บทที่ 49 ระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB

บทที่ 49 ระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB

อะไรนะ?!

ทีมมังกรดำถูกฆ่ายกทีมเลยเหรอ?

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ไม่ใช่แค่เม่ยหูคนเดียวหรอกนะ แต่รวมถึงครูฝึกและทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

พูดกันตามตรง การที่ทหารรับจ้างถูกฆ่าตาย มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

การถูกฆ่ายกทีมก็เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

แต่ว่า นี่มันศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนข้อมูลทหารรับจ้างของทวีปยูเรเชีย เป็นถึงสำนักงานใหญ่ของสมาคมทหารรับจ้างเชียวนะ!

ในถิ่นของสมาคมทหารรับจ้าง มีกฎเหล็กห้ามใช้กำลัง และห้ามฆ่าคนเด็ดขาด

เป็นมังกรก็ต้องขดตัว เป็นเสือก็ต้องหมอบ!

นับตั้งแต่วันแรกที่สมาคมทหารรับจ้างก่อตั้งขึ้นมา แทบจะไม่มีเหตุวิวาทเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการฆ่ายกทีม!

ฆาตกรคือใครกัน?

กินดีหมีหัวสิงโตมาหรือไง?

เพียงชั่วพริบตา ความวุ่นวายก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งล็อบบี้

“ทีมมังกรดำถูกฆ่ายกทีมงั้นเหรอ?”

“นี่ก็แสดงว่า... เสียงระเบิดเมื่อกี้ ก็เพื่อกลบเกลื่อนเสียงตอนฆ่าคนสินะ?”

“ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!”

“วอทเดอะฟัก? ฝีมือใครกันวะเนี่ย ฉันล่ะอยากจะมอบเหรียญกล้าหาญให้มันจริง ๆ!”

“จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ การทดสอบเมื่อเช้านี้ ก็มีแค่ทีมสังหารกับทีมมังกรดำนี่แหละ ที่มีเรื่องบาดหมางกัน!”

“ถ้างั้น ฆาตกรก็มีความเป็นไปได้สูงว่า... จะเป็นทีมสังหารงั้นสิ?”

“แล้วพวกมันอยู่ไหนกันล่ะ?”

ทหารรับจ้างและครูฝึกที่อยู่ในเหตุการณ์ ล้วนแต่เป็นคนฉลาด ไม่นานนักพวกเขาก็เชื่อมโยงเรื่องราวเข้ากับเสิ่นเฟยและทีมสังหารของเขาได้

ในเวลาเพียงไม่นาน สายตาทุกคู่ก็พุ่งเป้าไปที่เสิ่นเฟยเป็นจุดเดียว

แกร๊ก....

แกร๊กกแกร๊ก.....

บรรดาทหารรับจ้างและครูฝึกที่อยู่รอบ ๆ รีบขึ้นลำปืนทันที ปากกระบอกปืนสีดำทะมึนหลายสิบกระบอก เล็งตรงไปที่เสิ่นเฟยและพรรคพวก

บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ราวกับถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ!

โอเฒ่ากับทิวลิป รวมไปถึงนกกระจอกเทศและคิงลูเธอร์ที่รออยู่ในรถออฟโรด ก็ยกอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อม เผชิญหน้ากับคนรอบข้างเช่นกัน

แต่พวกเขามีคนน้อยเกินไป ถ้าเกิดการปะทะขึ้นมาจริง ๆ คงโดนยิงพรุนเป็นรังผึ้งภายในไม่กี่วินาทีแน่

......

ในห้องไลฟ์สด

“จบกัน จบเห่แล้วคราวนี้ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?”

“โธ่เว้ย ทหารรับจ้างคนนั้น ดันมาได้จังหวะนรกแตกจริง ๆ!”

“ลูกพี่ตายแน่ ๆ!”

“ฉากนี้โคตรลุ้นระทึกเลย พวกนายดูลูกพี่สิ ยังนิ่งสงบได้ขนาดนี้!”

“หึหึ ฉันว่าโดนขู่จนขี้หดตดหายมากกว่ามั้ง?”

“ผู้ชายแบบนี้แหละที่ฉันใฝ่ฝัน สาว ๆ ชักดาบออกมาเลย!”

“ลูกพี่นี่ของจริง เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังนิ่งได้อีก!”

“รีบคิดหาวิธีเข้าสิ ปล่อยให้มันตึงเครียดแบบนี้ต่อไป ขืนพลาดพลั้งขึ้นมาได้ตายหมู่แน่!”

.......

ในขณะเดียวกัน

ที่กรมความมั่นคงไซเบอร์ ภายในห้องประชุม

สถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันในสมาคมทหารรับจ้าง ทำให้สีหน้าของทุกคนในห้องเคร่งเครียดขึ้นมาทันตาเห็น

อธิบดีเฉินมองดูเสิ่นเฟยที่ถูกทหารรับจ้างหลายสิบคนเอาปืนจ่อหัว แล้วพูดด้วยความกังวลใจว่า “ผู้กองโจว ผบ.จี้ ผบ.กองพลเหอ ท่าทางสถานการณ์จะไม่สู้ดีแล้วล่ะครับ!”

สีหน้าของผบ.จี้เองก็เต็มไปด้วยความกังวลไม่แพ้กัน “ผบ.กองพลเหอ จะดีไหมถ้าคุณจะลองออกหน้าไปเจรจากับทางสมาคมทหารรับจ้าง เพื่อขอชีวิตทหารรับจ้างพวกนี้ไว้?”

“ถ้าเราช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ การจะให้พวกเขาไปปฏิบัติภารกิจให้เราในอนาคต ก็คงจะง่ายขึ้นเยอะเลยนะ”

เมื่อได้ยินข้อเสนอนั้น ทุกสายตาก็หันไปจับจ้องที่ผบ.กองพลเหอจื้อจวิน

ประเทศมังกรเป็นมหาอำนาจระดับโลก มีอิทธิพลและบทบาทสำคัญในเวทีโลก คำพูดของประเทศมังกรย่อมมีน้ำหนักมาก

ถ้าหากพวกเขายินดีที่จะยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยน เพื่อรักษาชีวิตของทีมสังหารเอาไว้ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แต่ทว่า

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง ผบ.กองพลเหอกลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “เป็นไปไม่ได้ ทีมสังหารไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับประเทศของเราเลย และปัญหาที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ พวกเขาก็เป็นคนแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองด้วย”

“แล้วผมจะเอากองกำลังทหาร ไปออกหน้าขอร้องแทนทีมทหารรับจ้างได้ยังไง?”

ที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล

เพราะเหอจื้อจวินแค่มีความคิดที่อยากจะว่าจ้างทีมสังหารเท่านั้น

ถ้าทีมสังหารต้องมาตายไปจริง ๆ เขาก็แค่ไปจ้างทีมอื่นมาแทนก็สิ้นเรื่อง

ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องไปลดตัวขอร้องสมาคมทหารรับจ้างเพื่อพวกเขาเลย

“ท่านผบ.กองพลเหอพูดถูกแล้วครับ เป็นผมเองที่คิดน้อยไปหน่อย”

ผบ.จี้ถอนหายใจยาว พูดด้วยความเสียดายว่า “น่าเสียดายทีมสังหารจริง ๆ ยังไม่ทันได้เติบโต ก็ต้องมาจบชีวิตลงซะก่อน”

เหอจื้อจวินมองดูภาพในห้องไลฟ์สดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดเสียงเย็นว่า “นั่นก็เป็นเพราะพวกเขารนหาที่ตายเอง”

“กล้าดีไปฆ่าคนในถิ่นของสมาคมทหารรับจ้าง ใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว”

เห็นได้ชัดเลยว่า

เหอจื้อจวินรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ที่เสิ่นเฟยดันไปฆ่าทีมทหารรับจ้างอีกทีม ในช่วงเวลาและสถานที่ที่ไม่เหมาะสมเอาซะเลย

ผู้กองโจวไม่ได้ปริปากพูดอะไร

เธอไม่เห็นด้วยกับมุมมองและความคิดของเหอจื้อจวิน

เพราะเธอดูการไลฟ์สดมาตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้กองโจวจึงรู้ดีว่า

ถ้าเสิ่นเฟยไม่ชิงลงมือจัดการพวกมันก่อน วันพรุ่งนี้คนที่ต้องซวยก็อาจจะเป็นพวกเขาเอง

การรับมือกับศัตรู มันต้องเด็ดขาดและไร้ความปรานีแบบนี้แหละ

ผู้กองโจวกลับรู้สึกชื่นชมในวิธีการของเสิ่นเฟย และแอบตั้งตารอดูว่า เขาจะงัดไม้เด็ดอะไรออกมาแก้สถานการณ์ในตอนนี้

ทำไมเธอถึงมั่นใจนักว่าพวกเสิ่นเฟยจะไม่ยอมจำนนง่าย ๆ น่ะเหรอ?

ก็เพราะผู้กองโจวมองไม่เห็นความหวาดกลัวใด ๆ บนใบหน้าของเสิ่นเฟยเลยน่ะสิ

........

สวีเดน สมาคมทหารรับจ้าง

ล็อบบี้โรงแรม

เม่ยหูหรี่ดวงตาเรียวสวยดุจตาหงส์ พินิจพิเคราะห์เสิ่นเฟยอย่างละเอียด แล้วพูดเสียงเรียบว่า “หัวหน้าทีมชูร่า นายควรจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉันนะ”

การที่เสิ่นเฟยถูกคนหลายสิบคนเอาปืนจ่อหัวอยู่แบบนี้ จะบอกว่าไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยก็คงเป็นการโกหก

แต่เขารู้ดีว่า ความตื่นเต้นไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร

เขาเมินเฉยต่อปากกระบอกปืนสีดำสนิทรอบ ๆ ตัว แล้วตอบกลับด้วยความนิ่งสงบว่า “หัวหน้าครูฝึก ผมไม่ค่อยเข้าใจคำอธิบายที่คุณหมายถึงสักเท่าไหร่เลยครับ”

“หรือว่าคุณก็เหมือนกับไอ้พวกโง่รอบ ๆ ตัวนี่ ที่ทึกทักเอาเองว่าผมเป็นคนฆ่าทีมมังกรดำ?”

ในระหว่างที่พูด เสิ่นเฟยก็ทำท่าจะก้าวเดินไปข้างหน้า

แต่ทว่า พอเขาเพิ่งจะยกเท้าขึ้น ก็มีเสียงตวาดอย่างเย็นชาดังขึ้นจากด้านข้าง “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!”

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาก็ระแวงว่าเสิ่นเฟยจะแอบเล่นตุกติก

เสิ่นเฟยหันขวับไปมอง จ้องเขม็งไปที่ครูฝึกที่เพิ่งตะโกนสั่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “เอาสิ ยิงฉันให้ตายเลยสิ!”

ครูฝึกคนนั้นชะงักไป คนอื่น ๆ รอบตัวก็ชะงักตามไปด้วย

ในเมื่อยังสืบหาความจริงไม่ได้แน่ชัด พวกเขาจึงยังไม่กล้าลั่นไกปืนสุ่มสี่สุ่มห้า

เสิ่นเฟยไม่สนใจครูฝึกคนนั้นอีก เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “พวกคุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่กลับมากล่าวหาว่าผมเป็นคนฆ่าคน”

“นี่น่ะเหรอ กฎของสมาคมทหารรับจ้างของพวกคุณ?”

“จริงอยู่ว่าผมกับเพื่อนร่วมทีมอาจจะยังอ่อนหัด”

“แต่พวกคุณคิดจริง ๆ เหรอกว่า แค่มีคนเยอะกว่า แล้วจะมารังแกพวกคนน้อยอย่างพวกเราได้ง่าย ๆ?”

เสิ่นเฟยกระชากเสื้อเกราะยุทธวิธีออก เผยให้เห็นระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB หลายลูกที่ห้อยอยู่ด้านใน

โอเฒ่ากับทิวลิปก็ทำเช่นเดียวกัน ในมือของแต่ละคนกำระเบิดมือรุ่นเดียวกันเอาไว้แน่น

ระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB เมื่อเกิดการระเบิด สารเคมีที่บรรจุอยู่ภายในจะเผาผลาญออกซิเจนในอากาศจนหมดสิ้น ทำให้ศัตรูที่อยู่ในรัศมีทำลายล้าง นอกจากจะต้องเผชิญกับเปลวเพลิงที่ร้อนแรงแล้ว ยังต้องเผชิญกับสภาวะขาดอากาศหายใจอีกด้วย

เป้าหมายที่ถูกโจมตีด้วยระเบิดเทอร์โมบาริก หากไม่ขาดใจตาย ก็จะถูกไฟคลอกจนตายอย่างทรมาน นับว่าเป็นอาวุธที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!

ยิ่งไปกว่านั้น ระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB ยังบรรจุสารระเบิดแบบกลุ่มเมฆไว้ถึง 80 กรัม ซึ่งเทียบเท่ากับอานุภาพการระเบิดของทีเอ็นที 600 กรัม สามารถใช้ทำลายป้อมปราการของศัตรูได้อย่างชะงัดนัก

ด้วยความที่ระเบิดชนิดนี้มีความโหดร้ายทารุณเป็นอย่างมาก จึงถูกสั่งระงับการผลิตและห้ามนำมาใช้งานนานแล้ว!

แต่เสิ่นเฟยเป็นทหารรับจ้าง เขาไม่จำเป็นต้องทำตาม “อนุสัญญาเจนีวา” อะไรนั่นหรอก ในเมื่อในระบบมีขาย และเขาก็มองว่ามันใช้งานได้ดี เขาเลยแลกซื้อติดตัวมาหลายลูก

ไม่คิดเลยว่า มันจะได้นำมาใช้ประโยชน์ครั้งใหญ่ในตอนนี้!

เหล่าทหารรับจ้างและครูฝึกในบริเวณนั้น พอเห็นระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB เข้า ก็พากันหน้าถอดสี

ทหารรับจ้างบางคนที่ขวัญอ่อน ถึงกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

ใช่ว่าทหารรับจ้างจะไม่กลัวตายนะ

ในทางตรงกันข้าม ทหารรับจ้างส่วนใหญ่ก็คือพวกรักตัวกลัวตายทั้งนั้นแหละ ยิ่งอยู่มานานก็ยิ่งกลัวตาย

เสิ่นเฟยไม่สนใจไอ้พวกขี้ขลาดที่ถอยร่นไปเหล่านั้น เขาพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ ว่า “หัวหน้าครูฝึก สิ่งที่อยู่ในมือผมคืออะไร คงไม่ต้องให้ผมอธิบายให้คุณฟังหรอกมั้ง”

“คุณจะสั่งให้พลซุ่มยิงเป่าหัวผมทิ้งก็ได้นะ แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนว่า ผมได้ปรับเวลาหน่วงชนวนระเบิดของพวกนี้ ให้เหลือแค่ 0.65 วินาทีแล้ว”

“จะยอมตายตกไปตามกัน หรือจะยอมหลีกทางให้ สิทธิ์ในการตัดสินใจอยู่ที่คุณแล้ว!”

พูดจบ เสิ่นเฟยก็ดึงสลักนิรภัยของระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB ออกทันที!

แกร๊ก...

เสียงคลิปโลหะกระทบพื้นดังกังวาน

วินาทีต่อมา ล็อบบี้โรงแรมทั้งล็อบบี้ก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า....