บทที่ 6: หนูนอนกับเจ้านายก็ได้เหมียว

สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ ชุดเมดนั้นมีวางขายทั้งในโซนเสื้อผ้าแฟชั่น โซนชุดยูนิฟอร์ม และโซนคอสเพลย์

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับโซนคอสเพลย์แล้ว ชุดเมดในโซนชุดยูนิฟอร์มจะมีราคาถูกกว่า ทนทานกว่า และซักทำความสะอาดได้ง่ายกว่า อีกทั้งยังดูเรียบร้อยไม่ฉูดฉาดเท่ากับชุดเมดสายคอสเพลย์

แน่นอนว่าถึงแม้จะถูกกว่าชุดคอสเพลย์ แต่ด้วยเนื้อผ้าคุณภาพดี ราคาโดยรวมจึงไม่ได้หนีห่างกันมากนัก

ชีสซึ่งกำลังถูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาห้อมล้อมและถ่ายรูป ดูประหม่าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเธอจ้องมองเสิ่นเฉิงเขม็ง

"เป็นอะไรไป?" เมื่อเห็นสีหน้าอึกอักของชีส เสิ่นเฉิงก็คิดว่าเธอไม่ชอบชุดเมด "ถ้าไม่ชอบ เราเปลี่ยนเป็นชุดอื่นก็ได้นะ"

"มะ... ไม่ใช่ค่ะ หนูชอบชุดนี้มากเลย เหมียว... แต่ว่า..." ชีสใช้มือเล็กๆ ดึงคอเสื้อของตัวเอง หันหน้าไปทางเสิ่นเฉิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "หน้าอกหนูมันอึดอัดไปหมดเลย เหมียว..."

เสิ่นเฉิง: "..."

หลินอวี่ฮุ่ย: "..."

พนักงานขายสาวที่อยู่ใกล้ๆ: "..."

หน้าอกของยัยแมวตัวนี้คงจะเป็นประเภทซ่อนรูปสินะเนี่ย หากไม่ได้สัมผัสโดยตรงหรือใช้อุปกรณ์วัด ก็ยากที่จะกะขนาดด้วยตาเปล่าได้

หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง พนักงานขายก็รีบไปหยิบชุดไซส์ใหม่มาให้ชีสเปลี่ยน ซึ่งในที่สุดก็ทำให้ชีสรู้สึกสวมใส่สบายขึ้น

"คุณลูกค้าคะ รับแค่ตัวนี้ตัวเดียวใช่ไหมคะ?" เมื่อเห็นเสิ่นเฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ พนักงานขายก็เดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวัง

"ครับ แล้วก็ขอไซส์ก่อนหน้านี้อีกตัวหนึ่งด้วยนะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินอวี่ฮุ่ยก็เอียงคอเล็กน้อยพลางถามด้วยความสงสัย "แต่ชีสใส่ไซส์นั้นไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ?"

"ไม่ได้ซื้อให้ชีสซะหน่อย" เสิ่นเฉิงส่ายหน้า ก่อนจะจ้องมองหลินอวี่ฮุ่ยด้วยสายตาร้อนแรง "ซื้อให้เธอนั่นแหละ!"

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

รอยริ้วสีแดงระเรื่อลามจากพวงแก้มไปจนถึงลำคอของหลินอวี่ฮุ่ยอย่างรวดเร็ว เสียงครางฮึดฮัดราวกับน้ำเดือดดังลอดออกมาจากลำคอ เธอรีบคว้าไม้แขวนเสื้อในมือขึ้นมาฟาดใส่เสิ่นเฉิงอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้โรคจิต! ไอ้หื่นกาม! ไอ้คนลามก!!!"

"เฮ้ยๆ มันก็แค่ชุดทำงานน่า อย่าคิดลึกสิ! เฮ้ย!!"

หลังจากซื้อชุดเมดเสร็จ ต่อไปก็เป็นการเลือกซื้อเสื้อผ้าใส่เล่นและของใช้ในชีวิตประจำวัน โชคดีที่เสิ่นเฉิงยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง เขาจึงไม่รู้สึกเสียดายเงินที่เอามาเปย์ให้ชีส

ยังไงซะ ชีสก็เป็นพนักงานเสิร์ฟที่ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนให้อยู่แล้ว ถือว่าคุ้มสุดๆ

เมื่อเดินออกจากโซนชุดทำงาน ชีสก็สวมชุดเมดตัวนั้นเดินออกมาเลยโดยไม่ได้เปลี่ยนชุด เธอเดินกระโดดโลดเต้น ฮัมเพลงที่ไม่รู้จักไปตลอดทาง ดึงดูดสายตาและแสงแฟลชจากผู้คนรอบข้าง แสดงให้เห็นถึงอานุภาพความน่ารักของเธออย่างชัดเจน

ทางด้านหลินอวี่ฮุ่ย เธอยังคงหน้ามุ่ยและพยายามหลบสายตาเสิ่นเฉิง ซึ่งนั่นทำให้เขาปวดหัวอยู่ไม่น้อย

ชุดเมดของฮุ่ยฮุ่ย... สุดท้ายเขาก็ซื้อมันมาจนได้ พูดตามตรง เสิ่นเฉิงตั้งตารอที่จะได้เห็นฮุ่ยฮุ่ยในชุดเมดจริงๆ นะ

ใช่แล้ว เขาเป็นพวกโรคจิต

เมื่อรู้ว่าฮุ่ยฮุ่ยแค่กำลังงอนและไม่ได้โกรธจริงจัง เสิ่นเฉิงก็กวาดสายตามองซ้ายมองขวา ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาก่อนจะรีบสาวเท้าเดินไปที่แผงลอยทางขวามือ

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินอวี่ฮุ่ยก็ยิ่งหงุดหงิด แก้มของเธอพองลมราวกับปลาปักเป้าที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เธอหันไปพูดกับชีสที่หยุดยืนงงอยู่ว่า "เราไปกันก่อนเถอะ ไม่ต้องรอเขาแล้ว!"

"อ้าว..."

ถึงปากจะบอกว่าไปก่อน แต่หนึ่งคนหนึ่งแมวกลับจงใจเดินทอดน่องให้ช้าลง

ไม่นานนัก เสิ่นเฉิงก็วิ่งตามมาทันพร้อมกับรอยยิ้ม โดยไม่ได้พูดถึงเรื่องที่หลินอวี่ฮุ่ยทิ้งเขาไว้ข้างหลัง เขารีบยื่นของที่เพิ่งซื้อมาให้เธอ "อะนี่!"

หลินอวี่ฮุ่ยชะงักไปเล็กน้อย เธอกะพริบตาปริบๆ สองครั้ง ดูมึนงงแต่น่ารักไม่เบา

หลินอวี่ฮุ่ยยกมือขึ้นรับกิ๊บติดผมแฮนด์เมดรูปกระต่ายที่เสิ่นเฉิงให้มา เธอจ้องมองมันอยู่นานก่อนจะหน้าแดงซ่านและเก็บมันลงกระเป๋าพลางพึมพำว่า "สิ้นเปลืองเงินอีกแล้ว..."

"ของหนูล่ะเหมียว ของหนูมีมั้ย?" ชีสชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะชนกับหน้าของเสิ่นเฉิง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "ของหนู ของหนู!"

"มีสิ มีอยู่แล้ว" เสิ่นเฉิงระบายยิ้มบางๆ พลางหยิบกิ๊บติดผมรูปปลาตัวเล็กๆ ออกมา

"ปลาล่ะ เหมียว!" ชีสรับกิ๊บติดผมมาด้วยสองมือ รอยยิ้มเบิกบานฉายชัดบนใบหน้า ราวกับแสงสว่างรอบกายสว่างไสวขึ้นอีกหลายระดับเพราะเธอ

บรรยากาศระหว่างพวกเขาผ่อนคลายลงมากเพราะชีส ระหว่างทาง หลินอวี่ฮุ่ยก็ทำปากยื่นพลางพูดขึ้นว่า "ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าฉันจะไม่มีทางใส่ชุดนั้นเด็ดขาด! ถ้ารุ่นพี่ชอบนักล่ะก็ เอาไปให้คนอื่นใส่เถอะ!"

"เอาล่ะๆ อยากใส่ก็ใส่ ไม่อยากใส่ก็ไม่ต้องใส่ ฉันตามใจเธอหมดนั่นแหละ" เสิ่นเฉิงยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า หลินอวี่ฮุ่ยไม่แน่ใจว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกเสมอว่ารอยยิ้มของเสิ่นเฉิงมันมีความ... เอ็นดูทะนุถนอมแปลกๆ เหมือนพ่อมองลูกสาวอะไรทำนองนั้น?

สองมนุษย์และหนึ่งแมวเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วห้างสรรพสินค้า ข้าวของที่จำเป็นถูกซื้อจนครบ และด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นสะดุดตาของชีส บวกกับกระแสปากต่อปาก ทำให้ชื่อเสียงของคาเฟ่แมวกวงเตี้ยนเริ่มแพร่สะพัดออกไป

ตอนนี้ เสิ่นเฉิงกำลังตั้งตารอวันเปิดร้านในวันพรุ่งนี้อย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเดินออกจากห้าง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม เสิ่นเฉิงจึงขับรถพาพวกเธอไปกินมื้อค่ำง่ายๆ ที่ร้านอาหารครอบครัวธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง กว่าจะกลับถึงบ้านก็ค่ำมืดแล้ว

เสิ่นเฉิงพบว่าถึงแม้ชีสจะเคยเป็นแมวจรจัดมาก่อน แต่เธอก็มีความเข้าใจในสามัญสำนึกพื้นฐานของมนุษย์เป็นอย่างดี แถมยังไม่ก่อเรื่องวุ่นวายระหว่างเดินช็อปปิ้งเลยด้วย ซึ่งนั่นทำให้เสิ่นเฉิงอดสงสัยไม่ได้ว่าตกลงเธอเป็นแมวหรือคนกันแน่

เขาหันไปมอง และเห็นหลินอวี่ฮุ่ยกำลังใช้ไม้แคะหูทำความสะอาดหูแมวให้ชีส ชีสวางศีรษะเล็กๆ ลงบนตักของหลินอวี่ฮุ่ยพลางส่งเสียงครางครืดคราดในลำคอราวกับแมว

เอาเถอะ ฉันคงคิดมากไปเอง

"ทงคัตสึอร่อยมากเลย เหมียว..." ชีสพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน หางของเธอแกว่งไกวไปมา

"รุ่นพี่ก็ทำทงคัตสึเป็นเหมือนกันนะ" มุมปากของหลินอวี่ฮุ่ยโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำดีๆ "แถมยังทำอร่อยกว่าร้านนั้นอีกต่างหาก"

"จริงเหรอ เหมียว?" หางของชีสชี้ตวัดขึ้นทันที เธอหันขวับไปมองเสิ่นเฉิง ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกายราวกับมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ข้างใน "เจ้านาย เจ้านาย!"

เสิ่นเฉิงเพิ่งจัดเก็บข้าวของที่ซื้อมาเสร็จพอดี เมื่อได้ยินเสียงของชีส เขาก็ตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ "พรุ่งนี้ตั้งใจทำงานนะ แล้วตอนเย็นฉันจะทำทงคัตสึเป็นรางวัลให้"

"ตกลง เหมียว!"

"เอาล่ะ..." เสิ่นเฉิงถอนหายใจยาวพลางบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย "ต่อไปก็ไปจัดห้องแขกกันเถอะ ฮุ่ยฮุ่ย เธอไปเอาเครื่องนอนสำรองมานะ..."

หลินอวี่ฮุ่ย: "ขี้เกียจขยับแล้วอะ"

ชีส: "เหมียว~"

มุมปากเสิ่นเฉิงกระตุก "แล้วคืนนี้ชีสจะนอนที่ไหนล่ะ?"

"หนูนอนกับเจ้านายก็ได้ เหมียว" ชีสโพล่งประโยคชวนตกตะลึงออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ

หลินอวี่ฮุ่ย: "!!!"

เกือบลืมไปเลยว่า เมื่อก่อนชีสเคยเป็นแมวมาก่อน!

เสิ่นเฉิงตีหน้าขรึมแล้วพูดว่า "ฉันว่าก็ดีเหมือนกันนะ!"

ไม่ได้ เด็ดขาดเลย!

"ชีส คืนนี้เธอนอนในห้องรุ่นพี่นะ ส่วนรุ่นพี่ก็ไปนอนบนโซฟา!" หลินอวี่ฮุ่ยตบมือฉาดใหญ่ "ตกลงตามนี้นะ!"

เสิ่นเฉิง: "..."

เธอยังแค้นเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ใช่ไหม? ชัวร์ป้าบเลยใช่ไหมเนี่ย?

ชีสทำหน้าเหลอหลา "แต่หนูอยากอยู่กับเจ้านายนี่นา..."

ไม่! เธอไม่อยากหรอก!

หลินอวี่ฮุ่ยรู้สึกราวกับมีป้ายเตือนภัยสีแดงกะพริบวาบอยู่บนหัว เธอรีบดึงแขนชีสเดินตรงไปที่ห้องของเสิ่นเฉิง "รีบพักผ่อนเถอะนะ อย่ารบกวนเวลานอนของรุ่นพี่เลย"

"อ้าว..."

เมื่อไฟในห้องนั่งเล่นดับลง โลกทั้งใบก็พลันเงียบสงัด เสิ่นเฉิงยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เขายืนนิ่งอึ้งพลางชี้มือเข้าหาตัวเอง

"เอ่อ... อย่างน้อยก็ทิ้งผ้าห่มไว้ให้ฉันสักผืนเถอะ..."