บทที่ 1 เขาคู่ควรจะเป็นพ่อคนหรือไม่?

"แม่หนู เพิ่งซักผ้าเสร็จงั้นหรือ? ช่างขยันขันแข็งเสียจริง ใครได้แต่งงานกับเจ้าคงมีความสุขมากแน่ๆ"

หญิงชราผู้มีผมสีดอกเลาที่ขมับและรอยยิ้มใจดีบนใบหน้า มองดูเด็กสาววัยสิบห้าสิบหกปีในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินทองและผมยาวสีฟ้าครามที่กำลังเดินกลับมาจากแม่น้ำพร้อมอ่างไม้ แววตาฝ้าฟางของนางเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

"ท่านป้าเสิ่นชมเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้ดีเลิศอย่างที่ท่านว่าหรอกเจ้าค่ะ"

เด็กสาวเรือนผมสีฟ้าครามมองป้าเสิ่นอย่างอ่อนโยน ดวงตางดงามทอประกายสดใสยามกวาดตามอง รอยยิ้มบางๆ ประดับบนริมฝีปากสีแดงระเรื่อ

ยิ่งป้าเสิ่นมองเด็กสาวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งถูกใจ นึกอยากให้ลูกชายของตนได้แต่งงานและพานางกลับไปเป็นสะใภ้ที่บ้าน

หากลูกชายของนางได้แต่งกับภรรยาที่งดงามปานนี้ นางคงหน้าบานด้วยความภาคภูมิใจเป็นแน่

หลังบอกลาป้าเสิ่น เด็กสาวก็เดินมุ่งหน้ากลับที่พัก ระหว่างทางนางพบเจอชาวบ้านมากมาย นางก็ส่งยิ้มตอบกลับไปให้ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่คนแปลกหน้าที่มาจากต่างหมู่บ้าน

เมื่อตากเสื้อผ้าและกระโปรงที่ซักเสร็จเรียบร้อย นางก็เดินทอดน่องกลับเข้าไปในห้องพักของตน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง นางก็เห็นสมุดบันทึกโปร่งแสงเล่มหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้า บนหน้าปกมีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า 'สำเนาบันทึกของจ้าวหลิง'

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? เด็กสาวยกสองมือขึ้นขยี้ตากลมโตของตน ก่อนจะจ้องมองสมุดบันทึกโปร่งแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

นางพบว่าสำเนาบันทึกของจ้าวหลิงได้เปิดออกเอง และเสียงอันเหลือเชื่อของชายแปลกหน้าก็ดังก้องขึ้นในหูของนาง

"ชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินทอง ผมยาวสีฟ้าคราม กับกลิ่นอายของสัตว์วิญญาณที่ไม่ผิดเพี้ยนนั่น ซี้ดดด หรือว่านางจะเป็นอาอิ๋นในวัยเยาว์?"

"ไม่นึกเลยว่าหลังจากทะลุมิติมายังโลกโต้วหลัวและบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากในหุบเขาลึกมาถึงสิบห้าปี ตัวละครต้นฉบับคนแรกที่ข้าได้พบหลังออกจากเขาจะเป็นนาง แถมยังเป็นช่วงวัยเยาว์เสียด้วย"

"อืม นางดูงดงามไร้ที่ติจริงๆ พวกดาราสาวระดับแถวหน้าบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในชาติที่แล้วของข้าเทียบไม่ติดเลยสักนิด สมแล้วที่เป็นถึงจักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปีที่จำแลงกายเป็นมนุษย์"

"ดีล่ะ ในเมื่อข้าได้พบกับอาอิ๋นก่อน ก็คงโทษที่ข้าฉวยโอกาสไม่ได้หรอกนะ ถังเฮ่า ภรรยาในอนาคตของเจ้า ข้าแซ่จ้าวผู้นี้ขอน้อมรับไว้ด้วยความยินดี..."

"ระบบ แกพล่ามบ้าอะไรของแก? อาอิ๋นเป็นคู่แท้ของถังเฮ่าอย่างนั้นหรือ? การแย่งคนรักของผู้อื่นไม่ใช่สิ่งที่วิญญูชนพึงกระทำงั้นเรอะ?"

"คู่แท้บ้าบออะไร! อาอิ๋นคนนี้ ข้าจะเอา! ใครก็ห้ามข้าไม่ได้ จ้าวหลิงผู้นี้พูดคำไหนคำนั้น แกมีปัญหาหรือไง?"

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ ถังเฮ่านั้นไม่คู่ควรกับอาอิ๋นเลยสักนิด ข้าอยากจะพูดคำนี้มานานแล้ว เขามีสิทธิ์อะไรมาแต่งงานกับสตรีที่งดงามและอ่อนโยนอย่างอาอิ๋น? เขาคู่ควรด้วยงั้นหรือ?"

เนื้อหาในสำเนาบันทึกของจ้าวหลิงสิ้นสุดลงเพียงเท่านั้น และเสียงขุ่นเคืองของชายหนุ่มก็เงียบหายไปอย่างกะทันหัน

สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเด็กสาวเรือนผมสีฟ้าครามเต้นระทึกตุ๊มๆ ต่อมๆ ด้วยความว้าวุ่น

เหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่ง อาอิ๋นที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกก็คือตัวนางเอง

อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้จักนางเป็นอย่างดี ถึงขั้นรู้ว่านางคือจักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปีที่จำแลงกายเป็นมนุษย์ ซึ่งมันทำให้นางเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา

เหตุใดคนผู้นี้ถึงรู้ตัวตนที่แท้จริงของนางได้? แล้วที่เขาบอกว่าทะลุมิติมาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินอะไรนั่นมันหมายความว่าอย่างไร? นางรู้สึกไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงน นางขมวดคิ้วแน่นและใคร่ครวญถึงเนื้อหาในบันทึกอย่างถี่ถ้วน

นางรู้สึกเลือนรางว่าบุรุษที่ชื่อจ้าวหลิงผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้ประสงค์ร้ายต่อนาง ตรงกันข้าม เขากลับดูสนใจในตัวนางเสียด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นทำให้นางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นอกจากนี้ นางยังสังเกตเห็นว่าชื่อของบุรุษนามว่า ถังเฮ่า ถูกเอ่ยถึงหลายต่อหลายครั้งในถ้อยคำบ่นเหล่านั้น

ในนั้นยังบอกอีกว่านางจะกลายเป็นภรรยาของถังเฮ่าในอนาคต แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

นางไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าคนชื่อถังเฮ่าผู้นี้เลยสักครั้ง แล้วนางจะไปเป็นภรรยาของเขาได้อย่างไร?

ทว่า ตลอดหลายปีที่นางใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์ นางก็พอจะเคยได้ยินชื่อนี้มาบ้าง

ตามข่าวลือ เขาคือบุตรชายคนรองของเจ้าสำนักเฮ่าเทียนคนปัจจุบัน และก่อนที่อายุจะถึงสามสิบ เขาก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดินโต้วหลัว โดยเป็นที่รู้จักร่วมกับพี่ชายของเขาในนาม ดาวคู่เฮ่าเทียน

โดยเฉพาะถังเฮ่าผู้นี้ ว่ากันว่าพรสวรรค์ของเขานั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ถึงขั้นสามารถสะกดข่มคนได้ทั้งยุคสมัย

แต่ถึงกระนั้น บุคคลระดับนี้กลับถูกเจ้าของเสียงปริศนามองว่าไม่คู่ควรกับนาง นางไม่รู้จริงๆ ว่าคนผู้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่

ดั่งคำกล่าวที่ว่า มีดรุณีวัยแรกแย้มคนใดบ้างที่ไม่เพ้อฝันถึงความรัก? ในยามนี้นางจึงอดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปไกล

หากนางสามารถมีความรักอันแสนดูดดื่มกับอัจฉริยะอย่างถังเฮ่าได้เหมือนดั่งที่กล่าวไว้ในบันทึกจริงๆ มันจะยอดเยี่ยมสักเพียงใด...

ในขณะที่นางกำลังเพ้อฝันถึงเรื่องราวเหล่านี้อยู่ในใจ เนื้อหาใหม่ในสำเนาบันทึกของจ้าวหลิงก็อัปเดตขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง และเสียงของบุรุษปริศนาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าเสียใจ

"หลังจากอาอิ๋นและถังเฮ่าแต่งงานกันได้ไม่นาน พวกเขาก็ให้กำเนิดตัวเอกของเรื่องราวต้นฉบับ ช่วงเวลานั้นคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับถังเฮ่าและนาง"

"แต่วันคืนอันแสนสุขก็อยู่ได้ไม่นาน พวกเขาถูกดักซุ่มโจมตีโดยกลุ่มราชทินนามพรหมยุทธ์จากสำนักวิญญาณยุทธ์"

"เพื่อปกป้องถังเฮ่าและถังซาน อาอิ๋นยอมสังเวยตนเองให้แก่ถังเฮ่าอย่างเต็มใจ สร้างชื่อเสียงให้เขากลายเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ที่อายุน้อยที่สุด"

เมื่อได้ยินเนื้อหาในส่วนนี้ อาอิ๋นก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่

ทว่าดวงตากลมโตของนางกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ และหัวใจของนางก็เจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส

ความสุขของนางกับถังเฮ่าช่างแสนสั้น สำหรับสัตว์วิญญาณที่ทำการสังเวย จุดจบก็คือความตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ต่อให้นางจะเป็นสัตว์วิญญาณประเภทพืช และสามารถทิ้งเมล็ดพันธุ์ไว้เพื่อเติบโตใหม่ได้หลังจากการสังเวยตนเอง แต่มันจะต่างอะไรกับความตายที่แท้จริงเล่า?

อย่างไรก็ตาม นางเชื่อว่าหากนางต้องเผชิญกับทางเลือกเดิมอีกครั้ง นางก็จะยังคงเลือกที่จะสังเวยตนเองโดยไม่ลังเล เพื่อให้ชายคนรักและลูกของนางได้มีชีวิตรอด นางพร้อมที่จะทุ่มสุดตัวอย่างแน่นอน

ขณะที่หัวใจของอาอิ๋นเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เสียงของชายหนุ่มก็เปลี่ยนจากความเศร้าสลดกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว กระทั่งเดือดดาลจนแทบคลุ้มคลั่ง

"หากถังเฮ่าสามารถทำหน้าที่พ่อได้อย่างสมบูรณ์หลังจากที่อาอิ๋นสังเวยตนเองไป ข้าก็คงไม่มีอะไรจะพูด"

"แต่เจ้านี่กลับเอาแต่ดื่มเหล้าทั้งวัน ใช้ชีวิตเมามายไม่ได้สติไปวันๆ แถมยังอ้างว่าต้องใช้สุราเพื่อทำให้ตัวเองมึนชา จะได้ไม่ต้องคิดถึงอาอิ๋นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน"

"เขาดูรักใคร่ลึกซึ้งก็จริง แต่สิ่งที่หมอนี่ทำมันใช่คนแน่เรอะ? ถังซานตั้งแต่ตอนอายุสองสามขวบต้องทำอาหารกินเองทุกวัน ตัวเขายังสูงไม่เท่าเตาด้วยซ้ำ ต้องยืนบนม้าเตี้ยถึงจะเอื้อมถึง"

"หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์พิเศษของถังซาน และปู่แจ็คหัวหน้าหมู่บ้านคอยช่วยเหลือ เขาคงอดตายไปนานแล้วเพราะพ่อที่พึ่งพาไม่ได้คนนี้"

"เขาไม่สามารถแม้แต่จะดูแลพยานรักที่อาอิ๋นอุตส่าห์อดทนคลอดออกมาให้ดีได้ เขายังมีหน้ามาทำตัวเป็นคนรักเมียปานจะกลืนกินอีกเรอะ???"

"แถมยังไม่หมดแค่นั้น ถังเฮ่าเอาแต่เมามายไม่ได้สติอยู่ทุกวัน ส่วนถังซานที่ควรได้รับการดูแลจากพ่อแม่ กลับต้องมารับภาระคอยปรนนิบัติดูแลชีวิตประจำวันของพ่อขี้เมาคนนี้"

"นี่น่ะหรือ? ด้วยสภาพแบบนี้ ถังเฮ่ายังมีหน้ามาบอกว่ารักอาอิ๋น มีหน้ามาบอกว่าเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีอยู่อีกงั้นเรอะ?"

"ระบบ ข้าขอบอกแกไว้เลย ต่อให้แกจะคัดค้านแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ ข้าจะไม่มีวันยอมให้อาอิ๋นต้องแต่งงานกับถังเฮ่าอีกเด็ดขาด"

"ไอ้สารเลว!!!" อาอิ๋นสัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่ปะทุขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจในทันที นางสาวเท้าเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วคว่ำมันลงอย่างแรง เศษอาหารเช้าที่กินเหลือกระจายเกลื่อนเต็มพื้น

ดวงตาของนางวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เด็กที่นางอุ้มท้องมาด้วยความยากลำบากถึงสิบเดือน ต่อให้นางไม่ได้อยู่ตรงนั้น ถังเฮ่าก็ควรจะทุ่มเทความรักของคนเป็นพ่อให้กับลูกมิใช่หรือ? แต่เขาทำตัวอย่างไรเล่า?

จมปลักอยู่กับความเศร้าและสุราไปวันๆ ปล่อยให้ตัวเองมึนชาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทอดทิ้งไม่สนใจแม้กระทั่งชีวิตของลูกตัวเอง คนอย่างเขาคู่ควรที่จะเป็นสามีงั้นหรือ? เขาคู่ควรที่จะเป็นพ่อคนหรือไม่?