บทที่ 52 - ขีดจำกัดของร่างกาย

บทที่ 52 - ขีดจำกัดของร่างกาย

ผิวหนังและขนของกวางเขามีดมีมูลค่าสูงมาก มักถูกนำไปใช้หลอมสร้างอาวุธป้องกันหลากหลายชนิด แต่สภาพในตอนนี้ผิวหนังของมันกลับฉีกขาดกระจุยกระจายจนไม่เหลือชิ้นดี...

หมดราคากันพอดีแบบนี้

นอกจากนี้ สัตว์อสูรชนิดนี้ยังขึ้นชื่อเรื่องความอดทนเป็นเลิศและเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น มันจึงไม่รู้จักคำว่าเหนื่อย แม้ตอนนี้สถานการณ์การต่อสู้จะดูยับเยินไปหมด แต่ถ้าขืนยังสู้กันในรูปแบบนี้ต่อไป อย่างน้อยๆ ก็น่าจะยื้อกันไปได้อีกเป็นชั่วโมง

พอมองดูระดับพลังของ "ผู้อาวุโสห้าธาตุ" คนนั้น... ก็ไม่ได้สูงส่งอะไรเลยนี่นา?

แต่ทำไมพลังปราณของนางถึงได้ทนทานขนาดนี้!

แม้แต่ผู้ดูแลสนามประลองเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะเฝ้าดูการประลองนี้ต่อนานกว่าปกติ

พอดูไปเรื่อยๆ เขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่านักพรตคนนี้ฉลาดมาก เธอไม่ได้ใช้พลังปราณออกมาพร่ำเพรื่อในทุกวินาที แต่ดูเหมือนว่าในบางครั้งเธอจะยอมถูกกวางขวิดจนกระเด็นเพื่อให้ตัวเองได้เซฟพลังเอาไว้บ้าง

ช่างเป็นคนประหลาดที่ดูเหมือนจะไม่รักชีวิตตัวเองเอาเสียเลย!

"ท่านผู้ดูแลครับ... เรื่องกวางเขามีดตัวนั้น เราควรจะเรียกค่าเสียหายจากนางไหมครับ?" ศิษย์น้องตัวน้อยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ที่นี่ไม่เคยมีกฎแบบนั้น" ผู้ดูแลส่ายหัว "ก็แค่สัตว์อสูรตัวเดียว จะไปทำให้ยอดฝีมือที่มีอนาคตไกลต้องขุ่นเคืองเพื่อแลกกับของแค่นี้มันไม่คุ้มหรอก"

ศิษย์น้องคนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

แค่การทรมานสัตว์อสูรไปเรื่อยๆ แบบนี้ถือว่าเป็นคนมีอนาคตแล้วเหรอ?

"ตราบใดที่คนคนนี้ไม่ได้ทำผิดกฎของสนามประลอง เธอนึกอยากจะทำอะไรก็ไม่ต้องไปยุ่ง" ผู้ดูแลมองดูอีกแวบหนึ่งก่อนจะเดินจากไป

บนโลกนี้มีอัจฉริยะมากมายนับไม่ถ้วน แต่อัจฉริยะที่ต้องจบชีวิตลงก่อนเวลาอันควรก็มีมากกว่า ในสนามประลองแห่งนี้เขาเคยเห็นนักพรตมาแล้วทุกรูปแบบ แต่ถ้าให้สรุปใจความสำคัญ คนที่จะสามารถไต่ขึ้นไปอยู่บนทำเนียบอันดับได้ มีเพียงคนประเภทที่โหดเหี้ยมต่อตัวเองและมีความพากเพียรอย่างบ้าคลั่งเท่านั้น

เป้าหมายของคนคนนี้ชัดเจนมาก ในตอนนี้เธอไม่ได้โหยหาคะแนนสะสมหรือหินลมปราณรางวัลเลยแม้แต่น้อย เธอแค่กำลังขัดเกลาตัวเองอยู่

ทั้งความทนทานต่อความเจ็บปวด ความแม่นยำของวิชา ขีดจำกัดของร่างกาย และการควบคุมพลังปราณ... ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นโจทย์ที่ยากมาก

มันเป็นเพียงสนามประลองระดับหนึ่งและต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่แสนธรรมดา แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพาตัวเองไปอยู่จุดที่เฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า ดูเหมือนเธออยากจะรู้ว่าขีดจำกัดของชีวิตตัวเองอยู่ที่ตรงไหนกันแน่ถึงได้คอยยั่วโทสะอีกฝ่ายอยู่ตลอดแบบนี้

ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

...

และเป็นไปตามคาด หลีอางลากยาวการต่อสู้นี้ไปอีกถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

กวางเขามีดนั้นทนไม้ทนมือกว่าค้างคาวปีศาจเสียงใสหลายเท่าตัว มันไม่กลัวความเจ็บปวดเลยสักนิด จึงกลายเป็นคู่ซ้อมที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเธอ

แต่ก็น่าเสียดายที่คู่ซ้อมที่สมบูรณ์แบบแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องมีวันเลิกรา

"สัตว์อสูรตาย ผู้อาวุโสห้าธาตุ เป็นฝ่ายชนะ"

หลีอางถูกส่งตัวกลับมายังห้องพัก

แต่เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ครั้งนี้เธออยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม แม้จะใช้วิชาทำความสะอาดไปแล้ว แต่เสื้อผ้าของเธอก็ยังขาดวิ่นรุ่งริ่ง ผิวหนังส่วนที่เคยถูกพิษคางคกกัดกร่อนในวันนั้นถึงกับโผล่ออกมาให้เห็นเป็นรอยเหี่ยวย่นน่าเกลียด

"เรามีโอสถสมานเนื้อจำหน่ายนะครับ ราคาเพียงแปดพันหินลมปราณระดับต่ำเท่านั้น" ศิษย์น้องที่เฝ้าห้องรีบเสนอขายทันทีหลังจากแอบเห็นสภาพของเธอ

หลีอางเหลือบมองบาดแผลตัวเองอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะบอกว่า "ขอเม็ดนึง"

ดวงตาของศิษย์น้องเป็นประกายรีบรับเงินทันที

"ป้ายคำสั่งของฉัน... มันลดราคาได้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่เหรอ แล้วพวกยารักษาพวกนี้ไม่อยู่ในเงื่อนไขส่วนลดด้วยเหรอ?" หลีอางถามขึ้นในขณะที่กำลังจะจ่ายเงิน

"ส่วนลดครอบคลุมแค่ค่าธรรมเนียมและค่าบริการต่างๆ เท่านั้นครับ ส่วนโอสถหรือของวิเศษล้ำค่าพวกนี้เป็นของที่มาจากร้านยาข้างนอก สนามประลองแค่รับมาขายต่อให้เท่านั้นเลยไม่สามารถลดราคาได้ครับ" อีกฝ่ายตอบด้วยท่าทางเกร็งๆ เพราะกลัวหลีอางจะหาเรื่อง

หลีอางเองก็พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าลาภลอยแบบนี้คงไม่มีทางครอบคลุมไปถึงทุกอย่างหรอก

เธอแค่รู้สึกผิดหวังนิดหน่อยเท่านั้นเอง

พอมองเห็นท่าทางหวาดระแวงของอีกฝ่าย หลีอางก็จ่ายเงินไปตามปกติก่อนจะแสร้งถามขึ้นมาลอยๆ "นายเคยเจอพวกคนที่อยู่ในทำเนียบอันดับบ้างไหม?"

"แน่นอนครับ" ศิษย์น้องคนนี้ดูเหมือนจะมีพลังแค่ระดับฝึกปราณช่วงต้นเท่านั้น เขายังคงมีท่าทางที่ดูไร้เดียงสาและพูดด้วยความคิดถึง "ถ้ายอดฝีมือในทำเนียบมาปรากฏตัวที่นี่ สนามประลองหมื่นวิบัติจะช่วยประกาศชื่อเสียงให้ด้วยครับ แต่ว่า... พวกอันดับต้นๆ เดี๋ยวนี้แทบจะไม่มาที่นี่กันแล้วล่ะ"

"แล้วทำเนียบพวกนี้ไม่มีการอัปเดตเหรอ?" หลีอางถามต่อ

"ทำเนียบจะบันทึกคะแนนสะสมเฉพาะในช่วงหนึ่งร้อยปีล่าสุดเท่านั้นครับ" ศิษย์น้องตอบอย่างว่าง่าย

"อ้าว... แล้วถ้าคนพวกนั้นไม่มาที่นี่ แล้วพวกเขาจะหาคะแนนสูงๆ มาจากไหนกันล่ะ?" หลีอางสงสัย "หรือว่าพวกเขาจะเป็นมือปราบรับจ้างกันหมด?"

"ใช่ครับ" ศิษย์น้องพยักหน้า

"ต้องทำยังไงถึงจะได้เป็นมือปราบรับจ้างล่ะ?" หลีอางถามเข้าประเด็นทันที

ศิษย์น้องตอบแบบไม่ต้องคิด "ต้องมีคะแนนสะสมครบหนึ่งพันแต้มครับ"

หลีอางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หนึ่งพันแต้ม... สำหรับเธอในตอนนี้มันช่างดูห่างไกลเหลือเกิน เธอเพิ่งจะมีแค่สองแต้มเองนะ...

แถมถ้าเกิดรอบหน้าเธอโชคร้ายไปสุ่มเจอสัตว์อสูรระดับสามหรือระดับสี่เข้า คะแนนของเธอคงได้ติดลบแหงๆ

"นักพรตอย่างฉันเนี่ย ท่าทางจะแจ้งเกิดในสนามประลองสัตว์อสูรได้ยากใช่ไหมล่ะ?" หลีอางครุ่นคิดกับตัวเองและเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น

ช่องว่างระหว่างสัตว์อสูรแต่ละระดับมันกว้างเกินไป การจะได้คะแนนเท่าไหร่นั้นขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ ดังนั้นสนามประลองสัตว์อสูรจึงไม่เหมาะสำหรับการปั๊มคะแนน แต่มันเหมาะสำหรับการเข้ามาศึกษาลักษณะเด่นและความสามารถของอสูรแต่ละชนิดมากกว่า เพื่อที่เวลาไปออกตะลุยโลกกว้างในภายหลังจะได้เอาตัวรอดได้

หากอยากจะสะสมคะแนนจริงๆ คงต้องพึ่งพาการประลองระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรด้วยกันเท่านั้น

เพราะสนามประลองจะมีการควบคุมระดับพลังไม่ให้เหลื่อมล้ำกันเกินไปจนเป็นการรังแกกัน

ศิษย์น้องคนนั้นคิดว่าหลีอางแค่บ่นกับตัวเองเลยทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ

"ท่านยังจะลงชื่อต่อไหมครับ? ห้องพักนี้อนุญาตให้อยู่ได้ไม่นานนะ หากผ่านไปเกินสองชั่วโมงแล้วยังไม่เริ่มรอบใหม่ ก็ต้องขอเชิญออกไปครับ" ศิษย์น้องอธิบายอย่างจริงจัง "แต่ถ้าท่านอยากจะฝึกบำเพ็ญเพียรไปด้วยและรอประลองไปด้วย ท่านสามารถเช่าค่ายกลรวมปราณได้นะครับ"

"ราคาเท่าไหร่?" หลีอางถามทันที

"ท่านต้องเตรียมหินลมปราณสำหรับเปิดการใช้งานค่ายกลมาเองนะครับ เราคิดเพียงแค่ค่าเช่าสถานที่และค่าเช่าค่ายกลเท่านั้น ซึ่งราคาก็จะแตกต่างกันไปตามระดับของค่ายกลครับ"

"เอาแบบธรรมดาก็พอ" ตอนนี้หลีอางไม่ได้รวยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เลยไม่กล้าฝันหวานอะไรมาก

ค่ายกลระดับสูงแม้จะช่วยให้ฝึกเร็วขึ้นแต่ก็ผลาญหินลมปราณมหาศาลเกินไป

ตอนนี้เธอเหลือหินลมปราณระดับกลางอยู่แค่ประมาณสามร้อยห้าสิบก้อน แถมยังต้องเก็บไว้อีกแปดสิบก้อนเพื่อจ่ายค่ากระดาษยันต์ที่ค้างไว้ด้วย

"ค่ายกลรวมปราณแบบธรรมดา วันละห้าร้อยหินลมปราณระดับต่ำครับ..." ศิษย์น้องตอบอย่างนอบน้อม

หลีอางขมวดคิ้ว "ในเมื่อค่ายกลนี่เป็นสมบัติของสนามประลองเอง งั้นส่วนลดของฉัน..."

"..." ศิษย์น้องคนนั้นถึงกับสตั๊นไปทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "เอ่อ... เรื่องนี้ผมต้องขอดูป้ายคำสั่งของท่านอีกครั้งครับ"

หลีอางยื่นป้ายให้เขาตรวจสอบทันที อีกฝ่ายใช้พลังปราณสำรวจอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าปั้นยาก แต่หลังจากกลั้นใจอยู่นานเขาก็พยักหน้ายอมรับ "ท่านจ่ายเพียงวันละหนึ่งร้อยห้าสิบก้อนก็พอครับ"

ดวงตาของหลีอางเป็นประกายขึ้นมาทันที

แต่พอเห็นท่าทางผิดหวังของอีกฝ่าย เธอก็เดาได้ทันทีว่าศิษย์น้องคนนี้น่าจะได้ส่วนแบ่งจากการที่แขกมาใช้บริการ...

"นายชื่ออะไรเหรอ?" หลีอางถาม

"ผมชื่อฉีสิบสามครับ" อีกฝ่ายฝืนยิ้มตอบ

หลีอางหยิบหินลมปราณออกมาหนึ่งร้อยก้อนแล้วยื่นให้เขาอย่างใจปล้ำ "น้องชายฉี ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเลยไม่ค่อยรู้เรื่องราวในสนามประลองเท่าไหร่ บางทีอาจจะพลาดเรื่องสำคัญๆ ไปบ้าง วันข้างหน้าคงต้องรบกวนนายช่วยแนะนำฉันหน่อยนะ"

การยื่นถุงหินลมปราณให้แบบนี้คือการแสดงจุดยืนของเธอ

เธอจะถอนขนแกะจากสนามประลองเท่านั้น และยิ่งเธอถอนขนแกะได้มากเท่าไหร่ หินลมปราณที่หลุดลอดจากง่ามนิ้วเธอไปถึงมือเขาก็จะยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย

[จบแล้ว]