บทที่ 58 คมกระบี่หน้าคร่าชีวิต คมกระบี่หลังสะกดวิญญาณ!

บทที่ 58 คมกระบี่หน้าคร่าชีวิต คมกระบี่หลังสะกดวิญญาณ!

ณ นอกเมืองฉางอัน บนยอดเขาสูงตระหง่าน นิกายดาบโลหิตตั้งรกรากหยั่งรากหลึกมานานกว่าห้าร้อยปี

ที่นี่นับเป็นขุมกำลังที่ทรงอิทธิพลที่สุดในละแวกนี้

ทว่าในยามนี้ ภายในนิกายดาบโลหิตกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ทุกๆ ระยะร้อยเมตรจะมีศิษย์ยืนประจำการอยู่หนึ่งคน พวกเขาละทิ้งท่าทีเกียจคร้านที่เคยมีในอดีตไปจนสิ้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด

ขอเพียงมีความเคลื่อนไหวผิดปกติเพียงนิด ลูกธนูในมือของพวกเขาก็พร้อมจะพุ่งทะยานออกไป ยิงสังหารเป้าหมายให้พรุนเป็นรังผึ้งในพริบตา

การป้องกันที่แน่นหนาระดับนี้ แม้แต่แมลงวันเพียงตัวเดียวก็อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดเข้าไปได้

"ศิษย์พี่ เกิดอะไรขึ้นกับนิกายของเรากันแน่ ทำไมต้องป้องกันเข้มงวดขนาดนี้? ในแถบนี้ นอกจากคนของราชสำนักแล้ว ใครจะกล้ามาหาเรื่องนิกายดาบโลหิตของเรากัน"

"นั่นสิ ศิษย์พี่เทียนหลาง นิกายดาบโลหิตของเราก็เป็นถึงขุมกำลังใหญ่ เจ้าสำนักก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตก่อแก่นปราณ แม้แต่ตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองฉางอันยังต้องไว้หน้าเขา พวกเราไม่ได้พักมาสามวันสามคืนแล้วนะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว"

ศิษย์นิกายดาบโลหิตสองคนบ่นพึมพำกับชายร่างกำยำเปลือยอกที่มีรอยสักหมาป่าโลหิต ซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่ของพวกเขาด้วยใบหน้าอิดโรย

"เรื่องนี้... ข้าจะแอบบอกพวกเจ้าแค่คนเดียวนะ แต่อย่าได้แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด"

เทียนหลางลดเสียงต่ำลงพลางกล่าวว่า "ข้าได้ข่าวมาโดยบังเอิญ เห็นว่าเจ้าสำนักไปติดหนี้พนันก้อนโตในเมืองฉางอัน อีกฝ่ายให้เวลาแค่สามวัน ดูท่าเจ้าสำนักคงไม่คิดจะคืนเงินแน่ๆ ถึงได้สั่งให้พวกเราเฝ้าเขาไม่หลับไม่นอนแบบนี้ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะส่งคนมาลอบสังหาร"

เขามีสีหน้าตื่นตัว ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ขุมกำลังนั่น... รู้สึกจะชื่อว่า หลัว... หลัวอะไรสักอย่าง ข้าก็นึกไม่ออกเหมือนกัน"

"หลัวหวั่ง!"

ในขณะที่เทียนหลางกำลังอึกอัก เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขาจากภายในเงามืด

"ใช่ๆๆ ชื่อหลัวหวั่ง... เฮ้ย! ไม่ใช่สิ เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงรู้เรื่องหลัว..."

"ฉัวะ!"

เทียนหลางยังไม่ทันได้ตั้งตัว กระบี่สีดำสนิทคมกริบเล่มหนึ่งก็ตวัดฝ่าความมืดมิดของราตรีออกมา ร่างของเขาล้มตึงลงในกองเลือดทันที

ส่วนศิษย์อีกสองคนข้างๆ นั้น สิ้นใจไปนานแล้วโดยไม่ทันได้ส่งเสียง

"เจ้าสำนักนิกายดาบโลหิตมีฝีมือแค่นี้ ยังกล้าล่วงเกินหลัวหวั่งของพวกเรา ช่างน่าขันสิ้นดี"

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนยกยิ้มอย่างกระหายเลือด ก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืดอีกครั้ง

หลังจากนั้น ศิษย์นิกายดาบโลหิตคนแล้วคนเล่าก็ต้องจบชีวิตลงภายใต้คมกระบี่ของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

พวกเขาสิ้นใจไปโดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องขอชีวิตหรือตอบโต้

กระบวนการลอบสังหารทั้งหมดเป็นไปอย่างเฉียบขาดและหมดจด ไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ ทิ้งไว้

จนกระทั่งเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนสังหารล้างบางมาตลอดทาง ตั้งแต่ตีนเขาจนถึงหน้าประตูใหญ่ของนิกายบนยอดเขา ก็ยังไม่มีใครสามารถส่งสัญญาณเตือนภัยได้แม้แต่คนเดียว

ทั่วทั้งภูเขาในยามนี้ เต็มไปด้วยซากศพของศิษย์นิกายดาบโลหิต!

ภายในค่ายใหญ่ของนิกายดาบโลหิต

เจ้าสำนักขวางซือไม่อาจข่มตานอนหลับได้ ดาบโลหิตคู่กายถูกกำไว้แน่นไม่เคยห่างมือ

รอบกายเขามีศิษย์ระดับหัวกะทิอีกร้อยคนยืนล้อมรอบ ทุกคนล้วนอยู่ในขอบเขตปรมาจารย์ และยังมีอีกหลายคนที่บรรลุถึงระดับยอดปรมาจารย์แล้ว

เพียงเท่านี้ก็เห็นได้ชัดว่า เขาหวาดกลัวและให้ความสำคัญกับชื่อของหลัวหวั่งมากเพียงใด

"อึก..."

เหล้าแรงอึกใหญ่ถูกกรอกลงคอ ขวางซือลุกขึ้นยืนพลางตวาดถาม "ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าสั่งให้พวกมันมารายงานทุกๆ หนึ่งชั่วยามไม่ใช่รึไง! อูยา เจ้าออกไปดูหน่อยสิ"

"ขอรับเจ้าสำนัก พวกเด็กเหลือขอพวกนี้คงเริ่มกำเริบเสิบสานกันแล้ว คราวนี้ข้าจะสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำเอง"

อูยาชักกระบี่คมกริบออกมา หันหลังเดินตรงไปยังประตูใหญ่

เขาคือยอดฝีมือขอบเขตยอดปรมาจารย์ขั้นที่หก และเป็นยอดฝีมืออันดับสองของนิกายดาบโลหิต

พรึ่บ!

ทว่าในจังหวะที่อูยาก้าวไปถึงหน้าประตูและกำลังจะเอื้อมมือเปิดออกนั้นเอง

ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งทะลวงเข้ามาจากภายนอก!

ประตูใหญ่ที่สร้างจากไม้เนื้อแข็งถูกฟันจนแตกละเอียดในคราเดียว อูยาถูกปราณกระบี่นั้นฟาดเข้าใส่อย่างจัง ร่างของเขาถูกฉีกกระชากออกเป็นสองท่อนด้วยอำนาจทำลายล้างอันมหาศาล

"ผู้อาวุโสอูยา!"

"เจ้าเป็นใคร! กล้าดีอย่างไรถึงมาบุกรุกนิกายดาบโลหิตของเรา ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?"

เหล่าศิษย์ในโถงนิกายเห็นภาพสยดสยองตรงหน้าก็หน้าถอดสี หลายคนรีบคว้าอาวุธแล้วพุ่งตรงไปยังประตูใหญ่ทันที

"มดปลวกกลุ่มหนึ่ง ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย"

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนตวัดกระบี่สีขาวกลับหลัง ปราณกระบี่ที่คมกริบประดุจใบมีดโกน สังหารทุกคนที่พุ่งเข้ามาจนร่างขาดสะบั้นในพริบตา

เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทั่วห้องโถง!

ตึก... ตึก... ตึก...

หลังจากสังหารคนไปหลายสิบคนในชั่วพริบตา เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนก็ก้าวเท้าเข้ามาอย่างช้าๆ กระบี่ดำเปื้อนเลือดในมือขวาลากไปกับพื้น เกิดเสียงโลหะเสียดสีที่น่าขนลุกราวกับเสียงของผีร้ายมาทวงวิญญาณ

"ยอดฝีมือขอบเขตก่อแก่นปราณ! ท่าน... ท่านคือใครกันแน่?"

ขวางซือ เจ้าสำนักนิกายดาบโลหิต กำดาบใหญ่สีเลือดในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายกำยำของเขาสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม

เขาถูกจิตสังหารอันเข้มข้นบนร่างของเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนกดข่มจนขวัญหนีดีฝ่อ

จิตสังหารระดับนี้... น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคนของตำหนักซิวหลัวหรือหอเงาเสียอีก!

"หลัวหวั่ง นักฆ่าระดับเทียน... เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน"

"เจ้าสำนักนิกายดาบโลหิต ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้หนี้แล้ว"

ร่างของเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนวูบไหวประดุจภูตพราย ภาพลวงตาพร่าพรายวาบขึ้นทั่วห้องโถง ศิษย์นิกายดาบโลหิตที่หวาดกลัวจนล้มฟุบอยู่บนพื้น ต่างถูกคมกระบี่ปลิดชีพไปทีละคน

นิกายดาบโลหิตอันยิ่งใหญ่ นอกจากศิษย์ที่ทำภารกิจอยู่ภายนอกแล้ว คนหลายพันคนที่นี่ล้วนจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเสวียนเจี่ยนเพียงผู้เดียว

"ท่านเฮยไป๋เสวียนเจี่ยน! ท่านผู้ใหญ่! ข้ายินดีชำระหนี้พนันที่ติดค้างไว้ทั้งหมด ขอท่านโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!"

เมื่อได้เห็นวิถีสังหารอันอำมหิต ขวางซือก็ไม่อาจแบกรับความกดดันได้อีกต่อไป เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นอ้อนวอนขอชีวิต

ในใจของเขานึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด หากรู้ล่วงหน้าว่าหลัวหวั่งจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้ เขาคงไม่กล้าโลภมากและรีบคืนหนี้ไปนานแล้ว

ยามนี้เขามีเพียงความคิดเดียว คือการใช้ทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อซื้อชีวิตตนเอง

"ยมบาลต้องการให้เจ้าตายยามสามหนึ่งเค่อ ใครจะกล้าฉุดรั้งเจ้าไว้จนถึงยามห้าสามเค่อ? หลัวหวั่งของพวกเราทำงาน หากไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่ย่อมต้องถอนรากถอนโคน... ชีวิตของเจ้า ก็ถือว่าเป็นดอกเบี้ยแล้วกัน"

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนจ้องมองขวางซือที่กำลังคุกเข่าขอความเมตตาด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถือกระบี่คู่ขาวดำเดินเข้าไปหาเป้าหมายทีละก้าว

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ละก้าวนั้น ดังกระแทกเข้าไปในโสตประสาทของเจ้าสำนักนิกายดาบโลหิต ราวกับเสียงเคียวมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาสับประหาร

"เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ทางรอดแก่ข้า เช่นนั้นก็มาตายตกไปตามกันเสียเถอะ! ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะเฉือนเนื้อบนร่างเจ้าออกมาให้ได้!"

ในที่สุดขวางซือก็ทนแรงกดดันไม่ไหว เขาคำรามออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

เขากระโจนขึ้นอย่างแรงราวกับราชสีห์โลหิตที่จนตรอก ดาบโลหิตในมืออัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถถล่มภูเขาได้ ฟันตรงไปยังศีรษะของเฮยไป๋เสวียนเจี่ยน

"เคร้ง!"

เผชิญหน้ากับการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเจ้าสำนักนิกายดาบโลหิต เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เขายกกระบี่ดำในมือขึ้นต้านรับ ทันใดนั้นดาบที่เปี่ยมด้วยความบ้าคลั่งของขวางซือก็ถูกหยุดลงอย่างง่ายดาย

"ขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นที่หนึ่ง... พลังแค่นี้มันช่างอ่อนแอเหลือเกิน เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า ช่องว่างระหว่างเรามันกว้างใหญ่เพียงใด"

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนมองดูขวางซือที่ออกแรงจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาเพียงสะบัดกระบี่เบาๆ พลังอันมหาศาลก็ซัดร่างเจ้าสำนักนิกายดาบโลหิตจนกระเด็นออกไปทันที

"เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน... คมกระบี่หน้าคร่าชีวิต คมกระบี่หลังสะกดวิญญาณ!"

เขายิ้มเยาะ ในฐานะนักฆ่าระดับสูงสุด ย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสสังหารนี้ให้หลุดมือ

ร่างของเขาวูบไหวเข้าประชิดในพริบตา กระบี่ดำแทงทะลุขั้วหัวใจของขวางซือทันที ก่อนที่กระบี่ขาวจะตวัดผ่านลำคอ ตัดศีรษะของอีกฝ่ายจนขาดสะบั้น

ศีรษะของขวางซือร่วงหล่นลงสู่พื้น ดวงตาที่ยังเบิกกว้างนั้น เต็มไปด้วยแววตาแห่งความเหลือเชื่อและสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด