บทที่ 6 : ความลับ​ของพี่สาว!

บทที่ 6 : ความลับ​ของพี่สาว!

โฮกกก!

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นจากลำคอของหมาป่านรกวายุ ก่อนที่มันจะพ่นเสาเพลิงสีดำขนาดมหึมาออกมาจนทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวด้วยความร้อนที่แผ่กระจาย

นี่คือท่าไม้ตายของหมาป่านรกวายุ "คำรามอเวจี"

เพลิงนรกนั้นต่างจากเปลวเพลิงทั่วไป มันสามารถทะลุผ่านเกราะป้องกันของศัตรูเเละสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงได้โดยตรง!

คลื่นไฟที่น่าสะพรึงกลัวพัดพาซากป​รักหักพัง สุดท้าย​ก็กลายเป็น​เหมือนกับดาบยักษ์ที่พุ่งทะลุร่างของแมงป่องหางพิษ

สักพักหนึ่ง อุณหภูมิของอากาศก็ค่อยๆลดลง

ภายในซากปรักหักพัง แมงป่องหางพิษกลายเป็นเพียงก้อนถ่านดำๆโดยไม่เหลือเค้าโครงเดิม

ตอนนี้​ แม้แต่แม่ของมันก็ยังจำมันไม่ได้

เเละเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นทันที​

[ติ๊ง~]​

[ยินดีด้วยกับการล่าสัตว์อสูรสำเร็จ ปลดล็อคความสำเร็จ (สังหารครั้งแรก)​]​

[รับรางวัลความสำเร็จ: (น้ำยาเพิ่มความเข้าใจ)​ 1 ขวด]​

[รางวัลถูกส่งไปยังคลังแล้ว โปรดตรวจสอบ]​

…..

เซียวซิงหยูรีบเปิดคลังระบบเพื่อตรวจสอบรางวัล

น้ำยาเพิ่มความเข้าใจ: หลังจากสัตว์อสูรดื่มน้ำยานี้แล้ว มันจะช่ว​ยเพิ่มความเข้าใจอย่างมาก ทำให้สัตว์​อสูร​สามารถเรียนรู้ทักษะต่อสู้ข้ามระดับได้

ทักษะต่อสู้ คือทักษะการต่อสู้ของสัตว์อสูร

ตราบใดที่หมาป่านรกวายุดื่มน้ำยานี้ มันก็จะเพิ่มความเข้าใจได้มากมาย​มหา​ศาล

แม้ว่าระดับของมันในตอนนี้จะเป็นเพียงระดับเริ่มต้น แต่มันก็สามารถเรียนรู้ทักษะต่อสู้ ที่สัตว์อสูรระดับเติบโตหรือระดับสมบูรณ์เท่านั้นที่สามารถเรียนรู้ได้

เปรียบเทียบง่ายๆ มันก็เหมือนกับก๊วยเจ๋งตอนเด็กๆที่สามารถ​ฝึกฝนวิชาสิบแปดฝ่ามือพิชิตมังกรได้ล่วงหน้า

ถึงแม้ว่าพลังจากทักษะ​การต่อสู้​จะลดลงไปอย่างมาก แต่มันก็ยังเพียงพอที่จะจัดการกับคนในระดับเดียวกัน

……

ในขณะนี้ ทุกคนรอบๆต่างก็เงียบกริบ

“สัตว์อสูร…ตายแล้ว?”

มีคนพึมพำ​ขึ้นเบาๆ

เซียวซิงหยูเดินไปที่ซากศพของแมงป่องหางพิษ แล้วหยิบแกนผลึกสีเขียวขึ้นมา

หลังจากสัตว์อสูรตาย มันจะทิ้งแกนผลึกเอาไว้ เรียกว่าแกนผลึกอสูร

แกนผลึกอสูรเป็นวัสดุที่จำเป็นสำหรับวิวัฒนาการของสัตว์อสูร

นี่คือแกนผลึกอสูรระดับเริ่มต้น คุณสมบัติพิษ มูลค่าไม่สูงนักเเละประโยชน์ก็ไม่มาก

แต่สำหรับเซียวซิงหยูที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางปรมาจารย์อสูร ถึงจะเป็นแค่เนื้อเล็กๆน้อยๆ มันก็ยังดีกว่าไม่มี

เมื่อเซียวซิงหยูโยนแกนผลึกไป หมาป่านรกวายุอ้าปากกลืนลงไปทันที

ตามหลักการแล้ว หมาป่านรกวายุเป็นสัตว์อสูรที่มีคุณสมบัติไฟเป็นหลัก… การกลืนกินแกนผลึกอสูรคุณสมบัติพิษ จะทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อต้าน หรือแม้กระทั่งเกิดพิษ

แต่สายเลือดนรกของหมาป่านรกวายุนั่นพิเศษมาก มันสามารถต้านทานพิษได้ทุกชนิด ดังนั้นการกลืนกินแกนผลึกอสูรคุณสมบัติพิษนี้ จะไม่ทำให้เกิดปฏิกิริยาต่อต้าน แถมยังช่วยเสริมสร้างร่างกายได้อีกด้วย

…..

"ทุกคนครับ สัตว์อสูรตายแล้ว หมดห่วงได้เลย"

เซียวซิงหยูพูดพลางใช้เท้าเหยียบซากแมงป่องหางพิษ เเล้วขยี้​จนกลายเป็นขี้เถ้าปลิวหายไปกับสายลม

เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนต่างโล่งใจจนน้ำตาไหล

"เยี่ยม! เรารอดแล้ว!"

"เซียวหยู นายนี่มันฮีโร่ของชุมชนหมายเลข 743 ของเราชัดๆ!"

"พวกเราภูมิใจในตัวนายมาก!"

เพื่อนบ้านแถวนี้ต่างก็เห็นเซียวซิงหยูเติบโตมาตั้งแต่ยังเด็ก

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เด็กน้อยที่ชอบปีนกำแพงไปแอบดูคุณนายหวังอาบน้ำ ถึงได้เติบโตเป็นปรมาจารย์อสูร​ที่ต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดของเขา

เซียว​ซิ​ง​หยู​ไม่ได้ดื่มด่ำ​กับเสียงเชียร์และคําขอบคุณของทุกคน

เขารีบเดินไปหาเซียว​รั่วเสวี่ยเเล้วพูดว่า​

"พี่สาว ทำไมขมวดคิ้วเเบบนั้น, ฉันเข้าเรียนที่วิทยาลัย​ชิงหลงได้นะ…พี่ไม่มีความสุขเหรอ"

เซียว​รั่วเสวี่ยตกอยู่​ในภวังค์​ไปชั่วขณะ เธอปรับอารมณ์ของเธอ และบีบรอยยิ้มที่มุมริมฝีปาก

"มีความสุขสิ แน่นอนว่าฉันต้องมีความสุขกับนาย, และฉันภูมิใจในตัวเสี่ยวหยู​มาก!"

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้​ เซียว​ซิ​ง​หยู​ก็ขมวดคิ้ว​เล็กน้อย​พลางพึมพำใน​ใจ​

"วันนี้พี่สาวเเปลกๆ!"

"เห็นได้ชัดว่าเธอเเสร้งยิ้ม และดูเหมือนว่าเธอจะสงสัย​อย่างมากกับการที่ฉันกลายเป็นปรมาจารย์​อสูร​"

"หรือบางที…ฉันอาจจะคิดมากไปเอง"

พี่น้องทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา…แต่ในใจกลับคิดต่างกันมาก

ทันใดนั้น เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งก็เดินมาดึงชายเสื้อของเซียวซิงหยู

"พี่เซียวหยู หนูอยากเป็นปรมาจารย์อสูรเหมือนพี่จัง!"

เซียวซิงหยูนั่งยองๆลงไปบีบแก้มเด็กหญิงเบาๆ

เด็กหญิงคนนี้คือคนที่สะดุดล้มตอนวิ่งหนี แล้วเซียวรั่วเสวี่ยเข้าไปช่วยพยุงขึ้นมา

เด็กหญิงอายุประมาณสิบขวบ รูปร่างผอมบาง ดูเหมือนจะเป็นโรคขาดสารอาหารเรื้อรัง

"น้องสาวคนสวย ชื่ออะไรจ๊ะ?"

"หนูชื่อโจวซือหวี่ค่ะ"

"โจวซือหวี่ พี่เชื่อว่าน้องจะเป็นปรมาจารย์อสูรได้แน่ๆ แต่ก่อนหน้านั้น ต้องกินข้าวเยอะๆ แล้วก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ!"

เซียวซิงหยูเปิดกระเป๋าเป้ หยิบขนมปังเนยหนึ่งชิ้นส่งให้เด็กหญิง

แม่ของเด็กหญิงยืนอยู่ข้างๆ ปิดปากร้องไห้น้ำตาไหลพราก

ใบหน้าของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอน่าจะไม่ได้ให้ลูกสาวกินอิ่มมานานแล้ว

ขนมปังเนยชิ้นเดียวนี้ สะท้อนให้เห็นชีวิตที่ยากลำบากของคนจนในยุคสมัยนี้

อย่างไร​ก็ตาม, เซียวซิงหยูไม่ได้รู้สึกเห็นใจคนเหล่านี้มากนัก​

เพราะในยุคนี้คือยุคที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ผู้แข็งแกร่งไม่เคยบ่นพึมพำเกี่ยวกับสภาพแวดล้อม

ดังนั้น, สิ่งที่เขาให้โจวซือหวี่ไม่ใช่ขนมปัง แต่เป็นกำลังใจ

"พี่เซียวหยู ขอบคุณนะคะ พอหนูโตขึ้น หนูจะสอบเข้าวิทยาลัยชิงหลงให้ได้เลย!"

"จริงเหรอ? ตอนที่น้องสอบเข้าวิทยาลัยชิงหลงได้ พี่อาจจะเป็นอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัยชิงหลงแล้วก็ได้นะ"

เซียวซิงหยูพูดติดตลกพลางลูบหัวของโจวซือหวี่

จากนั้น​ พวกเขา​ก็เเยกย้ายกันไป

ตกกลางคืน

สายฝนโปรยปรายลงมาทั่วเมืองชิงเฟิง

คลื่นขนาดใหญ่ซัดเข้าหาชายฝั่ง บนผิวน้ำปรากฏดวงตาสีแดงสองดวง ซึ่งมันเป็นดวงตาของสัตว์อสูรธาตุน้ำ

……

ณ โรงแรมราคาประหยัด

"เสี่ยวหยู เรามาพักโรงแรมเเบบนี้…มันฟุ่มเฟือยเกินไปนะ"

"พี่สาว วิทยาลัยชิงหลงมีทุนมาให้ผม ระยะสั้นๆพวกเราอาจจะยังซื้อบ้านไม่ได้ แต่พักโรงแรมไม่กี่วันไม่เป็นไรหรอก"

อีกอย่างจริงๆแล้ว นี่เป็นเรื่องที่จำเป็น

เพราะตึกที่พวกเขาเคยเช่าอยู่โดนแมงป่องหางพิษทำลายพังไปหมดแล้ว

เซียวซิงหยูจึงมาเปิดห้องพักมาตรฐาน ที่มีเตียงสองเตียง

ส่วนสิ่งอำนวยความสะดวกค่อนข้างธรรมดาอย่างแอร์และทีวีมีป้าย "รอซ่อม" แปะอยู่

แต่โชคยังดีที่ห้องพักสะอาดสะอ้าน

เซียวซิงหยูนอนเหยียดกายอยู่บนเตียง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆว่า

"พี่สาว อีกหนึ่งอาทิตย์ก็เปิดเทอมแล้ว อาทิตย์นี้พวกเราก็พักที่นี่แหละ"

นักศึกษาใหม่ปรมาจารย์อสูรจะไม่มีปิดเทอมฤดูร้อน เพราะวิทยาลัยปรมาจารย์อสูรทุกแห่งจะเปิดเทอมพร้อมกันในอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้​

….

ตกดึก

เซียวซิงหยูนอนหลับสนิท โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีเงาร่างหนึ่งกำลังย่องเข้ามาใกล้

เเละคนๆนั้นก็คือพี่สาวของเขา เซียวรั่วเสวี่ย

เซียวรั่วเสวี่ยเข้าไปใกล้เซียวซิงหยู เปิดผ้าห่มแล้วปลดกระดุมเสื้อของเขาออก

ด้านหลังของเซียวซิงหยูมีรอยสักรูปเเบบหนึ่งที่แทบจะมองไม่เห็น

"คำสาปราชามังกรยังอยู่ดี ตราผนึกไม่มีวี่แววว่าจะคลายเลย"

"แต่ทำไมเซียวหยูถึงยังทำสัญญากับสัตว์อสูรและกลายเป็นปรมาจารย์อสูรได้ล่ะ?"

"นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!"

เซียวรั่วเสวี่ยห่มผ้าให้เซียวซิงหยูอย่างเดิม แล้วเดินออกจากโรงแรมไปหาตู้โทรศัพท์

"ฮัลโหล, เสี่ยวหยูเป็นปรมาจารย์อสูรแล้ว แถมยังสอบเข้าวิทยาลัยชิงหลงได้ด้วย"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

"ดูเหมือนว่านี่จะ​เป็น​โชคชะตา เจ้าก็คอยอยู่เคียงข้างเเล้วก็ดูแล​เสี่ยวหยูต่อไปเถอะ"

"อ้อ พอไปถึงวิทยาลัยชิงหลงแล้ว เจ้าคอยเตือนเสี่ยวหยูหน่อยนะ"

"ให้เขาจำไว้ว่า จะจีบใครก็ได้ แต่อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงตระกูลเย่!"

"เพราะว่าตระกูลเย่กับพวกเรานั้น…..."

เซียวรั่วเสวี่ยพยักหน้า "ค่ะ ฉันรู้แล้ว ฉันจะดูแลเสี่ยวหยูเอง"

………………..