บทที่ 131: การสอบกลางภาค, พลังมังกรผันผวน?

บทที่ 131: การสอบกลางภาค, พลังมังกรผันผวน?

หลังจากขบวนพาเหรดฉลองชัยชนะสิ้นสุดลง เซียวซิงหยูและคนอื่นๆ ก็กลับเข้าสู่การเรียนตามปกติ

พี่น้องมู่หรงกลับไปเรียนที่ห้องเรียนของตัวเอง ส่วนเซียวซิงหยูกลับไปที่ห้องสาม

อู๋เซิงโย่วและซ่งหู่ไม่เพียงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเซียวซิงหยู แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมห้องในหอพักอีกด้วย, ดังนั้น​พวกเขา​จึงภูมิใจ​ในตัวเซียวซิง​หยู​มาก…ตอนนี้ทั้งสองคนติดเซียวซิงหยูแจราวกับปลิง

"พอแล้วน่า แค่ได้แชมป์เอง ใครๆ ก็ทำได้ ไม่ต้องมาอวยฉันขนาดนี้ก็ได้~"

"เซียว​ซิง​หยู​ ฉัน อู๋เซิงโย่ว ได้เกิดมาเป็นเพื่อนร่วมชั้น แถมยังเป็นเพื่อนร่วมห้องกับเทพอย่างราย นี่มันบุญวาสนาแต่ชาติปางก่อนของฉันชัดๆ!"

"ฉัน ซ่งหู่…ก็จะขอติดสอยห้อยตามสุดยอด​อัจฉริยะ​อย่างนายไปทุกที่!"

เทียบกับเซียวซิงหยูแล้ว พรสวรรค์ของอู๋เซิงโย่วและซ่งหู่ถือว่าธรรมดา, ด้วยสถานะของเซียวซิงหยูในตอนนี้ เขาสามารถตีตัวออกห่างจากคนทั้งสองได้ เพราะพวกเขาไม่สามารถสร้างคุณค่าใดๆให้กับเซียว​ซิง​หยู​ได้

แต่เซียวซิงหยูเป็นคนรักเพื่อน เเละไม่มี​ทางที่เขาจะคบเพื่อนเพราะผลประโยชน์​อยู่​เเล้ว

"อู๋เซิงโย่ว ฉันได้ยินมาว่านายและซ่งหู่สอบผ่านปรมาจารย์อสูรระดับสองดาวแล้วใช่ไหม?"

ทั้งสองพยักหน้าหงึกๆ

เซียวซิงหยูหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเเล้วส่งให้ทั้งสอง

"ฉันได้เขียนแผนการฝึกฝนและตารางการฝึกซ้อมตามลักษณะนิสัยของอสูรคู่หูของพวกนาย เอาไปใช้พัฒนาฝีมือนะ"

เมื่อเห็นสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยตัวอักษร อู๋เซิงโย่วก็น้ำตาคลอทันที​

"ซิงหยู นายนี่เป็นเพื่อนเเท้ของฉันจริงๆ!"

ซ่งหู่เปิดสมุดบันทึกดู ทันใดนั้น​ความตื่นเต้นของเขาก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น

"ในสมุดบันทึกนี้ มีข้อมูล​ทุกอย่าง​ของอสูรคู่หูของฉันเลย…"

ซ่งหู่เก็บสมุดบันทึกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเข้าไปกอดเซียวซิงหยูแน่นๆ

"ขอบคุณ​นายมาก!"

ในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่ดี เซียวซิงหยูถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

……

ในตอนนั้นเอง เฉินฉีเหนียนก็เดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับหนังสือเรียนในมือ

"นักเรียนด้านหลัง หยุดคุยกันได้แล้ว…กลับไปนั่งที่ของตัวเองเดี๋ยว​นี้เลย!"

อู๋เซิงโย่วและซ่งหู่จำต้องกลับไปนั่งที่

จากนั้น ​นักเรียนทุกคนก็นั่งตัวตรง แสดงความเคารพต่อเฉินฉีเหนียนผู้เป็นอาจารย์ประจำชั้น

"ฉันรู้ว่าทุกคนยังคงยินดีกับชัยชนะของวิทยาลัยชิงหลง…และวีรบุรุษผู้คว้าแชมป์ เซียวซิงหยู ก็นั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย"

"ดังนั้นฉันเข้าใจความตื่นเต้นของพวกเธอ แต่ตอนนี้ต้องตั้งใจเรียนแล้ว"

เฉินฉีเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองนักเรียนทุกคน

“วันนี้ของสัปดาห์หน้า จะเป็นการสอบกลางภาคแล้ว”

ทันทีที่เขาพูดจบ ห้องเรียนก็เต็มไปด้วยเสียงโวยวาย

“เวร เวลาผ่านไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งเปิดเทอมไปไม่นานเอง ไม่คิดว่าจะใกล้สอบกลางภาคแล้ว!”

“แค่ได้ยินคำว่าสอบ ฉันก็ปวดหัวแล้ว!”

การปวดหัวเมื่อได้ยินคำว่าสอบ เป็นเรื่องปกติของนักเรียนทุกยุคทุกสมัย

การสอบกลางภาคของวิทยาลัยชิงหลง แบ่งออกเป็นสองส่วน

ส่วนแรกคือการสอบข้อเขียน เพื่อวัดความรู้ทางทฤษฎีของนักเรียน

ส่วนที่สองคือการสอบภาคปฏิบัติ นักเรียนต้องลงสนามรบจริงเเล้วต่อสู้กับอสูรร้าย

ทันใดนั้น​ เฉินฉีเหนียนก็เปิดสไลด์เเล้วเริ่มแนะนำโครงการสอบภาคปฏิบัติ

“สถานที่สอบกลางภาคครั้งนี้คือขบวนรถไฟหมายเลข 13”

“ทุกคนน่าจะรู้ว่า ในประเทศมังกร รถไฟที่มีหมายเลขกำกับ คือรถไฟที่ใช้ขนส่งยุทโธปกรณ์ทางทหาร”

“เมืองหลงอิ๋น → เมืองหวงเยียน คือต้นทางและปลายทางของขบวนรถไฟหมายเลข 13”

“ส่วนเนื้อหาการสอบ คือการคุ้มกันขบวนรถไฟ ส่งมอบยุทโธปกรณ์ไปยังเมืองหวงเยียนอย่างปลอดภัย”

เฉินฉีเหนียนอธิบายไปพร้อมกับเปิดสไลด์ประกอบ

บนหน้าจอ นักเรียนสามารถเห็นสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายของเมืองหวงเยียนได้อย่าง​ชัดเจน​

เมืองหวงเยียนตั้งอยู่บริเวณชายแดนด้านตะวันตกของประเทศมังกร เเละเป็นพื้นที่ใจกลางทะเลทราย

หลังขบวนรถไฟหมายเลข 13 ออกเดินทางจากเมืองหลงอิ๋น มันจะใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนหรือรวม 24 ชั่วโมง จึงจะถึงเมืองหวงเยียน

เฉินฉีเหนียนเอ่ยเตือนอย่างจริงจัง​ว่า “ตลอดเส้นทาง รถไฟจะผ่านจุดอันตรายสามจุด ได้แก่ หุบเขาพิษทั้งห้า ภูเขาคุนหมี่ และหุบเหวกระดูกขาว…ซึ่งสถาน​ที่เหล่า​นี้จะมีอสูรร้ายออกมาโจมตีขบวนรถไฟตลอดเวลา​”

“อสูรร้ายระดับไหนหรือครับ?” นักเรียนคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“มันมีโอกาสเจออสูรร้ายระดับเหนือธรรมชาติ หรือแม้แต่อสูรร้ายระดับราชา”

คำพูด​นี้​ทำให้นักเรียนทุกคนหน้าซีดเผือด

“อาจารย์เฉิน ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักปีสองปี!”

“ผมขอลาออก ใครก็อย่าห้ามผม!”

“นี่มันไม่ใช่การสอบเเล้ว แต่มันคือการฆ่าตัวตาย​ชัดๆ!”

เฉินฉีเหนียนยิ้มเล็กน้อย ปฏิกิริยาของนักเรียนเป็นไปตามที่เขาคาดไว้เป๊ะๆ

“ทุกคนใจเย็นๆก่อน กิลด์ที่รับผิดชอบคุ้มกันขบวนรถไฟหมายเลข 13 คือกิลด์​นภา​”

“พวกเธอยังเป็นแค่นักเรียน การเข้าร่วมคุ้มกันก็เพื่อการเรียนรู้และฝึกฝนเท่านั้น​”

“หากระหว่างทางเจออสูรร้ายระดับสูงจริงๆ กิลด์​นภา​จะจัดการเอง”

หลังจากเฉินฉีเหนียนพูดจบ นักเรียนทุกคนก็ถอนหายใจ​ด้วยความ​โล่งอก​

กิลด์​นภา​คือกิลด์อันดับสองของเมืองหลงอิ๋น พวกเขา​มีความน่าเชื่อถือในเรื่องความแข็งแกร่งอย่างมาก

“ดังนั้น พวกเธอแค่ต้องตามติดคนของกิลด์​นภา​ไปตลอดทาง ตั้งใจเรียนรู้จากพวกเขา และกำจัดอสูรร้ายระดับต่ำเท่าที่ทำได้…เเค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็ลูบคาง พลางวิเคราะห์ในใจ

“ถ้ามีทีมของกิลด์​นภา​อยู่ การสอบกลางภาคครั้งนี้ก็ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรมาก มันก็แค่ให้นักเรียนได้ออกไปหาประสบการณ์ เรียนรู้ประสบการณ์และเทคนิคการต่อสู้จากเหล่าผู้มีประสบการณ์​”

“ว่าแต่ ถ้าทีมที่คุ้มกันขบวนรถไฟหมายเลข 13 คือกิลด์​นภา​ พี่เยี่ยนหรันก็คง…”

ทันใดนั้น, โทรศัพท์ในกระเป๋าของเซียวซิงหยูก็สั่น

เขาหยิบขึ้นมาดู เเละพบว่ามันเป็นข้อความจากฉินเยี่ยนหรัน:

[น้องซิงหยู พี่เพิ่งได้ข่าวว่าการสอบกลางภาคของห้องสาม พวกเธอจะได้ร่วมมือกับกิลด์​นภา​คอยคุ้มกันยุทโธปกรณ์ของขบวนรถไฟหมายเลข 13!]

เซียวซิงหยูตอบกลับด้วยสติกเกอร์พยักหน้า, เเละฉินเยี่ยนหรันก็ตอบกลับมาทันที:

[เยี่ยมเลย! ในที่สุดเราพี่น้องก็มีโอกาสได้ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันแล้ว!]

ฉินเยี่ยนหรันตื่นเต้นมาก เธอส่งข้อความมาอีกหลายข้อความ เเละข้อความสุดท้ายคือการนัดเซียวซิงหยูไปทานอาหารเย็นด้วยกันพรุ่งนี้

ทำไมถึงนัดพรุ่งนี้?...นั่นก็เพราะคืนนี้เซียวซิงหยูมีเรื่องสำคัญ นั่นคือการกลับบ้านไปหาพี่สาวและเย่ซือเหมิง

เเละหลังจากเฉินฉีเหนียนอธิบายข้อควรระวังในการสอบกลางภาคเสร็จ เขาก็อนุญาตให้นักเรียนเรียนด้วยตนเอง

"ทุกคน ทบทวนบทเรียนทฤษฎีของเมื่อวานไปนะ"

"เซียวซิงหยู ออกไปข้างนอกกับอาจารย์​หน่อย!"

เฉินฉีเหนียนเรียกเซียวซิงหยูออกมาที่ระเบียงนอกห้องเรียน

"อาจารย์เฉิน มีอะไรรึเปล่าครับ?"

"การสอบกลางภาคสัปดาห์หน้า เธอมีความมั่นใจไหม?"

"อาจารย์วางใจได้ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"

เฉินฉีเหนียนตบบ่าเซียวซิงหยูด้วยความพอใจ

การสอบกลางภาคครั้งนี้มีข้อดีอย่างมากสำหรับเซียวซิงหยู

ปลายทางของขบวนรถไฟหมายเลข 13 คือเมืองหวงเยียน ชายแดนด้านตะวันตกของประเทศมังกร

โจวซง ได้กลับไปประจำการที่เมืองหวงเยียนแล้ว

เซียวซิงหยูและโจวซงเป็นเพื่อนต่างวัยกัน เพราะเขาเคยรักษาอาการป่วยของอสูรระดับจักรพรรดิ คู่หูของโจวซง

และโจวซงได้ให้สัญญาว่าจะช่วยเซียวซิงหยูเก็บดอกไม้วิญญาณ​เรืองเเสงที่ขึ้นเฉพาะในธารน้ำแข็งโบราณ

ตอนนี้เซียวซิงหยูมีหญ้าหางนกฟีนิกซ์และมูลของอสูรระดับเทพเจ้าแล้ว, ถ้าได้ดอกไม้วิญญาณ​เรืองแสง​มาอีกอย่าง เขาก็จะสามารถเพาะพันธุ์เถาวัลย์วิญญาณ​สวรรค์ในระยะต้นกล้าได้

เซียวซิงหยูคิดว่าครั้งนี้จะไปเมืองหวงเยียนเพื่อไปเอาดอกไม้วิญญาณ​เรืองเเสงจากโจวซงด้วย

"อ้อ ท่านอธิการบดี​ฝากสิ่งนี้มาให้เธอ"

เฉินฉีเหนียนหยิบเเกนอสูรสีแดงเพลิงออกมา เเล้วยื่นให้เซียวซิงหยู

"นี่มัน…"

"นี่คือเเกนอสูรระดับสมบูรณ์ของกิ้งก่าอสูรเพลิง มันเป็นของขวัญจากท่านอธิการบดี​ เพื่อช่วยให้หมาป่าปีศาจ​แห่ง​นรกของเธอสามารถ​เลื่อนขั้นได้"

"อาจารย์เฉิน ฝากขอบคุณท่านอธิการบดี​แทนผมด้วยนะครับ"

"เธอช่วยวิทยาลัยชิงหลงคว้าแชมป์มาได้ ท่านอธิการบดี​จะให้รางวัลเธอก็สมควรแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

"เอาล่ะ, อีกไม่นานก็จะเลิกเรียนแล้ว เธอกลับบ้านไปอยู่กับพี่สาวนะ แล้วก็เตรียมตัวให้พร้อม สัปดาห์หน้าจะต้องสอบกลางภาคเเล้ว"

หลังจาก​นั้น, เซียวซิงหยูก็กลับเข้าห้องเรียน

ตอนนี้, นักเรียนคนอื่นๆกำลังทบทวนบทเรียนทฤษฎี แต่ความคิดของเขาโบยบินไปที่ห้องนอนแล้ว

"อีกห้านาทีก็จะเลิกเรียนและได้กลับบ้านไปเจอพี่สาวแล้ว!"

ทันใดนั้น เซียวซิงหยูก็รู้สึกขนลุกซู่ เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง

"นี่มัน….พลังของมังกร?"

"หรือว่าของซ่างกวนหลาน?"

"ไม่! พลังมังกรนี่บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์มาก มันไม่ใช่พลังจากมังกรดำอย่างซ่างกวนหลานแน่ๆ…"

……………………