บทที่ 14: นับแต่นี้จงเรียกข้าว่านายน้อย

"ท่านน่ะหรือ?!"

เซียนแพทย์น้อยตกตะลึงพรึงเพริด นัยน์ตากวาดมองหลินหรานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย

นางตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งของหลินหราน ทุกสิ่งที่ชายหนุ่มผู้นี้แสดงออกมาล้วนเหนือล้ำจินตนาการของนางไปไกลนัก ทว่ากายาพิษหายนะนั้นเป็นดั่งภัยพิบัติอันใหญ่หลวง หลินหรานเพียงคนเดียวจะควบคุมมันได้อย่างไร?

"ย่อมเป็นข้า"

เมื่อเห็นสีหน้าของเซียนแพทย์น้อย หลินหรานก็คลี่ยิ้ม เขาดีดนิ้วเบาๆ พลังโต้วชี่สีทองประกายแดงสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

พลังโต้วชี่นั้นดุจดั่งเปลวเทียน หรือภูตพรายที่เริงระบำ พลิ้วไหวอยู่บนปลายนิ้วของเขา

เซียนแพทย์น้อยจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้น พลังโต้วชี่หยางบริสุทธิ์ก็ไหลเวียนจากปลายนิ้วของหลินหรานเข้าสู่ร่างกายของนางทันที

สีหน้าของเซียนแพทย์น้อยเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานนางก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษบางอย่าง

เมื่อพลังโต้วชี่สายนี้ผสานเข้าสู่ร่างกาย เซียนแพทย์น้อยก็รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ

"นี่มัน..."

"อย่างที่เจ้าสัมผัสได้ในตอนนี้ และอย่างที่เจ้าเคยรู้สึกมาก่อนนั่นแหละ"

หลินหรานยิ้มบางๆ "พลังของข้าสามารถ 'ชำระล้าง' พลังโต้วชี่พิษของเจ้าได้ในระดับหนึ่ง การชำระล้างนี้จะไม่ทำให้พลังของเจ้าลดทอนลง ในทางกลับกัน มันจะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งให้พลังโต้วชี่ของเจ้า ทั้งยังช่วยชำระล้างเส้นลมปราณและกายเนื้อของเจ้าให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นด้วย"

"ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ..."

เซียนแพทย์น้อยหลับตาลงรับรู้ นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความอบอุ่นล้ำลึกในทุกบริเวณที่พลังโต้วชี่สายนั้นไหลผ่าน ความรู้สึกเบาสบายและสงบร่มเย็นเช่นนี้ แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลยนับตั้งแต่กายาพิษหายนะของนางตื่นขึ้น

เดี๋ยวก่อน!

นั่นหมายความว่า ตราบใดที่นางได้อยู่เคียงข้างหลินหรานและซึมซับพลังโต้วชี่ของเขา กายาพิษหายนะของนางก็จะถูกควบคุมให้อยู่ในขอบเขตที่เหมาะสมได้เสมอ หรือกระทั่งอาจถูก 'ชำระล้าง' จนหมดจดงั้นหรือ?!

"ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจแล้วสินะ"

ใบหน้าหล่อเหลาของหลินหรานประดับด้วยรอยยิ้มละมุน ทว่าเขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ ทำให้เซียนแพทย์น้อยเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก

เมื่อหวนนึกถึงท่าทีและการกระทำที่หลินหรานมีต่อนางนับตั้งแต่ปรากฏตัว เซียนแพทย์น้อยก็กระจ่างแจ้งในทันที

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งตัดสินใจเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิต ขบเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค้อมกายลงคำนับหลินหรานอย่างนอบน้อม

"ใต้เท้า โปรดพาเซียนแพทย์น้อยผู้นี้ไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

"โอ้?"

หลินหรานแสร้งทำทีเป็นประหลาดใจ "เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า?"

"ใต้เท้าคงยังไม่ทราบ ต่อให้ละเว้นเรื่องกายาพิษหายนะไป ข้าก็ไม่อาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในเมืองชิงซานแห่งนี้ได้อีกต่อไปแล้ว..."

เซียนแพทย์น้อยเอ่ยเสียงแผ่ว พลางเล่าเรื่องราวของคัมภีร์พิษเจ็ดสีและเถ้าแก่เหยาให้เขาฟังอย่างคร่าวๆ

"หากข้ายังคงดึงดันอยู่ที่เมืองชิงซานต่อไป ย่อมต้องเกิดเรื่องไม่สู้ดีขึ้นเป็นแน่ ความบาดหมางระหว่างข้ากับพวกเขานั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ข้าไม่อยากให้ความขัดแย้งนี้ลุกลามไปสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้บริสุทธิ์"

"ดังนั้น ใต้เท้า โปรดพาข้าไปกับท่านด้วยเถิด และ..."

เซียนแพทย์น้อยเม้มริมฝีปาก พวงแก้มขึ้นสีระเรื่อ "ข้าสังเกตเห็นว่าท่านเองก็ยังไม่มีผู้ใดคอยปรนนิบัติรับใช้ แม้พลังฝีมือของข้าจะต่ำต้อยนัก แต่ข้าก็พอจะดูแลกิจวัตรประจำวันของท่านได้บ้าง ดังนั้น..."

"ติดตามข้าไปไม่ใช่เรื่องง่ายนะ มันจะเหน็ดเหนื่อยมากทีเดียว"

หลินหรานเชยคางของเซียนแพทย์น้อยขึ้นเบาๆ "เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการจะติดตามข้า?"

เซียนแพทย์น้อยเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย พลางส่งเสียงตอบรับในลำคอแผ่วเบา

"ถ้าเช่นนั้น ก็ไปเตรียมตัวเถอะ"

"เจ้าค่ะ!"

เซียนแพทย์น้อยผละออกจากมือของหลินหรานราวกับกำลังหลบหนี ก่อนจะลุกลี้ลุกลนเก็บข้าวของภายในห้อง

อันที่จริง เซียนแพทย์น้อยไม่ได้มีสัมภาระมากมายนัก นางมีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด และเครื่องประดับอีกแค่หยิบมือ ข้าวของส่วนใหญ่ล้วนเป็นขวดโหล สมุนไพร และยารักษาโรคทั้งสิ้น

ซึ่งของพวกนั้นแทบทุกชิ้นต่างแผ่กลิ่นเฉพาะตัวออกมา ไม่ฉุนจัดก็เหม็นคาว ไม่ต้องถามก็รู้ว่ามันคือสิ่งใด

ไม่นานนัก เซียนแพทย์น้อยก็จัดเตรียมข้าวของเสร็จสรรพ แม้จะบอกว่าไม่เยอะ แต่เมื่อรวมๆ กันแล้วก็กลายเป็นหีบห่อและถุงผ้าหลายใบทีเดียว

เมื่อมองดูเซียนแพทย์น้อยที่ส่งยิ้มเจื่อนๆ แฝงความเกรงใจมาให้ หลินหรานก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโยนแหวนสีเงินขาววงหนึ่งไปให้นางอย่างไม่ใส่ใจ

"เก็บของพวกนั้นไว้ในนี้สิ มันยังไม่มีรอยประทับวิญญาณ เจ้าเก็บไว้ใช้สักวงก็แล้วกัน"

"ขะ... ขอบคุณเจ้าค่ะใต้เท้า..."

เซียนแพทย์น้อยรับแหวนมิติมาอย่างเงอะงะ

สิ่งที่เรียกว่าแหวนมิตินั้น ถูกหลอมขึ้นจากแร่หายากที่เรียกว่า 'ศิลาห้วงมิติ' ภายในมีพื้นที่ว่างขนาดเล็กที่สามารถใช้จัดเก็บสิ่งของไร้ชีวิตได้ ซึ่งมอบความสะดวกสบายอย่างยิ่ง ทว่าเนื่องจากความขาดแคลนของแร่ชนิดนี้ แหวนมิติเหล่านี้จึงล้ำค่าและมีราคาแพงหูฉี่

ในสถานการณ์ปกติ แหวนมิติจะถูกแบ่งออกเป็นสามระดับ ได้แก่ ระดับต่ำ ระดับกลาง และระดับสูง แหวนมิติระดับต่ำสุดอาจมีพื้นที่จัดเก็บเพียงหนึ่งถึงสิบลูกบาศก์เมตร และไม่ได้มีความทนทานมากนัก

ถึงกระนั้น ในตลาดทั่วไป แหวนมิติระดับต่ำวงหนึ่งก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง ซ้ำยังหาซื้อได้ยากยิ่ง!

สำหรับแหวนมิติระดับกลางและระดับสูงนั้นยิ่งหาได้ยากขึ้นไปอีก แหวนมิติระดับกลางมักตกอยู่ในความครอบครองของทายาทจากตระกูลใหญ่เท่านั้น ส่วนแหวนมิติระดับสูง เซียนแพทย์น้อยเคยเพียงแค่ได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนเลย

เล่าลือกันว่า ทั่วทั้งจักรวรรดิเจียหม่ายังมีแหวนมิติระดับสูงอยู่เพียงไม่กี่วงเท่านั้น!

เซียนแพทย์น้อยลองใช้พลังวิญญาณตรวจสอบภายใน ชั่วพริบตา พลังวิญญาณของนางก็แทรกซึมเข้าไปในแหวนมิติได้อย่างไร้อุปสรรค

การตรวจสอบใช้เวลาเพียงชั่วครู่ เซียนแพทย์น้อยก็ค่อยๆ ถอนจิตออกจากแหวน ทว่านัยน์ตาของนางกลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจปิดบัง

ของที่อยู่ภายในแหวนนั้นมีไม่มากนัก ทั้งยังไม่ใช่ของล้ำค่าระดับสูงอะไร ล้วนแต่เป็นของธรรมดาสามัญ

ทว่า สิ่งที่ดูธรรมดาในสายตาของหลินหราน ผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับโต้วจง กลับกลายเป็นคลังสมบัติเคลื่อนที่ขนาดย่อมสำหรับเซียนแพทย์น้อย ผู้เพิ่งเริ่มต้นก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร!

สมุนไพรหายากนานาชนิด เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรมากมาย ม้วนคัมภีร์ทักษะยุทธ์ เงินทองจำนวนมหาศาล และแก่นอสูรของสัตว์เวทระดับสามและสี่... ที่สำคัญที่สุด คือพื้นที่จัดเก็บอันกว้างขวางที่ใหญ่กว่าร้อยลูกบาศก์เมตร

นี่มันแหวนมิติระดับสูงชัดๆ!

"นะ... นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้วเจ้าค่ะใต้เท้า..."

"ข้าก็มีแต่แหวนวงนี้แหละ ข้าคงไม่สามารถช่วยเจ้าแบกสัมภาระพวกนี้ไปได้ตลอดหรอกนะ จริงไหม?"

หลินหรานยิ้มบางๆ "อีกอย่าง คำเรียกขานว่า 'ใต้เท้า' มันดูห่างเหินเกินไป ข้าชื่อหลินหราน มาจากจงโจว ในเมื่อเจ้าตัดสินใจจะติดตามข้าแล้ว นับจากนี้ไป จงเรียกข้าว่า... นายน้อย"

"นะ... นายน้อย"

เซียนแพทย์น้อยก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน นางไม่เคยเรียกขานผู้ใดด้วยความสนิทสนมและให้ความเคารพถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

"ดีมาก"

หลินหรานเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

เนื่องจากพลังปราณไม่เพียงพอ การบำเพ็ญเพียรของหลินหรานจึงหยุดชะงัก แม้จะพึ่งพาพลังโต้วชี่จากเตาหลอมมนุษย์ก็ไร้ผล

อย่างไรก็ตาม กายาพิษหายนะของเซียนแพทย์น้อยกลับสามารถยกระดับความแข็งแกร่งของพลังโต้วชี่ของหลินหรานได้อย่างมหาศาล ซ้ำยังช่วยเลื่อนขั้นการฝึกปรือของเขาได้อีกด้วย สิ่งที่ผู้อื่นมองว่าเป็นภัยพิบัติและพากันหลีกหนี กลับกลายเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้สำหรับหลินหราน

ยาพิษสำหรับผู้หนึ่ง กลับเป็นยาวิเศษสำหรับอีกผู้หนึ่งเสียจริง!

เมื่อมีแหวนมิติแล้ว เซียนแพทย์น้อยก็ค้นหาของกระจุกกระจิกได้อีกหลายชิ้นและจัดการเก็บพวกมันเข้าไป หลินหรานไม่ได้เร่งรัดอันใด เขาเพียงยืนมองเซียนแพทย์น้อยจัดเก็บสัมภาระอย่างเงียบๆ

ราวสิบนาทีให้หลัง เซียนแพทย์น้อยก็เก็บกวาดทุกอย่างจนเสร็จสิ้น นางหันมามองหลินหรานด้วยสีหน้ากระดากอายเล็กน้อย

"ขออภัยด้วยเจ้าค่ะนายน้อย ที่ทำให้ท่านต้องรอนาน"

"เรื่องรอน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่เจ้าอยากจะจัดการกับคนพวกนั้นที่อยู่ข้างนอกอย่างไรเล่า?"

"เอ๊ะ?"