บทที่ 43 : ลูกศรดวงตาปีศาจกระหายเลือด

บทที่ 43 : ลูกศรดวงตาปีศาจกระหายเลือด

ณ บนยอดเขาของภูเขาหยินหนาน

สายฟ้าสีทองฟาดผ่านอยู่บนท้องฟ้า ราวกับเทพเจ้าผู้พิโรธกำลังขับไล่เหล่าปีศาจ เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น

“พลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้…”

รอยยิ้มของหวังตงเซิงค่อยๆหายไป เเละเขาเผลอยก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ข้างกายเซียวซิงหยู วงเวทปรากฏขึ้น เเละสาวงามผู้มีรูปโฉมอันงดงาม​ก็ก้าวออกมา

หญิงสาวสวมชุดที่ดูแปลกตา แม้ดวงตาจะเย็นชา แต่ความ​งามของเธอก็สามารถสะกดวิญญาณของผู้ชายทุกคนในโลกได้

“เรียกข้าออกมาทำไม?”

เดลลูหาวอย่างง่วงงุน เธอดูเฉื่อยชา เหมือนเพิ่งถูกปลุกจากนิทราอันแสนหวานโดยเซียวซิงหยู เธอจึงดูหงุดหงิดเล็กน้อย

เซียวซิงหยูชี้นิ้วไปที่ราชา​หมีภูเขาที่กำลังเปล่งพลังออร่าสีแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสัตว์อสูรระดับราชา

อยู่ข้างกายหวังตงเซิง

เดลลูมองด้วยสายตาเรียบเฉยไร้อารมณ์

“จัดการหมีตัวนั้น แล้วข้าจะได้กลับไปนอนต่อใช่มั้ย?”

เซียวซิงหยูยิ้มและพยักหน้า “ใช่แล้ว แถมเธออยากนอนนานแค่ไหนก็นอนได้เลย”

เดลลูบิดขี้เกียจ เผยให้เห็นสัดส่วนอันเย้ายวนใจ

เเต่การกระทำนี้ทำให้ หวังตงเซิงสัมผัสได้ถึงอันตราย…ภายใต้ความหวาดกลัว เขาจึงรีบลงมือทันที​

“ฆ่ามัน!” หวังตงเซิงออกคำสั่ง

“กรรรร!!!”

ราชา​หมีภูเขาคำรามลั่น มันเหวี่ยงค้อนเหล็กในมือพุ่งเข้าใส่เดลลูอย่างรวดเร็ว​

เดลลูยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาของเธอฉายแววคมกริบ จ้องมองราชา​หมีภูเขาด้วยสายตาสีแดงก่ำ

ทันใดนั้น​ พลังงานพิเศษบางอย่างก็เปลี่ยนแปลงสนามแม่เหล็กของภูเขาทั้งลูก

ราชา​หมีภูเขาหยุดชะงัก ร่างกายอันใหญ่โตของมันแข็งทื่อ

จากนั้น…กรงเล็บของมันเริ่มกลายเป็นหิน ตามมาด้วยหัวเข่า ขาทั้งสองข้าง และลำตัว…

ร่างกายของราชา​หมีภูเขาค่อยๆ กลายเป็นรูปปั้นหิน ที่ไม่สามารถขยับได้

หวังตงเซิงในฐานะปรมาจารย์อสูรระดับหกดาวที่ผ่านโลกมามาก แต่ในเวลานี้เขากลับตื่นตระหนกสุดชีวิต​

“เจ้~เจ้า…”

สายฟ้าฟาดลงมา ส่องสว่างไปทั่วทั้งยามราตรี, ด้านหลังเดลลูปรากฏหางทั้งเก้าที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงจิ้งจอก

“จิ้งจอกเก้าหาง!”

“เจ้าคือสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิที่อยู่ในประกาศจับทั่วประเทศ!”

ประกาศจับเดลลูถูกติดอยู่ทั่วทุกหัวระแห่งของเมือง เเละทุกสื่อต่างรายงานข่าวเกี่ยวกับเธอทุกวัน

ไม่ต้องพูดถึงเหล่าปรมาจารย์อสูร แม้แต่คนธรรมดาที่ไม่ได้มีพรสวรรค์ในการเป็นปรมาจารย์อสูร ตั้งแต่เด็กหกขวบยันยายแปดสิบ ต่างก็รู้จักชื่อของจิ้งจอกเก้าหาง-เดลลู

“เซียวซิงหยู เเกกล้าทำพันธสัญญา​เลือด​กับจิ้งจอกเก้าหางงั้นเหรอ?”

“จิ้งจอกตัวนี้มันเป็นอาชญากรที่ทางการต้องการตัวมากที่สุดในประเทศนะ, เเกทำพันธสัญญากับมัน ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป…”

หวังตงเซิงยังพูดไม่จบก็ถูกเซียวซิงหยูขัดจังหวะเสียก่อน

“รองอธิการบดีหวัง ในเมื่อผมเลือกที่จะเรียกจิ้งจอกเก้าหางออกมาต่อหน้าคุณ ก็หมายความว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่…เพราะยังไงซะ คนที่ตายไปแล้วก็พูดอะไรไม่ได้”

จิ้งจอกเก้าหางคือไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเซียวซิงหยูในตอนนี้

เนื่องจากสถานะพิเศษของจิ้งจอกเก้าหาง ทุกครั้งที่เซียวซิงหยูเรียกเธอออกมา นั่นหมายความว่าเขาตั้งใจจะฆ่าใครสัก​คน​จริงๆ​

สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง แสงสว่างวาบทำให้หวังตงเซิงมองเห็นรอยยิ้มของเซียวซิงหยู

รอยยิ้มของเซียวซิงหยูราวกับยมทูตที่กำลังลงมาทักทายเขา, เเละมันทำให้หวังตงเซิงรู้สึกขนลุก

อย่างไร​ก็ตาม​ ถึงตอนนี้สถานการณ์ดูจะพลิกผัน แต่จริงๆแล้วเซียวซิงหยูยังไม่ได้ชนะอย่างเด็ดขาด​

ความแตกต่างของระดับปรมาจารย์อสูร ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพลังวิญญาณและประสบการณ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสามารถในการอ่านเกมอีกด้วย

หวังตงเซิงคือปรมาจารย์อสูรระดับหกดาวที่แท้จริง เขาจึงตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

“ระเบิดหิน!”

หวังตงเซิงรีบออกคำสั่ง

ทันใดนั้น, ราชา​หมีภูเขาที่กลายเป็นหินก็สั่นสะเทือนร่างกาย​อย่างรุนแรง

มันได้ทำลายพลังสาปให้กลายเป็นหินและกลับสู่สภาวะปกติ

“ฮ่าๆๆ~”

“นักเรียนเซียวซิงหยู จิ้งจอกเก้าหางระดับจักรพรรดิมันเก่งก็จริง แต่เเกอย่าลืมว่าต่อให้จิ้งจอกเก้าหางจะเก่งแค่ไหน มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเเกเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาวไม่ได้!”

“ด้วยพลังวิญญาณอันน้อยนิดของเเก แค่จะสั่งให้จิ้งจอกเก้าหางใช้ทักษะสักครั้งยังทำไม่ได้เลย!”

ต้องยอมรับว่าหวังตงเซิงเก่งเรื่องการเล่นสงครามจิตวิทยาจริงๆ

เมื่อเห็นราชา​หมีภูเขากลับสู่สภาวะปกติ เดลลูก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“พลังวิญญาณของมาสเตอร์​มันน้อยเกินไป, ไม่งั้นแค่ข้าปรายตามอง หมีตัวนั้นคงจะตายไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเดลลูบ่นตรงกับที่ตนสันนิษฐาน…หวังตงเซิงก็ยกยิ้มอย่างมั่นใจมาก

“เด็กน้อย ต่อไปนี้ข้าจะให้เเกรู้ว่าความแตกต่างระหว่างปรมาจารย์​อสูร​หนึ่งดาวกับหกดาว มันมากมายมหาศาลแค่ไหน!”

“เกราะราชา​หมี รวมร่าง!”

ทันใดนั้น​ หวังตงเซิงก็สั่งให้สัตว์อสูรของเขาใช้ทักษะขั้นสูงสุดทันที​

ณ เวลานี้…พื้นดินเริ่มแยกออกจากกัน อากาศเริ่มบิดเบี้ยว หินจำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมารวมตัวกันบนร่างของราชา​หมีภูเขา

ก้อนหินหลอมรวมกันเป็นเกราะหนาปกคลุมทั่วร่างของราชา​หมีภูเขา เเละเมื่อสวมเกราะนี้ ขนาดตัวของราชา​หมีภูเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นห้าเท่า หัวของมันสูงทะลุเมฆ, เพียงแค่เหยียบเท้าหนึ่งครั้งมันก็สามารถทำให้ทั้งลูกราบเป็นหน้ากลองได้!

รอบๆ เกราะมีหมอกสีดำลอยอยู่ เเละมันทำให้เซียวซิงหยูรู้สึกไม่สบายตัว

“หมอกสีดำนี่มัน…พลังธาตุความมืด!”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ หวังตงเซิงก็แสยะยิ้มกว้าง

“ฮ่าๆๆ~”

“เซียวซิงหยู เเกนี่ตาดีจริงๆ!”

ในประเทศนี้ ห้ามมิให้เลี้ยงสัตว์อสูรธาตุความมืดโดยเด็ดขาด

ธาตุความมืดเป็นธาตุที่พิเศษที่สุดในบรรดาธาตุทั้งหมด, ปกติ​เเล้วผู้คนที่มีตำเเหน่ง​จะไม่เลี้ยงอย่างโจ่งแจ้ง​

เพราะถ้าสัตว์อสูรตัวใดมีธาตุความมืด มันก็อาจจะมีนิสัยที่เปลี่ยนแปลง​ไป…หลายตัวต้องกินเลือดมนุษย์ หรือแม้แต่เลือดของสัตว์อสูรตัวอื่นเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเอง

ทันใดนั้น​ ความคิดของเซียวซิงหยูก็โลดแล่นอย่างรวดเร็ว

“ตั้งแต่ห้าปีก่อน ในเมืองหลงอิ๋นมักมีข่าวสัตว์อสูรระดับต่ำหายตัวไป”

“ร้านขายสัตว์อสูรหลายร้านก็ถูกโจรกรรม ถึงตอนนี้มีสัตว์อสูรที่หายไปมีจำนวนมากกว่า 300 ตัว”

“ถ้าผมเดาไม่ผิด สัตว์อสูรเหล่านั้นคงกลายเป็นอาหารของราชา​หมีภูเขาสินะ”

“ใช่แล้ว!” หวังตงเซิงตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“หลังจากที่ราชา​หมีภูเขาของข้าปลุกพลังธาตุความมืดได้, มันก็ต้องการกินเลือดเนื้อของสัตว์อสูรตัวอื่นเพื่อเพิ่มพลัง!”

“ในเมื่อเเกรู้ความลับของข้าแล้ว, ยังไงวันนี้เเกก็ต้องตายที่นี่!”

เปรี้ยง!!!

ทันใดนั้น​ แสงจากสายฟ้าก็ทำให้เซียวซิงหยูเห็นรอยสักรูปหัวกะโหลกสีแดงก่ำบนใบหน้าของหวังตงเซิง

ปกติหวังตงเซิงจะใช้เครื่องสำอางเพื่อปกปิดรอยสักนี้เอาไว้

“กิลด์หัวกะโหลกแดง…”

ใบหน้าของเซียวซิงหยูเคร่งขรึมขึ้นอย่างมาก

ในประเทศนี้มีกิลด์ปรมาจารย์อสูรมากมายนับไม่ถ้วน

เเต่มีกิลด์ปรมาจารย์อสูรประเภทหนึ่งที่ถูกจัดให้เป็น "องค์กรก่อการร้าย"

กิลด์ประเภทนี้จะฝึกฝนสัตว์อสูรธาตุความมืดโดยเฉพาะ พวกมันทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเอง ขัดต่อจุดประสงค์และความเชื่อดั้งเดิมของเหล่าปรมาจารย์อสูร

กิลด์หัวกะโหลกแดงคือหนึ่งในห้ากิลด์แห่งความมืด

“ถ้าคนอื่นรู้ว่ารองอธิการบดีของวิทยาลัยชิงหลง แอบเป็นสมาชิกของกิลด์หัวกะโหลกแดง ผลลัพธ์จะเป็นยังไงนะ?”

เมื่อ​ได้ยิน​คำขู่นี้, หวังตงเซิงก็แสยะยิ้มอย่างดูถูก

“ในเมื่อฉันเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงต่อหน้าเเกแล้ว ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เเกมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่”

“ก็ตามที่เเกพูดนั่นแหละ ยังไงซะคนที่ตายไปแล้วก็พูดไม่ได้!”

ทันใดนั้น​ ราชา​หมีภูเขาที่สวมเกราะครบชุดก็คำรามลั่น

“ก๊าซซซซ!!!!”

“เซียวซิงหยู ตายซะ!”

ดวงตาของหวังตงเซิงแดงก่ำ เขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเหยียบย่ำศพของเซียวซิงหยู

ราชา​หมีภูเขารับคำสั่งจากเจ้านาย เเล้วมันก็พุ่งเข้าโจมตีศัตรู​อย่างรวดเร็ว

มันเหยียบยอดเขาจนราบเป็นหน้ากลอง กรงเล็บของมันฟาดใส่พื้นดินจนแตกกระจาย พลังออร่าสีดำราวกับคมดาบได้กรีดผ่านม่านราตรีอย่างน่า​สะพรึงกลัว​

“มาสเตอร์​ ด้วยพลังวิญญาณในตอนนี้ ข้าไม่สามารถใช้ทักษะใดๆได้เลย!” เดลลูรีบเอ่ยเตือน

“หึ…ฉันไม่เคยสู้ในศึกที่มีโอกาสชนะน้อยกว่า 100%”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เดลลูก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย…เธอคิดไม่ออกว่าเซียวซิงหยูยังมีไพ่ตายอะไรซ่อนไว้อีก

ทันใดนั้น​ ระบบคลังก็เปิดออก

เซียวซิงหยูหยิบยาเม็ดวิญญาณ​มังกรออกมาจากคลัง, เเล้วกลืนลงไปในคำเดียว

เมื่อปรมาจารย์อสูรกินยาเม็ดวิญญาณ​มังกร พลังวิญญาณของเขาจะเพิ่มขึ้นสิบเท่าเป็นเวลา 5 นาที

เเละเมื่อสรรพคุณของยาเริ่มออกฤทธิ์ ร่างกายของเซียวซิงหยูก็ร้อนผ่าวราวกับเเช่ในลาวานรก พลังวิญญาณที่เคยเบาบางของเขาได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ถ้าก่อนหน้านี้พลังวิญญาณของเซียวซิงหยูเป็นเพียงแอ่งน้ำ ตอนนี้มันได้กลายเป็นทะเลสาบไปแล้ว!

พลังวิญญาณ 1200+ เพิ่มขึ้นสิบเท่า กลายเป็น 12000+ ทันที!

เมื่อพลังวิญญาณมากกว่าหนึ่งหมื่นหน่วย, มันก็เพียงพอที่เดลลูจะใช้ทักษะได้หนึ่งครั้งเเล้ว

“เดลลู!”

“มาสเตอร์​ ข้าพร้อมเเล้ว”

เดลลูพุ่งตัวไปยืนบังเซียวซิงหยู

ในขณะนั้น ราชา​หมีภูเขายกกรงเล็บขนาดมหึมาขึ้น หมอกสีดำและพลังออร่าสีแดงปกคลุมไปทั่วกรงเล็บของมัน เเล้วฟาดกรงเล็บลงมาใส่เซียวซิงหยู

แรงกดดันจากกรงเล็บทำให้เกิดลมพัดกระหน่ำไปทั่วทั้งภูเขา

เซียวซิงหยูไม่หวั่นไหว เเล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ลูกศรดวงตาปีศาจกระหายเลือด!”

เดลลูแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่ร่างกาย​ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีม่วงในทันที

จิ้งจอกเก้าหางคำรามลั่น ก้อนเมฆเหนือหัวของมันสลายตัวจนเผยให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำขนาดใหญ่!

รูม่านตาของดวงตาขนาดใหญ่​มีรูปร่างเหมือนลูกศร, เเละปลายลูกศรเล็งไปที่หัวใจของราชา​หมีภูเขา

บูมมมมม!!!

ลูกศรพุ่งออกมา หมายเจาะทะลุท้องฟ้าและปฐพี​

พลังอันน่าสะพรึงกลัวแบ่งท้องฟ้าออกเป็นสองส่วน หมู่เมฆราวกับกำลังถูกแสกกลาง!

ฉึกกกกก~~~~

เสียงลูกศรเจาะทะลุเนื้อหนัง

“ก๊าาาซซซ!!!!”

ราชา​หมีภูเขาร้องครวญครางขณะล้มลงกับพื้น, หัวใจของมันถูกเจาะทะลุเเละกำลังจะระเบิด​

เซียวซิงหยูหันหลังให้ศัตรู

ไม่ว่าในสถานการณ์ใด การหันหลังให้ศัตรูถือเป็นเรื่องอันตรายที่สุด

แต่ครั้งนี้ที่เซียวซิงหยูหันหลังให้ศัตรู ก็เป็นเพราะ…

ลูกผู้ชายแท้ๆ ไม่หันหลังกลับไปมองการระเบิด!

ตูมมมม~~~

เสียงระเบิดดังกลบเสียงฟ้าร้อง

ลูกศรระเบิดทำให้เกิดเปลวเพลิงจิ้งจอกสีม่วงราวกับดอกกุหลาบที่บานสะพรั่งท่ามกลางยามราตรี

ภูเขาทั้งลูกถูกไฟลุกไหม้จนเปล่งแสงสีม่วงระยิบระยับ สวยงามราวกับภาพวาด

เดลลูกลับคืนร่างมนุษย์ เธอเหาะลงมาจากท้องฟ้าและลงจอดข้างกายเซียวซิงหยู

ในซากปรักหักพัง ร่างของราชา​หมีภูเขากลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

“ไอ้เด็กนี่มัน…”

หวังตงเซิงร่วงลงไปในหุบเหวพร้อมกับความแค้น

ก่อนตาย ชายคนนี้ยังคงคิดไม่ตกอยู่เรื่องเดียว

ทำไมเซียวซิงหยู ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาวที่มีพลังวิญญาณแค่พันกว่าหน่วย ถึงสามารถควบคุมจิ้งจอกเก้าหางระดับจักรพรรดิให้ใช้ทักษะได้?

……

ณ ขณะนี้​การต่อสู้จบลงแล้ว

นี่คือการบดขยี้ด้วยระดับของสัตว์อสูร นี่คือการบดขยี้ด้วยคุณภาพสายเลือด

เซียวซิงหยูคุกเข่าข้างหนึ่ง ลมหายใจติดขัด หน้าผากมีเหงื่อไหลออกมาเป็นทางยาว

“นี่คือผลข้างเคียงจากการกินยาเม็ดวิญญาณ​มังกรงั้นเหรอ?”

“มันแย่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย…”

อย่างที่โบราณว่าไว้ ฝืนทำเท่เสร็จก็ต้องรับกรรม

…………………..