บทที่ 25 : เเพทย์​ประจำ​กิลด์​นภา​!

บทที่ 25 : เเพทย์​ประจำ​กิลด์​นภา​!

โครม!

ทันใดนั้น​เอง​ ประตูห้องพยาบาลก็ถูกถีบกระแทกจนเปิดออก

ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตู เเละพบชายร่างกำยำคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามา

ตัวเขาเปื้อนเลือด หน้าซีด เสื้อผ้าขาดวิ่น รองเท้าหายไปข้างหนึ่ง เท้าทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน

"คุณหมอ ช่วยอสูรของผมด้วย!"

ใบหน้าดุร้ายของชายร่างกำยำตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา

"ลุงเล่ย ทำไมถึงได้อยู่ในสภาพนี้ล่ะ?"

"คุณหนูใหญ่ รองหัวหน้าหลิว พวกคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ"

ชายร่างกำยำเช็ดน้ำตา เขารีบเปิดใช้ตราอสูรเพื่อเรียกสัตว์​อสูรออกมาทันที​

ณ ขณะนี้​ สุนัขพันธุ์มาสทิฟฟ์ขนาดยักษ์นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

มันมีบาดแผลน่าสยดสยองที่ท้อง เลือดไหลไม่หยุดจนย้อมพื้นห้องพยาบาลเป็นสีแดง

มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้า เป็นอสูรระดับเหนือ​ธรรมชาติ​ขั้นที่สาม ตอนนี้มันอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่เเละเหลือลมหายใจเพียงรวยริน

"พี่เยียนหรัน คุณลุงร่างกำยำคนนี้คือใครเหรอครับ?"

"เขาคือบุคคลสำคัญของกิลด์เรา ชื่อฉีเล่ย เขาเคยร่วมเป็นร่วมตายกับพ่อพี่มานาน"

ฉีเล่ยเป็นปรมาจารย์อสูรระดับหกดาว เขาไม่เคยหวั่นเกรงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพอสูรในสนามรบ

แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นอสูรคู่ใจใกล้จะตาย เขาก็แสดงความอ่อนแอออกมา จนน้ำตาไหลอาบแก้ม

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้​ หลิวเยว่ก็รีบสั่งการทันที

"แพทย์​อสูรทุกคน ให้ความสำคัญกับการรักษามาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าก่อน!"

เหล่าแพทย์อสูรในห้องพยาบาลรีบเข้ามารุมล้อมมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด

เเต่ตอนนี้ มันลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

…..

"พระเจ้าช่วย บาดแผลใหญ่มาก"

"เสียเลือดมากเกินไป ห้ามเลือดก่อน!"

"ที่หนีบห้ามเลือดใช้ไม่ได้ผลแล้ว เตรียมยา!"

"ไม่ได้ผล ห้ามเลือดไม่อยู่!"

ในขณะที่แพทย์อสูรต่างกำลัง​ชุลมุน​วุ่นวาย​ เซียวซิงหยูก็เดินเข้ามา

"บาดแผลนี้เกิดจากเหล็กพิษของผึ้งพิษราชินี อสูรระดับราชา…ดังนั้นยาห้ามเลือดทั่วไปจึงใช้ไม่ได้ผล"

"พ่อหนุ่ม นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเจอผึ้งพิษราชินีตอนทำภารกิจ?" ฉีเล่ยถามด้วยความตื่นเต้น

"จากกลิ่นพิษที่ติดอยู่บนตัวของคุณลุงกับมาสทิฟฟ์ รวมถึงลักษณะของบาดแผล ผมจึงมั่นใจว่าเป็นฝีมือของผึ้งพิษราชินี, ยิ่งไปกว่านั้น พิษของผึ้งพิษราชินียังทำให้เลือดแข็งตัวช้าลง นี่จึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมยาห้ามเลือดทั่วไปถึงใช้ไม่ได้ผล" เซียวซิงหยูอธิบายอย่างใจเย็น

"นอกจากนี้​ ใกล้ๆบาดแผลมีผลึกสีเขียวเล็กๆ เเละนั่นคือพิษเฉพาะของผึ้งพิษราชินี”

“เมื่ออสูรโดนพิษนี้ บาดแผลจะไม่สามารถสมานได้ และจะต้องตายอย่างทรมาน”

ตอนนี้​ สายตาของหลิวเยว่ที่มองเซียวซิงหยูเริ่มมีความชื่นชมปรากฏ​ขึ้น​มา

"ผมสามารถห้ามเลือดให้มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าได้ แต่ไม่รู้ว่าคุณลุงจะเชื่อใจผมหรือเปล่า"

"พ่อหนุ่ม ฉันเชื่อใจนาย!"

ตอนนี้ฉีเล่ยไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับชายหนุ่มคนนี้

"เอาสมุนไพรเทียนหลิงเฉ่า 1 ต้น"

"บดดอกจื่ออิงฮวาแล้วสกัดเอาน้ำยา 20 กรัม"

"แกนอสูรระดับเหนือธรรมชาติ​ธาตุพิษ 1 เม็ด"

"แล้วก็...นำส่วนผสมทั้งหมดมาเคี่ยวรวมกันเป็นเวลา​ 5 นาที"

…..

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เหล่าแพทย์อสูรก็มองหน้ากันเลิกลั้ก เเล้วอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม

"สมุนไพรที่นายพูดถึงล้วนแต่มีพิษร้ายแรง นี่มันไม่เหมือนกับการซ้ำเติมบาดแผลเหรอ?"

เเต่เซียวซิงหยูไม่สนใจ​เเละพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"รีบไปเอายามาตามที่ผมบอกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นถ้าเลยเวลาที่เหมาะสม มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าต้องตายแน่"

ฉีเล่ยไม่ลังเล เขาจึงตะโกนเสียงดังทันที​

"อย่ามัวชักช้า รีบไปเอายามาเดี๋ยว​นี้!"

"ทำตามที่เซียวซิงหยูบอก" หลิวเยว่ก็ออกคำสั่งเช่นกัน

เมื่อ​ได้ยิน​คำสั่ง​ของ​ทั้งสอง​ เหล่าแพทย์อสูรจึงรีบไปเตรียมยาและเคี่ยวตามสูตรของเซียวซิงหยูทันที​

ห้านาทีต่อมา น้ำยาสีเขียวเข้มก็​ปรากฏ​ขึ้น​ น้ำยานี้มีกลิ่นเหม็นเเละ, เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง

เซียวซิงหยูลงมือทายาลงบนบาดแผลของมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าด้วยตัวเอง

ฟู่วววว~

บาดแผลมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมา พร้อมกลิ่นเนื้อเน่าคละคลุ้งไปทั่วห้องพยาบาล

ก๊าซ​ซซ!!

มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ในฐานะปรมาจารย์อสูร ฉีเล่ยยืนอยู่ข้างๆด้วยความร้อนใจ

เมื่อควันจางหาย มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าก็หยุดร้องแล้วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ฉาก​นี้​ทำให้​เหล่าแพทย์อสูรต่างตกตะลึง

"หยุดไหลแล้ว เลือดหยุดไหลแล้ว!"

"ยานี่มันวิเศษมาก!"

"ดูสิ บาดแผลกำลังสมานกันอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลย!"

"นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัดๆ!"

หลังจากทายา เนื้อเน่ารอบๆบาดแผลของมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าก็หลุดออกมา จากนั้นบาดแผลก็สมานกันอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาแค่สามนาที บาดแผลก็สมานกันไปมากกว่าครึ่ง

อู้วววว~

มาสทิฟฟ์ตาสีฟ้ายกหัวขนาดใหญ่ขึ้น ส่งเสียงครางเบาๆใส่ฉีเล่ย

ราวกับมันต้องการ​บอกเจ้านายว่าไม่ต้องเป็นห่วง

"เมาฉิว เจ้ารอดแล้ว ดีจริงๆ!" ฉีเล่ยโผเข้ากอดมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้า เเล้ว​ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

ชายร่างกำยำร้องไห้ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ดูโอเวอร์เลยสักนิด กลับกัน มันแสดงให้เห็นถึงความรักที่เขามีต่ออสูรคู่ใจของเขา

"บาดแผลของมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้ายังไม่หายสนิท แต่พิษถูกยาที่ผมปรุงขึ้นมาแก้ไข​แล้ว ผมเขียนวิธีการดูแลรักษาอย่างละเอียดไว้ในกระดาษแผ่นนี้แล้ว มัน​จะ​ช่วย​ป้องกันไม่ให้เกิดผลข้างเคียง"

ฉีเล่ยรับกระดาษจากเซียวซิงหยูด้วยความซาบซึ้งใจ​

"หนุ่ม​น้อย​ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตอสูรของข้า บุญคุณครั้งนี้ ข้าฉีเหล่ยจะจดจำไว้ตลอดชีวิต!”

“ว่าแต่ เจ้าชื่ออะไรนะ?”

ทันใดนั้น​ ฉินเยียนหรันก็วิ่งเข้ามาคว้าแขนเซียวซิงหยูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ลุงเล่ย นี่คือน้องชายบุญธรรมของหนูค่ะ เขาชื่อเซียวซิงหยู"

"คุณหมอเซียว ข้าเป็นหนี้นายทั้งชีวิต ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วย ข้าฉีเล่ยยินดีทำทุกอย่าง!"

สำหรับปรมาจารย์อสูรแล้ว สัตว์​อสูรก็คือชีวิตของพวกเขา

การที่เซียวซิงหยูช่วยชีวิตมาสทิฟฟ์ตาสีฟ้าไว้ได้ มันก็นับเป็นบุญคุณอย่างใหญ่หลวงสำหรับฉีเล่ยเลย

ฉินเยียนหรันหันไปมองหลิวเยว่พร้อมกับพูดว่า

"น้าคะ ตอนนี้เชื่อในฝีมือของน้องซิงหยูแล้วใช่ไหม?"

สายตาของหลิวเยว่จับจ้องไปที่เซียวซิงหยู ซึ่ง​ตอนนี้เซียวซิงหยูกำลัง​เดินไปรักษาอสูรตัวอื่นๆจนหายทุกตัว เเละได้รับคำขอบคุณ​จากเหล่าปรมาจารย์อสูรมากมาย​

"คุณหมอเซียว ขอบคุณที่รักษาอสูรของข้า!"

"คุณหมอเซียว เต่าหินของข้าเบื่ออาหาร รักษาได้ไหมครับ?"

"คุณหมอเซียว..."

เสียงเรียก "คุณหมอเซียว" ดังไปทั่วห้องพยาบาล

เซียวซิงหยูตั้งใจรักษาอสูรทุกตัว พร้อมกับเขียนแผนการฟื้นฟูลงในกระดาษให้กับปรมาจารย์อสูรแต่ละคน

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้​ หลิวเยว่ก็เริ่ม​ครุ่นคิดในใจ​

“หนุ่มคนนี้เก่งเรื่องการแพทย์จริงๆ เขาเป็นบุคลากรที่หายาก ถ้าพรสวรรค์​ของเขาถูกเปิดเผย คงจะมีตระกูลใหญ่ๆและกิลด์ปรมาจารย์อสูรมาแย่งตัวกันมากมาย​แน่ๆ”

ในยุคนี้ สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือคนมีพรสวรรค์​

แพทย์อสูรฝีมือดีสามารถเป็นแพทย์ประจำตระกูล หรือถูกกิลด์ปรมาจารย์อสูรชั้นนำดึงตัวไปด้วยเงินเดือนสูงๆ หรือแม้กระทั่งเป็นที่ปรึกษาขององค์หญิงก็ได้

“โชคดีที่เด็กคนนี้เป็นน้องชายบุญธรรมของเยียนหรัน ด้วยความสัมพันธ์นี้ ต่อไปเขาจะเป็นคนสำคัญ​ของกิลด์นภา” หลิวเยว่ยิ้มขณะที่​พึมพำ​ออกมา

จากนั้น​ หลิวเยว่ก็เดินไปหาเซียวซิงหยูทันที​

"เซียวซิงหยู ฝีมือทางการแพทย์ของนายยอดเยี่ยมมาก"

"รองหัวหน้าหลิวชมเกินไปแล้วครับ"

"เรียกน้าก็ได้ เหมือนเยียนหรันนั่นแหละ"

ฉินเยียนหรันเสริม "ใช่เเล้ว น้าของพี่ก็คือน้าของนาย"

"นะ...น้าครับ" เซียวซิงหยูเรียกอย่างเขินอาย

"เซียวซิงหยู ตั้งแต่วันนี้ไป นายคือแพทย์ประจำกิลด์นภาของเรา" หลิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยน

แพทย์ประจำกิลด์คือคำยกย่องสูงสุดสำหรับแพทย์อสูร

…..

"ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า นี่เป็นครั้งแรกที่รองหัวหน้าหลิวยิ้มเลยนะ"

"ทำให้สาวงามผู้เย็นชาอย่างนางยิ้มได้ คุณหมอเซียวนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!"

"คุณหมอเซียวยอดเยี่ยมมาก!"

"หรือว่ารองหัวหน้าหลิวจะชอบคุณหมอเซียว? นางอายุก็สามสิบกว่าแล้ว เเละยังไม่ได้แต่งงานเลย..."

ทันใดนั้นหลิวเยว่ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็น​เย็นชา​

"เมื่อกี้​ใครพูด?”

“หักเงินเดือนครึ่งปี!”

…………………..