บทที่ 132: ผู้นำกองกำลังกบฏ, ​เซียวเลี่ยเหยียน

บทที่ 132: ผู้นำกองกำลังกบฏ, ​เซียวเลี่ยเหยียน

เซียวซิงหยูมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าในยามเย็นเป็นสีแดงเรื่อ

พลังมังกรเป็นพลังที่พิเศษที่สุดในโลก เเละคนธรรมดาไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้

อย่างไร​ก็ตาม, แม้จะไม่ใช้พลังของดวงตาเทพ​อสูร​ เซียวซิงหยูก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังมังกรได้อย่างง่ายดาย

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด

"แหล่งที่มาของพลังมังกร ดูเหมือนจะอยู่ด้านนั้น…"

เซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองผ่านหน้าต่างห้องเรียนขึ้นไปบนท้องฟ้าเเล้วขมวดคิ้วแน่น

"มองไม่เห็นอะไรเลย แต่ฉันรู้สึกได้ลางๆ…นอกจากมังกรดำของซ่างกวนหลานแล้ว ยังมีมังกรสายเลือด​บริสุทธิ์​อื่นๆหลงเหลืออยู่บนโลกนี้อีกงั้นเหรอ?"

……

บนท้องฟ้า​หมื่นเมตรจากพื้นดิน

สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตัวหนึ่งกำลังบินผ่านเมืองหลงอิ๋น

กรงเล็บสีทองเก้าเล็บ ทะยานอยู่บนก้อนเมฆ เกล็ดมังกรสีแดงเพลิงพลิ้วไหวไปตามสายลม, หัวมังกรขนาดใหญ่โผล่พ้นเมฆออกมา พ่นไฟสีทองแดง บนใบหน้าที่ดูน่าเกรงขาม มีรอยแผลเป็นยาวๆที่​สามารถ​เพิ่มความดุดันขึ้นไปอีกขั้น

จากพลังที่แผ่ออกมาจากมังกรตัวนี้ ไม่ยากที่จะบอกได้ว่ามันมีระดับสูงกว่าระดับเทพเจ้า หรือนั่นก็คืสัตว์​อสูร​ระดับสังหารเทพเจ้า!

ที่น่ากลัว​กว่า​นั้นคือบนหัวของมังกรสีทองแดงตอนนี้ มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่

ผู้ชายสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาล ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย มีรอยสักรูปสามเหลี่ยมบนใบหน้าด้านซ้าย แต่ถึงมีรอยสัก​เเต่ความหล่อเหลาของเขาก็เพียงพอที่จะสะกดใจสาวๆได้มากมาย

จากชายคนนี้ เราจะเห็นความผันผวน​ของพลังต่างๆมากมาย…เเละถ้ามองอย่างถี่ถ้วน ทุกคน​จะรู้สึกว่าเขาดุจดาบศักดิ์​สิทธ์​ที่ถูกผนึกไว้นานนับพันปี

นอกจากนี้, ใบหน้าของชายคนนี้ เหมือนกับภาพในประกาศจับระดับ​สูงสุด​ของประเทศมังกรไม่มีผิดเพี้ยน

เขาคือเซียวเลี่ยเหยียน ผู้นำกองกำลังกบฏ!

ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆเซียวเลี่ยเหยียน สวมเสื้อผ้าหนัง สวมหน้ากากแมว ปล่อยผมยาวสยาย

เธอคือเย่เม่ย ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังกบฏ

ไม่ต้องพูดถึงอิทธิพลของกองกำลังกบฏ เพียงแค่คนสองคนนี้ ก็สามารถทำให้กองทัพบก กองทัพเรือ หรือกองทัพ​อากาศของประเทศมังกรพังพินาศได้เลย

"ท่านผู้นำ ตอนนี้เราอยู่เหนือเมืองหลงอิ๋น…วิทยาลัยชิงหลงที่คุณหนูอยู่ ก็อยู่ในเมืองนี้"

"อืม ข้ารู้"

"เราจะไปพบเขารึเปล่า?"

คำแนะนำของเย่เม่ย สั่นสะเทือนหัวใจของเซียวเลี่ยเหยียนเล็กน้อย​

เซียวเลี่ยเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ มองลงไปยังเมืองเบื้องล่าง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่อาคารเรียนของวิทยาลัยชิงหลง

ในขณะนั้น เซียวซิงหยูยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง มองขึ้นไปบนท้องฟ้า

เเน่นอนว่าเซียวซิงหยูมองไม่เห็นสิ่งใดบนท้องฟ้า

ส่วนสายตาของเซียวเลี่ยเหยียนก็มองเห็นเพียงโครงร่างของวิทยาลัยชิงหลงเท่านั้น เขามองไม่เห็นเซียวซิงหยูเช่นกัน​

"ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าจะได้พบเขา"

"ท่านผู้นำ แล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่ ท่านถึงจะไปพบเขา?"

เซียวเลี่ยเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้น​รอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏบนใบหน้าที่หล่อเหลา

"เด็กคนนี้เติบโตเร็วมาก ข้าเชื่อว่าอีกไม่นาน วันที่เราจะได้พบกันก็คงมาถึงเอง"

“เอาล่ะ…เรารีบไปกันเถอะ”

มังกรสีทองแดงรับรู้ถึงความตั้งใจของเจ้านาย มันเร่งความเร็ว เเล้วบินหายไปในหมู่เมฆทันที​

…..

ณ ขณะนี้​

เซียวซิงหยูหดหัวกลับเข้ามาในห้องเรียน เขาเอามือเท้าคางเเล้วใช้นิ้วชี้เคาะโต๊ะเบาๆ

"แปลกจัง พลังมังกรเมื่อกี้หายไปแล้ว ตอนนี้ไม่รู้สึกถึงพลังอะไรเลย"

"มังกรตัวนั้น มันเป็นมังกรแบบไหนกันเเน่นะ?"

กริ๊งงงง!!!

ทันใดเสียงออดก็ดังขึ้น เซียวซิงหยูสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป คว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องเรียนทันที

อาคารเรียน ประตูโรงเรียน

ถนนหลังโรงเรียน อพาร์ตเมนต์สำหรับ​ครอบครัว​

เซียวซิงหยูวิ่งตลอดทาง เพราะคิดถึงพี่สาวมาก เขาไม่ยอมแม้แต่จะรอลิฟต์เเล้ววิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องพัก

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เซียวรั่วเสวี่ยที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวก็ตะโกนออกมา

"เหมิงเหมิง ไปเปิดประตูหน่อย!"

เมื่อประตูเปิดออกเเล้วเย่ซือเหมิงเห็นคนตรงหน้า เธอก็ยิ้มร่าพร้อมวิ่งเข้าไปกอดทันที

"พี่ชาย!"

เย่ซือเหมิงเกาะเซียวซิงหยูเหมือนหมีโคอาล่าตัวน้อย

"เหมิงเหมิง พี่กลับมาแล้ว"

เซียวซิงหยูแกะเย่ซือเหมิงที่เกาะเขาเหมือนตุ๊กตาออก ลูบผมเปียสองข้างของเธออย่างเอ็นดู

"พี่ชาย พี่ออกจากบ้านไปตั้งครึ่งเดือน…หนูคิดถึงพี่จะแย่แล้ว!"

"เเล้วทุกวันหนูกับพี่รั่วเสวี่ยก็ได้ดูการแข่งขันซูเปอร์โนว่าทางทีวีด้วยนะ"

"พี่ชายเท่มากๆเลยตอนอยู่บนเวที พอหนูโตขึ้น หนูอยากแต่งงานกับผู้ชายเก่งๆแบบพี่ชาย!"

เซียวซิงหยูนวดแก้มป่องๆ ของเย่ซือเหมิงพรางล้อเลียน​ว่า

"เหมิงเหมิง เธอน่ะยังเด็กมาก…แล้วพี่ชายก็ไม่ชอบเด็กตัวเล็กๆ พี่ชายชอบสาวๆที่โตแล้ว"

"สาวๆที่โตแล้วมีดีอะไร…ฮึ่ม สาวๆที่โตแล้วมีอะไรเหมิงเหมิงก็มีเหมือนกัน"

เย่ซือเหมิงเบะปากอย่างน้อยใจ เเล้วก้มมองหน้าอกของตัวเอง

การเรียกเย่ซือเหมิงว่าสาวน้อยหน้าเด็กอกโต…คงไม่เกินจริงนัก

เด็กสาวคนนี้มีใบหน้าที่ดูเด็ก แต่รูปร่างไม่แพ้สาวๆที่โตแล้วเลยสักนิด

เเต่ทันใดนั้น​เอง, เซียวรั่วเสวี่ยก็ยกอาหาร​จานสุดท้ายออกมาจากครัว

"เหมิงเหมิง มารับจานหน่อย!"

เย่ซือเหมิงรับจานจากเซียวรั่วเสวี่ย วางบนโต๊ะอาหาร แล้วจัดวางช้อนซ่อม

เซียวซิงหยูอดใจไม่ไหว รีบวิ่งเข้าไปกอดเซียวรั่วเสวี่ยไว้แน่น

"พี่สาว ผมคิดถึงพี่มาก"

เซียวซิงหยูกอดเซียวรั่วเสวี่ยแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับผมหอมๆของเธอ ราวกับอยากจะหลอมรวมพี่สาว​เข้ากับตัวเขาเอง

"เซียวหยู พี่ก็คิดถึงเธอนะ"

ตั้งแต่เด็ก พี่น้องทั้งสองต่างพึ่งพาอาศัยเเละอยู่​ด้วยกันมาตลอด

ครั้งนี้เซียวซิงหยูไปเมืองสี่วิญญาณเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันซูเปอร์โนว่า เขาจึงต้องจากเซียวรั่วเสวี่ยมาเป็นเวลาถึงครึ่งเดือน

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องทั้งสองต้องแยกจากกันเป็นเวลานานขนาดนี้, การกอดกันอย่างแนบแน่นนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนคู่บ่าวสาวที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆเลน

การกอดกันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งลงทานอาหารเย็นด้วยกัน

บนโต๊ะอาหาร เย่ซือเหมิงไม่ได้ทานอาหารอย่างตะกละตะกลามอย่างที่เคย, แต่เธอคอยตักกับข้าวให้เซียวซิงหยูตลอดเวลาเเทน

"พี่ชายทานเยอะๆนะ พี่ดูผอมลงไปมากเลย"

เซียวซิงหยูผอมลงจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะการแข่งขันซูเปอร์โนว่า แต่มันเป็นเพราะการต่อสู้กับกองทัพเรือในฐานะชายชุดดำต่างหาก

ในการต่อสู้นั้น เซียวซิงหยูกินยาเม็ดวิญญาณ​มังกรไปถึงสองเม็ด ทั้งพลังกายและพลังวิญญาณถูกใช้ไปจนหมด แถมยังถูกซ่างกวนหลานไล่ล่า จนต้องใช้หยาดน้ำตามังกรถึงรอดชีวิตกลับมาได้

โชคดีที่ในช่วงที่เขาหมดสติ เดลลูและเมดูซ่าได้ป้อนน้ำนมอสูรให้เขา…ไม่อย่างนั้น​สถาพของเขาคงย่ำแย่​กว่านี้มาก

“พี่สาว พี่กับเหมิงเหมิงได้ดูการถ่ายทอดสดไหม?”

“ดูสิ…ตอนนั้น​เซียว​หยู​เท่มากเลย​นะ!” เซียวรั่วเสวี่ยมองน้องชายด้วยความเอ็นดู เเละไม่ลืมตักซุปให้เขาด้วยตัวเอง

สำหรับเธอ แค่น้องชายเติบโตอย่างแข็งแรงและปลอดภัย เธอก็พอใจแล้ว

เซียวซิงหยูทานข้าวไปได้สี่ชาม ทันใดนั้น…เขาก็นึกอะไรขึ้นได้

“จริงสิพี่สาว วันนี้ของสัปดาห์หน้า ผมต้องออกเดินทางอีกแล้ว”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, รอยยิ้มของเซียวรั่วเสวี่ยก็จางหายไปทันที​

“หือ? ต้องออกเดินทางอีกแล้วเหรอ?”

เซียวซิงหยูจับมือพี่สาว เเล้วอธิบายอย่างจนใจ

“ผมเพิ่งกลับมา อยากอยู่กับพี่ให้นานๆ…แต่วันนี้ของสัปดาห์หน้าก็ถึง​เวลา​สอบกลางภาคแล้ว”

หลังจากฟังคำอธิบาย เซียวรั่วเสวี่ยก็อดแสดงความเป็นห่วงออกมาไม่ได้

“คุ้มกันขบวนรถไฟหมายเลข 13 ไปเมืองหวงเยียนเหรอ? นั่นมันเมืองชายแดนทางตะวันตกของประเทศมังกรเลยนะ ระหว่างทาง…ต้องเจอกับอสูรร้ายเยอะแยะแน่ๆ”

“พี่สาวไม่ต้องห่วง ผมจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

เมื่อ​ได้ยิน​น้ำเสียง​อันมั่นใจ​ของเซียวซิง​หยู, เซียวรั่วเ​ส​วี่ย​ก็ไม่ได้ว่าอะ​ไร​อีก

………

ตกดึก

เย่ซือเหมิงนอนหลับอยู่บนโซฟา กอดตุ๊กตาหมีที่เซียวซิงหยูซื้อให้ไว้แน่น

“เด็กคนนี้ นอนบนโซฟาอีกแล้ว”

เซียวซิงหยูกลัวว่าจะปลุกเย่ซือเหมิง เขาจึงไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ แล้วเอาหมอนมารองศีรษะให้

“พี่ชาย หนูก็อยากเป็นปรมาจารย์อสูร หนูก็อยากไปเรียนที่วิทยาลัยชิงหลง…”

เซียวซิงหยูชะงักไปเล็กน้อย, เขารู้ดีว่าสาเหตุที่เย่ซือเหมิงไม่สามารถเป็นปรมาจารย์อสูรได้ เพราะเธอเป็นโรคกลัวอสูรร้าย

โรคนี้เป็นทั้งโรคทางจิตใจ, เพียงแค่เห็นอสูรร้าย เธอก็จะหมดสติทันที ดังนั้น​มันจึงไม่มีวิทยาลัยไหนรับนักเรียนที่มีปัญหาแบบนี้เข้าเรียน​

“เหมิงเหมิง รอหลังสอบกลางภาคเสร็จ พี่จะหาเวลาว่างรักษาโรคกลัวอสูรร้ายของเธอให้หาย แล้วเธอจะได้เข้าวิทยาลัยชิงหลง กลายเป็นปรมาจารย์อสูรอย่างที่ใฝ่​ฝัน”

เซียวซิงหยูนั่งยองๆข้างโซฟา พลางลูบหน้าเย่ซือเหมิงเบาๆ

“เซียวหยู พี่จัดห้องให้เรียบร้อยแล้ว…น้องเข้านอนได้แล้วนะ”

เมื่อเซียวซิงหยูหันไป เขาก็เห็นเซียวรั่วเสวี่ยในชุดนอนผ้าไหมเดินเข้ามาหา

ชุดนี้ทำให้เซียวรั่วเสวี่ยซึ่งมีรูปร่างที่เซ็กซี่…ได้โชว์​หน้าอกอิ่ม เอวคอด สะโพกผายได้อย่างสมบู​รณ์

“พี่สาว~”

“ว่าไง?”

“คืนนี้ผมขอนอนกับพี่เหมือนตอนเด็กๆได้ไหม?”

………………….