอบ

ก่อนจะวิ่งกลับทางเดิม หยิบเศษถ่านที่ตกหล่นไม่ให้เหลือแม้แต่น้อย

พอออกจากเหมือง

เวลาภายนอกตอนนี้ 18:29 น.

เหลืออีกครึ่งชั่วโมงก่อนหีบหยุดเกิด แถมระยะทางยังขาดอีก 5 กิโลเมตร

เสิ่นชงเยว่ขับรถโยกต่อไป สายตากวาดมองพุ่มไม้สองข้างทางไม่หยุด ดวงตาพิเศษยังใช้ได้อีก 7 ครั้ง

แต่หีบที่เจอดันมีแต่มอนสเตอร์ แต่ยังดีที่ไม่มีตัวอันตรายโผล่มา มีแค่สัตว์ตัวเล็กๆอย่าง คางคก หนู ตะขาบ

เธอเปิดปุ๊บก็จัดการปั๊บ

ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนจะรื้อหีบไม้เก็บเป็นวัสดุ

19:00 น.

เสียงระบบดังขึ้นตรงเวลา

[สิ้นสุดช่วงเกิดหีบของวันนี้]

[วันที่สองของการเอาชีวิตรอดบนทางหลวง ทุกคนปรับตัวได้ดี]

[คำเตือน: กลางคืนอันตรายมาก บริเวณใกล้ยานพาหนะปลอดภัยที่สุด แนะนำว่าห้ามออกห่างเกิน 3 เมตร]

ทันทีที่เสียงจบ โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่ง แสงที่เหลืออยู่หายไปในพริบตา ความมืดกลืนกินทุกอย่าง ลมที่เคยพัดเงียบสนิท

เสิ่นชงเยว่เปิดหน้าจอแสงขึ้นทำให้ยังพอมองเห็นเงาราง ๆ รอบตัว

เมื่อวานเธอสลบจากพิษ ตื่นมาก็เช้า

วันนี้เธอเจอคน จากนั้นก็เข้าเหมืองเพื่อเก็บถ่านหิน แต่ “กลางคืนจริง ๆ” ยังไม่เคยเจอ

“ใครน่ะ…”

เสียงเธอแผ่วเบาแต่สายตากลับคมกริบ เธอจ้องไปยังหมอกดำสองข้างทาง ลึกเข้าไปในนั้น เหมือนมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว

เงาขนาดมหึมา ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

หลังอุบัติเหตุ เธอเคยตาบอดอยู่ช่วงหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา เธอกลัวความมืดมาก แม้แต่ตอนนอนยังต้องเปิดไฟ

แต่ตอนนี้—

ไม่มีแสง

ไม่มีเสียง

มีแค่ความมืด

ที่เหมือนจะมีบางอย่าง…จ้องมองเธออยู่

.

.

.

จบ.