บทที่ 32 เจิ้งเยว่ไห่แขวนป้ายจวิ้นฉือยอดขายพุ่งกระฉูด

“โกหกเหรอ?” เจิ้งเยว่ไห่ถลึงตา สีหน้าท่าทางแบบนักเลงจอมกวนๆ โผล่ออกมาทันที “

โกหกตรงไหนล่ะ? หือ? ของที่พวกเราขายคือรถ! เป็นรถดีๆ ที่ขับได้ วิ่งได้ มีแอร์ มีจอใหญ่จริงๆ! ดีกว่ากล่องเหล็กพวกนั้นของจวิ้นฉือตั้งสิบเท่า!

ราคาก็ถูกกว่า! ออปชันก็มากกว่า! หน้าตาหล่อกว่าด้วยโว้ย! แบบนี้จะเรียกว่าโกหกได้ยังไง?”

เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว จ้องมองเซลส์หนุ่มคนนั้น น้ำเสียงยกสูงขึ้น แฝงด้วยอำนาจที่ไม่ให้โต้แย้ง:

“นี่มันเรียกว่ามอบสวัสดิการให้ผู้บริโภค! มอบความประหลาดใจ! พวกเขาเข้ามาเพราะป้ายจวิ้นฉือ คิดว่าจะได้ซื้อรถจวิ้นฉือพวกนั้นที่ทั้งแพงทั้งกาก! แต่ผลล่ะ? ผลคือได้เห็นรถที่ดีกว่า

! รถที่ถูกกว่า! รถที่หล่อกว่า! พวกเขาควรจะขอบคุณพวกเรา! ขอบคุณที่เราไม่ปล่อยให้พวกเขาถูกจวิ้นฉือหลอกเอาอีก!”

เขาหันตัวไปเผชิญหน้าพนักงานทั้งหมด โบกมือไปมา เหมือนกำลังปลุกใจก่อนออกศึก:

“ทุกคนฟังให้ดี! นับจากวันนี้ไป ขายแบบนี้เลย! ป้ายเป็นจวิ้นฉือ คำพูดการขายเป็นจวิ้นฉือ แบบฟอร์มสัญญาใช้ของจวิ้นฉือ ของแถมใช้สต๊อกจวิ้นฉือ!

แต่รถ ขายแค่หวนอวี่! ถ้าลูกค้าถามว่าทำไมโลโก้รถไม่เหมือนเดิม ก็พูดว่าจวิ้นฉือเปลี่ยนโลโก้ใหม่แล้ว สู่ความเป็นสากล!

ถามว่าทำไมหน้าตาไม่เหมือนรถเมื่อก่อน ก็พูดว่านี่คือแพลตฟอร์มใหม่ ดีไซน์พลิกวงการ! ถามว่าทำไมถูกขนาดนี้ ก็พูดว่าผู้ผลิตจัดกิจกรรม ระบายสต๊อก ตอบแทนลูกค้าเก่า!

สรุปคือ ขายรถออกไป! เก็บเงินกลับมา! เข้าใจไหม?!”

พนักงานทั้งหลายถูกเขาตะโกนใส่ยาวๆ ปนชี้นำจนงงไปหมด,

แต่ก็ถูกความแข็งกร้าวที่ไม่อาจโต้แย้งได้ และแรงยั่วยวนแบบโจ่งแจ้งเรื่อง “หาเงินได้” ซึมซับเข้าไป ความลังเลกับความไม่สบายใจ ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความดุเดือดแบบ “ทำไปก่อนค่อยว่ากัน”

“เข้าใจแล้ว!” เสียงตอบรับกระจัดกระจาย

“ดังๆ หน่อย! ไม่ได้กินข้าวเหรอ?!” เจิ้งเยว่ไห่ตะโกน

“เข้าใจแล้ว!!” คราวนี้พร้อมเพรียงขึ้นไม่น้อย เสียงก็ดังขึ้นด้วย

เจิ้งเยว่ไห่พยักหน้าด้วยความพอใจ เดินไปที่ประตู ดึงประตูออก แล้วตะโกนออกไปข้างนอกทีหนึ่ง: “เสี่ยวหลิว! หายหัวไปไหนวะ? กลิ้งเข้ามาเดี๋ยวนี้!”

พนักงานหนุ่มรูปร่างผอมสูง ใส่แว่นกรอบดำ ดูเหมือนบัณฑิตจบใหม่ กลิ้งลุกลนออกมาจากห้องเล็กข้างๆ ในมือถือโทรศัพท์อยู่ด้วย: “คุณเจิ้ง คุณเจิ้ง ผมอยู่นี่ครับ!”

“ข้อความโปรโมชัน เขียนเสร็จหรือยัง?” เจิ้งเยว่ไห่ถาม

“เขียนเสร็จแล้วครับ เขียนเสร็จแล้ว!” เสี่ยวหลิวรีบยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาให้ “คุณดูสิครับ ผมเขียนตามที่คุณสั่งไว้แล้ว”

เจิ้งเยว่ไห่รับโทรศัพท์มา หรี่ตาดูอยู่ครู่หนึ่ง บนหน้าจอคือข้อความวีแชตที่จัดแต่งเรียบร้อย:

“【รถจวิ้นฉือ】ข่าวดีสุดยิ่งใหญ่! รถรับส่งรุ่นใหม่ล่าสุดของจวิ้นฉือ เปิดตัวสุดสะเทือนวงการ! เพื่อขอบคุณลูกค้าเก่าและใหม่ เปิดช่องทางส่วนลดภายในแบบจำกัดเวลา!

ทั้งร้านลดครั้งแรก 80%! ซื้อรถแถมชุดของขวัญมูลค่า 1,888 หยวน

(รวมล้างรถทั้งคันแบบละเอียด + พรมปูพื้นหรูแบบรอบคัน + ฟรีบำรุงรักษา 3 ปี/60,000 กิโลเมตร)! จำนวนมีจำกัด ใครจองก่อน ได้ก่อน! ที่อยู่: เลขที่ 128 ถนนเหรินหมิน เมืองจินโจว ร้านจำหน่ายรถจวิ้นฉือ

สอบถามโทร: 138XXXX8888.【แชร์ข้อความนี้และกดไลก์ครบ 28 ครั้ง มาที่ร้านลดเงินสดเพิ่มได้อีก 200 หยวน!】”

ใต้ข้อความยังแนบรูปมาอีกหลายรูป

รูปคือเสี่ยวหลิวเพิ่งถ่ายสดเมื่อครู่——หน้าร้าน รถหวนอวี่ 01 สีขาวมุก รถหวนอวี่ 01 สีดำเงา และรถหวนอวี่ 02 สีขาว เปล่งประกายอยู่ใต้แสงแดดยามบ่าย เงาบนสีตัวรถสะท้อนแสงเป็นประกาย

แต่ตอนถ่าย เขาเลือกมุมเป็นพิเศษ เลี่ยงป้ายตัว “V” ที่หน้ารถ ถ่ายแค่ด้านข้างตัวรถกับหน้ารถที่ดูดุดัน แสงดี องค์ประกอบก็ดี ดูแล้ว……

เอาจริงๆ ก็พอมีเค้าความน่าเชื่ออยู่เหมือนกัน แถมยังดูดีกว่าภาพโปรโมตทางการของจวิ้นฉือบนเน็ตอีก

“โอเค เอาอันนี้แหละ” เจิ้งเยว่ไห่โยนโทรศัพท์คืนให้เสี่ยวหลิว

น้ำเสียงต้องรีบร้อน ต้องเหมือนเจอของดีราคาถูก! บอกว่าลดราคามีแค่ไม่กี่วันนี้ หมดแล้วหมดเลย!”

“ครับ! คุณเจิ้ง!” เสี่ยวหลิวรับโทรศัพท์มาอย่างกระตือรือร้น นิ้วมือรัวอยู่บนหน้าจอ

เจิ้งเยว่ไห่มองแผ่นหลังที่ขะมักเขม้นของเสี่ยวหลิว แล้วมองรถสามคันที่จอดนิ่งอยู่หน้าร้านท่ามกลางแสงแดดแต่เปี่ยมพลังอีกครั้ง สูดควันบุหรี่เข้าลึกๆ——แม้จะยังไม่ได้จุด แต่กลิ่นยาสูบเหมือนทำให้เขาสงบลงได้

จากนั้น เขาก็โยนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดทิ้งลงถังขยะตรงหน้าประตูแบบไม่ใส่ใจ

พายุกำลังจะมา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ในกลุ่ม “กลุ่มแลกเปลี่ยนช่วยเหลือคนรักรถซานต้ง” ของเมืองจินโจวที่มีสมาชิกห้าร้อยคน ปกติมักคุยเล่นไปวันๆ บ้าง โพสต์ข้อมูลรถมือสองบ้างเป็นครั้งคราว ข้อความที่แต่งอย่างตั้งใจพร้อมรูปภาพหนึ่งชุดก็เด้งขึ้นมาทันที

“【รถจวิ้นฉือ】ข่าวดีสุดยิ่งใหญ่! รถรับส่งรุ่นใหม่ล่าสุดของจวิ้นฉือ เปิดตัวสุดสะเทือนวงการ……”

ความเงียบกินเวลาหลายวินาที

แล้วจากนั้น กลุ่มก็ระเบิดเหมือนน้ำเย็นหยดลงในกระทะน้ำมันร้อน

“เชี่ย? จวิ้นฉือออกโฉมใหม่แล้วเหรอ? หล่อขนาดนี้?! ทรงกับเส้นสายแบบนี้……ไม่เหมือนจวิ้นฉือเลยว่ะ?”

“ลด 80%?! จริงเหรอหลอก? อาทิตย์ที่แล้วฉันไปดู D50 ยังตั้งสามหมื่นสองเลยนะ! รุ่นใหม่นี่ดูดีกว่า D50 เยอะ ยังลดอีก?”

“แถมของตั้งเยอะ? ล้างรถทั้งคัน? พรมปูพื้นหรู? บำรุงรักษา 3 ปี? จวิ้นฉือเปลี่ยนขั้วแล้วเหรอ? ใจกว้างขนาดนี้?”

“รถคันนี้……ดูคุ้นๆ นะ? ทำไมคล้าย……คล้ายอะไรนะคันนั้น?”

“ช่างมันจะคล้ายอะไร! ถูกก็พอ! ราคานี้ สเปกนี้ ยังจะเอารถอะไรอีก? ฉันจะไปดูที่ร้านเดี๋ยวนี้!”

“ไปด้วย ไปด้วย! ที่อยู่เลขที่ 128 ถนนเหรินหมินใช่ไหม? อยู่แถวนั้นพอดี!”

กระตุ้นให้อัปตอนต่อผิดพลาด!

ข้อความในกลุ่มไหลรัวเร็ว จีเอ็มตีกันมั่วไปหมด อีโมจิสารพัดลอยกันว่อน ความกระตือรือร้นของลูกค้าที่อาจเป็นไปได้ แม้แค่ผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้

เสี่ยวหลิวกับเพื่อนร่วมงานอีกหลายคน นิ้วมือบนคีย์บอร์ดและหน้าจอโทรศัพท์แทบจะเคาะจนมีประกายไฟ

เพิ่งเลยบ่ายสองมาเล็กน้อย ลูกค้าคนแรกก็มาถึงร้าน

เป็นหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ใส่กางเกงยีนส์ขาดๆ ฮู้ดดี้สีเทา ผมย้อมเป็นสีน้ำตาลเกาลัดตามกระแสแฟชั่นช่วงนี้ รอบคอห้อยโซ่สีเงินเส้นค่อนข้างหนา สะท้อนแสงแดดจนแสบตา

เขาขี่รถไฟฟ้าคันเล็กที่ติดสติกเกอร์เต็มไปหมดมา จอดเบรกกะทันหันหน้าร้าน ยางเสียดสีกับพื้นจนเกิดเสียงแหลมบาดหู

เขาใช้ขาข้างหนึ่งค้ำพื้น ไม่ได้ลงจากรถ ก่อนจะเงยหน้ามองป้ายที่แขวนอยู่เหนือหัว——“ร้านจำหน่ายรถจวิ้นฉือ” ตัวหนังสือสีขาวบนพื้นแดง ยืนยันว่าไม่ผิดแน่

จากนั้นก็มองรถสามคันที่จอดอยู่หน้าร้านและส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดดอีกครั้ง ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นรอยลึก

“เฮ้” เขาเสียงดังไม่น้อย มีความอวดดีของคนหนุ่มและความไม่เกรงใจปะปนอยู่ ตะโกนเข้าไปในร้าน “ที่นี่……ใช่ร้านจวิ้นฉือไหม?”

เซลส์ที่ตอบสนองไวที่สุด——ก็คือเซลส์หนุ่มใจกล้าคนนั้นเมื่อครู่นี้ ชื่อเสี่ยวหลี่——รีบยิ้มกว้างออกไปต้อนรับ ก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มมาตรฐานเหมือนใช้ไม้บรรทัดวัด:

“ใช่ๆๆ! ร้านจวิ้นฉือ! ร้านตัวแทนที่ได้รับอนุญาตจากจวิ้นฉือของแท้! คุณลูกค้าดูรถเหรอครับ? เชิญข้างในครับ เชิญข้างในครับ!”

หนุ่มคนนั้นไม่ขยับ ยังคงคร่อมรถไฟฟ้าอยู่ เงยคางขึ้น ใช้สายตาประเมินสามคันหน้าร้าน โดยเฉพาะคันสีขาวหมายเลข 02

“รถหน้าร้านพวกคุณ……” เขาชี้ไปที่หมายเลข 02 “เป็นรุ่นใหม่ของจวิ้นฉือเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน? ในเน็ตก็ไม่เห็นมีโปรโมตเลย”

“เป็นรุ่นใหม่ครับ! รุ่นล่าสุด!” เสี่ยวหลี่ยังคงหน้าไม่เปลี่ยนสี ใจไม่เต้น น้ำเสียงฟันธง มั่นใจแบบไม่ให้สงสัย “

เพิ่งเปิดตัวสดๆ ร้อนๆ! ยังไม่ได้โปรโมตวงกว้างเลยครับ! นี่เป็นส่วนลดภายในที่ผู้ผลิตอนุมัติเป็นพิเศษ ให้คุณได้ลองก่อนใคร! คุณดูทรงกับสเปกนี่สิ รับรองว่าเป็นผลงานยุคใหม่ของจวิ้นฉือแน่นอน!”

หนุ่มคนนั้นยังไม่ค่อยเชื่อ แต่เห็นชัดว่าโดนคำว่า “ส่วนลดภายใน” กับ “ลองก่อนใคร” สะกิดใจเข้าแล้ว

เขาจึงลงจากรถไฟฟ้าคันเล็ก ค้ำรถให้ดี แล้วเดินไปนอกโชว์รูม เริ่มเดินวนรอบหวนอวี่ 01 สีขาวมุกคันนั้น ดูอย่างละเอียด เหมือนกำลังตรวจงานโบราณวัตถุ

รถคันนี้หล่อจริง

เส้นสายลื่นไหลสง่างาม สีตัวรถอ่อนนุ่มเป็นประกาย ล้อสีดำดูคูลมีสไตล์ ยิ่งกว่ารถอีแต๋นรถคนแก่ที่เขาเคยเห็นตามถนนทุกคันเสียอีก แถมยังหล่อกว่ารถไฟฟ้าจิ๋วแบบจริงจังหลายรุ่นด้วย

แต่โลโก้รถ……เขาก้มเข้าไปใกล้หน้ารถ จ้องสัญลักษณ์ตัว “V” สีเงินที่ฝังอยู่ในวงแหวน

นี่ไม่ใช่โลโก้จวิ้นฉือที่หน้าตาคล้ายม้าก็ไม่ใช่คล้ายกวาง แถมยังออกแนวลายเส้นนามธรรมอีกต่างหาก

“โลโก้นี่……” หนุ่มคนนั้นชี้โลโก้รถ แล้วมองเสี่ยวหลี่ที่เดินตามอยู่ข้างๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

“โลโก้ใหม่!” เสี่ยวหลี่ตอบสนองเร็วมาก แทบไม่มีแม้แต่จังหวะหยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจที่เหมือนเป็นเรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว

“จวิ้นฉืออัปเกรดเต็มรูปแบบ ก้าวสู่ความเป็นสากล! คุณดูตัว ‘V’ นี่สิ แทนคำว่า Victory ชัยชนะ! สื่อถึงการเริ่มต้นใหม่ของแบรนด์จวิ้นฉือ สู่การไร้เทียมทาน! เท่ขนาดไหน! อินเตอร์ขนาดไหน!”

หนุ่มคนนั้นอ๋อหนึ่งที เหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่คำว่า “เป็นสากล”, “Victory” พอฟังดูแล้วก็หรูหราน่าเชื่อถืออยู่เหมือนกัน เขาเลยไม่คิดมากต่อ

ดึงประตูรถออก——ประตูหนักมาก สัมผัสแน่นดี นั่งเข้าไป เบาะนุ่ม โอบรับตัวได้ดี

เสี่ยวหลี่รีบนั่งไปที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า หยิบขวดน้ำแร่จากช่องเก็บของที่ประตูอย่างเร็ว——

บนขวดพิมพ์คำว่า “รถจวิ้นฉือ” กับโลโก้ม้ากวางนั่น เป็นของสต๊อกเก่า น้ำเย็นเจี๊ยบ “คุณลูกค้า อากาศร้อน ดื่มน้ำสักหน่อยนะครับ ลองขับดูไหม?

รุ่นใหม่นี้ มีพวงมาลัยไฟฟ้าช่วยผ่อนแรง พวงมาลัยเบามาก เด็กผู้หญิงยังบิดมือเดียวได้ มีแอร์อัตโนมัติ แยกสองโซน ความเย็นมาไวมาก สามนาทีในรถก็เย็นแล้ว

แล้วยังมีจออัจฉริยะนี้ นำทางออนไลน์ได้ ฟังเพลงผ่านบลูทูธได้ ยังฉายหน้าจอโทรศัพท์ได้อีก……”

หนุ่มคนนั้นบิดกุญแจ

“ติ๊ด” เสียงเบาๆ ดังขึ้น แผงหน้าปัดติดสว่าง แสงพื้นหลังสีน้ำเงินเข้ม จอแสดงผลแบบคริสตัลเหลว ข้อมูลแน่น ฟีลเทคโนโลยีพุ่งใส่หน้า

เขาหมุนพวงมาลัยเบาๆ——เบาจริง! ไม่ต้องออกแรงเลย การตอบสนองแม่นยำ ไม่มีความรู้สึกหนักเหมือนพวงมาลัยรถจวิ้นฉือ D50 ของพ่อที่หนักเหมือนยกอิฐ

เขากดปุ่มแอร์ที่มีรูปเกล็ดหิมะบนคอนโซลกลาง หมุนปุ่มไปที่ระดับเย็นสุด ปรับแรงลมสุด

“วู้ววว——”

ลมเย็นพัดแรงออกมาจากช่องแอร์ พร้อมเสียง “ฟืดฟืด” เบาๆ ของคอมเพรสเซอร์ ปะทะหน้า ปะทะแขน จนขนลุกขึ้นมาทันที

เป็นลมเย็นจริงๆ ไม่ใช่ความเย็นปลอมๆ แบบพัดลมที่แค่กวนเอาลมร้อน

เขาเข้าเกียร์ D แบบหมุน ปรับสัมผัสดี กดคันเร่งเบาๆ

รถออกตัวอย่างนุ่มนวล เสียงมอเตอร์เบามาก เหมือนพัดลมไฟฟ้าระดับสูงสุด ไม่รบกวนคน ขับออกจากร้านแล้วขึ้นถนน

(จบตอน)