บทที่ 130: กลับบ้าน!

บทที่ 130: กลับบ้าน!

สายฝนที่ตกกระหน่ำตลอดทั้งคืนชะล้างทุกตารางนิ้วของเมืองสี่วิญญาณจนสะอาดหมดจด

ณ สนามบินสี่วิญญาณ

เซียวซิงหยูเป็นคนแรกที่ขึ้นเครื่องบิน

, ภายในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสจึงว่างเปล่าไร้ผู้โดยสาร

“ทำไมถึงไม่มีคนอื่นเลยล่ะ?” เซียวซิงหยูพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย

ทันใดนั้น, เสียงทุ้มนุ่มของผู้หญิงก็ดังมาจากด้านหลังของเขา “เพราะฉันจ่ายเงินเช่าเหมาลำทั้งลำแล้วไงล่ะ”

“ท่านอธิการบดี​! ท่านสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!”

เซียวซิงหยูร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นซูหรูเหยียนในชุดกระโปรงทรงเข้ารูป สวมแว่นตาขอบดำ ขายาวระหงภายใต้ถุงน่องสีดำ กับรองเท้าส้นสูงพื้นแดง…ลักษณะ​ของเธอตอนนี้ ดูราวกับอาวุธสังหารผู้ชายที่เคลื่อนที่ได้

ซูหรูเหยียนยกยิ้มเล็กน้อย "พวกเธอคว้าแชมป์การแข่งขันซูเปอร์โนว่ามาให้วิทยาลัยชิงหลงได้ นี่คือสิ่งที่พวกเธอสมควรได้รับ"

จากนั้น พี่น้องมู่หรงและเฉินฉีเหนียนก็ทยอยขึ้นเครื่อง ทุกคนได้มาร่วมกันเพลิดเพลินกับสิทธิพิเศษของการเหมาลำ

……

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุผ่านชั้นเมฆ

เซียวซิงหยูนั่งริมหน้าต่าง มองผ่านกระจก ชมทัศนียภาพอันงดงามของประเทศมังกร

“ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว” เขาพึมพำเบาๆ

ตลอดครึ่งเดือนที่จากบ้านมา สิ่งที่เขาคิดถึงมากที่สุดคือพี่สาว เซียวรั่วเสวี่ย และน้องสาวตัวน้อย เย่ซือเหมิง

“ซิงหยู เมื่อกี้ก่อนขึ้นเครื่อง นายซื้ออะไรมาน่ะ ให้ฉันดูหน่อยสิ!” มู่หรงหยางซั่วเดินเข้ามาใกล้เซียวซิงหยูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขาจ้องมองห่อของขนาดใหญ่ในอ้อมแขนของเซียวซิงหยูเขม็ง

“พวกนี้เป็นของฝากจากเมืองสี่วิญญาณ มีเนื้อแดดเดียว, ขนมน้ำตาลชิงจิง… พี่สาวผมต้องชอบแน่ๆ”

“นายนี่เป็นซิสค่อนจริงๆสินะ”

เซียวซิงหยูยิ้มกว้าง “พี่สาวผม เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก”

ทุกครั้งที่พูดถึงเซียวรั่วเสวี่ย ใบหน้าของเซียวซิงหยูจะปรากฏรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ความผูกพันระหว่างพี่น้องที่อยู่เคียงข้างกันมาตั้งแต่เด็กคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในใจของเซียวซิงหยู

“ใช่ๆๆ พี่สาวนายน่ะ เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก” มู่หรงหยางซั่วพูดพลางพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะถามขึ้นอย่างกะทันหัน

“แล้วน้องสาวฉันล่ะ?”

มู่หรงซินซินนั่งอยู่ด้านหลังเซียวซิงหยู แม้จะใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ แต่เธอก็ยังได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน​

เมื่อ​ได้ยิน​คำถาม​นี้, เซียวซิงหยูมองไปที่มู่หรงหยางซั่วอย่างสับสน​

“พี่หยางซั่ว พี่อยากถามอะไรกันแน่?”

“อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น ฉันถามเจ้าว่า นายคิดอย่างไรกับน้องสาวฉัน?” มู่หรงหยางซั่วถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

ดวงตาของเขาเป็นประกายวิบวับ ราวกับแม่สื่อประจำหมู่บ้าน

เซียวซิงหยูก็ไม่ลังเลที่จะตอบตามตรง

“ซินซินดีมากครับ เธอทั้งสวย ทั้งรูปร่างดี ถึงแม้ว่านิสัยจะเก็บตัวไปหน่อย แต่ก็เป็นคนใจดีมากคนหนึ่ง”

มู่หรงซินซินคือลูกสาวของมู่หรงจินพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือ ทั้งรูปร่างหน้าตา พรสวรรค์ และความสามารถล้วนโดดเด่นเป็นเลิศ

เด็กสาวที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ย่อมเคยได้ยินคำชมเชยเเบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนเบื่อหูแล้ว

แต่เมื่อได้ยินคำชมเเบบนี้จากปากของเซียวซิงหยู มู่หรงซินซินก็รู้สึกตัวสั่นไหวเล็กน้อย

เธอถอดหูฟังออก หูตั้งขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังตั้งใจฟังทุกคำพูด

มู่หรงหยางซั่วโอบไหล่เซียวซิงหยูไว้เเล้วถามต่อ

“ซิงหยู ฉันถามนายอีกครั้งนะ หากในอนาคตนายจะหาภรรยา นายจะหาแบบไหน?”

“แบบพี่สาวของผมครับ”

“เเล้มนอกจากพี่สาวของนายล่ะ?”

“ก็แบบซินซิน” เซียวซิงหยูตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เเต่คำพูดของเขาราวกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่ถูกโยนลงไปในใจของมู่หรงซินซิน จนก่อให้เกิดระลอกคลื่นมากมาย

“เซียวซิงหยู! ฉันเห็นนายเป็นพี่น้อง เเต่นายกลับคิดจะเป็นน้องเขยฉัน ฉันจะฆ่าเเก” มู่หรงหยางซั่วแกล้งทำเป็นโกรธ แต่ในใจกลับดีใจมาก

“ดูเหมือนเซียวซิงหยูกับน้องสาวฉันยังมีลุ้นแฮะ! ฮี่ๆๆ”

มู่หรงหยางซั่วและเซียวซิงหยูหยอกล้อกันโดยไม่ทันสังเกตเห็นมู่หรงซินซินที่นั่งอยู่ด้านหลัง

ในตอนนี้ มู่หรงซินซินนั่งตัวตรง ใส่หูฟังกลับเข้าไปแล้วเปิดเสียงดังสุด

ดูเหมือนเธอจะทำตัวสงบเช่นเดิม แต่จริงๆ แล้วเธอไม่สามารถปกปิดความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในใจได้

ใบหน้าของเธอแดงก่ำเหมือนแอปเปิลแดงสุก ติ่งหูร้อนผ่าว ลูกตากระตุกเล็กน้อย

หัวใจของหญิงสาว หากไม่หวั่นไหวก็แล้วไป แต่หากหวั่นไหวมันก็จะเป็น​อีกเเบบทันที​

“เซียวซิงหยู มู่หรงซินซิน บนเครื่องบินห้ามส่งเสียงดัง!” เฉินฉีเหนียนเอ่ยขัดขึ้นมา

เเต่ทันใดนั้น​เอง, เซียวซิงหยูก็ได้กลิ่น​อะไรเเปลกจนอดถามขึ้นมาไม่ได้

“อาจารย์เฉิน ผมได้กลิ่นเหล้า”

“อึก~” เสียงดื่มเบาๆ ดังมาจากซูหรูหยา​น

“ท่านอธิการบดี​ ท่านดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอครับ?...พอเเล้วๆท่านเหมือนจะเมาแล้วนะ”

“ฉันไม่ได้เมา!” ซูหรูหยานส่ายหน้า

“ท่านอธิการบดี​ ทำไมท่านถึงเดินไปทางห้องนักบินล่ะครับ?” เซียวซิงหยูพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก​

“ฉันจะขับเครื่องบินเอง!” ซูหรูหยานประกาศกร้าว

“โอ้พระเจ้า…ท่านอธิการบดี​ ท่านใจเย็นๆก่อน!”

บนท้องฟ้า เครื่องบินเริ่มสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากเหตุการณ์นี้ เซียวซิงหยูได้รู้จักซูหรูหยานในอีกมุมหนึ่ง

ซูหรูหยานในภาวะปกติ: ระดับความอันตราย 3 ดาว

ซูหรูหยานในภาวะมึนเมา: ระดับความอันตราย 3,000 ดาว

……

ณ เวลาเที่ยง

เครื่องบินได้ลงจอดอย่างปลอดภัย​

ทันทีที่เซียวซิงหยูและคนอื่นๆเดินออกจากสนามบินหลงอิ๋น พวกเขาก็ได้ถูกห้อมล้อมด้วยชาวเมืองหลงอิ๋นที่ต่างกำลังตื่นเต้นดีใจ

“ยินดีต้อนรับเหล่าวีรบุรุษ​น้อยกลับบ้าน!”

“เซียวซิงหยู ฉันรักคุณ!”

“มู่หรงซินซิน! มู่หรงซินซิน! มู่หรงซินซิน!”

“คุณชายมู่หรงยอดเยี่ยม​ที่สุด!”

เซียวซิงหยูและพี่น้องมู่หรงคือวีรบุรุษผู้พาวิทยาลัยชิงหลงคว้าแชมป์ เเละนำความภาคภูมิใจมาสู่เมืองหลงอิ๋น

เเละนี่คืองานต้อนรับที่จัดขึ้นโดยชาวเมืองทั้งหมด

นอกจากนี้​มันยังไม่ใช่แค่ที่สนามบินเท่านั้น​ แต่ตลอดเส้นทางจากสนามบินไปยังวิทยาลัยชิงหลง ต่างก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มารอต้อนรับ

เซียวซิงหยูและคนอื่นๆ นั่งรถยนต์เคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางฝูงชน

เพื่อที่จะเเสดงความยินดี​ร่วมกับชาวเมือง เซียวซิงหยูจึงปีนขึ้นไปบนหลังคารถ มือถือถ้วยรางวัลแชมป์การแข่งขันซูเปอร์โนว่าเเล้วยิ้มอย่างสดใสตลอดทาง​

“เซียวซิงหยู สุดยอด!”

“พี่หยู คุณคือม้ามืดแห่งศตวรรษ!”

เสียงเชียร์ของฝูงชนที่มีต่อเซียวซิงหยู พิสูจน์ให้เห็นถึงสถานะของเขาในเมืองหลงอิ๋นในขณะนี้ได้เป็นอย่างดี

ผู้คนทั่วประเทศต่างรับชมการถ่ายทอดสดการแข่งขันซูเปอร์โนว่า และต่างก็รู้ว่าเซียวซิงหยูคือผู้มีส่วนสำคัญที่สุดที่ทำให้วิทยาลัยชิงหลงคว้าแชมป์มาได้

ณ วันนี้​, เซียวซิงหยูจึงกลายเป็นวีรบุรุษในสายตาของชาวเมืองหลงอิ๋น เขาได้รับความเคารพและเสียงเชียร์อย่างล้นหลาม

รถยนต์เคลื่อนที่ไปจอดที่หน้าประตูวิทยาลัยชิงหลงอย่างช้าๆ

ที่ปลายทาง, คณาจารย์และนักเรียนของวิทยาลัยชิงหลงมายืนเรียงรายเพื่อต้อนรับ

โดยเฉพาะเพื่อนร่วมชั้นของเซียวซิงหยู ทุกคนต่างตื่นเต้นและพยายามเบียดเสียดเข้ามาหาเขา

วันนี้ทั้งเมืองเต็มไปด้วยความยินดีที่วิทยาลัยชิงหลงคว้าแชมป์ สถานีโทรทัศน์ทุกช่องต่างถ่ายทอดสดขบวนพาเหรดของเซียวซิงหยูและคนอื่นๆ

เเต่ท่ามกลางฝูงชนทั้งหมด มีขอทานคนหนึ่งผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่น

ขอทานคนนี้เปิดผมที่ยุ่งเหยิงออก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเซียวซิงหยูที่ถูกรายล้อมด้วยผู้คนอย่างไม่วางตา

เเละขอทานคนนี้คือหวังเยี่ยน ลูกชายของหวังตงเซิง อดีตรองผู้อำนวยการวิทยาลัยชิงหลง

ครั้งหนึ่ง หวังเยี่ยนถูกไล่ออกจากวิทยาลัยเนื่องจากละเมิดกฎระเบียบ

หวังตงเซิงต้องการแก้แค้นให้ลูกชาย แต่กลับถูกเซียวซิงหยูฆ่าตายในป่าชานเมือง

หวังเยี่ยนไม่รู้ว่าพ่อของเขาตายไปแล้ว เขาคิดว่าพ่อของเขาแค่หายตัวไป

แต่เนื่องจากการหายตัวไปอย่างลึกลับของพ่อ เขาจึงกลายเป็นหมาหัวเน่า เเละกลายเป็นขอทานที่ทุกคนรังเกียจอย่างทุกวันนี้​

“เซียวซิงหยู!”

หวังเยี่ยนกัดฟันกรอด พึมพำชื่อของเซียวซิงหยูด้วยความเคียดแค้น

ไม่กี่เดือนก่อน เซียวซิงหยูและหวังเยี่ยนต่างก็เป็นนักเรียนใหม่ของวิทยาลัยชิงหลง

แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง

เซียวซิงหยูคว้าแชมป์การแข่งขันซูเปอร์โนว่า กลายเป็นวีรบุรุษในสายตาของชาวเมืองหลงอิ๋น และเป็นเสาหลักของประเทศในอนาคต

ในทางกลับกัน หวังเยี่ยนไม่เพียงแต่ถูกไล่ออก แม้แต่คุณสมบัติการเป็นปรมาจารย์อสูรก็ยังสูญเสียไป สุดท้าย​เขาก็กลายเป็นขอทานเร่ร่อน

ความแตกต่างระหว่างทั้งสองราวท้องฟ้ากับหุบเหว

เเละทันใดนั้นเอง หวังเยี่ยนก็รู้สึกว่ามีคนมาตบบ่า เมื่อเขาหันไปมองเขาก็ต้องตกใจสุดขีด

เพราะคนที่ตบบ่าเขาคือชายคนหนึ่งที่แต่งกายแปลกประหลาด สวมหมวกปีกกว้าง ริมฝีปากสีม่วงยกยิ้ม

“หวังเยี่ยน ลูกชายของหวังตงเซิงใช่ใหม”

“คุณเป็นใคร? คนรู้จักพ่อของข้างั้นหรือ?”

ชายลึกลับไม่ได้ตอบคำถามของหวังเยี่ยน แต่หันไปมองเซียวซิงหยูที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเกลียดชังวีรบุรุษน้อยผู้นี้มากเลยนะ~”

“มันไม่ใช่วีรบุรุษ​บ้าบออะไรทั้งนั้น!” หวังเยี่ยนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้, ชายลึกลับก็ยื่นนามบัตรให้เขา

“หากเจ้าต้องการเอาชนะเซียวซิงหยู ก็จงมาหาฉัน”

ในเสี้ยววินาที ชายลึกลับก็หายไปในฝูงชน

“หมอนั่นเป็นใครกัน? เเล้วนามบัตร…”

หวังเยี่ยนก้มลงมองนามบัตรในมือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ข้อความบนนามบัตร: กิลด์​หุบเหว​เเห่ง​ความ​มืด

…………………….