บทที่ 42 : เเล้วใครบอกคุณ ว่าผมมีสัตว์อสูรแค่ตัวเดียวล่ะ!

บทที่ 42 : เเล้วใครบอกคุณ ว่าผมมีสัตว์อสูรแค่ตัวเดียวล่ะ!

หลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง การแข่งขันก็ดำเนินต่อไป

ตั้งแต่เช้าจรดเย็น, นักเรียนใหม่ 600 คนที่เข้าแข่งขัน ต่างก็ต่อสู้กันบนเวทีตลอดทั้งวัน

จนในท้ายที่สุด…ก็ได้ผู้เข้ารอบ 8 คนสุดท้าย

ณ เวลานี้…รายชื่อผู้เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายได้ปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่

มู่หรงซินซิน

เซียวซิงหยู

มู่หรงหยางซั่ว

จ้าวเทียนหมิง

ฟ่านรุ่ย

โจวซือยู่

ซุนว่านเผิง

หลินเอินจั้ว

รายชื่อผู้เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายนี้ไม่ได้เรียงตามลำดับ

นักเรียนใหม่ทั้ง 8 คนนี้ จะเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ เพื่อตัดสินลำดับของเเต่ละคน​

ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่ได้เข้ารอบ, อันดับของพวกเขาได้ถูกประกาศออกมาทั้งหมดแล้ว...ยกตัวอย่าง​เช่น เพื่อนร่วมห้องของเซียวซิงหยู

พวกเขา​ได้อันดับที่อยู่ในระดับกลางๆ ไม่ได้ต่ำมาก

อู๋เซิงโหย่ว อันดับที่ 79

ซ่งหู่ อันดับที่ 85

เฉินอี๋ฝู อันดับที่ 99

ทั้งสามคนนี้ถือว่ามีพรสวรรค์ใช้ได้ สามารถติดอันดับ 100 จากนักเรียนใหม่ทั้งหมด 600 คน

เเต่สิ่งที่น่าพูดถึงมาก​ที่สุด​คือ ในบรรดานักเรียนใหม่ 600 คน มีเพียงหวังเยี่ยนคนเดียวที่ถูกตัดสิทธิ์การแข่งขัน และถูกไล่ออก

ในเว็บไซต์ของวิทยาลัยชิงหลง ถ้าค้นหาชื่อของหวังเยี่ยน จะขึ้นว่า "ไม่พบข้อมูล"

…..

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน

หยางซู่นั่งอยู่บนเวทีบรรยาย เเละเสียงของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยพลัง

"ทุกท่านครับ, การแข่งขันในวันนี้, ได้สิ้นสุดลงแล้ว"

"พรุ่งนี้จะเป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ, ใครจะเป็นผู้คว้าแชมป์ในปีนี้, เรามาร่วมลุ้นและติดตามชมไปพร้อมๆกันนะครับ!"

หลังเลิกเรียน

เซียวซิงหยูกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในวิทยาลัย

ใครก็ตามที่เดินผ่านเซียวซิงหยู พวกเขา​ต่างก็ต้องเหลียวหลังมองเขา

"เซียวซิงหยูนี่มันม้ามืดประจำรุ่นนี้เลยนี่!"

"ใช่แล้ว, หมอนี่ไม่มีอำนาจ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีฐานะ, แต่กลับเข้ารอบ 8 คนสุดท้ายได้!"

"ต้องเรียกว่าเข้ารอบ 8 คนสุดท้ายแบบอัตโนมัติด้วยสิ!"

"จริงด้วย เซียวซิงหยูแข่งแค่แมตช์เดียวเอง, นี่มันเรียกได้ว่าเข้ารอบแบบอัตโนมัติชัดๆ!"

วันนี้เซียวซิงหยูแข่งแค่แมตช์เดียว คือแมตช์ที่ได้สู้กับหวังเยี่ยน

หลังจากทุกคนได้เห็นความรุนแรงของทักษะดอกบัวเพลิงนรก

ในรอบต่อๆมา ใครก็ตามที่จับฉลากเจอกับเซียวซิงหยู ต่างก็ยอมแพ้โดยดุษณี ไม่มีใครกล้าขึ้นเวทีไปสู้ด้วยเลยสักคน

เพราะฉะนั้น วันนี้เซียวซิงหยูจึงสบายตัวมาก, แข่งแค่แมตช์เดียวก็เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายไปชิวๆ

ณ ขณะนี้​เซียวซิงหยูได้เพ่งมองรายชื่อผู้เข้ารอบ 8 คนสุดท้าย

นอกจากเขาที่เป็นคนธรรมดาเเล้ว คนอื่นๆล้วนมาจากตระกูลใหญ่​ทั้งสี่ หรือไม่ก็มาจากกิลด์​ปรมาจารย์อสูรอันดับต้นๆของประเทศ

"ถ้าฉันอยากได้แชมป์, พรุ่งนี้คงต้องเจอกับยัยเด็กผมขาวแปลกๆ มู่หรงซินซินแน่ๆ"

เพราะนิสัยแปลกๆ ของมู่หรงซินซิน เซียวซิงหยูจึงตั้งฉายาให้เธอว่า "ยัยเด็กผมขาวแปลกๆ"

…….

อีก​ด้าน​หนึ่ง​

ระหว่างทางกลับบ้าน สองพี่น้องตระกูลมู่หรงเดินเคียงข้างกัน

"น้องสาว, เซียวซิงหยูก็เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายด้วยนะ"

"ไอ้เด็กนั่นแย่งแต้มเธอไปตั้งยี่สิบกว่าแต้มตอนการทดสอบ​ที่ภูเขาหยินหนาน"

"ไม่ต้องห่วง, ถ้าพรุ่งนี้พี่เจอเซียวซิงหยู, พี่จะแก้แค้นให้เอง!" มู่หรงหยางซั่วกำหมัดแน่น

เขานั้นไม่ได้เกลียดเซียวซิงหยู เขาแค่อยากช่วยน้องสาวเอาคืนเท่านั้น

ปกติมู่หรงซินซินจะเป็นคนเงียบๆ แต่พอพูดถึงเซียวซิงหยู เธอก็มักจะพูดมากขึ้นทันที​

"เเต่พี่ชาย, หนูหวังว่าพรุ่งนี้จะได้เจอกับเซียวซิงหยูนะ"

"หนูอยากจะเอาชนะเขาด้วยมือของตัวเอง"

มู่หรงซินซินกำหมัดแน่น

เด็กสาวผมขาวที่ดูน่ารักและเย็นชาคนนี้ เธอเป็นคนที่เก็บความแค้นหรือความไม่พอใจ​ไว้ได้นานมาก

……

"ซิงหยู​, วันนี้นายเท่มากเลยบนเวที!"

"ท่าดอกบัวเพลิงนรกนั่น เเม้เเต่ท่านอธิการบดีซูหรูหยานยังมองตาค้างเลย!"

"เพื่อฉลองเข้ารอบ 8 คนสุดท้าย, ไปกินบาร์บีคิวกันที่หลังวิทยาลัย…ฉันเลี้ยงเอง!"

ณ ขณะนี้​ เซียวซิงหยูกำลังถูกเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนลากตัวไป

วันนี้ทั้งสามตั้งใจว่าจะต้องเมาให้สุดๆ

หลังวิทยาลัยชิงหลง มีตลาดกลางคืน

เมื่อฟ้ามืด ตลาดกลางคืนก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ, นอกจากนี้ยังมี​กลิ่นหอมของบาร์บีคิวที่ชวนให้น้ำลายสอ

"ซิงหยู​, ชนแก้ว!"

"ไอ้อู๋, อย่ามาทำเป็น, พวกเรากินเหล้าขาว, ทำไมแกถึงกินเบียร์?"

"ไอ้เสือ, เลี้ยงปลาอยู่รึไง, เปลี่ยนเป็นแก้วใหญ่มา!"

"พูดมากน่า, พวกเรา, ชน!"

เซียวซิงหยูและเพื่อนๆ กินบาร์บีคิวและดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นแอลกอฮอล์

……

เเต่อีกด้านในมุมมืด

หวังเยี่ยนกำลังโกรธ​เเค้นจนกัดฟันกรอด

"เซียวซิงหยู, แกคอยดู..."

ทันทีที่​หวังเยี่ยนกลับถึงบ้าน เขาก็ไปเคาะประตูห้องทำงานของพ่อ

เมื่อเห็นลูกชาย, หวังตงเซิงก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความโกรธ

"ไอ้ลูกโง่, ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ?"

ตุบ!

หวังเยี่ยนคุกเข่าลง ร้องไห้น้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ

"พ่อ, ช่วยผมด้วย!"

"เซียวซิงหยู, มันแย่งทุกอย่างไปจากผม!"

"สัตว์อสูรของผมตาย แถมยังโดนไล่ออกจากวิทยาลัยชิงหลงเพราะเรื่องยาต้องห้ามอีก..."

"ตอนนี้ผมกลายเป็นคนไร้ค่า, ผมยอมรับไม่ได้!"

หวังเยี่ยนเป็นลูกชายของหวังตงเซิง แม้จะผิดหวังในตัวลูก แต่หวังตงเซิงก็รักลูกชายคนนี้มาก

"พ่อเป็นคนไล่แกออกเอง, แกเกลียดพ่อมั้ย?"

"พ่อ, พ่อเป็นรองอธิการบดี, พ่อมีเหตุผลของพ่อ, ผมไม่โทษพ่อหรอก"

หวังตงเซิงพยักหน้า พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ตอนนี้เซียวซิงหยูกำลังเป็นที่สนใจ ของท่านอธิการบดี, เธอให้ความสำคัญกับมันมาก"

"ด้วยพรสวรรค์ของมัน, ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศพรุ่งนี้, มันต้องได้ติดอันดับ​ 1 ใน 3 แน่ๆ"

"ถึงตอนนั้น, ท่านอธิการบดีจะยิ่งให้ความสำคัญกับมันมากขึ้นไป​อีก​..."

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, หวังเยี่ยนก็ยิ่งก้มหน้า กำมือแน่นจนเลือดไหล

หวังตงเซิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ

"ลูกชาย, พ่อจะแก้แค้นให้แก"

"จริงเหรอครับ?"

ดวงตาของหวังเยี่ยนเป็นประกาย ความหวังกลับมาอีกครั้ง

"มันแย่งทุกอย่างไปจากแก ทำให้แกต้องตกต่ำแบบนี้"

"ในฐานะพ่อ, พ่อต้องทวงคืนทุกอย่างให้แกเอง!"

"พ่อ, พ่อจะทำยังไงครับ?"

"ครั้งที่แล้วมันรอดจากการตกหน้าผาไปได้อย่างหวุดหวิด ครั้งนี้, พ่อจะไม่ปล่อยให้มันโชคดีแบบนั้นอีก..."

ตอนนี้หวังตงเซิงคิดแค่จะฆ่าเซียวซิงหยูด้วยมือของเขาเอง

…….

ณ เวลาเที่ยงคืน

เซียวซิงหยูและเพื่อนๆ กลับมาถึงหอพัก…เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนเมาไม่ได้สติ หลับเป็นตายกันหมด

เซียวซิงหยูหันไปมองเพื่อนๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนใจ

"วัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ หลับได้ทุกที่ทุกเวลากันเลย"

นอกหน้าต่างฝนเริ่มโปรยปราย บรรยากาศเงียบสงัด ยิ่งบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก็ยิ่งทำให้ความง่วงถาโถมเข้ามา

เซียวซิงหยูนอนลงบนเตียง เเต่ยังไม่ทันจะหลับ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ฮัลโหล, เหมิงเหมิง, มีอะไรเหรอ?"

"พี่ชายแย่แล้ว, พี่สาวรั่วเสวี่ยถูกจับตัวไป!"

“อะไร​นะ!!!”

เซียวซิงหยูลุกพรวดพราดจากเตียง, ความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง เช่นเดียวกับฤทธิ์แอลกอฮอล์

หนึ่งนาทีต่อมา

เซียวซิงหยูขี่หมาป่านรกวายุกลับไปที่อพาร์ตเมนต์สำหรับ​ครอบครัว​

ตอนนี้หน้าต่างอพาร์ตเมนต์​แตกละเอียด ข้าวของกระจัดกระจาย ภายในห้องมีเพียงเย่ซือเหมิงที่นั่งขดตัวอยู่ใต้โต๊ะ ตัวสั่นด้วยความกลัว

"เหมิงเหมิง, ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

"พี่ชาย, หนูไม่เป็นไร, แต่พี่สาวโดนจับตัวไป…เเล้วคนที่ใส่หน้ากากยังทิ้งจดหมายไว้อีกด้วย!"

เซียวซิงหยูเปิดจดหมายออก ในจดหมายมีข้อความเพียงแค่บรรทัดเดียว:

[มาที่ภูเขาหยินหนาน]

แค่อ่านประโยคเดียว เซียวซิงหยูก็เดาออกว่าใครเป็นคนบงการเรื่อง​นี้​

"เหมิงเหมิงไม่ต้องกลัวนะ, พี่จะให้เฮยเฟิงอยู่เป็นเพื่อนเธอ"

"เฮยเฟิง, รออยู่ที่นี่"

“อ๊าววว~”

เซียวซิงหยูทิ้งหมาป่านรกวายุไว้ แล้ววิ่งออกไปที่ภูเขาหยินหนานคนเดียว

…..

ณ ยอดเขาหยินหนาน

สายฝนที่โปรยปรายลงมา ทำให้ถนนที่ขึ้นสู่ยอดเขาลื่นและเต็มไปด้วยโคลน

เมื่อเซียวซิงหยูมาถึงยอดเขา ก็ได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ใต้ต้นไม้

"พี่สาว!"

ตอนนี้เซียวรั่วเ​ส​วี่ย​หมดสติอยู่ แต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต

ทันใดนั้น, ชายลึกลับในเสื้อคลุมสีดำ สวมหมวกคลุมศีรษะ ก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้

"ไม่ต้องกังวล​ไป, พี่สาวแกยังไม่ตาย"

เสียงของชายลึกลับแหบพร่า เเละฟังดูน่าขนลุก

ฝนเริ่มตกหนักขึ้น ลมพัดก้อนเมฆดำทะมึน สายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะ ส่องให้เห็นใบหน้าเย็นชาของเซียวซิงหยู

"แกไม่อยากรู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?" ชายลึกลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ในชีวิตนี้, มีไม่กี่คนหรอกที่เป็นศัตรูกับผม" เสียงของเซียวซิงหยูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด

"เเละช่วงนี้มีแค่คนเดียว, นั่นก็คือหวังเยี่ยน…เเต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน, พ่อต้องออกโรงเพื่อลูก"

"คุณก็คือรองอธิการบดีหวัง"

ทันทีที่เซียวซิงหยูพูดจบ ร่างของชายลึกลับก็สะดุ้ง ขณะที่​แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ

"ฮ่าๆๆ~"

ชายลึกลับหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วดึงหน้ากากออก

"เซียวซิงหยู, ดูเหมือนว่าแกไม่ใช่แค่มีพรสวรรค์…แต่ยังมีไหวพริบเกินวัยอีกด้วย"

"ถ้าแกเป็นลูกชายฉัน, ฉันต้องปั้นแกให้เป็นปรมาจารย์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศได้เเน่ๆ!"

ตอนนี้แววตาของหวังตงเซิงที่มองเซียวซิงหยู มีความชื่นชมผสมอยู่เล็กน้อย​

"มองแกแล้ว, ฉันก็นึกถึงลูกชายไม่เอาไหนของฉัน เฮ้อ..."

"ปล่อยพี่สาวผมไปก่อน" เซียวซิงหยูพูดเสียงเย็น

"ไม่ต้องห่วง, พี่สาวแกเป็นแค่คนธรรมดา…ยังไม่คู่ควรที่จะตายด้วยมือฉันด้วยซ้ำ​"

"แต่แกเซียวซิงหยู, เเกจะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้"

หลังจาก​พูด​จบ, แววตาของหวังตงเซิงก็เริ่มเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

"รองอธิการบดีหวัง, คุณจะฆ่าผมงั้นเหรอ?"

เซียวซิงหยูเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

"เพราะแก ลูกชายฉันถึงโดนไล่ออกจากวิทยาลัยชิงหลง, สัตว์อสูรของเขาก็ตายในสนามประลองจนกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมือง"

"ยิ่งกว่านั้น เพราะเรื่องอื้อฉาวนี้….ลูกชายฉันจึงไม่มีกิลด์​ปรมาจารย์อสูรกิลด์​ไหนรับเขาเข้าทำงานอีกต่อไป"

"ในฐานะพ่อ, ฉันต้องแก้แค้นให้ลูก!"

เซียวซิงหยูหลับตาลง ให้น้ำฝนไหลลงมาตามไรผม…ทันใดนั้น​มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างช้าๆ

"เเล้วคุณมั่นใจได้ยังไง ว่าจะฆ่าผมได้?"

หวังตงเซิงบิดขยับคอ เเล้วทำหารเปิดตราอสูร

"ฉันเป็นถึงปรมาจารย์อสูรระดับหกดาว…การฆ่าแกก็เหมือนการบี้มดตัวหนึ่ง​เท่านั้น​?"

เมื่อ​วงเวทเปิดออก สัตว์อสูรตัวหนึ่ง​ก็ปรากฏตัว​ขึ้น​

ข้างๆหวังตงเซิงปรากฏร่างของหมีดำตัวมหึมา

หมีดำยืนตัวตรง ผิวหนังหนาราวกับเหล็กกล้า ในมือถือค้อนเหล็กยาวห้าเมตร

สัตว์อสูรรูปเเบบมนุษย์, ราชันย์หมีภูเขา!

มันเป็นสัตว์อสูรระดับราชา (ขั้นที่​ 1) เเละยังมีสายเลือดระดับตำนาน

ราชันย์หมีภูเขาคำรามลั่น พร้อมกับรอบตัวที่มีสายฟ้าสีแดงและกระแสลมสีเเดงวนเวียนอยู่

สายฟ้าและกระแสลมสีแดงนี้ เป็นสัญลักษณ์ของสัตว์อสูรระดับราชา…มันถูกเรียกว่า "ออร่า"

สัตว์อสูรระดับ​ราชาสามารถใช้ออร่าเพิ่มพลังโจมตี และสร้างแรงกดดันทางจิตใจให้กับสัตว์อสูรระดับต่ำกว่าได้

นอกจากนี้ สัตว์อสูรระดับราชาจะอยู่ในสถานะ "ร่างกายไร้เทียมทาน" ตลอดเวลา ทำให้ไม่สามารถโดนขัดจังหวะการใช้ทักษะ และสามารถล้างผลของทักษะควบคุมได้

"เซียวซิงหยู, ชีวิตแกจบลงเพียงเท่านี้เเหล่ะ​"

หวังตงเซิงมองเซียวซิงหยู เหมือนมองศพเดินได้

สำหรับปรมาจารย์อสูรระดับหกดาว การฆ่าปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่ง ก็เหมือนการฆ่าลูกไก่ตัวเล็กๆตัวหนึ่ง

"รองอธิการบดีหวัง, ผมเกรงว่าคงจะต้องทำให้คุณผิดหวังนะครับ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเซียวซิงหยู ขณะที่เขาเปิดตราอสูรออกมา

หวังตงเซิงแสยะยิ้มเยาะ "แกจะเรียกหมาป่าวายุนรกออกมาเป็นอาหารว่างให้ราชันย์หมีภูเขาของฉันเหรอ?"

"เเล้วใครบอกคุณ ว่าผมมีสัตว์อสูรแค่ตัวเดียวล่ะ?"

"ลูลู่, ถึงตาเธอแสดงฝีมือแล้ว"

…………………..