บทที่ 50 เม่ยหูฉีกเสื้อผ้า คนทั้งงานถึงกับตะลึง

บทที่ 50 เม่ยหูฉีกเสื้อผ้า คนทั้งงานถึงกับตะลึง

อานุภาพทำลายล้างของระเบิดมือเทอร์โมบาริกชนิด RG-60TB นั้นรุนแรงแค่ไหน ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็รู้ดีแก่ใจ

หากมันระเบิดขึ้นมาจริง ๆ ทุกชีวิตในล็อบบี้นี้จะต้องถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่มีใครรอดไปได้อย่างแน่นอน!

แต่ถ้าจะยอมปล่อยให้ทีมสังหารหนีรอดไปได้ง่าย ๆ แบบนี้ แล้วหน้าตาของสมาคมทหารรับจ้างจะเอาไปไว้ที่ไหนล่ะ?

บรรดาครูฝึกต่างพากันชั่งน้ำหนักถึงผลดีผลเสียในใจอย่างหนัก

สถานการณ์ดูเหมือนจะมาถึงทางตัน

ในจังหวะนั้นเอง เม่ยหูก็ยกมือเรียวขึ้นมานวดขมับที่เนียนเรียบเบา ๆ เธอมองไปที่เสิ่นเฟยอย่างใจเย็น แล้วพูดขึ้นว่า “หัวหน้าทีมชูร่า ฉันขอชื่นชมในความกล้าหาญของนายนะ”

“แต่ถ้านายคิดว่า แค่นี้ก็จะทำให้นายเดินออกไปจากสมาคมทหารรับจ้างได้อย่างปลอดภัยล่ะก็ นายคงจะประเมินฉันต่ำไปหน่อยแล้วล่ะ”

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เม่ยหูเดินฝ่าฝืนคำขู่ของลูกระเบิด ก้าวเข้าไปใกล้เสิ่นเฟยมากขึ้นอีกนิด

ทันใดนั้น ไอร้อนผ่าวที่แฝงมากับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็พัดโชยเข้ามาเตะจมูกเสิ่นเฟย

หอมมาก

เป็นกลิ่นที่ชวนให้หลงใหลจริง ๆ

เม่ยหูเม้มริมฝีปากสีแดงสดที่ดูเย้ายวนใจ แล้วกระซิบเสียงแผ่วว่า “ถ้านายไม่กลัวตาย ฉันก็ไม่กลัวเหมือนกัน วางระเบิดลงซะเถอะ”

หา?

เสิ่นเฟยถึงกับชะงักไป!

เขามั่นใจเลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้พูดขู่ แต่เธอไม่กลัวตายจริง ๆ

เอาล่ะสิ....

ที่เสิ่นเฟยงัดระเบิดออกมา ก็กะจะขู่ให้พวกนั้นกลัวเท่านั้นแหละ

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า แผนนี้จะสำเร็จ แต่ก็ดันสำเร็จไม่สุด

พวกครูฝึกกับทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ต่างก็แสดงให้เห็นถึงความกลัวตายกันบ้างแล้ว มองแวบเดียวก็รู้ว่าพวกนั้นไม่กล้าเอาชีวิตมาทิ้งหรอก

มีแค่เม่ยหูคนเดียวนี่แหละ ที่ไม่กลัวตายจริง ๆ!

“ผู้หญิงคนนี้... ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ แฮะ!”

เสิ่นเฟยอมรับในใจ

ต้องยอมรับเลยว่า เขามองสถานการณ์นี้ง่ายเกินไปหน่อย

ก็แน่ล่ะ ชาติก่อนเขาก็เป็นแค่สตรีมเมอร์โนเนม ส่วนชาตินี้ก็เพิ่งทะลุมิติมาได้แค่ไม่กี่วัน จะไปเคยเจอสถานการณ์กดดันแบบนี้ได้ยังไง

โชคดีที่ โอเฒ่าอ่านเกมพลาดของหัวหน้าทีมออก

เขาก้าวออกมายืนขวางหน้าเสิ่นเฟยทันที จ้องมองเม่ยหูเขม็ง แล้วสบถด่าอย่างไม่เกรงใจว่า “แม่งเอ๊ย นังตัวดี แกกล้าขู่ลูกพี่ฉันเหรอ?”

“หัวหน้า พาพวกเขาหนีไปก่อนเลย!”

“ฉันจะทำให้พวกมันเห็นเอง ว่าฉันกล้ายอมตายตกไปตามกันกับพวกมันหรือเปล่า!”

ในฐานะทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน บวกกับนิสัยดิบเถื่อนของคนรัสเซีย โอเฒ่าจึงไม่เกรงกลัวความตายมานานแล้ว

เขาตัดสินใจแล้วว่า จะยอมสละชีวิตตัวเอง เพื่อแลกกับความปลอดภัยของหัวหน้าทีมและคนอื่น ๆ

และนี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของเพื่อนร่วมทีม คือการที่แต่ละคนต่างก็มีจุดเด่นและพร้อมจะสนับสนุนกันและกัน!

โอเฒ่ายื่นระเบิดมือไปตรงหน้าเม่ยหู ข่มขู่อย่างโอหังสุดขีด “เข้ามาสิ แกคิดว่าฉันไม่กล้าทำจริง ๆ เหรอวะ!”

ต้องยอมรับเลยนะว่า

ออร่าความน่าเกรงขามของโอเฒ่าในตอนนี้ มันดูมีพลังมากกว่าเสิ่นเฟยซะอีก

นี่แหละคือความกล้าหาญของผู้ที่ไม่เกรงกลัวความตายอย่างแท้จริง

แม้แต่เม่ยหูเอง ก็ยังต้องขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธอมั่นใจเลยว่า ชายชาวรัสเซียตรงหน้าคนนี้ เอาจริงแน่ ๆ!

“ฉันจำได้ว่านายชื่อโอเฒ่าใช่ไหม?” เม่ยหู หญิงสาวรูปงามทรงเสน่ห์ เม้มริมฝีปากอิ่ม ดงตาคู่สวยฉายแววเสียดายเล็กน้อย “นายก็จัดว่าเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวคนนึงเลยนะ จะมาตายที่นี่ก็ดูน่าเสียดายไปหน่อย”

“หัวหน้าทีมชูร่า ฉันมีข้อเสนอ ถ้านายตกลง ฉัน เม่ยหู ขอเอาหัวเป็นประกันเลยว่า พวกนายจะได้เดินออกไปจากสวีเดนอย่างปลอดภัย”

“ว่าไง สนใจไหมล่ะ?”

โอเฒ่ากระซิบเตือน “หัวหน้า ผู้หญิงคนนี้มันร้ายกาจนะ ระวังตัวด้วย”

เสิ่นเฟยตบไหล่โอเฒ่าเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องห่วง

โอเฒ่าก็รู้หน้าที่ ยอมถอยหลบไปด้านข้างแต่โดยดี

เสิ่นเฟยหันไปสบตาเม่ยหูอีกครั้ง แล้วถามกลับว่า “หัวหน้าครูฝึก ไม่ทราบว่าข้อเสนอของคุณคืออะไรเหรอ?”

บรรดาครูฝึก ทหารรับจ้างในงาน รวมถึงผู้ชมทางบ้านที่ดูไลฟ์สดอยู่ ต่างก็ตั้งตารอฟังข้อเสนอของเม่ยหูอย่างใจจดใจจ่อ

เม่ยหูไม่อ้อมค้อม พูดเข้าประเด็นทันที “นายก็ไม่อยากตาย ฉันก็ไม่อยากจะตายไปพร้อมกับพวกนาย”

“เอาแบบนี้ไหม ฉันจะสู้กับทีมสังหารของพวกนายแบบตัวต่อห้า”

“ถ้าพวกนายชนะ พวกนายก็เดินออกจากสวีเดนไปได้อย่างปลอดภัย”

“แต่ถ้าแพ้ พวกนายก็ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!”

หา?

อะไรนะ?

เมื่อได้ยินข้อเสนอของเธอ ทหารรับจ้างทุกคนในงาน รวมถึงเสิ่นเฟย ต่างก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

พวกเขาตั้งห้าคน จะรุมอัดผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูบอบบาง เอวบางร่างน้อยเนี่ยนะ?

ใครเป็นคนมอบความกล้าหาญให้เม่ยหูขนาดนี้เนี่ย?

เหลียงจิ้งหรูเหรอ?

เสียงซุบซิบเริ่มดังเซ็งแซ่ไปทั่วล็อบบี้

“หมายความว่าไง สมาคมทหารรับจ้างตั้งใจจะปล่อยทีมสังหารไปงั้นเหรอ?”

“ฉันก็ว่าน่าจะใช่นะ!”

“ไร้สาระเกินไปแล้ว ทำแบบนี้ หน้าตาของสมาคมทหารรับจ้างจะเอาไปไว้ที่ไหน?”

“หัวหน้าครูฝึกเม่ยหู.... ล้อเล่นกันหรือเปล่าเนี่ย?”

“หึหึ ฉันว่านะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สมาคมทหารรับจ้างแห่งนี้ คงไม่ต้องมาเหยียบอีกแล้วล่ะ!”

ทหารรับจ้างเกือบทุกคน ต่างก็มีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

ก็ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะรู้สึกแบบนั้น

ในสายตาของพวกเขา ข้อเสนอนี้มันดูเล่นขายของเกินไปจริง ๆ

อย่าว่าแต่ให้สู้พร้อมกันห้าคนเลย แค่สุ่มเลือกใครมาสักคนในทีมนั้น ก็คงล้มหัวหน้าครูฝึกเม่ยหูได้สบาย ๆ แล้วมั้ง

ทว่า สิ่งที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็นก็คือ บรรดาครูฝึกและทหารรับจ้างของสมาคมที่อยู่ในเหตุการณ์ กลับไม่ได้มีสีหน้าตกใจหรือแปลกใจเลยแม้แต่น้อย

ราวกับว่าในสายตาของพวกเขา การที่หัวหน้าครูฝึกเม่ยหูจะสู้แบบ 1 ต่อ 5 มันเป็นเรื่องที่ปกติธรรมดาเอามาก ๆ

.......

ในห้องไลฟ์สด

“ล้อเล่นกันใช่ปะเนี่ย?”

“ฮ่า ๆ วิกฤตกลายเป็นโอกาสเฉยเลย ได้สู้กับสาวสวยด้วย โชคดีอะไรขนาดนี้!”

“ไม่ขอเป็นเซียน ไม่ขอเป็นเทพ ขอแค่เป็นลูกพี่ได้ไหมเนี่ย!”

“แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?”

“พูดตรง ๆ นะ ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นลูกพี่ฆ่าคนมากับตา ฉันคงคิดว่านี่มันคือบทละครจัดฉากแน่ ๆ!”

“ทุกคนอย่าเพิ่งประมาทไปนะ ไม่แน่ว่าหัวหน้าครูฝึกเม่ยหูอาจจะเป็นยอดฝีมือการต่อสู้ก็ได้!”

“หึหึ หมัดมวยมันแพ้สังขารนะโว้ย ผู้หญิงตัวแค่นั้น จะไปแข็งแกร่งอะไรนักหนาเชียว?”

“โอกาสดี ๆ แบบนี้ ทำไมไม่ตกมาถึงฉันบ้างนะ ไม่อยากพูดแล้ว ไปสมัครเป็นทหารรับจ้างดีกว่า!”

........

สมาคมทหารรับจ้าง ล็อบบี้โรงแรม

“ได้สิ งั้นเดี๋ยวโอเฒ่าคนนี้ จะเป็นคู่ซ้อมให้เธอเอง!” โอเฒ่าก้าวออกมาข้างหน้าอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน “ถ้าขนาดเธอฉันยังเอาชนะไม่ได้ การมาตายที่นี่ ก็ถือว่าสมควรแล้วล่ะ!”

โอเฒ่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้แบบซามโบของรัสเซียมาตั้งแต่เด็ก

ต่อมาเขาก็ไปฝึกฝนอย่างหนักในค่ายทหารอยู่นานหลายปี ถ้าพูดถึงเรื่องการต่อสู้ด้วยมือเปล่า เขาแทบจะไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่สูสีเลยในชีวิต

เมื่อต้องมาเผชิญกับการต่อสู้แบบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เขาจึงไม่ลังเลที่จะเสนอตัว

แถมโอเฒ่าก็ไม่คิดจะรุมแบบ 5 รุม 1 ด้วย

ขืนทำแบบนั้น ก็ขายขี้หน้าแย่สิ!

ในมุมหนึ่ง ทหารรับจ้างก็มีพฤติกรรมคล้ายกับพวกนักเลงหัวไม้เหมือนกันนะ

ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่!

เสิ่นเฟยดึงแขนเขาไว้ กระซิบว่า “ฉันจัดการเอง นายคอยระวังหลังให้ฉันก็พอ ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ไม่ต้องห่วงฉัน รีบหนีไปเลย”

“หัวหน้า... นายเนี่ยนะ?” โอเฒ่าทำท่าจะท้วง

ผลงานด้านพละกำลังของเสิ่นเฟยที่เซนต์มาร์ตซาวา ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมาย

โอเฒ่าจึงไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของหัวหน้าทีมนัก

ทิวลิปก็เดินเข้ามาสมทบ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สามคน “หัวหน้า ให้ฉันจัดการเองดีกว่า ฉันเคยเรียนยูยิตสูมาหลายปี”

“แถมผู้หญิงสู้กับผู้หญิง พวกเราก็ไม่ได้ดูเอาเปรียบพวกเขาด้วย”

เสิ่นเฟยส่ายหน้า ปฏิเสธความหวังดีของลูกทีมทั้งสองคน

เขาอาจจะไม่มีศิลปะการต่อสู้ติดตัวมา แต่เขามีระบบนะโว้ย!

ก็แค่เข้าไปกดแลกมาสักทักษะก็สิ้นเรื่องแล้ว!

กอบโกยค่าความนิยมมาตั้งเยอะแยะในวันนี้ ก็ถึงเวลาเอาออกมาใช้บ้างแล้วล่ะ

และที่สำคัญที่สุดคือ เสิ่นเฟยดูออกว่า เม่ยหูไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยแต่รูปจูบไม่หอมแน่นอน

การที่เธอกล้าท้าสู้กับผู้ชายอกสามศอกตั้งห้าคน ย่อมแปลว่าเธอต้องมีไพ่ตายซ่อนอยู่แน่ ๆ

เสิ่นเฟยฝากลูกระเบิดไว้กับโอเฒ่า พร้อมกับถอดเสื้อเกราะกันกระสุนและปืนซุ่มยิงที่หนักอึ้งออก

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย เขาก็หันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าครูฝึกเม่ยหูอีกครั้ง พร้อมประกาศกร้าวว่า “5 ต่อ 1 น่ะลืมไปได้เลย ทีมสังหารของฉันไม่หน้าด้านขนาดนั้นหรอก”

“ในเมื่อหัวหน้าครูฝึกอยากจะประลองฝีมือ งั้นฉันในฐานะหัวหน้าทีม ก็ขอเป็นตัวแทนรับคำท้าเอง!”

สิ้นเสียงของเขา บรรดาทหารรับจ้างรอบ ๆ ก็พากันถอยร่นเปิดทางให้

โอเฒ่าและทิวลิปก็ถอยไปยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง

เม่ยหูปลดเสื้อแจ็กเก็ตและอุปกรณ์ต่าง ๆ ออก ไม่นานเธอก็เหลือเพียงเสื้อกล้ามยุทธวิธีและกางเกงขายาว

ผิวขาวเนียนละเอียดเผยให้เห็นอยู่รำไร

แต่ทว่า เมื่อบรรดาทหารรับจ้างในงาน รวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ ได้เห็นผิวที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของเม่ยหู พวกเขากลับต้องตกตะลึงจนตาค้าง!

แม้แต่เสิ่นเฟยเอง ก็ยังอดคิดในใจไม่ได้ว่า

ผู้หญิงที่ดูเซ็กซี่เย้ายวนคนนี้....

ต้องเคยผ่านเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนมากันนะ?