บทที่ 87 : เกาะน้ำแข็งเพลิง, พลเรือเอกมู่หรงจิน (ตอนฟรี)​

บทที่ 87 : เกาะน้ำแข็งเพลิง, พลเรือเอกมู่หรงจิน (ตอนฟรี)​

ด้วยเสื้อคลุมสีดำและหน้ากากปีศาจ…รูปลักษณ์ของเซียวซิงหยูจึงแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีอสูรระดับเทพเจ้า​อย่างจิ้งจอกมังกรเก้าหางอยู่เคียงข้าง

ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือการแสดงของเซียวซิงหยูยังเทียบเท่ากับนักแสดงระดับสูง​ บวกกับการควบคุมออร่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ หากคนนอกมองเข้ามา ก็คงคิดว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญลึกลับจากโลกภายนอก

ใครจะรู้ว่าภายใต้หน้ากากนั้น คือใบหน้าอ่อนเยาว์ของปรมาจารย์อสูรระดับสองดาว

"ลูลู่ ฉันแต่งตัวแบบนี้เป็นไงบ้าง?"

เซียวซิงหยูหมุนตัวต่อหน้าเดลลูหนึ่งรอบ เเล้วถามอย่างอารมณ์ดี​

"ไม่เลว การแต่งตัวแบบนี้ ทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่เหมือนกับเซียวซิงหยูที่ข้ารู้จักเลยจริงๆ" เดลลูพยักหน้าอย่างพอใจ

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" เซียวซิงหยูยกยิ้มภายใต้หน้ากาก

เมื่อปัญหาเรื่องการปลอมตัวได้รับการแก้ไขแล้ว มันก็ยังมีปัญหาสำคัญอีกหนึ่งข้อ

การจะไปถึงเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​ ซึ่งเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการกองทัพเรือ ไม่สามารถว่ายน้ำไปได้ ดังนั้นพวกเขา​ต้องอาศัยพาหนะทางน้ำ

เมื่อมีเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​เป็นศูนย์บัญชาการ​กลาง บริเวณน่านน้ำโดยรอบจึงมีการป้องกันอย่างเข้มงวด เรือทุกลำที่ผ่านเข้าออกจะถูกตรวจสอบอย่างละเอียด

การเดินทางโดยเรือนั้น จะทำให้เป็นที่สนใจได้ง่าย, พวกเขา​อาจจะถูกกองทัพเรือจับกุมได้ก่อนที่จะไปถึงเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​ด้วยซ้ำ​

"ลูลู่ เธอก็ว่ายน้ำเป็นนี่ ฉันขี่หลังเธอ แล้วเธอว่ายไปที่เกาะน้ำแข็ง​เพลิง​ดีใหม?"

"ข้าเป็นจิ้งจอกนะ ไม่ใช่ปลาฉลาม…การแช่น้ำเป็นเวลานานจะทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายตัว"

"แล้วเธอว่าเราควรจะทำยังไงดีล่ะ?"

เดลลูครุ่นคิดสักพัก แล้วตัดสินใจทำบางอย่าง​

"หืมมม…เธอจะทำอะไรนิ?"

เซียวซิงหยูสัมผัสได้ถึงออร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากเดลลู เขาจึงรีบถอยห่างออกไปทันที​

เดลลูยืนอยู่บนชายหาด ม่านตาของเธอเปลี่ยนเป็นเส้นตรง แขนและข้างแก้มมีเกล็ดมังกรสีม่วงทองขึ้นปกคลุม พร้อมเขาของมังกรบนหัวที่เปล่งประกายเจิดจ้า

หลังจาก​นั้น, คลื่นพลังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเดลลู

เเน่นอนว่านี่คือพลังมังกร พลังทำลายล้างนี้ได้ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สูงกว่าร้อยเมตรในทันที

ทันใดนั้น​ อสูรน้ำที่หลับใหลอยู่ใต้ทะเลลึกตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน, เเละเมื่ออสูรน้ำเหล่านี้สัมผัสได้ถึงพลังของมังกร พวกมันก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาทันที​

"ลูลู่ หยุดเถอะ ปล่อยพลังออกมามากเกินไป​เเล้ว​นะ"

คลื่นพลังที่เกิดจากพลังมังกรนั้น รุนแรงเทียบเท่ากับพายุเฮอริเคนกลางทะเล, ตอนนี้เซียวซิงหยูรู้สึกเหมือนหนังศีรษะของตัวเองกำลังจะปลิวหาย

ไม่นาน คลื่นยักษ์ก็สงบลง เเละผิวน้ำก็กลับสู่ความสงบ

อย่างไร​ก็ตาม, ซากอสูรนับไม่ถ้วนได้ลอยเกลื่อนอยู่ริมฝั่งเพราะพลังมังกรนี้

นี่คือพลังของเดลลูในปัจจุบัน หลังจากหลอมรวมกับสายเลือดมังกรบริสุทธิ์แล้ว เธอย่อมสามารถปลดปล่อยพลังมังกรได้อย่างเชี่ยวชาญ

เพียงแค่ออร่าของพลังมังกร ก็สามารถสังหารอสูรน้ำระดับต่ำได้ในทันที…ส่วนอสูรน้ำระดับสูง แม้จะไม่ตาย แต่ก็ต้องหวาดกลัวจนแทบเสียสติ

เเละหลังจากที่รอดชีวิต พวกมันก็โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำ มาก้มหัวคารวะเดลลู เหมือนยอมรับในฐานะผู้ปกครอง

เดลลูมองไปรอบๆ แล้วมองไปที่อสูรรูปร่างคล้ายปลาวาฬตัวหนึ่ง

"เอาเจ้านี่แหละ"

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ความมืดเริ่มปกคลุมท้องทะเล

ผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนแสงดาวเต็มท้องฟ้า, เงาดำขนาดมหึมาเคลื่อนที่ไปในน้ำอย่างรวดเร็ว

มันคือวาฬเพชฌฆาตสีน้ำเงินเข้มที่อมแมกมาที่ร้อนระอุไว้ในปาก มีดวงตาที่ดูใสซื่อและไร้เดียงสา

ราชาวาฬเพชฌฆาตแมกมา อสูรระดับราชา (ขั้น 1), สายเลือดระดับตำนาน

นี่คืออสูรระดับราชาอสูร ที่มีพลังทำลายล้างสูง…หากปรมาจารย์อสูรระดับสองดาวคนใดก็ตามเผชิญหน้ากับอสูรระดับนี้กลางทะเล ต่อให้มี 9 ชีวิตก็ไม่มีทางรอดกลับไป

เซียวซิงหยูก็เป็นปรมาจารย์อสูรระดับสองดาว แต่เขามีจิ้งจอกมังกรเก้าหางระดับเทพเจ้า​อยู่เคียงข้าง, เพียงแค่ออร่าของพลังมังกรจากเดลลู ก็สามารถทำให้ราชาวาฬเพชฌฆาตแมกมายอมเชื่อฟังและเป็นพาหนะให้กับเธอและเซียวซิงหยูได้

นี่คือการแสดงให้เห็นถึงการปราบอสูรด้วยสายเลือด พลังมังกรมีพลังปราบปรามอสูรทั่วๆไปอย่างมากมาย​มหาศาล​

ภายใต้แสงจันทร์ เซียวซิงหยูและเดลลูนั่งเคียงข้างกันบนหลังของราชาวาฬเพชฌฆาตแมกมา

เวลาผ่านไป พวกเขาก็ใกล้เกาะน้ำแข็งเพลิงมากขึ้นเรื่อยๆ

"ลูลู่ ฉันคำณวนคร่าวๆแล้ว พอฟ้าสาง พวกเราก็น่าจะถึงเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​แล้วล่ะ"

"ตื่นเต้นไหมล่ะ?"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้ เซียวซิงหยูก็เผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

"จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลย มันก็ดูจะขี้โกหกมากไปหน่อยนะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง บทสนทนาสั้นๆระหว่างคนกับอสูรได้จบลง

การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง และการต่อสู้ครั้งนี้อาจทำให้ถึงตายได้…แม้ในใจเซียวซิงหยูจะสุขุมเยือกเย็นมากแค่ไหน เเต่เขาก็อดรู้สึกหวั่นไหวในใจไม่ได้อยู่​ดี

เดลลูอยากจะปลอบใจ แต่ก็ไม่รู้​จะพูดอะไรดี…เพราะคำพูดใดๆมันก็ไร้ความหมาย เทียบไม่ได้กับการยกเลิกแผนการช่วยเหลือครั้งนี้

….

รุ่งเช้า​ของวันใหม่

"ฟ้าสางแล้วเหรอ?"

เมื่อเซียวซิงหยูลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เขาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเดลลู

หน้าอกอิ่มเอมของเดลลูกลายเป็นหมอนของเซียวซิงหยู เเละนี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงนอนสบายนัก

"ฉันหลับไปนานเท่าไหร่เนี่ย..."

"เจ้าหลับไปแปดชั่วโมง เเล้วเราก็ใกล้จะถึงแล้วล่ะ"

เซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็ได้เห็นเกาะขนาดใหญ่​ปรากฏขึ้นในสายตา

เกาะแห่งนี้ดูแปลกประหลาดมาก

ครึ่งหนึ่งเป็นภูเขาน้ำแข็ง ที่ปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาจนขนลุก

เเต่อีกครึ่งหนึ่งกลับเป็นภูเขาไฟ แมกมาไหลไปมาบนพื้นดิน ราวกับรากของต้นไม้โลกที่พันกันยุ่งเหยิง

ถึงแม้จะเป็นเกาะเดียวกัน แต่กลับมีสภาพอากาศที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง…มันขัดกับกฎของภูมิศาสตร์และอุตุนิยมวิทยาอย่างมาก

"กองบัญชาการกองทัพเรือ - เกาะน้ำแข็ง​เพลิง”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่”

เซียวซิงหยูพึมพำกับตัวเองพลางหรี่ตาลง

ประเทศมังกรมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลเเละมีทั้งหมดสี่ด้าน

สามด้านติดแผ่นดิน อีกด้านติดทะเล

น่านน้ำแห่งนี้มีชื่อว่าทะเลตะวันออก อีกฟากหนึ่งของทะเลก็ยังมีประเทศและอารยธรรมอื่นๆที่ยังสามารถ​รอดชีวิตจากภัยพิบัติ​อสูร​อยู่

เเละทะเลตะวันออกที่กว้างใหญ่นั้น ไม่ได้เป็นของประเทศมังกรทั้งหมด

เกาะน้ำแข็ง​เพลิง​เปรียบเสมือนเส้นแบ่งเขตแดนทางทะเลของประเทศมังกร

เลยเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​ไป คือช่องแคบอสูรที่ทอดยาวนับพันลี้…เเละอีกฟากหนึ่งของช่องแคบอสูร คือประเทศที่มีชื่อว่าประเทศซากุระ

ตลอดประวัติศาสตร์ของอารยธรรมปรมาจารย์อสูร ประเทศมังกรและประเทศซากุระไม่ได้ทำสงครามกันบ่อยนัก เเละช่วงนี้อยู่ในสถานะกึ่งสงบสุข ทั้งสองฝ่ายต่างคนต่างอยู่

ยิ่งราชาวาฬเพชฌฆาตแมกมาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเรื่อยๆ เซียวซิงหยูก็ยิ่งเข้าใกล้เกาะน้ำแข็ง​เพลิง​มากขึ้น

เมื่อเซียว​ซิง​หยู​มองทะลุหมอกหนาไป เขาก็ได้เห็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเกาะ

นี่คือกองบัญชาการกองทัพเรือที่มีมู่หรงจิน พ่อของมู่หรงซินซินประจำการอยู่บนเกาะแห่งนี้ตลอดทั้งปี

สายตาของเซียวซิงหยูค่อยๆเลื่อนลงไปด้านล่าง เขารู้ดีว่าใต้เกาะแห่งนี้มีคุกใต้ทะเล ซึ่งเป็นที่คุมขังอสูรที่เป็นอันตราย

อสูรระดับเทพเจ้า​อย่างเมดูก็ควรจะถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ทะเลแห่งนี้เช่นกัน​

"ลูลู่ พวกเราเข้าเขตอันตรายแล้ว…พวกเรา​ต้องดำลงไปใต้น้ำ เพื่อหลบการตรวจจับของเรดาร์และเรือรบ"

"ตกลง"

เดลลูแปลงร่างเป็นร่างอสูร จากนั้นก็ใช้หางม้วนตัวเซียวซิงหยูไว้ แล้วดำลงไปใต้น้ำ

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้, ราชาวาฬเพชฌฆาตแมกมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในที่สุด มันก็ส่งเจ้านายทั้งสองลงจากหลังมันไปได้สักที

หลังจาก​นั้น​โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย มันรีบหันหลังกลับ แล้วหนีออกจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว​ที่สุด​

……

บริเวณใจกลางเกาะน้ำแข็ง​เพลิง​

ณ ฐานทัพกองบัญชาการกองทัพเรือ

ปรมาจารย์อสูรในชุดทหารเรือกำลังฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงในสนามฝึก

เนื่องจากต้องเผชิญกับลมทะเลตลอดทั้งปี ผิวของทหารเรือแต่ละคนจึงมีสีดำคล้ำและหยาบกร้าน

คนเหล่านี้อุทิศทั้งชีวิตของตนเพื่อปกป้องน่านน้ำของประเทศมังกรโดยไม่สนใจ​ชีวิต​ตนเอง

ริมสนามฝึกซ้อม มีชายร่างกำยำคนหนึ่งที่มีความสูงกว่าหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร​ยืนอยู่

ชายคนนี้ดูเหมือนจะอายุประมาณสี่สิบห้าปี ซึ่งกำลังอยู่ในวัยกลางคน….แต่ผมของเขากลับขาวไปแล้วครึ่งหนึ่ง เเละปากได้คาบซิการ์เอาไว้

เเน่นอนว่าชายคนนี้คือมู่หรงจิน ผู้บัญชาการ​กองทัพ​เรือ…เเละเป็นหนึ่งในสามพลเรือเอกของประเทศมังกร

บนหน้าอกของเขาประดับด้วยตราสัญลักษณ์รูปดาวเก้าดวงที่ส่องประกาย แสดงถึงเกียรติยศของปรมาจารย์อสูรระดับเก้าดาว

หากเซียวซิงหยูต้องการช่วยเมดูซ่า เขาจะต้องผ่านด่านชายคนนี้ไปให้ได้

……………….