บทที่ 15: กองทหารรับจ้างเศียรหมาป่า

โถงหลักของโรงหมอว่านเย่า

โถงที่เคยโอ่อ่ากว้างขวาง บัดนี้กลับดูแออัดไปถนัดตา

ทหารรับจ้างหลายนายยืนขนาบอยู่ทั้งสองฟากฝั่ง ขณะที่ตำแหน่งประธานตรงกลาง มีเถ้าแก่เหยาและมู่เสอ หัวหน้ากองทหารรับจ้างเศียรหมาป่านั่งประจันหน้ากันอยู่

"หัวหน้ามู่ ทางฝั่งท่านเป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่มีข่าวคราวของไอ้เด็กนั่นอีกหรือ?"

"ยังเลย"

มู่เสอส่ายหน้า "เว้นแต่อาณาเขตของพวกสัตว์เวททรงพลังแล้ว กองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าของเราแทบจะพลิกเทือกเขาสัตว์เวทค้นหา แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของไอ้เด็กนั่นเลย"

"แถมเมื่อไม่นานมานี้ ยังเกิดเหตุสัตว์เวทคลุ้มคลั่งในเทือกเขาอีก ป่านนี้ไอ้เด็กนั่นคงกลายเป็นอาหารสัตว์เวทไปแล้วกระมัง"

"ก็คงจะเป็นเช่นนั้น"

เถ้าแก่เหยาเดาะลิ้นด้วยความเสียดาย "เทือกเขาสัตว์เวทนั้นเต็มไปด้วยอันตราย มีสัตว์เวทแข็งแกร่งนับไม่ถ้วน แถมยังมีตัวตนระดับห้าและระดับหกอันน่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่อีก ลำพังผู้ฝึกยุทธ์ระดับโต้วเจ่ออย่างเขา หากต้องไปตายในนั้นก็ถือเป็นเรื่องปกติ"

"น่าเสียดายก็แต่สมบัติที่เขาได้ไปจากถ้ำแห่งนั้นต่างหาก"

เมื่อกล่าวถึงเรื่องสมบัติ ภายในใจของมู่เสอก็พลันสั่นไหว

ในถ้ำแห่งนั้นมีหีบสมบัติอยู่ถึงสามใบ แต่เขาคว้ามาได้เพียงใบเดียว ส่วนอีกสองใบที่หายไปนั้น ย่อมถูกไอ้เด็กนั่นฉกชิงไปอย่างไม่ต้องสงสัย

จากหีบสมบัติใบนั้น มู่เสอได้ครอบครองเคล็ดวิชายุทธ์ระดับเสวียนขั้นสูง ซึ่งทรงอานุภาพจนทำให้พลังการต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

เหตุผลที่เขาสั่งการให้ลูกน้องพลิกแผ่นดินค้นหาเซียวเหยียนในเทือกเขาสัตว์เวทอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็เพราะหมายปองหีบสมบัติอีกสองใบที่เหลือนั่นแหละ ทว่าน่าเสียดายที่จนบัดนี้ก็ยังคว้าน้ำเหลว

"พูดถึงเรื่องสมบัติ..." มู่เสอปรายตามองมู่ลี่ที่อยู่ข้างๆ มู่ลี่เข้าใจความหมายได้ในทันที เขาจึงก้าวออกมาข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เถ้าแก่เหยา ของที่เซียนแพทย์น้อยได้ไปจากถ้ำแห่งนั้น ไม่ทราบว่าท่าน..."

"นายน้อยพูดล้อเล่นแล้ว"

เถ้าแก่เหยายิ้มพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

"เซียนแพทย์น้อยก็แค่พลัดตกหน้าผาระหว่างไปเก็บสมุนไพร นางกับเซียวเหยียนเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญพบกัน นางจะได้สมบัติอะไรจากถ้ำแห่งนั้นมาได้อย่างไร?"

"งั้นหรือ?"

มู่ลี่แค่นเสียงเย็น "เถ้าแก่เหยา สมบัติในถ้ำนั่นถูกไอ้เด็กนั่นกวาดไปหมด ตอนนั้นเซียนแพทย์น้อยก็อยู่กับมันด้วย ใครจะไปรู้ล่ะว่านางแอบฮุบเอาไว้สักใบสองใบหรือไม่"

"ในความเห็นของข้า เถ้าแก่เหยา สู้ท่านส่งตัวเซียนแพทย์น้อยมาให้กองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าของเราจัดการรีดเค้นดูสักหน่อยดีกว่า หากได้อะไรติดไม้ติดมือมา กองทหารรับจ้างของเรากับโรงหมอว่านเย่าจะแบ่งกันคนละครึ่ง..."

"สามหาว!"

มู่เสอตวาดเสียงกร้าว "ลี่เอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่ลี่ก็กล่าวขออภัยแล้วถอยกลับไปยืนอยู่เบื้องหลังมู่เสอ

เถ้าแก่เหยาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอันใดต่อละครฉากนี้ของสองพ่อลูก คนฉลาดล้ำลึกเยี่ยงเขา มีหรือจะมองเจตนาของพวกมันไม่ออก?

ไม่ว่าเซียนแพทย์น้อยจะได้สมบัติจากถ้ำมาหรือไม่ ย่อมไม่อาจส่งตัวนางให้กองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าได้เด็ดขาด ทว่าสิ่งที่แน่ชัดก็คือ นางรู้จักกับเซียวเหยียน ช่วงที่ผ่านมานางเอาแต่ปิดปากเงียบ บางทีหากปล่อยให้สองพ่อลูกนี่กดดันนางดูสักหน่อยก็คงจะดี... ประกายวาบขึ้นในดวงตาของเถ้าแก่เหยา เขาเผยยิ้มละมุนให้แก่สองพ่อลูกตระกูลมู่

"หัวหน้ามู่ ไยต้องจริงจังปานนั้นด้วย แม้คำพูดของนายน้อยจะเสียมารยาทไปบ้าง แต่มันก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผลเสียทีเดียว"

"ความจริงที่ว่าเซียนแพทย์น้อยรู้จักกับเซียวเหยียนนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ ตัวข้าแซ่เหยาก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ในเมื่อวันนี้พวกท่านก็มากันพร้อมหน้าแล้ว ไฉนพวกเราไม่ลองไปสอบถามความจริงจากปากเซียนแพทย์น้อยด้วยกันเสียเลยเล่า?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา นัยน์ตาของสองพ่อลูกก็สว่างวาบ พวกเขาลอบสบตากัน พลางเผยรอยยิ้มที่มีความหมายแอบแฝง

พวกเขาวางแผนจะใช้คลื่นมหาชนมายุยงให้โรงหมอว่านเย่าและเซียนแพทย์น้อยแตกหักกันมาตั้งนานแล้ว เดิมทียังแอบกังวลว่ามันจะไม่ได้ผลเท่าที่ควร

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว หึหึ

ทรัพย์สินเงินทองล้วนล่อตาล่อใจผู้คน!

"ในเมื่อเถ้าแก่เหยาเอ่ยปากมาเช่นนี้ พวกเราย่อมมิอาจปฏิเสธ ทว่าช่วงบ่ายวันนี้กองทหารของเรายังมีธุระสำคัญ ดังนั้นอย่าได้รอช้า รีบไปหานางกันเถอะ"

"ตกลงตามนั้น"

คนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กของเซียนแพทย์น้อยอย่างเอิกเกริก เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าประตูบ้าน

"หัวหน้ามู่โปรดรอสักครู่"

เถ้าแก่เหยายิ้มพลางประสานมือคารวะ แล้วก้าวออกไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับเขยื้อนทำสิ่งใด ประตูที่ปิดสนิทก็พลันเปิดออก ปรากฏร่างของเซียนแพทย์น้อยในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคน

เมื่อได้เห็นรูปโฉมของเซียนแพทย์น้อย ลมหายใจของเหล่าทหารรับจ้างในบริเวณนั้นก็พลันหอบถี่ขึ้นอย่างกะทันหัน แม้แต่แววตาของมู่เสอและมู่ลี่ก็ไม่อาจปกปิดความปรารถนาอันเร่าร้อนที่แฝงอยู่ได้

สายตาของเซียนแพทย์น้อยกวาดมองสมาชิกกองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหยุดลงที่เถ้าแก่เหยาตรงหน้า

"เถ้าแก่เหยา ท่านเพิ่งจะมาหาข้าเมื่อสามชั่วยามก่อนนี่เอง มีเรื่องด่วนอันใดอีกล่ะ?"

"เซียนแพทย์น้อย ยังไม่ถึงเวลานัดหมายของข้ากับเจ้าหรอก คนที่มาหาเจ้าไม่ใช่ข้า แต่เป็นพวกเขาต่างหาก"

มุมปากของเถ้าแก่เหยายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาเบี่ยงตัวหลบทาง เผยให้เห็นมู่เสอ มู่ลี่ และพรรคพวกที่อยู่ด้านหลัง "ผู้มีเกียรติจากกองทหารรับจ้างเศียรหมาป่ามีเรื่องสำคัญอยากจะสอบถามเจ้า ข้าไม่อาจขัดศรัทธา จึงต้องพาพวกเขามาที่นี่"

สีหน้าของเซียนแพทย์น้อยยังคงเรียบเฉย สายตาของนางทอดมองไปยังเหล่าสมาชิกกองทหารรับจ้างเศียรหมาป่า

"เซียนแพทย์น้อย เซียวเหยียนผู้นั้นตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับพวกเราทุกหนแห่ง มันลงมือสังหารหัวหน้าสาม เฮ่อเหมิง ในเทือกเขาสัตว์เวทอย่างโหดเหี้ยม ตอนนี้กองทหารรับจ้างเศียรหมาป่ากับเซียวเหยียนอยู่ในจุดที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้อีกแล้ว!"

นัยน์ตาของมู่เสอมืดมน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมบอกเบาะแสของเซียวเหยียนตามความเป็นจริง และให้คำอธิบายแก่ข้า"

"ใช่แล้ว! พวกเราต้องการคำอธิบาย!"

"เซียนแพทย์น้อย แม้เจ้าจะมีจิตใจเมตตาดั่งหมอเทวดาและเคยช่วยชีวิตข้าไว้ แต่เฮ่อเหมิงคือหัวหน้าสายตรงของข้า ข้าเคารพรักเขาดุจบิดาและพี่ชาย เซียวเหยียนฆ่าเขา ข้าย่อมไม่อาจนิ่งดูดายได้เด็ดขาด!"

"ใช่แล้ว เซียนแพทย์น้อย รีบบอกเบาะแสของเซียวเหยียนมาให้หมดเดี๋ยวนี้!"

เมื่อมู่เสอเปิดฉาก สมาชิกของกองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าต่างก็ดาหน้าเข้ามากดดันนาง ทว่าสีหน้าของเซียนแพทย์น้อยกลับยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

เมื่อเห็นท่าทีของเซียนแพทย์น้อย มู่ลี่ที่เอาแต่เงียบมาตลอดก็ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา ทว่าในแววตากลับมีประกายของความปรารถนาและความโลภพาดผ่าน

เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก พยักหน้าให้มู่เสอที่อยู่ข้างๆ แล้วยกมือกดลง สมาชิกกองทหารรับจ้างเศียรหมาป่าที่กำลังส่งเสียงเอะอะพลันเงียบกริบลงทันที เขาก้าวออกมาข้างหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เซียนแพทย์น้อย เจ้าย่อมรู้ที่ซ่อนตัวของเซียวเหยียนแน่ ตอนนั้นเจ้าเป็นคนพามันเข้าไปในเทือกเขาสัตว์เวทด้วยตัวเอง ขอเพียงเจ้ายอมปริปากบอกเบาะแสของมันมา พวกเราก็จะไม่สร้างความลำบากใจให้แก่เจ้าอย่างแน่นอน!"

"เจ้ามีบุญคุณอันยิ่งใหญ่ต่อพวกเรา และต่อเมืองชิงซานทั้งเมือง พวกเราเองก็ไม่ได้อยากจะ..."

"เจ้ายังจัดการไม่เสร็จอีกหรือ เซียนแพทย์น้อย?"

น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นจากภายในตัวบ้าน ขัดจังหวะการพล่ามของมู่ลี่ และฉุดรั้งทุกคนที่อยู่ภายนอกให้ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง จ้องมองเซียนแพทย์น้อยด้วยความไม่อยากเชื่อ เถ้าแก่เหยายิ่งตกตะลึงหนักกว่าเก่าจนถึงกับเอ่ยปากตะกุกตะกัก

"เซียนแพทย์น้อย จะ... เจ้าทำได้อย่างไร ตั้งแต่เมื่อใดกันที่บ้านหลังนี้... นี่มัน..."

ภายใต้สายตาอันเหลือเชื่อของทุกคน เซียนแพทย์น้อยหมุนตัวกลับไป และโค้งคำนับให้แก่บุคคลที่อยู่ภายในบ้านอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ นายน้อย โปรดประทานเวลาให้ข้าอีกสักครู่เถิด"

นายน้อย?!

ไม่สิ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?!!!