บทที่ 7 : เข้าสู่วิทยาลัย​ชิงหลง!

บทที่ 7 : เข้าสู่วิทยาลัย​ชิงหลง!

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

วันรายงานตัวเปิดภาคเรียน

ณ สถานีรถไฟเมืองชิงเฟิง

เซียวซิงหยูและเซียวรั่วเสวี่ย กำลังหิ้วสัมภาระมากมายเตรียมขึ้นรถไฟ

บนชานชาลามีผู้คนมากมายมารวมตัวกัน

บางส่วนเป็นนักข่าว แต่ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนบ้านของเซียวซิงหยู

ทุกคนมาส่ง สองพี่น้องตระกูล​เซียว

…..

“เสี่ยวหยู เอาไข่เค็มเป็ดไปกินด้วยนะ เธอชอบกินนี่ตั้งแต่เด็กๆเลย”

“นี่คือเงินที่พวกเรารวมกันได้ ไม่มากหรอก แค่ไม่กี่ร้อย ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ”

“เจ้าเด็กบ้า พอมีอนาคตแล้ว อย่าลืมกลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างนะ”

เพื่อนบ้านเหล่านี้เป็นคนที่เฝ้าดูเซียวซิงหยูเติบโตขึ้นมา

ของฝากที่พวกเขาให้มาอาจจะไม่ได้มีมูลค่ามาก แต่ไมตรีจิตแบบนี้ไม่สามารถประเมินค่าเป็นเงินได้

เซียวซิงหยูโบกมือลา แล้วจูงมือพี่สาวขึ้นรถไฟ

เสียงหวูดรถไฟดังขึ้น รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสถานี ตรงไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น เเละหายลับไปจากสายตาผู้คน

…..

“ขอแจ้งให้ทราบว่าตลอดเส้นทางรถไฟอาจมีสัตว์อสูรปรากฏตัวขึ้น จนอาจทำให้ตู้โดยสารสั่นสะเทือน”

“ขณะนี้ได้ผ่านพ้นเส้นทางอันตรายแล้ว รถไฟกำลังวิ่งตามปกติ”

“เรียนผู้โดยสารทุกท่าน รถไฟกำลังจะเข้าสู่สถานีหลงอิ่น”

เมืองหลงอิ่นเป็นเมืองที่วิทยาลัยชิงหลงตั้งอยู่

หลังจากลงจากรถไฟ เซียวซิงหยูก็มองไปรอบๆด้วยความตื่นตาตื่นใจราวกับบ้านนอกเข้ากรุง

“พี่สาว ที่นี่ไม่เสียแรงที่เป็นเมืองใหญ่เลย มันดูหรูหรามาก”

ในประเทศมังกร เมืองต่างๆมีการแบ่งระดับอย่างเข้มงวด

เมืองหลวงของจักรวรรดิเป็นเมืองที่มีระดับสูงสุด

ปรมาจารย์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศ ซ่างกวนหลัน คือเจ้าของเมืองหลวง

เธอเป็นถึงจักรพรรดินีของประเทศมังกร เป็นบุคคลสำคัญที่มีอำนาจสูงสุด

ใต้เมืองหลวงมีเมืองหลวงระดับรองอีก 12 เมือง

เมืองหลงอิ่นเป็นหนึ่งใน 12 เมืองหลวงระดับรอง

มันได้รับการสนับสนุนจากประเทศ จนอุตสาหกรรมต่างๆมีความก้าวหน้าในระดับสูง และยังมีกิลด์ปรมาจารย์อสูรระดับท็อป 50 ของประเทศตั้งอยู่ที่นี่มากมาย

ถ้าเซียวซิงหยูไม่ได้สอบเข้าวิทยาลัยชิงหลง เขาคงไม่มีโอกาสได้ก้าวออกจากเมืองเล็กๆอย่างเมืองชิงเฟิง และคงไม่มีโอกาสได้มาเหยียบเมืองหลงอิ่นเช่นนี้​

“พี่สาว ผมจะไปรายงานตัวที่วิทยาลัยชิงหลงก่อน เรามาเรียกรถแท็กซี่กันดีกว่่”

“เรียกแท็กซี่? มันจะสิ้นเปลืองเกินไปหรือเปล่า”

ค่าแท็กซี่ในเมืองใหญ่นั้นแพงมาก

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้ ​เซียวซิงหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตบลงบนตราอสูรที่หลังมือขวาของเขาเบาๆ

“เฮยเฟิง ออกมา!”

โฮ่งงงง~

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเรียกของเจ้านาย แสงวาบหนึ่งก็พุ่งออกมาจากตราอสูร

ทันใดนั้น, หมาป่าวายุนรกก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเซียวซิงหยู

“พี่สาว ขึ้นมาเถอะ​”

“เฮยเฟิงตัวนี้มีไฟลุกท่วมทั้งตัว ฉันขึ้นไปนั่งแล้วก้นจะไหม้หรือเปล่า?”

“ไม่ต้องห่วง ผมสั่งให้เฮยเฟิงปิดโหมดทำร้ายพวกเดียวกันแล้ว”

เปลวเพลิงนรกบนร่างของหมาป่าวายุนรกจะทำร้ายเฉพาะศัตรูเท่านั้น จะไม่ทำร้ายเจ้านายและคนในครอบครัวหรือเพื่อนของเจ้านาย

จากนั้น, สองพี่น้องขี่หมาป่าวายุนรก วิ่งไปตามถนน

ไม่ถึงสิบนาที พวกเขา​ก็​มาถึงเป้าหมาย​

“เฮยเฟิง หยุด!”

หมาป่าวายุนรกเบรกกะทันหัน

เซียวรั่วเสวี่ยเสียหลัก เกือบจะตกจากหลังเฮยเฟิง

เธอจึงรีบกอดเอวเซียวซิงหยูไว้แน่น จนหน้าอกของเธอแนบชิดกับหลังของเซียวซิงหยู

“พี่สาว พี่ไปทำอะไรมาถึงโตเเบบนี้เนี่ย?”

“ยังไม่โต เเต่กล้ามาแซวพี่สาวตัวเองเเบบนี้แล้วเหรอ”

เมื่อเห็นเซียวรั่วเสวี่ยกางฝ่ามือ เซียวซิงหยูก็กระโดดหนีลงจากหลังหมาป่าวายุนรก แล้วเงยหน้าขึ้นมองอาคารอันโอ่อ่าเบื้องหน้าทันที​

“นี่สินะ วิทยาลัยชิงหลง…มันอลังการมาก”

วิทยาลัยชิงหลงตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลงอิ่น เเละมันดูเหมือนศูนย์จัดแสดงสินค้าขนาดใหญ่

เมื่อมองผ่านประตูวิทยาลัย เซียวซิงหยูเห็นรุ่นพี่กำลังฝึกสัตว์อสูร เเละนี่คือการเรียนภาคปฏิบัติ

หน้าประตูวิทยาลัยมีนักเรียนใหม่มารายงานตัวกันอย่างเนืองแน่น

“พี่สาว พี่รอผมอยู่หน้าประตูกับเฮยเฟิงนะ ผมจะไปทำเรื่องเข้าเรียนก่อน”

เซียวซิงหยูกล่าว​จบ เขาก็เดินเข้าไปในวิทยาลัยชิงหลง

ภายใต้การแนะนำของเจ้าหน้าที่ เขาทำเรื่องเข้าเรียนเสร็จอย่างรวดเร็ว

“นักเรียน เดินไปที่แผนกต้อนรับด้านนั้น แล้วไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อรับกุญแจห้องพัก”

เซียวซิงหยูเดินไปที่แผนกต้อนรับ แล้วได้พบกับคนคุ้นเคย

เเละนั่นก็คือเฉินฉีเหนียน อาจารย์คุมสอบที่เคยคุมสอบเซียวซิงหยู

“นักเรียนเซียว เราเจอกันอีกแล้วนะ”

“อาจารย์เฉิน ช่างบังเอิญจริงๆ ไม่คิดเลยว่าผมจะได้อยู่ห้องที่อาจารย์รับผิดชอบ”

ปี 1 ห้อง 3

นี่คือห้องเรียนของเซียวซิงหยู

วิทยาลัยชิงหลงเป็นวิทยาลัยปรมาจารย์อสูรแบบ 3 ปี เซียวซิงหยูเป็นนักเรียนใหม่จึงเรียนอยู่ชั้นปีที่ 1

ชั้นปีที่ 1 มีทั้งหมด 8 ห้อง เซียวซิงหยูอยู่ห้อง 3

“จริงสิ นักเรียนเซียว นี่คือกุญแจอีกอันหนึ่ง”

นอกจากกุญแจห้องพักแล้ว เฉินฉีเหนียนยังให้กุญแจอีกดอกหนึ่งแก่เซียวซิงหยู

“อาจารย์เฉิน นี่มัน…”

“ตรงข้ามประตูหลังวิทยาลัยของเรามีอพาร์ตเมนต์สำหรับครอบครัวนักเรียน​อยู่​”

“ทางวิทยาลัยได้จัดหาที่พักให้กับครอบครัวของนักเรียนต่างถิ่นฟรี”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็ดีใจมาก

“ดีจัง พี่สาวผมจะได้ไม่ต้องเสียเงินค่าเช่าบ้านแล้ว”

ในความเป็นจริง​แล้ว แทบไม่มีใครมาพักที่อพาร์ตเมนต์สำหรับครอบครัวเลย

เพราะนักเรียนที่สอบเข้าวิทยาลัยชิงหลงได้ ส่วนใหญ่ล้วนมีภูมิหลังทางครอบครัวที่ไม่ธรรมดา

พวกเขา​ไม่รวย ก็มีอำนาจมากมาย​มหาศาล​

ครอบครัวของคนพวกนี้สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ได้สบายๆ ดังนั้น​พวกเขา​คงไม่มาอยู่ที่อพาร์ตเมนต์สำหรับครอบครัวหรอก

กลุ่ม​เป้าหมายของอพาร์ตเมนต์สำหรับครอบครัวจึงเป็นคนที่เดินทางมาจากเมืองเล็กๆ และมีฐานะยากจนอย่างเซียวซิงหยู

“นักเรียนเซียว ไปจัดที่อยู่ให้พี่สาวก่อนเถอะ”

“จำไว้นะ บ่ายสามโมงตรง เจอกันที่ลานกว้างของวิทยาลัย มาร่วมพิธีเปิดภาคเรียนนักเรียนใหม่ให้ตรงเวลา”

เซียวซิงหยูพยักหน้ารับ แล้วเดินออกจากวิทยาลัย

หน้าประตูวิทยาลัย เซียวรั่วเสวี่ยและหมาป่าวายุนรกยืนรออยู่

“พี่สาว พี่ไม่ต้องเช่าบ้านแล้ว ทางวิทยาลัยมีอพาร์ตเมนต์สำหรับครอบครัวให้ ผมจะพาพี่ไปดู”

เซียวซิงหยูจูงมือเซียวรั่วเสวี่ย ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจ

หลังจากเข้าไปในอพาร์ตเมนต์แล้ว เซียวซิงหยูก็หากุญแจตามหมายเลขห้องที่ติดอยู่บนป้ายชื่อ จนเจอห้อง 808

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพภายในห้องก็ปรากฏสู่สายตา

ห้องนั่งเล่นของอพาร์ตเมนต์แม้จะเล็ก แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

มันมีทั้งห้องครัว ห้องน้ำ และห้องนอนสองห้อง

สำหรับคนรวยคนมีอำนาจ สภาพแวดล้อมแบบนี้อาจจะเหมือนคอกหมู

แต่สำหรับเซียวซิงหยูและเซียวรั่วเสวี่ย…นี่คือบ้านที่เเสนอบอุ่น

“พี่สาว ต่อไปนี้พี่ก็อยู่ที่นี่นะ สามารถอยู่ได้ฟรีสามปี”

“ส่วนอีกสามปีผมก็จะเรียนจบ ถึงตอนนั้นผมคงจะเป็นปรมาจารย์อสูรที่เก่งกาจแล้ว”

“แล้วผมก็จะเข้าร่วมกิลด์ปรมาจารย์อสูรชื่อดัง หาเงินซื้อบ้านหลังใหญ่ให้พี่​อยู่​”

เซียวรั่วเสวี่ยยื่นมือลูบหัวเซียวซิงหยูด้วยความเอ็นดู

“น้องชายคนดี พี่ไม่ต้องการอยู่บ้านหลังใหญ่หรอก แค่มีเสี่ยว​หยู​อยู่ข้างๆ…พี่ก็พอใจแล้ว”

“ได้ยินว่าบ่ายสามโมงจะมีพิธีเปิดภาคเรียนนักเรียนใหม่ งั้นฉันจะทำอาหารให้เสี่ยวหยู​กินก่อน ค่อยไปวิทยาลัยนะ”

ในตู้เย็นมีผัก เนื้อ ไข่ ของสดใหม่ และในครัวก็มีอุปกรณ์ครบครัน

เซียวรั่วเสวี่ยล้างมือ สวมผ้ากันเปื้อน แล้วเริ่มเตรียมอาหารกลางวัน

เซียวซิงหยูไม่มีอะไรทำ เขาจึงเอ่ยขึ้น​

“พี่สาว ผมออกไปข้างนอกก่อนนะ”

“ไปไหน?”

“เดินเล่นแถวนี้”

“ประมาณสี่สิบนาทีอาหารก็เสร็จแล้ว อย่าเดินเล่นนานเกินไปนะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมด”

“ครับผม~”

……

สี่แยก

เซียวซิงหยูเดินนำหน้า หมาป่าวายุนรกเดินตามหลัง

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองมาที่เขาเป็นตาเดียว​

“สัตว์อสูรอะไรเนี่ย ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“หมาป่ายักษ์ที่มีไฟสีดำลุกท่วมตัว…”

“ฉันนึกออกแล้ว, ในข่าวบอกว่า การสอบระดับประเทศปีนี้มีอัจฉริยะคนหนึ่งปรากฏ​ตัว​ขึ้น​ เเละสัตว์อสูรของเขาคือหมาป่ายักษ์ที่มีไฟสีดำลุกท่วมตัว…”

ตอนนี้ข่าวเกี่ยวกับเซียวซิงหยูกำลังดัง คนที่เดินผ่านไปมาจึงจำเขาได้

ทันใดนั้น​ เซียวซิงหยูก็หยุดเดิน เเละเบื้องหน้าเขาคือร้านขายสัตว์อสูร

“ตอนนี้เฮยเฟิงกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ซื้อน้ำยาบำรุงธาตุไฟให้มันหน่อยละกัน​ จะได้ช่วยเพิ่มความเร็วในการเลื่อนขั้นด้วย”

………………….