บทที่ 86 : ชายในชุดคลุมสีดำ (ตอนฟรี)​

บทที่ 86 : ชายในชุดคลุมสีดำ (ตอนฟรี)​

เมื่อท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงสีขาวนวลของดวงอาทิตย์​ แผ่นดินก็ค่อยๆสว่างขึ้น

ภายในห้องพักโรงแรม

เซียวซิงหยูตื่นขึ้นจากความฝัน ทันใดนั้น​เขาก็พบว่าหัวของตัวเองกำลังหนุนอยู่บนต้นขาขาวเนียนเรียวยาวคู่หนึ่ง

“อรุณสวัสดิ์ ลูลู่”

เดลลูนั่งอยู่ข้างเตียงตลอดทั้งคืน นอกจากนี้​เธอยังยอมให้ต้นขาของตัวเองเป็นหมอนให้เซียวซิงหยูหนุน

“ตื่นแล้วก็ลุกเร็วๆสิ ขาของข้าจะหมดเเรง​อยู่​แล้วเนี่ย”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็ผละหัวออกจากต้นขาของเดลลูอย่างอ้อยอิ่ง

จากนั้น​ เดลลูก็เอ่ยเตือนทันที​ “พรุ่งนี้เย็น เป็นเวลาประหารชีวิตเมดูซ่าแล้วนะ”

“เข้าใจ​เเล้ว”

เซียวซิงหยูเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เเล้วมองตัวเองในกระจกอย่างตั้งใจ

“ทุกอย่างพร้อมแล้ว ถึงเวลาออกเดินทางสู่เส้นทางที่ไม่รู้ว่าจะรอดหรือตาย”

ถึงแม้ว่าจะวางแผนอย่างรอบคอบ และเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว

แต่ยังไงเซียวซิงหยูก็ยังเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับสองดาว เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

เดลลูมองออกถึงความรู้สึกของเซียวซิงหยู เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเสนอทางสบายๆให้เขา

“ตอนนี้ยังถอนตัวทันนะ”

“ยังไงเสียเจ้าก็เป็นมาสเตอร์ ส่วนข้าก็เป็นแค่อสูรของนาย…ปกติแล้ว มันไม่มีมาสเตอร์คนใหรหรอกที่จะเอาชีวิตตัวเอง​ไปเสี่ยงเพื่อช่วยสัตว์​อสูร”

หลังจากผ่านคืนที่ “โรแมนติก” นั้นมา เดลลูก็เริ่มมองเซียวซิงหยูในเเบบที่ไม่ใช่แค่ในฐานะมาสเตอร์อีกต่อไปแล้ว

เเละเมื่อนึกได้ว่าการไปช่วยเมดูซ่าครั้งนี้อาจจะทำให้เซียวซิงหยูต้องตาย เดลลูก็เกิดลังเลใจขึ้นมา​อย่างมาก

เเต่ทันใดนั้นัอง, เซียวซิงหยูก็ยกมือขึ้นโอบไหล่ของเดลลู

“ลูลู่ ฉันเคยบอกแล้วว่า เธอไม่ใช่แค่อสูรของฉัน แต่เป็นครอบครัวของฉันด้วย”

“ไม่ว่าการเดินทางครั้งนี้จะอันตรายแค่ไหน ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอไปจนสุดทาง”

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเดลลู ตั้งเเต่ทำพันธสัญญา​โลหิต​…หัวใจที่เย็นชาของเธอก็ถูกความอบอุ่นจากเด็กหนุ่มตรงหน้าโอบกอดครั้งแล้วครั้งเล่า

“เซียวซิงหยู”

เสียงใสกังวานของเดลลูเต็มไปด้วยความจริงใจและแน่วแน่

“ขอบคุณนะที่ช่วยข้า ข้าไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี”

“แต่ข้ารับรองได้เลยว่า ถ้าการช่วยเมดูซ่าล้มเหลว…ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อคุ้มครองเจ้าให้ถอยกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

คำพูดของเดลลูล้วนมาจากใจจริง

บางทีอาจเป็นเพราะหลังจากคืนนั้นที่ได้ใกล้ชิดกัน ในสายตาของเดลลูตอนนี้ ชีวิตของเซียวซิงหยูสำคัญกว่าชีวิตของเธอเสียอีก

เซียวซิงหยูยิ้มกว้างแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ได้ช่วยเธอเพราะความหวังดีอย่างเดียวสักหน่อย”

“ถ้าช่วยเมดูซ่าได้ เมดูซ่าก็คงจะยอมสยบเเละ กลายเป็นอสูรของฉัน, นอกจาก​นี้ เมดูซ่าก็มีความลับเกี่ยวกับสงครามสังหารมังกรและจักรพรรดินีซ่างกวนหลาน ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งล้ำค่า”

“เพราะฉะนั้นพวกเราก็นับว่าต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ดังนั้น…เธอไม่ต้องกดดันตัวเองมากขนาดนั้นหรอก”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เดลลูก็เงียบไป

เธอรู้ดีว่าเซียวซิงหยูพูดแบบนี้ก็เพื่อปลอบใจและลดความกดดันให้เธอ

กริ๊งงงงงง

ทันใดนั้น​เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล~ ครับอาจารย์เฉิน”

“เซียว​ซิง​หยู, อย่านึกว่าเหลือเวลาอีกห้าวันก่อนถึงรอบชิงชนะเลิศแล้วนายจะขี้เกียจได้นะ รีบมาที่สนามกีฬาเพื่อฝึกซ้อมก่อนการแข่งขันซะ!” เฉินฉีเหนียนเร่งเร้า

ในตอนนี้อาจารย์เฉินฉีเหนียนและพี่น้องมู่หรงได้ไปถึงสนามกีฬากลางเมืองสี่วิญญาณเรียบร้อย​แล้ว

ก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันซูเปอร์โนวา เฉินฉีเหนียนตั้งใจจะให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสามคนได้ฝึกซ้อมร่วมกันให้มาก​ที่สุด​

อย่างแรกก็เพื่อฝึกซ้อมกลยุทธ์การทำงานเป็นทีม อย่างที่สองก็เพื่อทดสอบขีดจำกัดศักยภาพของเซียวซิงหยูในปัจจุบัน

เเน่นอนว่าเซียวซิงหยูคิดข้ออ้างไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืน เขาจึงพูดออกไปทันที

“อาจารย์เฉินครับ ผมออกจากบ้านมาหลายวันแล้ว ตอนนี้พี่สาวของผมคิดถึงผมมาก…ขอผมหยุดสักวันได้ไหมครับ ผมอยากกลับไปเมืองหลงอิ๋นเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพี่สาวผม”

ตอนแรกเฉินฉีเหนียนไม่เห็นด้วย แต่สุดท้าย​ก็ทนการอ้อนวอนของเซียวซิงหยูไม่ไหว

“ก็ได้ๆ ฉันอนุญาตให้หยุด!”

เฉินฉีเหนียนในฐานะอาจารย์ประจำชั้น ย่อมรู้เรื่องสถานการณ์ครอบครัวของเซียวซิงหยูเป็นอย่างดี

ตั้งแต่เด็ก เซียวรั่วเสวี่ยและเซียวซิงหยูก็อยู่ด้วยกันมาโดยตลอด พวกเขา​เป็นพี่น้องที่น่าสงสารคู่หนึ่ง…เฉินฉีเหนียนจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธคำขอลาของเซียวซิงหยู เเละได้แต่ตอบตกลงเท่านั้น​

“ขอบคุณครับอาจารย์เฉินที่อนุญาตครับ!”

“เซียวซิงหยู เหลือเวลาอีกห้าวันก่อนถึงรอบชิงชนะเลิศ ฉันให้เวลานายหยุดได้แค่สามวันนะ อีกสามวันต่อจากนี้​นายต้องกลับมาเข้าร่วมการฝึกซ้อมก่อนการแข่งขัน!”

“วางใจได้ครับอาจารย์เฉิน ผมรับรองว่าก่อนเริ่มการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ผมจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอย่างแน่นอน!”

เฉินฉีเหนียนยังอยากจะบ่นอีกสองสามประโยค แต่เซียวซิงหยูก็วางสายไปแล้ว

“เจ้าเด็กนี่ กล้าตัดสายฉันแบบนี้ได้ยังไง!”

มู่หรงหยางซั่วเข้ามาถามทันที​ว่า “อาจารย์เฉิน เซียวซิงหยูจะมาเมื่อไหร่ครับ?”

“เจ้าเด็กนั่นขอลากลับไปเมืองหลงอิ๋นเพื่อไปหาพี่สาวเขา”

เมื่อมู่หรงซินซินได้ยินว่าเซียวซิงหยูขอลากลับบ้าน เธอก็หมดความสนใจที่จะฝึกซ้อมทันที

“อาจารย์เฉิน ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย วันนี้ขอไม่เข้าร่วมการฝึกซ้อมนะคะ ฉันจะกลับโรงแรม”

“ได้ๆ กลับไปพักผ่อนให้สบายเถอะ”

หลังจากที่มู่หรงซินซินจากไป สายลมเย็นๆ ก็พัดผ่านเหนือสนามกีฬากลางแจ้ง ในสนามที่ว่างเปล่าเหลือเพียงเฉินฉีเหนียนและมู่หรงหยางซั่วที่จ้องหน้ากัน

“อาจารย์เฉิน ผมก็รู้สึกไม่ค่อยสบายเหมือนกัน…”

“ลูกผู้ชายตัวจริง รู้สึกไม่สบายก็ต้องทน!”

“อาจารย์เฉิน ผมอยากกลับบ้านไปหาแม่…”

“ไม่อนุญาต อยู่ฝึกซ้อมซะ!”

มู่หรงหยางซั่วแทบน้ำตาไหล เเละถูกบังคับให้ฝึกซ้อมแบบ “สอนตัวต่อตัว”

“อาจารย์เฉิน คุณลำเอียงเกินไปแล้วนะครับ?”

“นายพูดว่าอะไรนะ?”

“ปะ…เปล่าครับ ไม่มีอะไร”

“ฮึ่ม…บ่นเยอะเพิ่ม, การฝึกเพิ่มพลังวิญญาณ อีก 8 ชุด, เพิ่มการทดสอบปฏิกิริยาอีก 5 ชุด, เพิ่มการฝึกดึงขีดจำกัดทางร่างกายอีก 40 นาที”

มู่หรงหยางซั่วทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลคลอเบ้า

"แย่แล้ว แบบนี้ก็มีแต่ฉันคนเดียวที่ซวยสิ!"

การฝึกครั้งนี้มีชื่ออันไพเราะว่า "ค่ายฝึกซ้อมก่อนการแข่งขัน"

แต่จริงๆแล้วมันคือการที่เฉินฉีเหนียนกดดันมู่หรงหยางซั่วคนเดียวให้ฝึกดึงขีดจำกัด​ของตนออกมา…ซึ่งมันก็เหมือนกับการจับแกะมาโกนขนยังไงยังงั้น

ไม่ถึงวัน มู่หรงหยางซั่วก็เหนื่อยจนเกือบจะหมดสติไป

…..

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ

แสงสนจางๆ สีแดงเรื่อส่องลงบนชายหาดริมทะเล

เด็กหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ชายหาด พร้อมกับสาวงามรูปร่างสะอดสะอางอยู่ข้างกาย

หญิงสาวสวมชุดเดรสยาวสีแดง เผยให้เห็นขาเรียวและเท้าขาวเนียน

เท้าทั้งคู่งามราวกับหยก แม้จะเหยียบลงบนผืนทรายที่ถูกคลื่นซะล้าง แต่ก็ไม่มีเม็ดทรายติดอยู่เลยแม้แต่เม็ดเดียว

ด้านหลังของหญิงสาวมีหางปุกปุยเก้าหางแกว่งไหวไปตามสายลม

"ลูลู่ ที่นี่คือหาดปี้หลัน"

"ฉันดูแผนที่มาแล้ว ถ้าออกเดินทางจากที่นี่ จะไปถึงเกาะน้ำแข็ง​เพลิง ซึ่งเป็นที่ตั้งกองบัญชาการกองทัพเรือ ได้เร็วที่สุด"

เมื่อวางแผนเส้นทางเรียบร้อยแล้ว ปัญหาต่อไปคือการเลือกพาหนะ

การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การท่องเที่ยวทางทะเล แต่เป็นการเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคนจากลานประหาร

การเดินทางโดยเรือนั้น จะเป็นจุดสนใจได้ง่ายเกินไป…ในสถานการณ์เช่นนี้ เซียวซิงหยูจึงต้องการอสูรบินได้หรืออสูรธาตุ​น้ำที่ไว้ใจได้สุดๆ

ถึงแม้ว่าเทพธิดา​เเสงศักดิ์สิทธิ์จะมีความสามารถในการบิน แต่เซียวซิงหยูจะไม่มีวันเรียกเธอออกมา

เพราะการออกทะเลครั้งนี้ เขาจะไม่ใช้ตัวตนของ "เซียวซิงหยู" แต่จะต้องใช้ตัวตนใหม่ จึงจะมีโอกาสรอดชีวิตกลับมาได้

เซียวซิงหยูเปิดแหวนมิติแล้วหยิบหน้ากากปีศาจออกมา

หลังจากสวมหน้ากากแล้ว เซียวซิงหยูก็เผยให้เห็นเพียงดวงตา ส่วนอื่นๆ ของใบหน้าถูกหน้ากากปิดบังไว้อย่าง​มิดชิด

จากนั้น, เซียวซิงหยูก็สวมเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ยาว ชายเสื้อของเขาปลิวไสวไปตามแรงลมทะเลราวกับราชาปีศาจ​

ในขณะนี้ ตัวตนของเขาไม่ใช่อัจฉริยะหนุ่มจากวิทยาลัยชิงหลงอีกต่อไป…แต่เป็นนักฆ่าลึกลับในชุดดำ ที่กำลังจะบุกโจมตีกองบัญชาการกองทัพเรือและช่วยคนจากลานประหารอย่างอุกฉกรรจ์​

………………….