บทที่ 41 : โดนกระเเสสังคม​โจมตี​!

บทที่ 41 : โดนกระเเสสังคม​โจมตี​!

บนเวที ดอกบัวเพลิง​ขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่กลางอากาศ

กลีบดอกบัวเป็นสีดำ ใจกลางดอกบัวยังคงมีเงาดำหลงเหลืออยู่เล็กน้อย

"ดอกบัวเพลิงนรก!"

"ท่านผู้ชมทุกท่าน, ที่ท่านเห็นอยู่นี้ไม่ใช่ภาพลวงตา!"

"ทักษะนี้ มีเพียงสัตว์อสูรธาตุไฟระดับสมบูรณ์เท่านั้นที่สามารถเรียนรู้ได้!"

หยางซู่ตะโกนก้องจากบนเวทีผู้​บรรยาย

บนจอภาพขนาดใหญ่ ฉายภาพโคลสอัพของหมาป่า​วายุ​นรก​

"เหลือเชื่อจริงๆ เซียวซิงหยูช่างเป็นปรมาจารย์อสูรที่มีพรสวรรค์เหนือคำบรรยาย!" หยางซู่พึมพำด้วยความรู้สึกทึ่งอย่างถึงที่สุด​

……

ที่นั่งผู้ชม

เหล่าอาจารย์และนักเรียนต่างเบิกตากว้าง เเละส่งเสียงอุทานดังไม่ขาดสาย

"หมาป่า​วายุ​นรก​เป็นแค่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้น…อย่าง​ไรก็ตามมันไม่เพียงแต่จะปลุกพลังธาตุได้ถึงสามธาตุเท่านั้น​, แต่ยังสามารถเรียนรู้ทักษะขั้นสูงได้อีก?"

"ก่อนหน้านี้ก็กรงเล็บเงียบงัน แล้วตอนนี้ก็ดอกบัวเพลิงนรก"

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป, เซียวซิงหยูอาจจะแซงหน้าเย่ซวงหนิง เเล้วกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของวิทยาลัยชิงหลงก็ได้!" นักเรียนคนหนึ่งในห้อง 3 เอ่ยถามขึ้น

"อาจารย์เฉิน, ตกลงว่าระหว่างสัตว์อสูรกับปรมาจารย์อสูร…ใครกันแน่ที่สำคัญกว่า?"

คำถามนี้เป็นคำถามที่นักเรียนทุกคนในห้องอยากรู้

เฉินฉีเหนียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างเป็นกลาง

"พรสวรรค์ของสัตว์อสูร เป็นตัวกำหนดขีดจำกัดความแข็งแกร่งขั้นต่ำ"

"ส่วนพรสวรรค์ของปรมาจารย์อสูร เป็นตัวกำหนดขีดจำกัดความแข็งแกร่งขั้นสูงสุด"

"ฉันจะยกตัวอย่างบุคคลสำคัญคนหนึ่ง, มีใครรู้จักท่านฉีเยี่ยนบ้าง?"

อู๋เซิงโหย่ว ผู้ได้ฉายาว่า "สารานุกรมเคลื่อนที่แห่งห้อง 3"...ได้ตอบขึ้นมาทันที

"อาจารย์เฉิน, ผมรู้จักครับ เขาคือปรมาจารย์อสูรระดับสิบดาวที่เคยเข้าร่วมสงครามสังหารมังกร และยังเป็นอดีตพลเรือเอกอีกด้วย!"

เฉินฉีเหนียนพยักหน้ายิ้มๆ ใบหน้าของเขาฉายแววของความทรงจำ

"ใช่แล้ว, พลเรือเอกฉีเป็นหนึ่งในปรมาจารย์อสูรระดับสิบดาวที่หาได้ยากยิ่งในประวัติศาสตร์"

"สัตว์อสูรของเขามีสายเลือดระดับมหากาพย์​"

"ตามหลักแล้ว, สัตว์อสูรที่มีสายเลือดระดับนี้ ไม่น่าจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของระดับ​ราชาได้"

"แต่พลเรือเอกฉีทำได้"

"นี่แหละคือความแข็งแกร่งของปรมาจารย์อสูร ที่สามารถช่วยให้สัตว์อสูรก้าวข้ามขีดจำกัดของพรสวรรค์ทางสายเลือด​ได้"

ทันใดนั้น​ นักเรียนคนหนึ่งก็ถามด้วยความอยากรู้

"อาจารย์เฉิน, ในอนาคตเซียวซิงหยูจะแข็งแกร่งเท่าพลเรือเอกฉีได้มั้ยครับ?"

"อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เฉินฉีเหนียนส่ายหน้ายิ้มๆ

จากนั้น เฉินฉีเหนียนก็หันกลับไปมองเด็กหนุ่มบนเวทีอีกครั้ง

ณ เวลานี้​ ร่างของเซียวซิงหยูดูเล็กจิ๋วเมื่อเทียบกับดอกบัวเพลิงนรกขนาดมหึมา แต่กำลังเปล่งประกายเจิดจรัสจนไม่อาจละสายตาได้

"บางที, ขีดจำกัดของเขา, อาจจะเหนือกว่าคุณฉีก็ได้..."

บนเวที เซียวซิงหยูขมวดคิ้ว…จากนั้น​ก็ตะโกนเสียงดังทันที​

"โจมตี​!"

ดอกบัวเพลิงนรกพุ่งเข้าชนร่างของเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บราวกับภูเขาถล่มทับ

ตูมมมม!!!

แรงระเบิดทำเอากระจกอาคารเรียนแตกกระจาย คลื่นพลังเพลิงที่รุนแรงพัดจนพื้นสนามพลิกคว่ำตลบ

เเละเมื่อดอกบัวเพลิงนรกระเบิดออก มันก็ได้ก่อให้เกิดกลุ่มควันรูปเห็ดขนาดใหญ่

เเละเมื่อควันจางหายไป

เวทีประลองได้ถูกแรงระเบิดทำลายราบเป็นหน้ากลอง เเถมยังมีเปลวเพลิงสีดำลุกไหม้ไปทั่วพื้น

เซียวซิงหยูยืนตระหง่านอยู่กลางทะเลเพลิง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสงบนิ่งราวกับรอบๆ​ตัว​คือสถานการณ์​ปกติ​ธรรม​ดา

อย่างไร​ก็ตาม, คนทั้งสนามกลับเงียบสงัด

ส่วนเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น…ผิวหนังของมันไหม้เกรียม พร้อมนอนตาเหลือกมองฟ้า

ส่วนเจ้าของอย่างหวังเยี่ยนคุกเข่าหน้าซีด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่มุมเวที

ทันใดนั้น, เสียงกรรมการก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบ

"ผู้ชนะ…เซียวซิงหยู"

ทันทีที่มีการประกาศผลการแข่งขัน เสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเล

"เซียวซิงหยูชนะแล้ว!"

"หมอนี่มันปีศาจชัดๆ!"

"ตอนที่เซียวซิงหยูมองหวังเยี่ยนเมื่อกี้นะ น่ากลัวสุดๆ!"

"ดอกบัวเพลิงนรก, ทักษะ​นี้น่าสะพรึงกลัวมากจริงๆ!"

…….

เเต่ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้น, ผู้​บรรยาย​หยางซู่ก็ตะโกนขึ้นมาทันที

"ทุกท่าน, ดูเครื่องตรวจสอบระดับสัตว์อสูรเร็ว!"

บนหน้าจอของเครื่องตรวจสอบระดับสัตว์อสูร ข้อมูลของหมาป่า​วายุ​นรก​ได้รับการอัปเดตเเล้ว​

เเละ​ข้อมูลที่สะดุดตาที่สุด, คือระดับของสัตว์อสูรตัว​นี้​!

"เหลือเชื่อ, เหลือเชื่อจริงๆ!"

"เซียวซิงหยูได้สร้างสถิติใหม่ที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนเเล้ว​!"

"นับตั้งแต่วิทยาลัยชิงหลงจัดการแข่งขันจัดอันดับนักเรียนใหม่ขึ้นมา…นี่เป็นครั้งแรกที่มีสัตว์อสูรเลื่อนขั้นถึงสองระดับในระหว่างการแข่งขัน!"

ทางด้านคณะกรรมการ, เฉินฉีเหนียนยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ดูเหมือนว่าฉันจะเดาถูก, ไอ้เด็กนี่จงใจกดระดับของหมาป่า​วายุ​นรก​เอาไว้, แล้วใช้การแข่งขันครั้งนี้เป็นบันได​ให้มันเลื่อนขั้น"

ก่อนหน้านี้ หมาป่า​วายุ​นรก​ได้ติดตามเซียวซิงหยูไปฝึกฝนที่ภูเขาหยินหนาน และได้ล่าสัตว์อสูรไปถึง 110 ตัว

ต่อมา มันก็ได้เผชิญหน้ากับราชสีห์เพลิงลาวา และเกือบเอาชีวิตไม่รอด

หลังจากผ่านประสบการณ์เฉียดตายมา หมาป่า​วายุ​นรก​จึงพร้อมที่จะเลื่อนขั้น​อยู่​ตลอดเวลา​

อย่างไร​ก็ตาม, เซียวซิงหยูจงใจกดระดับของมันเอาไว้เพื่อรอโอกาสที่เหมาะสม

…

บนเวทีกรรมการ

อาจารย์ใหญ่หลินชางเบิกตากว้างอย่างไม่เคย​เป็นมา​ก่อน

"ท่านอธิการบดี, เซียวซิงหยูนี่ไม่ธรรมดาจริงๆนะครับ!"

"สัตว์อสูรของเขา เลื่อนขั้นถึงสองระดับในระหว่างการแข่งขัน, เรื่องนี้มันสร้างประวัติศาสตร์เลยนะ!"

ซูหรูหยานยิ้มเล็กน้อยเเล้วตอบว่า

"อาจารย์หลิน, ตอนแรกคุณดูถูกเซียวซิงหยูไม่ใช่เหรอ?"

"ตอนนั้นผมคิดว่า เด็กที่เติบโตมาจากเมืองเล็กๆไม่มีฐานะ ไม่มีเส้นสาย…ในวงการปรมาจารย์อสูรคงไปได้ไม่ไกลหรอก”

“ใครจะไปคิด…ว่าผมจะมองคนผิดขนาดนี้~”

หลินชางจำต้องยอมรับว่าตัวเองมองคนผิด จนพลาดโอกาสที่จะเจียระไนเพชรเม็ดงามอย่างเซียวซิงหยู

ในขณะนั้น หวังตงเซิงซึ่งนั่งอยู่บนเวทีกรรมการด้วยกันก็เผลอเผยสีหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุด

การได้ยินท่านอธิการบดีและอาจารย์ใหญ่ชมเซียวซิงหยูไม่หยุดปาก…สิ่งนี้มันทำให้หวังตงเซิงไม่พอใจ​อย่างมาก​

"ไอ้ลูกไม่เอาไหน..."

หวังตงเซิงกุ่มด่าขณะที่​มองหวังเยี่ยนที่นั่งหมดสภาพอยู่บนซากเวทีด้วยความผิดหวัง

…..

บนเวที​

"ฟื้นสิ, ฟื้น!"

"ช่วยด้วย, สัตว์อสูรของผมกระอักเลือด, ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

หวังเยี่ยนเริ่มร้องเสียงหลง เมื่อเห็นเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บกระอักเลือดสีดำออกมา

ทันใดนั้น​ แพทย์อสูร​หลายคนก็รีบพุ่งเข้ามาทำการรักษาเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บ

ส่วนหยางซู่ยังคงบรรยายต่อ

"เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นครับ”

“เสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ, เเละตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการปฐมพยาบาลเบื้องต้น”

"การแข่งขันจะหยุดพักชั่วคราว"

"ระหว่างนี้, เรามาย้อนชมการต่อสู้สุดมันกันอีกครั้ง!"

"เชิญรับชมวีดีโอย้อนหลังได้เลยครับ!"

บนจอภาพขนาดใหญ่ เริ่มฉายภาพการต่อสู้ระหว่างเซียวซิงหยูและหวังเยี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อผู้ชมได้เห็นภาพสโลว์โมชั่นของดอกบัวเพลิงนรก, พวกเขา​ต่างก็พากันอุทานด้วยความตื่นตะลึง

ตอนนี้ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับจอภาพ โดยไม่มีใครสนใจหวังเยี่ยนเลย

เเต่ทันใดนั้นเอง หวังเยี่ยนก็ร้องไห้โฮ เเล้ววิ่งไปหาเซียวซิงหยู พลางตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย

"เซียวซิงหยู, แกฆ่าสัตว์อสูรของฉัน, ฉันจะเอาชีวิตแกมาชดใช้!"

คำพูด​นี้ทำให้ทั้งสนามตกอยู่ในความโกลาหล

"เสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บตายแล้วเหรอ?"

"ดูเหมือนจะตายจริงๆ ด้วยนะ, ตัวแข็งทื่อไปหมดแล้ว"

"เมื่อกี้ยังกระตุกอยู่เลย, ตอนนี้ไม่ขยับแล้ว..."

"แพทย์อสูร​วินิจฉัยแล้ว, ยืนยันว่าเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บเสียชีวิตแล้ว!"

"โอ้โห, หวังเยี่ยนก็สร้างประวัติศาสตร์เหมือนกันนะเนี่ย!"

วันนี้, หวังเยี่ยนได้สร้างประวัติศาสตร์อันน่าอับอาย

เสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บเป็นสัตว์อสูรตัวแรกที่ตายในระหว่างการแข่งขันจัดอันดับนักเรียนใหม่

การที่สัตว์อสูรตายต่อหน้าธารกำนัล นั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

บ่อยครั้ง​ที่มันจะกลายเป็นประเด็นร้อนแรงทันที

"ดอกบัวเพลิงนรกมันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"แค่ท่าเดียว, สามารถ​ฆ่าเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บได้ในทันทีเชียวหรือ"

"เซียวซิงหยู…เขาโหดร้ายไปหน่อยรึเปล่า"

"มิตรภาพสำคัญกว่าการแข่งขัน, เซียวซิงหยูทำเกินไปแล้ว!"

ณ เวลานี้...เซียวซิงหยูกำลังถูกกระแสสังคมโจมตี

เเน่นอนว่า หวังตงเซิงย่อมไม่พลาดโอกาส​เเบบนี้

"ท่านอธิการบดี, เซียวซิงหยูจงใจฆ่าสัตว์อสูรของหวังเยี่ยน!"

"เขาไม่เคารพกฎการแข่งขัน, เเละทำการฆ่าเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บ"

"เด็กคนนี้ใจคอโหดเหี้ยม ละเมิดกฎระเบียบ ไม่เห็นมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้นอยู่ในสายตา…ผมคิดว่า​เราควรไล่เขาออก!"

หวังตงเซิงเป็นรองอธิการบดี เมื่อเขาพูดแบบนี้ ก็ย่อมได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมการคนอื่นๆ

"ท่านอธิการบดี, รองอธิการบดีหวังพูดถูก!"

"เซียวซิงหยูถึงจะเป็นอัจฉริยะ แต่ใจคอโหดร้ายมากเกินไป​!"

"เด็กคนนี้, ผมรับไม่ได้!"

"ต้องไล่ออกสถานเดียว!"

เมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากคณะกรรมการ ซูหรูหยานก็ต้องขมวดคิ้ว​เล็กน้อย

"ใจเย็นๆก่อน, เรื่องนี้อาจจะมีเบื้องหลังอะไรมากกว่าที่เห็นก็ได้"

……

ณ เวลานี้​บนเวที​

เซียวซิงหยูไม่สนใจหวังเยี่ยนที่กำลังคลุ้มคลั่ง…เขาหันไปหาแพทย์อสูร​เเล้วเอ่ยถามทันที​

"คุณหมอ, สาเหตุการตายของเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บคืออะไรครับ?"

"อวัยวะภายในเสียหายอย่างหนัก, น่าจะเกิดจากดอกบัวเพลิงนรก..."

"ดอกบัวเพลิงนรกของเฮยเฟิงจะสร้างความเสียหายให้กับวิญญาณของศัตรู, ไม่ได้ทำให้อวัยวะภายในเสียหายนะครับ"

"ยิ่งไปกว่านั้น, อาการอวัยวะภายในเสียหายมักจะเกิดจากพิษ"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ คุณหมอก็พยักหน้าเห็นด้วย​

"งั้นคุณหมอลองตรวจสอบอวัยวะภายใน​ใหม่อีกครั้งก็ดีนะครับ" เซียวซิงหยูยิ้มอย่างมีเลศนัย

จากนั้น, เหล่าแพทย์อสูรก็​กลับไปตรวจสอบซากของเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บอีกครั้ง

เเละครั้งนี้ พวกเขา​ใช้เครื่องมือที่สามารถ​ตรวจสอบเลือดได้อย่างละเอียด

ความวุ่นวายดำเนินไปประมาณสิบนาที

"เรียนท่านอธิการบดี, พวกเราหาสาเหตุการตายของเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บเจอแล้วครับ..."

"บอกมา!"

"เสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บ ตายเพราะกินยาคลั่งครับ"

ทันทีที่แพทย์อสูร​ประกาศสาเหตุการตายของเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงอย่างมาก

"ยาคลั่ง?"

"บ้าเอ๊ย, นั่นมันยาต้องห้ามในการแข่งขันไม่ใช่เหรอ?"

"หวังเยี่ยนนี่มันเลวจริงๆ, ไม่พูดถึงเรื่องละเมิดกฎ, ผลข้างเคียงของยาคลั่งมันสร้างความเสียหายถาวรให้กับสัตว์อสูรเลยนะ!"

"มันไม่มีหัวใจ!"

เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา หวังเยี่ยนก็กลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคนทันที​

ตอนนี้เขาได้เเต่ยืนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"พวกแกมันหมอเถื่อน​, กล้าใส่ร้ายป้ายสีฉันได้ยังไง​!"

"ฉันไม่ได้ให้เสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บกินยาคลั่งซักหน่อย!"

อย่างไร​ก็ตาม, เหล่าแพทย์อสูร​ไม่สนใจหวังเยี่ยน

พวกเขา​ได้นำผลการตรวจสอบไปมอบให้ซูหรูหยาน

"ท่านอธิการบดี, นี่คือผลการตรวจสอบครับ"

"พวกเราสามารถ​ยืนยันได้ว่าเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บกินยาคลั่งระหว่าง​การแข่งขัน"

"หลังจากกินยาตัวนี้ สัตว์อสูรจะเข้าสู่โหมดคลั่ง, ความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้น, แต่ก็จะโดนผลข้างเคียงเล่นงานด้วย"

เมื่อความจริงปรากฏ

ทุกคนจึงได้รู้ว่า ดอกบัวเพลิงนรกไม่ได้ฆ่าเสือดาวฉีกฟ้าหกกรงเล็บ

สาเหตุการตายที่แท้จริง คืออวัยวะภายในเสียหายจากการกินยาคลั่งต่างหาก​

"หวังเยี่ยน, หลักฐานชัดขนาดนี้, ยังจะโกหกอีกเหรอ?"

ซูหรูหยานตวาดเสียงดังจนหวังเยี่ยนได้เเต่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว

หวังเยี่ยนมองหวังตงเซิง เหมือนมองที่พึ่งสุดท้าย

"พ่อ, ผม..."

หวังตงเซิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โดนซูหรูหยานขัดขึ้นมาก่อน

"รองอธิการบดีหวัง, ตัวตนของคุณคือรองอธิการบดีของวิทยาลัยชิงหลงด้วยนะ…อย่าลืมซะล่ะ"

"ท่านอธิการบดี, ให้โอกาสลูกชายผมอีกซักครั้ง..."

"ถ้าคุณยังลำเอียง, ก็เขียนใบลาออกแล้วส่งมาที่ห้องทำงานของฉันได้เลย"

ซูหรูหยานพูดด้วยสีหน้าเย็นชา เเละไม่สนใจหวังตงเซิงอีก

ด้วยแรงกดดันจากสังคมและสถานการณ์ หวังตงเซิงจึงตัดสินใจโยนบาปทันที​

"นักเรียนหวังเยี่ยน, เนื่องจากบังคับให้สัตว์อสูรของตัวเองกินยาต้องห้าม"

"เธอไม่เพียงแต่ละเมิดกฎของวิทยาลัย, แต่ยังเป็นสาเหตุทางอ้อมที่ทำให้สัตว์อสูรเสียชีวิต"

"ตามกฎต้องให้ออกไปเลย!"

หวังเยี่ยนเบิกตาโพลง ไม่คิดว่าพ่อของตัวเองจะพูดแบบนี้

"พ่อ, ทำไมมาไล่ผมออกเเบบนี้?"

"หุบปาก​ ใครก็ได้…มาเอาตัวคนสารเลวนี่ออกไปจากวิทยาลัยเดี๋ยวนี้!" หวังตงเซิงตวาดลั่น

หลังจาก​นั้น​ หวังเยี่ยนก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคนลากออกไปจากวิทยาลัยเหมือนหมาวัดตัวหนึ่ง

………………..