บทที่ 26 สามสัปดาห์

บทที่ 26 สามสัปดาห์

พวกเขากลับมาถึงบ้าน และอีกครั้งที่ไดจิถูกเชิญให้ร่วมโต๊ะมื้อค่ำโดยแม่ของเคน เมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงท้องร้องประท้วง เด็กหนุ่มก็ตอบรับความเอื้อเฟื้อนั้นด้วยความยินดี

มื้อค่ำนั้นช่างโอชะจนทำให้ทุกคนอิ่มแปล้ไปตามๆ กัน ก่อนที่ไดจิจะกลับบ้าน คริสได้ล้วงลงไปในกระเป๋าแล้วยื่นไม้แบทเหล็กให้เขา พร้อมกำชับว่าคืนนี้ก่อนนอนต้องเหวี่ยงไม้ซ้อม  ให้ครบอย่างน้อย 100 ครั้ง โดยใช้ฟอร์มที่เพิ่งสอนไป

ไดจิจ้องมองไม้แบทอยู่พักใหญ่ก่อนที่แววตาแห่งความมุ่งมั่นจะปรากฏขึ้น เขาโค้งคำนับอย่างนอบน้อมและเอ่ยขอบคุณก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน

“อย่าลืมวิ่งตอนเช้าพรุ่งนี้นะ!” เคนตะโกนไล่หลัง ซึ่งเขาก็ได้รับคำตอบรับที่หนักแน่นกลับมา

3 สัปดาห์ต่อมาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน ทั้งคู่ยังคงทำตามตารางเรียนและตารางฝึกซ้อมอย่างเคร่งครัด พ่อของเคนถูกส่งตัวไปสหรัฐอเมริกาเพื่อเฟ้นหาผู้เล่นระดับ Triple A เข้าสู่ทีมโยโกฮามะ แต่เขาได้ทิ้งร่องรอยแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีวันลบเลือนไว้ในตัวเด็กหนุ่มทั้งสอง

ไดจิพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดทั้งด้านสมรรถภาพร่างกายและการตีลูก แม้ใบหน้าทารกจะยังคงอยู่ แต่ร่างกายของเขาเริ่มแสดงให้เห็นถึงการเติบโต โดยเฉพาะกล้ามเนื้อหน้าอกและแขนที่เริ่มขยายจนเต็มหัวไหล่กว้างๆ ของเขาในที่สุด

เนื่องจากเขาได้รับประทานอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการที่บ้านตระกูลทาคากิ เขาจึงสามารถเปลี่ยนพลังงานเหล่านั้นให้กลายเป็นการเติบโตและกล้ามเนื้อ เคนได้แอบคุยกับแม่เรื่องข้อสงสัยที่ว่าไดจิอาจกินไม่อิ่มที่บ้าน ทำให้เธอถึงขั้นเตรียมมื้อเที่ยงเผื่อให้เพื่อนรักของลูกชายด้วย

ทว่าตลอดเวลานี้ พวกเขายังไม่เคยพบพ่อแม่ของไดจิเลย ราวกับว่าคนพวกนั้นไม่มีตัวตน หรือไม่ก็ไม่ได้ใส่ใจพอที่จะตามหาว่าลูกชายหายไปไหน

แต่เคนก็ไม่ได้ใส่ใจ ตราบใดที่เพื่อนของเขาได้กินอิ่มและมีความสุข เขาก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว ในเมื่อชาติก่อนเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับครอบครัวของไดจิ เขาจึงเดาได้ว่าไดจิคงไม่ชอบที่จะพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

เคนนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน รู้สึกเหนื่อยแต่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ เขาเจอกับตารางฝึกมหาโหดที่เขาและไดจิทำร่วมกันตลอด 3 สัปดาห์ที่ผ่านมาจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน

หลังจากออกกำลังกายรอบสุดท้ายของวันนี้เสร็จ ในที่สุดเขาก็ทำภารกิจ "ฟิตหุ่นให้เข้าที่" ครั้งที่ 4 สำเร็จ และเพราะความยุ่งเหยิงที่ผ่านมา เคนจึงได้สะสมรางวัลจากภารกิจระบบเอาไว้เป็นกอง

ทว่าเขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เพราะกำหนดเวลาลาพัก 4 สัปดาห์ที่เขาขอโค้ชไว้จะสิ้นสุดลงในวันพรุ่งนี้ และมีการแข่งขันกระชับมิตรในปลายสัปดาห์ ซึ่งหมายความว่าเขาต้องพาตัวเองและไดจิเข้าไปอยู่ในรายชื่อตัวจริงให้ได้ภายในวันศุกร์

เคนเปิดหน้าต่างระบบและรีบกดรับรางวัลทันที

รางวัล:

น้ำยาเพิ่มความคล่องตัวเกรด C (อยู่ในช่องเก็บของ)

ตั๋วลอตเตอรี่ระดับทองแดง

แต้มเมเจอร์ 5 แต้ม

-> สรุปภารกิจ

งานที่ 1: วิ่ง 12 กม. ต่อวัน พร้อมสปรินต์อย่างน้อย 500 ม. (ทำสำเร็จ 90/84 กม.; ระดับคะแนน A+)

งานที่ 2: ซิทอัพ 160 ครั้งต่อวัน (ทำสำเร็จ 1,200 ครั้ง; ระดับคะแนน A+)

งานที่ 3: วิดพื้น 100 ครั้งต่อวัน (ทำสำเร็จ 850 ครั้ง; ระดับคะแนน A+)

งานที่ 4: บริหารร่างกายเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นทุกวัน (ทำสำเร็จ 24 รอบ; ระดับคะแนน S)

ระดับคะแนนภารกิจโดยรวม: S-

รางวัลโบนัส: แต้มเมเจอร์ 25 แต้ม

เคนยิ้มเมื่อเห็นรายการความสำเร็จและของรางวัล จากการทำภารกิจนี้สำเร็จ ตอนนี้เขามีน้ำยาเพิ่มความคล่องตัว 2 ขวด, ความแข็งแกร่ง 1 ขวด และน้ำยาเพิ่มความสมดุลและการประสานงานอีก 1 ขวดพร้อมใช้งาน

แต่น้ำยาพวกนั้นต้องรอก่อน ตอนนี้ตั๋วลอตเตอรี่ระดับทองแดง 4 ใบในกระเป๋ามันรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนจะเผากระเป๋าเขาให้ทะลุ แม้ว่าพวกมันจะไม่มีรูปร่างทางกายภาพก็ตาม

ด้วยแววตาแห่งความคาดหวัง เขาเปิดหน้าลอตเตอรี่และกดปุ่มหมุนทันที

เสียงวงล้อหมุนและเสียงเข็มกระทบช่องที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว ปลุกเร้าอะดรีนาลีนในตัวเขา

[ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้สุ่มได้ทักษะ "บันท์ "]

[บันท์: ความสามารถในการบันท์ลูก แม้จะเป็นลูกที่เร็วที่สุด ด้วยความแม่นยำและน้ำหนักที่เหมาะสมที่สุด]

“อา...” ความตื่นเต้นก่อนหน้าของเคนจุกอยู่ที่คอเมื่อเห็นว่าเข็มหยุดลงที่อะไร คิ้วของเขากระตุกเมื่อจินตนาการถึงร่างสูงใหญ่ของตัวเองในบ็อกซ์แบตเตอร์ แล้วส่งลูกบันท์สวยๆ ลงพื้น

นิ้วของเขาจ่ออยู่ที่ปุ่ม 'หมุนใหม่' ทว่าเขาก็รีบหยุดตัวเองไว้ ทักษะการบันท์นั้นมีประโยชน์จริงๆ โดยเฉพาะสำหรับเขาที่กำลังมองหาทางแทรกตัวเข้าสู่ทีมตัวจริง

“ให้ตายสิ เก็บไว้ก่อนก็ได้ แต่อย่าแกงกันอีกนะไอ้ระบบ” เคนพึมพำก่อนจะใช้ตั๋วทองแดงใบต่อไป

การหมุนครั้งต่อๆ ไปผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเขาแทบไม่รู้ตัว แต่สุดท้ายเขากลับนั่งยิ้มกว้างเหมือนคนบ้า เขาเปิดเมนูขึ้นมาดูทักษะทั้งหมดที่มี

ระบบเมเจอร์ลีก

เลเวลระบบ: 1 (90/100 แต้มเมเจอร์เพื่ออัปเลเวล)

ชื่อ: ทาคากิ เคน

อายุ: 15 ปี

การประเมินพรสวรรค์: C

ศักยภาพ: D (S)

แต้มเมเจอร์: 90

ค่าสถานะผู้ใช้:

สมรรถภาพทางกาย: C-

การขว้างลูก (พิตช์): F (B)

การป้องกัน (ฟิลดิ้ง): C

ไหวพริบในเกม: C

สภาพจิตใจ: C

ทักษะ: 4

ก้าวแรกฉับไว : เพิ่มความคล่องตัว 1 ระดับเมื่อวิ่งหนึ่งเบส

บันท์ : ความสามารถในการบันท์ลูกแม้จะเป็นลูกที่เร็วที่สุดด้วยความแม่นยำและน้ำหนักที่สมบูรณ์แบบ

ฮิตเตอร์ไม้แรก : เพิ่มระดับความแข็งแกร่งและความสมดุลและการประสานงาน 1 ระดับ เมื่อตีลูกแรกที่ขว้างเข้ามาในสไตรค์โซน

โกลฟหนึบ : โกลฟของคุณเหมือนปากกาเหล็ก เมื่อคุณรับลูกได้แล้ว มีโอกาสน้อยมากที่ลูกจะหลุดมือ

ด้วยทักษะเหล่านี้ เขามีโอกาสสูงที่จะติดรายชื่อตัวจริงภายในสิ้นสัปดาห์ ตราบใดที่เขาสามารถทำให้โค้ชประทับใจได้ ส่วนเรื่องของไดจินั้นเขาไม่กังวลเลย โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเพื่อนคนนี้ตีลูกเก่งขึ้นขนาดไหน

เคนมั่นใจด้วยซ้ำว่าไดจิสามารถเสียบตำแหน่งแบตเตอร์มือทำแต้ม  ได้เลยในตอนนี้

อันที่จริงเขาอยากให้พ่อสอนไดจิเป็นแคตเชอร์ด้วย แต่ตอนนี้ถูกปฏิเสธไปก่อน เหตุผลคือไดจิจำเป็นต้องสร้างพื้นฐานที่แน่นหนาเสียก่อน และพ่อของเขาไม่อยากให้ไดจิเสียสมาธิไปกับหลายด้านจนเกินไป

“เอาล่ะ สงสัยต้องจัดน้ำยาสักขวดแล้วเข้านอนดีกว่า” เคนพึมพำพลางมุดเข้าใต้ผ้าห่มและเปิดเมนู

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเลือกน้ำยาเพิ่มความคล่องตัว หากเขาสามารถโชว์ทักษะการบันท์และความเร็วในการวิ่งระหว่างเบสได้ เขาอาจจะคว้าตำแหน่งในทีมตัวจริงได้ทันที

[คำเตือน: การเลือกใช้น้ำยาจะเป็นการฉีดเข้าสู่กระแสเลือดของผู้ใช้โดยอัตโนมัติ โปรดแน่ใจว่าผู้ใช้อยู่ในท่านอนเพื่อป้องกันการบาดเจ็บในกรณีที่หมดสติ]

[คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการใช้: น้ำยาเพิ่มความคล่องตัวเกรด C?]

[ใช่ / ไม่]

เคนกด 'ใช่' โดยไม่ลังเล เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอุ่นๆ แล่นเข้าสู่ร่างกายก่อนที่กล้ามเนื้อจะเริ่มสั่นยิบๆ อย่างน่าอึดอัด ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับพันทิ่มแทง

ทันใดนั้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ขาของเขาก็ปวดแปลบขึ้นมา ราวกับว่ากำลังจะเป็นตะคริว เคนอดทนต่อความเจ็บปวดที่โชคดีว่ากินเวลาเพียงไม่กี่นาที ทว่าหลังจากนั้นเขากลับรู้สึกหมดเรี่ยวแรงและโชกไปด้วยเหเหงื่อ

ด้วยความที่ไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่นิดเดียว เขาจึงถีบผ้าห่มออกแล้วปล่อยให้พัดลมช่วยเป่าจนตัวแห้ง ก่อนจะเข้าสู่อ้อมกอดอันแสนหวานของนิทราในเวลาต่อมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน