บทที่ 204 ระบบเชื่อมต่อกับลูกพี่ลูกน้อง
บทที่ 204 ระบบเชื่อมต่อกับลูกพี่ลูกน้อง
บทที่ 204 ระบบเชื่อมต่อกับลูกพี่ลูกน้อง
เหล่าโจรและแก๊งเล็กๆ ที่เหลือซึ่งยังไม่ถูกสยบ เมื่อได้ยินว่ามีกองกำลังที่บุกเข้ามาโดยไม่สนผิดชอบชั่วดี มาถึงก็ลงมือทันที ก็พากันตกใจขวัญกระเจิง
บางกลุ่มม้วนเสื่อหนีไปในชั่วข้ามคืน บางกลุ่มไม่รอให้แก๊งขวานมาถึง ก็แบกห่อผ้า จูงลูกจูงหลานมาขอสวามิภักดิ์ด้วยตนเอง
กลัวว่าหากช้าไปอีกก้าวเดียว ไม่เพียงแต่ค่ายโจรจะถูกทำลายราบคาบ ยังอาจต้องโดนซ้อมฟรีๆ อีกด้วย
เพียงแต่คนส่วนใหญ่ถูกจี๋เสียงจัดให้เป็นบุคลากรนอกสังกัดไปก่อน
ตามคำของจี๋เสียง หากต้องการเข้าร่วมพรรคของนายหญิง ก็ต้องผ่านการทดสอบคุณธรรมและความภักดีเสียก่อน ถึงจะนับว่าได้เข้าร่วมพรรคอย่างแท้จริง
เย่ฉยงมองดูดินแดนและโจรป่าในละแวกนี้ที่ถูกรวบรวมเข้ามาเป็นปึกแผ่นในเวลาเพียงไม่กี่วัน ก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง ต้องเป็นนางอย่างแน่นอน นางคือเจ้าแม่กวนอิมที่สวรรค์ส่งลงมาโปรดปวงประชาโดยแท้
แต่เมื่อมีคนและดินแดนแล้ว ต่อไปก็ถึงเรื่องที่สำคัญที่สุด นั่นก็คือเสบียงอาหาร
หากต้องพึ่งพาเสบียงอาหารในมิติของตนเองเช่นนี้ต่อไป ย่อมไม่เพียงพอเป็นแน่ อีกทั้งจะนั่งกินนอนกินจนสมบัติเก่าหมดไปก็ไม่ได้
เรื่องเร่งด่วนในยามนี้มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น
หนึ่งคือการพึ่งพาตนเอง อีกทางหนึ่งคือการไปปล้นเสบียงอาหารจากทางการ
คนส่วนใหญ่ที่รวบรวมมานี้ล้วนเป็นชาวนา การทำนาจึงเป็นอาชีพหลักอยู่แล้ว
หากในมิติของนางมีเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงและไม่เลือกดินอย่างมันเทศ ข้าวโพด หรือมันฝรั่ง ก็คงจะดีไม่น้อย
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ในหัวของนางก็พลันมีเสียงเตือนแหลมคมดังขึ้นว่า ‘ติ๊ง’
หน้าจอระบบที่เคยเงียบสงบพลันสว่างวาบเป็นสีแดง ตัวอักษรที่เหมือนรหัสผิดเพี้ยนปรากฏขึ้นมารัวๆ ไม่หยุด
เสียงกระแสไฟฟ้าแสบแก้วหูดัง ‘ซี่ซี่ซ่าซ่า’ ทิ่มแทงขมับของนางจนเต้นตุบๆ ตามด้วยเสียงรบกวนที่ดังอึกทึกครึกโครมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบสนิทลง
เย่ฉยงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม รีบเรียกหาระบบในใจ
‘เจ้าตูบ เกิดอะไรขึ้น?’
‘เมื่อครู่เหมือนมีอะไรแปลกๆ เข้ามา แล้วยังบังคับจับคู่ด้วย’ ระบบเองก็ตกใจไม่น้อย ตอนนี้กำลังกลัวจนตัวสั่น
เย่ฉยงโมโหแทบตาย
‘เจ้าของไร้ประโยชน์เอ๊ย! ระบบบ้านไหนมันจะเป็นเหมือนเจ้า ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง!’
ระบบรู้สึกน้อยใจ ‘เจ้าเป็นคนผูกมัดข้า ส่งข้ามาที่นี่ ตอนนี้กลับมาถามข้าได้ยังไง?’
ขณะที่คนหนึ่งกับระบบหนึ่งกำลังทะเลาะกันอย่างดุเดือด เกือบจะตัดขาดกันอยู่รอมร่อ
เสียงเด็กน้อยที่ใสกังวานแฝงไปด้วยความจริงจังและความคาดหวังอย่างประหลาด ก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของทั้งสอง
“นักเรียนดีเด่น สวัสดี!”
เย่ฉยง: “???”
ระบบ: “...”
เย่ฉยงเอ่ยถามอย่างหงุดหงิด “ใครน่ะ? ใครมาพูดในหัวของข้า? ระบบ! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีเสียงอื่นในหัวของข้าได้? เจ้าเกิดบั๊กอีกแล้วใช่ไหม?”
เย่ฉยงตอนนี้มีแต่ความตระหนก
หรือว่าระบบที่อ่อนแอขนาดนี้ยังมีคนคิดจะแย่งชิง?
ชั่วขณะหนึ่งนางไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะระบบนอกใจ หรือมีคนจะมาแย่งระบบของนางไปกันแน่
แม้ระบบจะอ่อนแอไปบ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นระบบที่ข้ามมิติมาพร้อมกับนาง เป็นของของนาง จะให้คนอื่นมาแย่งไปได้อย่างไร!
ระบบเองก็ตกใจเช่นกัน
ขณะที่เย่ฉยงกำลังสับสน เสียงเด็กน้อยจากอีกฝั่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“พี่?”
เย่ฉยงขมวดคิ้ว
ระบบบ้านี่มันเชื่อมต่อไปที่ไหนกันแน่ ทำไมถึงมาตีซี้เรียกญาติกันมั่วซั่วแบบนี้?
หรือว่าผู้ข้ามมิติอีกคนก็เหมือนกับนาง... ข้ามมิติมาจากยุคสิ้นโลกเหมือนกัน?
“ใคร?”
“ข้าเอง! เสี่ยวจิ่ว!”
“เสี่ยวจิ่ว?”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว! พี่ เป็นพี่จริงๆ เหรอ? พี่อยู่ที่ไหน พวกพี่ยังต่อสู้กับซอมบี้อยู่หรือเปล่า?”
เมื่อเย่ฉยงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก็ลุกขึ้นพรวดพราด
ไม่สิ นางไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม
นี่มัน...
ขาใหญ่ที่นางตั้งใจจะเกาะ... ราชาซอมบี้ลูกพี่ลูกน้องของนางก็ข้ามมิติมาด้วยหรือ?
ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า! ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต้องรีบหาราชาซอมบี้ให้เจอ
ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นของนางเป็นคนพูดไม่เก่ง ขี้อาย และเก็บตัว ตอนนี้ข้ามมายังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ หากถูกคนอื่นรังแกจนตายจะทำอย่างไร
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่ฉยงก็รีบอธิบายเรื่องราวการข้ามมิติของตนเองให้ลูกพี่ลูกน้องฟัง จากนั้นก็เริ่มร้อนใจ
“ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน? เพิ่งข้ามมาหรือเปล่า? ต้องการให้พี่ไปช่วยเจ้าตอนนี้เลยไหม?”
ทว่าวินาทีต่อมา คำพูดที่ดังมาจากอีกฝั่งก็ทำให้นางตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่
“พี่เพิ่งข้ามมาเหรอ หนูอายุหกขวบแล้ว ข้ามมาตั้งหกปีแล้ว”
“พี่... หนูกำลังจะรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งแล้ว”
เย่ฉยงที่เมื่อครู่ยังหมดอาลัยตายอยาก พลันผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกตะลึง
“อะไรนะ!”
“เจ้าจะรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งแล้ว?”
“เดี๋ยวนะ... เจ้าเด็กหกขวบเนี่ยนะ จะรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งแล้ว?”
“เดี๋ยวก่อน ยัยหนู... เจ้าผูกมัดกับระบบอะไร?”
เสียงเด็กน้อยนั้นภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
“หนูผูกมัดกับระบบผู้ใหญ่บ้าน ระบบบอกให้หนูเป็นผู้ใหญ่บ้านที่ดี แต่หนูรู้สึกว่าการเป็นผู้ใหญ่บ้านมันเล็กไป เป็นจักรพรรดินีสนุกกว่าเยอะ”
เมื่อเย่ฉยงได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นจนต้องลุกขึ้นมาถูมือไปมา
“ยัยหนู เจ้าอยู่ที่ไหน พี่จะไปหาเจ้า!”
ขาใหญ่ที่เกาะไม่ทันในยุคสิ้นโลก ตอนนี้ต้องเกาะให้ได้!
เสียงเด็กน้อยฝั่งตรงข้ามดังขึ้นอีกครั้ง
“ระบบของหนูบอกว่าพี่ไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกับหนู”
เย่ฉยงที่กำลังวาดฝันอันสวยงามว่าลูกพี่ลูกน้องของนางจะรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งแล้วหาเงินมาให้ตนเองใช้ เมื่อได้ยินว่าลูกพี่ลูกน้องว่าที่จักรพรรดินีของนางไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกัน ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
“อ๊ากกกกกก!”
“ทำไม!”
“ทำไม!”
“ข้าผู้เป็นถึงตัวร้าย เหตุใดถึงต้องมาผูกมัดกับระบบที่อ่อนแอเช่นนี้! มันไม่คู่ควรกับฐานะของข้าเลย!”
“ข้าจะเปลี่ยนระบบ!”
“......”
เย่ฉยงผู้ไม่อยากเป็นฮ่องเต้ ไม่อยากจะรวบรวมแผ่นดิน แค่อยากจะนอนกินบ้านกินเมือง ตอนนี้อยากจะให้ระบบส่งตนเองไปยังมิติอื่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ใช่แล้ว ตอนส่งตัวไป ก็พ่วงบิดาของนาง เสด็จลุง เสด็จย่า และหลานหลวงองค์น้อยไปด้วยเลย
ช่างเถอะ ถ้าเป็นไปได้ ก็ช่วยพาเย่ซีกับเซี่ยไหวโจวสองคนนั้นไปด้วยก็แล้วกัน
ระบบที่ถูกรังเกียจ: “...”
ขณะที่เย่ฉยงกำลังจะถามว่ามีวิธีใดที่จะส่งตนเองไปได้บ้าง หน้าจอก็พลันแสดงข้อความว่าแต้มคะแนนไม่เพียงพอ การจับคู่จึงถูกตัดขาด
เย่ฉยง: “???”
ระบบ: “...”
เย่ฉยง: โมโหโว้ย!
จริงดังว่า... ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่เจ็บช้ำ เมื่อก่อนนางแค่รู้สึกว่าระบบของตนเองถึงจะอ่อนแอไปหน่อย แต่ก็ยังนับว่าเป็นระบบ
แต่ตอนนี้สิ... ระบบของคนอื่นสามารถช่วยให้เด็กรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้แล้ว แต่ระบบของนางยังไม่รู้กระทั่งฟังก์ชันของตัวเอง แถมยังต้องมานั่งงมหาอยู่เลยว่าแต้มคะแนนของตัวเองอยู่ตรงไหน
ช่างเป็นเวรกรรมโดยแท้