บทที่ 103 : ตามหาวัตถุ​ดิบสำหรับ​เถาวัลย์​วิญญาณ​สวรรค์​!

บทที่ 103 : ตามหาวัตถุ​ดิบสำหรับ​เถาวัลย์​วิญญาณ​สวรรค์​!

เซียวซิงหยูกอดไข่มังกรไว้แน่น แล้วใช้ดวงตาเทพ​อสูร​เพื่อตรวจสอบข้อมูลของไข่มังกร

[วัสดุที่จำเป็นสำหรับการเร่งการฟักไข่]: ดอกบัวหิมะกระดูกมังกร, หัวใจมังกร, ผลเบอร์รี่เพลิงโลกันตร์...

[ข้อห้ามในการฟักไข่]: ห้ามสัมผัสกับพลังงานชั่วร้าย มิฉะนั้นจะทำให้เกิดการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรม มังกรสายเลือด​บริสุทธิ์​ → มังกรปีศาจ

หลังจากอ่านข้อมูลทั้งหมดจบ เซียวซิงหยูก็ส่ายหัวพลางถอนหายใจ

"การฟักไข่มังกรนี่เป็นเรื่องยากจริงๆ"

การฟักไข่มังกร จำเป็นต้องใช้พลังมังกรจำนวนมากในการหล่อเลี้ยงอย่างต่อเนื่อง…ซึ่งงานนี้คงต้องให้เดลลูเป็นคนจัดการ

ส่วนการเร่งการฟักไข่ ต้องใช้วัสดุหายากมากมาย

ดอกบัวหิมะกระดูกมังกร เป็นดอกบัวหิมะที่บานบนกระดูกมังกร หาซื้อไม่ได้ตามท้องตลาด แถมคนทั่วไปก็ไม่มี​ทางหามันเจอ

ส่วนหัวใจมังกร คือฟอสซิลหัวใจของมังกรยักษ์ที่ตายไปแล้ว

การที่เซียวซิงหยูขุดเจอกระดูกมังกรที่ก้นทะเลสาบมังกรตก ถือว่าเป็นโชคช่วยจากสวรรค์แล้ว…ส่วนการตามหาหัวใจมังกรนั้น มันยากยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเป็นพันๆเท่า

วัสดุทุกอย่างที่เกี่ยวกับมังกร หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร…ตอนนี้วัสดุอย่างเดียวที่เซียวซิงหยูพอจะมีโอกาสหามาได้ คือผลเบอร์รี่เพลิงโลกันตร์

ผลเบอร์รี่เพลิงโลกันตร์ เจริญเติบโตในถ้ำนกอมตะทางตอนใต้ของประเทศมังกร…หากมีพลังมากพอ การเข้าไปในถ้ำนกอมตะเพื่อเก็บผลเบอร์รี่เพลิงโลกันตร์ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

"การฟักไข่มังกรเป็นเรื่องใหญ่ ใจร้อนไม่ได้ ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป"

เซียวซิงหยูรู้ดีว่าใจร้อนไปก็เท่านั้น เขาจึงเก็บไข่มังกรกลับเข้าไปในคลังของระบบ

ส่วนข้อห้ามในการฟักไข่ เซียวซิงหยูก็จำขึ้นใจเป็นอย่างดี…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ไข่มังกรสัมผัสกับพลังงานชั่วร้ายเด็ดขาด

เเละช่องแคบอสูรนั้นเต็มไปด้วยอสูรร้ายกระหายเลือด พลังงานชั่วร้ายปกคลุมไปทั่วทั้งทะเลราวกับหมอกหนา…การเก็บไข่มังกรไว้ในคลังของระบบจึงถือว่าเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว

…..

บูมมมมม!!!!

ทันใดนั้น มันก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากนอกถ้ำ

จากนั้น, เดลลูก็ลากซากฉลามเพลิงยักษ์เข้ามา

ฉลามเพลิงยักษ์ที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ ตอนนี้​มันกลับกลายเป็นเหมือนของเล่นในมือของเดลลู

ส่วนเมดูซ่าก็กลับมาถึงเช่นกัน เเละบนบ่าของเธอแบกปลาหมึกยักษ์อยู่หนึ่งตัว

ด้วยความสามารถของนักล่าทั้งสอง มื้อเย็นวันนี้จึงอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ

รัตติกาลค่อยๆ เข้ามาเยือน

ภายในถ้ำ…เซียวซิงหยูกำลังเพลิดเพลินกับหนวดปลาหมึกย่างและเนื้อฉลามที่สุกกำลังดี

แม้จะไม่มีเครื่องปรุงรสใดๆ แต่กลิ่นหอมแบบธรรมชาติของเนื้อสัตว์ก็ยังเย้ายวนชวนน้ำลายสออย่างมาก

รสชาติอันแสนอร่อย คือคำชมที่เหมาะสม​ที่สุดสำหรับมื้อเย็นนี้

หลังจากอิ่มหนำสำราญ เซียวซิงหยูนอนเอกเขนกอยู่ที่ปากถ้ำ เพื่อมองดูพระจันทร์ดวงกลมโตบนท้องฟ้า

เหลือเวลาอีกไม่ถึง 20 ชั่วโมงก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันซูเปอร์โนวาจะเริ่มขึ้น

เมดูซ่าบอกว่าใช้เวลาเพียง 12 ชั่วโมงก็สามารถพาเขากลับไปประเทศมังกรได้…นั่นหมายความว่า เซียวซิงหยูยังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับการนอนหลับพักผ่อน

"มาสเตอร์…ไม่นอนหรือ?" เมดูซ่าเอ่ยถาม เพราะดูเหมือนเซียวซิงหยูจะยังมีเรื่องกังวลในใจ

"ซาซ่า เธอคิดว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นยังไงบ้าง?" เซียวซิงหยูถามอย่างจริงจัง​

"มาสเตอร์​คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้…มีอะไรก็พูดกับข้าตรงๆได้เลย" เมดูซ่าตอบอย่างเเน่วเเน่

"ถ้างั้น…ขออุจจาระของเธอให้ฉันก้อนหนึ่งได้ไหม?"

คำถามนี้ของเซียวซิงหยู…ทำเอาเมดูซ่าถึงกับอึ้งไปเลย

เมดูซ่าอึ้งจนร่างแทบจะกลายเป็นหินอยู่​พักหนึ่ง…ตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองหูฝาดไปเสียแล้ว

"มาสเตอร์​...เมื่อกี้ว่ายังไงนะ?" เมดูซ่าถามอย่างตะกุกตะกัก

"ฉันถามว่า ขออุจจาระของเธอให้ฉันก้อนหนึ่งได้ไหม?" เซียวซิงหยูถามย้ำอีกครั้ง

ทันใดนั้น เมดูซ่าก็เลือดขึ้นหน้าทันที​

"เด​ลลู​ อย่ามาขวางข้านะ…ข้าจะเอาเลือดหัวไอ้เด็กเวรนี่ออก!"

ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างอสูรจำพวกมนุษย์อสูร​กับอสูรทั่วไป คืออสูรจำพวกมนุษย์อสูร​มีลักษณะนิสัยแบบมนุษย์…เเละหนึ่งในนั้นคือความรู้สึกอาย

เมดูซ่าเป็นผู้หญิง ผู้หญิงทุกคนย่อมรู้จักรักษาหน้าตา…การที่เซียวซิงหยูมาขออุจจาระของเธอเเบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนจะทนได้

เมื่อ​เห็น​สถานการณ์​ไม่​ดี, เซียวซิงหยูจึงหันไปหาเดลลูเเทน

"ลูลู่ ถ้าซาซ่าไม่ให้ เธอพอจะ..."

"ถ้าหล่อนไม่ให้ ข้าก็ไม่ให้เหมือนกันนั่นแหละ!”

“เซียวซิงหยู….เจ้ามันโรคจิตชัดๆ ถึงกับกล้ามาขออะไรแบบนี้เนี่ยนะ!” เดลลูพูดแทรกขึ้นมาทันที

เซียวซิงหยูได้แต่ยิ้มแห้งๆ ครั้งนี้เขาถูกเข้าใจผิดอีกแล้ว

"ลูลู่ ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตนะ" เซียวซิงหยูรีบแก้ต่าง

"ถ้าไม่โรคจิต แล้วเจ้าจะมาขอ...ฮึ่ม ข้าพูดไม่ออกจริงๆ" เดลลูพูดอย่างเหลืออด

เซียวซิงหยูอธิบายเท่าไหร่ก็ยิ่งแย่ลง สุดท้ายเขาจึงเปิดแหวนมิติ แล้วหยิบกระถางต้นไม้ออกมา

ภายในกระถางต้นไม้ มีต้นอ่อนสีเขียวขนาดประมาณสี่เซนติเมตรที่กำลังงอกออกมา…ต้นอ่อนนี้ดูบอบบาง แต่กลับแผ่ออกมาซึ่งพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่น

เดลลูและเมดูซ่ามองหน้ากันอย่างงุนงง พวกเธอไม่เข้าใจว่าเซียวซิงหยิบกระถางต้นไม้ออกมาทำไม

"ต้นไม้นี้คือสาเหตุ…มันคืออสูรตระกูล​พืชสายเลือดโบราณ เถาวัลย์​วิญญาณสวรรค์" เซียวซิงหยูอธิบาย

"อสูร​สายเลือดโบราณ?" เดลลูทวนคำ

"อสูรสายพันธุ์​พืช?" เมดูซ่าทวนคำเช่นกัน

"นี่เป็นเพียงต้นอ่อนของเถาวัลย์​วิญญาณสวรรค์ การจะเพาะพันธุ์มันให้เติบโต ต้องใช้วัสดุวิวัฒนาการมากมาย…หนึ่งในวัสดุวิวัฒนาการที่สำคัญ ก็คือร่างกายหรืออุจจาระของอสูรระดับ​เทพเจ้า​" เซียวซิงหยูอธิบายเหตุ​ผลให้ทั้งสองฟังอย่างละเอียด​

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, สีหน้าของเดลลูก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ทำไมเจ้าไม่พูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรก ถ้าพูดให้ชัดเจน พวกเราก็คงไม่เข้าใจผิดหรอก"

อย่างไร​ก็ตาม, เมดูซ่าก็ยังคงส่ายหน้า พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ข้ากับจิ้งจอกก็ยังเป็นอสูรจำพวกมนุษย์อสูร…พวกเราก็มีความละอายและศักดิ์ศรีเหมือนผู้หญิงทั่วไปอยู่ดีนะ"

เซียวซิงหยูได้เเต่เกาหัวอย่างรู้สึกผิด

"จริงด้วยสิ ฉันลืมคิดไป…ขอโทษที่เสียมารยาทกับพวกเธอนะ"

เซียวซิงหยูรู้ตัวแล้วว่าการขออุจจาระจากเดลลูและเมดูซ่าโดยตรงนั้น มันไม่เหมาะสมจริงๆ

"ว่าแต่ อุจจาระของอสูรระดับ​เทพเจ้า​ทุกตัวสามารถเร่งการเจริญเติบโตของต้นอ่อนได้หมดเลยหรือ?" เมดูซ่าเอ่ยถามขึ้น

"ใช่แล้ว อุจจาระของอสูรระดับ​เทพเจ้า​ทุกตัวมีสรรพคุณแบบนั้น" เซียวซิงหยูตอบ

ทันใดนั้น เมดูซ่าก็นึกอะไรบางอย่างออก

"มาสเตอร์​ ที่นี่คือช่องแคบอสูร ที่ก้นทะเลมีอสูรร่างเทพเจ้า​นอนหลับอยู่เป็นร้อยๆตัว"

"ซาซ่า เธอหมายความว่า..."

"เดลลู พวกเราพามาสเตอร์​ลงไปใต้น้ำกันเถอะ" เมดูซ่าหันไปถามเดลลู

เดลลูพยักหน้าเห็นด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องปฏิเสธเรื่องนี้

"พวกเธอสองคนพึ่ง​พาได้มากเลย…ขอบคุณมากนะ" เซียวซิงหยูกล่าวอย่างยินดี

…..

ยามค่ำคืน งูยักษ์ขนาดมหึมาตัวหนึ่งกำลังดำดิ่งลงสู่ก้นทะเล

ภายในปากของงูยักษ์, เซียวซิงหยูและเดลลูยืนอยู่บนลิ้นของเมดูซ่า พวกเขามองเห็นอสูรน้ำนานาชนิดที่กำลังแหวกว่ายอยู่รอบๆตัว

อสูรน้ำเหล่านี้ ล้วนมีระดับต่ำกว่าราชาอสูร, ดังนั้น​ด้วยพลังกดดันและสายเลือดที่เหนือกว่า ถึงเมดูซ่าและเดลลูจะไม่ลงมือ อสูรเหล่านั้นก็จะหนีกระเจิงไปเองจนปล่อยให้เส้นทางโล่งสะดวก​

เมื่อดำลึกลงไปซักพัก​ เซียวซิงหยูก็เริ่มมองเห็นภูเขาไฟใต้ทะเล

ใกล้ๆกับปากปล่องภูเขาไฟ มีลาวาสีแดงฉานไหลออกมาอย่างช้าๆ

ที่นี่มีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตัวหนึ่งนอนอยู่ที่ปากปล่องภูเขาไฟ มันดูง่วงซึม และพ่นฟองอากาศสีดำออกมาเป็นระยะๆ

เซียวซิงหยูใช้ดวงตาเทพ​อสูร​ตรวจสอบข้อมูลของสิ่งมีชีวิตตัวนั้น…

มันคือวาฬเพลิงจักรพรรดิ อสูรระดับ​เทพเจ้า​

"เอาเจ้านี่แหละ!" เซียวซิงหยูยิ้มออกมาอย่างดีใจ

วาฬเพลิงจักรพรรดิที่กำลังหลับใหล…ไม่รู้ตัวเลยว่ามีมนุษย์จอมเจ้าเล่ห์กำลังหมายตาอุจจาระของมันอยู่!

……………….