ตอนที่ 6 ถูกกฎ แต่สุดโต่ง!!

ตอนที่ 6 ถูกกฎ แต่สุดโต่ง!!

.

.

.

เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

ในเมื่อกฎบอกไว้ชัดว่าขอแค่ “ไปให้ถึงเส้นชัย” ก็พอ

ถ้าอย่างนั้น ไม่ว่าเส้นชัยจะอยู่ที่ไหน ตรงนั้นก็คือเส้นชัย!

ตั้งแต่แรก กรรมการหมูไม่เคยคิดจะให้กระต่ายชนะเลยแม้แต่น้อย

การซ่อนผ้าแพรไว้เป็นกับดักชั้นแรก ส่วนลู่วิ่งใต้เท้าก็มีความลับซ่อนอยู่อีกชั้น หน้าที่ของมันน่าจะเป็น…การเปลี่ยนเลน

ถ้าอยากชนะการแข่งขัน ต้องมีเงื่อนไขสำคัญสองอย่าง

หนึ่ง ต้องอยู่บนลู่ที่ถูกต้อง

สอง ต้องหา “เส้นชัยของกระต่าย” ให้เจอ

สองเงื่อนไขนี้ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ถ้าตอนนั้นเธอแค่แย่งผ้าแพรมาจากกรรมการ แต่ยังหาลู่ที่ถูกต้องไม่เจอ ต่อให้ข้ามเส้นชัยไปแล้ว ก็ไม่มีทางผ่านดันเจี้ยนได้อยู่ดี

[ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นเสิ่นชงเยว่ ผ่านดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ได้รับ ตะเกียงน้ำมันก๊าดโบราณขั้นสูง 1 ชิ้น]

[เนื่องจากผู้เล่นทำผลงานได้ยอดเยี่ยม ดันเจี้ยนจะเปิดต่ออีก 1 ชั่วโมง ผู้เล่นต้องการสำรวจดันเจี้ยนต่อ หรือจะออกจากดันเจี้ยนทันที?]

“สำรวจต่อ”

การแข่งขันจบแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะไม่มีอันตรายอะไรแล้ว เสิ่นชงเยว่หันไปขอโทษกรรมการหมูอย่างไม่จริงจังนัก

“ขอโทษนะกรรมการ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ที่ฉันลงมือ ก็เพราะคุณซ่อนเส้นชัยของฉันก่อนเอง จะมาโทษฉันฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกใช่ไหม? ใจท่านเสนาบดีกว้างพอให้เรือแล่นได้ คงไม่ถือสาฉันหรอก…จริงไหม?”

กรรมการหมูโกรธจนสะบัดหน้าเดินหนีไปทันที

เสิ่นชงเยว่ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย การแข่งขันจบแล้ว กรรมการก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งอะไรกับเธออีก ต่อให้ทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ก็ไม่ได้ทำให้มีปัญหาอะไร

แล้วจู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

มนุษย์กระต่ายมองเห็นได้รอบทิศทาง 360 องศาก็จริง แต่กลับมองของใกล้ ๆ ไม่ชัด อีกทั้งยังแยกสีได้แย่มาก

ดังนั้นมันคงนึกไม่ถึงว่า ลู่วิ่งใต้เท้าจะเปลี่ยนเลนได้ และเส้นชัยจะถูกซ่อนไว้บนตัวกรรมการเอง

ไม่น่าแปลกใจเลย…ที่มันถึงกับต้องเชิญผู้เล่นจากภายนอกเข้ามาช่วย

บนลู่วิ่ง เต่าผมเขียวมองเส้นชัยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ มันไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองแพ้ได้เลย

…

แต่สิ่งที่รอเสิ่นชงเยว่อยู่ถัดจากลู่วิ่ง กลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด

ด้านนอกลู่วิ่งคือป่า

เธอเดินไปได้หลายร้อยเมตร ก็พบกระท่อมหลังเล็กสีเขียวตั้งอยู่หลังหนึ่ง เถาวัลย์สีเขียวชอุ่มพันเลื้อยอยู่รอบตัวบ้าน ผนังยังฝังบล็อกแก้วทรงข้าวหลามตัดสีเขียวไว้เป็นระยะ ๆ ส่วนตู้จดหมายข้างประตูก็ทำเป็นรูปกระดองเต่า

เห็นแวบเดียวก็รู้เลยว่าเจ้าของบ้านคือใคร

ทันทีที่เธอยื่นมือไปแตะ สร้อยข้อมือก็เด้งหน้าต่างแจ้งเตือนขึ้นมา

[คริสตัลสีเขียว ระดับ 1: มีพลังงานอยู่ภายใน สามารถใช้เป็นสารอาหารให้สัตว์วิญญาณได้]

ของดีนี่นา

การลังเลนำไปสู่ความพ่ายแพ้!

เสิ่นชงเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบมีดกับส้อมเหล็กออกมา แล้วเริ่มงัดผนังทันที เธอแงะคริสตัลสีเขียวออกมาจากผนังได้กว่าสิบก้อน ก่อนจะไปเจอหีบสมบัติสีเขียวอีกกว่าสิบใบ วางเรียงกันเป็นระเบียบอยู่ก้นแม่น้ำด้านหลังบ้าน

[แจ้งเตือนสกิลหลอมรวม: ต้องการหลอมหีบสมบัติสีเขียวหรือไม่?]

เสิ่นชงเยว่เห็นว่าทั้งหมดเป็นหีบระดับ 1 พอดี เธอเพิ่งหลอมหีบระดับ 3 ได้ใบหนึ่ง กำลังคิดจะทำต่อ เสียงประชดประชันของระบบ 04 ก็ดังแทรกขึ้นข้างหูทันที

[ห้ามผู้เล่นบิดเบือนผลลัพธ์!]

[ห้ามผู้เล่นหลอมหีบสมบัติภายในดันเจี้ยน!]

[ห้ามผู้เล่นนำหีบสมบัติออกจากดันเจี้ยน!]

[และยิ่งห้ามขโมยของตกแต่งบ้านของ NPC เต่าผมเขียว!]

[โปรดคืนไอเท็มในดันเจี้ยนในทันที!]

เสิ่นชงเยว่กลับนิ่งมาก ราวกับสุนัขแก่ผ่านโลกมามาก

“ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าผ่านดันเจี้ยนอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว สามารถสำรวจต่อได้อย่างอิสระ ในเมื่อกฎของดันเจี้ยนไม่ได้เขียนไว้ ฉันมีสิทธิ์ที่จะไม่คืน”

[…สัญญาณรบกวน… ไม่มีกฎ…]

ระบบ 04 คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พบว่าในดันเจี้ยนนี้…มันไม่มีกฎห้ามผู้เล่นเอาหีบหรือทรัพยากรอื่นออกไปจริง ๆ

แม้พฤติกรรมแบบ “ขนได้ขน เอาหมดไม่เหลือ” จะสุดโต่งไปหน่อย แต่มันก็ไม่ผิดกฎ

ในเวลาเดียวกัน เต่าผมเขียวยืนอยู่หน้าบ้านของตัวเอง

พอเห็นว่าบ้านถูกงัดจนพรุนไปทั้งหลัง มันก็แทบกระอักเลือดด้วยความปวดใจ พลางแหงนหน้าคำรามลั่น

“ใครทำ!! ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ เป็นมนุษย์กระต่ายตัวนั้นใช่ไหม…”

เต่าผมเขียวหันหน้าไป แล้วสบตาเข้ากับต้นเหตุพอดี

มันพุ่งจะเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายทันที แต่น่าเสียดาย ความเร็วของมันช้าเกินไป ระยะไม่ถึงสิบเมตรแท้ ๆ กลับต้องใช้เวลาเกือบนาทีกว่าจะถึง

วินาทีถัดมา เสิ่นชงเยว่ก็ถูกดีดออกจากดันเจี้ยนไปแล้ว

โชคดีที่ตอนออกมา เธอแอบพกหีบสีเขียวที่หลอมเสร็จแล้ว กับคริสตัลสีเขียวติดมือออกมาด้วย

เหลือเพียงเต่าผมเขียวที่ยืนอึ้งอยู่กับที่

หลังจากได้เห็นพฤติกรรมไร้ยางอายของเสิ่นชงเยว่ ระบบก็รีบออกประกาศเพื่อดักทางผู้เล่นคนอื่นทันที

[ผู้เล่นที่เข้าร่วมดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่า ห้ามแตะต้องสิ่งของใด ๆ ภายในดันเจี้ยนเป็นการส่วนตัว!]

[…และยิ่งห้ามขุดบ้านของเต่าผมเขียว!]

[หากฝ่าฝืน ไอเทมในกระเป๋าทั้งหมดของผู้เล่นจะถูกทำลาย!]

 

ผู้เล่นทุกคนที่กำลังเข้าร่วมดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่าต่างงงเป็นไก่ตาแตก

พอเสิ่นชงเยว่ถูกส่งออกจากดันเจี้ยน เธอก็พบว่าบ้านลูกกวาดสีชมพูหายไปแล้ว

เวลาบนสร้อยข้อมือแสดงเป็น 13:21 น.

ก่อนเข้าดันเจี้ยน เธอเช็กเวลาไว้แล้ว เวลาข้างนอกเพิ่งผ่านไปแค่ประมาณ 1 นาทีเท่านั้น

ของที่เธอได้จากดันเจี้ยนมีดังนี้

หีบสีเขียวระดับ 3 จำนวน 1 ใบ

คริสตัลสีเขียวพื้นฐาน 17 ก้อน

ตะเกียงน้ำมันก๊าดโบราณขั้นสูง 1 อัน

ตะเกียงน้ำมันก๊าดนั้นมีขนาดประมาณฝ่ามือ ครอบตะเกียงเป็นแก้วใส กรอบรอบนอกทำจากลวดทองแดงเก่า ๆ ตัวตะเกียงมีไส้ตะเกียงติดมาให้พร้อม ส่วนฐานก็มีน้ำมันตะเกียงอยู่เล็กน้อย

[ตะเกียงน้ำมันก๊าดโบราณขั้นสูง: ขับไล่ความมืด ต้องเปลี่ยนไส้ตะเกียงและน้ำมันด้วยตัวเอง กรุณาสำรวจฟังก์ชันอื่นเพิ่มเติมด้วยตนเอง]

คำอธิบายสั้นเสียจนชวนให้งุนงง

กระเป๋าของเธอเหลือที่ไม่พอแล้ว เสิ่นชงเยว่จึงห้อยตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้กับที่จับของรถโยกแบบลวก ๆ

จากนั้นก็เหลือหีบอีกสองใบ

เสิ่นชงเยว่กำส้อมเหล็กไว้แน่น ใช้มืออีกข้างยกฝาหีบขึ้น

ทันทีที่หีบเปิดออก เงาดำหลายสายก็พุ่งตรงเข้าหาลำคอของเธออย่างรวดเร็ว

ถึงจะเตรียมใจมาแล้ว เสิ่นชงเยว่ก็ยังต้องใช้แรงทั้งหมดถึงจะหลบได้อย่างหวุดหวิด เธอมองเห็นงูเขียวตัวเล็กหลายตัวเลื้อยอยู่บนพื้น พวกมันอ้าปากเผยเขี้ยวพิษ ก่อนจะดีดตัวเข้าใส่เธอเหมือนหนังยางที่ถูกปล่อยมือ

ข้อเท้าและหัวไหล่ของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาพร้อมกัน

แย่แล้ว!

เสิ่นชงเยว่กัดฟัน ดึงงูเขียวพวกนั้นออกจากตัว ก่อนใช้มีดกับส้อมเสียบพวกมันไว้ทีละตัว

[ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นเสิ่นชงเยว่ เป็นผู้เล่นคนแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่เปิดหีบสีเขียว ต้องการประกาศหรือไม่ การประกาศจะได้รับรางวัล]

“ประกาศ”

[ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับผู้เล่น “นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส” จากเขต 899 สังหารงูเขียวตัวเล็ก 5 ตัว และเป็นผู้เล่นคนแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่เปิดหีบสีเขียวระดับ 3 ได้รับเอฟเฟกต์คริติคอลอีสเตอร์เอ้กสีเขียว]

[ผู้เล่นคนอื่นไม่ชอบเอฟเฟกต์คริติคอลของอีสเตอร์เอ้กกันหรืออย่างไร? ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีก 4 ชั่วโมงก่อนระบบจะเก็บหีบ และอีสเตอร์เอ้กสีม่วงใบสุดท้ายก็ยังไม่มีใครผูกมัด รีบไปหากันเสีย!!]

แชทกลุ่มถูกประกาศนี้กวนจนปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

[จินนี่สวยเกินไป]: อีสเตอร์เอ้กสองใบไปตกที่คนคนเดียว โชคต้องดีขนาดไหนกันนะ ฉันเข็นรถมาตั้งนานยังเจอแค่ลังไม้ เปิดออกมาเป็นขนมปังขึ้นรา โคตรจะซวย

[เชฟขี้เกียจ]: หืม มีหีบสีเขียวด้วยเหรอ ฉันเปิดมาแค่หีบแดงกับหีบสีเทา แถมยังเป็นระดับ 1 ทั้งคู่

[ฟ้าผ่าดังเปรี้ยง]: เมนต์บนกำลังอวดอยู่ใช่ไหม? ฉันไม่มีสักหีบเลยด้วยซ้ำ!

เสิ่นชงเยว่เริ่มเวียนหัว เปลือกตาหนักอึ้ง

เธอเปิดหน้าต่างค่าสถานะผู้เล่นขึ้นมาดู

[ผู้เล่น: เสิ่นชงเยว่ (“หลงทางกลางทางหลวง” สวมใส่ฉายา)]

[สภาพร่างกายโดยรวม: 6 คะแนน (ไก่อ่อน)]

[พละกำลัง: 5 คะแนน (อ่อนแอ!)]

[ความเร็ว: 7 คะแนน (ถ้าอ่อนก็ฝึก วิ่งสองก้าวก็หอบ)]

[พลังชีวิต: 29 คะแนน (ได้รับพิษงูในระดับปานกลาง หากไม่ได้รับการรักษาจะเสียชีวิต แนะนำให้ใช้ยาแก้พิษทันที) (ต่ำกว่า 30 จะมีอาการไข้สูงและอาเจียน ต่ำกว่า 0 ตายทันที)]

[สติ: 50 คะแนน (ยังถือว่าปกติ) (ต่ำกว่า 20 จะเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง)]

 

เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

งูเขียวตัวเล็กพวกนั้นมีพิษ

โชคดีที่ไม่ใช่พิษร้ายแรง ไม่อย่างนั้นเธอคงตายไปแล้ว

เสิ่นชงเยว่พิมพ์ขอแลกยาแก้พิษลงในแชท ความเห็นของเธอถูกปักหมุดขึ้นด้านบนทันที แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครยอมแลก

…

บนถนนอีกสายหนึ่ง

หญิงสาวผู้มีคิ้วตาคมกล้าเดินตรงเข้าไปหามนุษย์กระต่ายอย่างไม่ลังเล แล้วพูดออกมาตรง ๆ ว่า

“ฉันต้องการเข้าร่วมดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่า”

มนุษย์กระต่ายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแก้วสีแดงเข้มกวาดมองคนตรงหน้าอย่างละเอียด

ซ่งฉู่กลับรู้สึกขบขันอยู่ในใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะอ่าน “สีหน้าตกใจ” ออกจากใบหน้าขนฟู ๆ ของมนุษย์กระต่ายได้เหมือนกัน

ครั้งนี้เธอจะไม่มีทางพลาดดันเจี้ยนสำคัญในช่วงมือใหม่เด็ดขาด

เธอรู้ดีว่า “ตะเกียงน้ำมันก๊าด” ที่เป็นรางวัลเคลียร์ด่าน คือไอเท็มสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งสำหรับการเอาชีวิตรอดบนถนนในช่วงหลัง

ชาติที่แล้ว เพราะความกลัว เธอจึงหลบมนุษย์กระต่าย และพลาดตะเกียงน้ำมันก๊าดไป

ในช่วงกลางถึงท้ายเกม ผู้เล่นที่เคยท้าทายดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่าค่อยเปิดเผยความลับของตะเกียงน้ำมันก๊าดออกมา

การเอาชีวิตรอดบนถนนนั้นยาวนานและน่าเบื่อมาก ช่วงว่าง ๆ ซ่งฉู่จึงเคยไปศึกษาดันเจี้ยนต่าง ๆ ที่เคยปรากฏในชาติก่อนมาเกือบหมด

ดันเจี้ยนกระต่ายกับเต่าในช่วงมือใหม่ มีระดับความยากเพียง 1 ดาว

ซ่งฉู่ถูกส่งเข้าไปในดันเจี้ยน แล้วก็ถูกส่งออกมาอีกครั้งในเวลาแค่ไม่กี่วินาที

เธอใช้วิธีที่ได้มาจากผู้เล่นตัวท็อปคนหนึ่งในชาติก่อน

ฆ่าเต่าผมเขียว

แย่งผ้าแพรสีแดงของกรรมการ

แล้วจบเกมโดยตรง

เป็นวิธีที่นองเลือดและรุนแรง

แต่ได้ผลดีมาก

ท้ายที่สุด เธอถูกตัดสินว่าผ่านดันเจี้ยนด้วยระดับ A และได้รับ “ตะเกียงน้ำมันก๊าดขนาดกลาง”

ส่วน “ตะเกียงน้ำมันก๊าดขั้นสูง” นั้น

ในชาติก่อน ไม่เคยมีผู้เล่นคนไหนได้มันเลย…

___________

เกร็ดความรู้ท้ายตอน

ใจท่านเสนาบดีกว้างพอให้เรือแล่นได้

(宰相肚里能撑船)

อ่านประมาณว่า ไจ่เซี่ยงตู้หลี่เหนิงเฉิงฉวน

แปลว่า : เป็นการเปรียบว่า คนที่มีฐานะหรือใจใหญ่จริง ต้องมีความใจกว้างมาก อดทนได้มาก และไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย