ตอนที่ 44 : รูปถ่าย
ตอนที่ 44 : รูปถ่าย
ตอนที่ 44 : รูปถ่าย
ประตูทางเข้าอันโอ่อ่าของคฤหาสน์เทียนฝางทำให้เหล่าเด็กสาวถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน พวกเธอต่างพากันอุทานออกมาว่าพวกเธอไม่เคยเห็นประตูหมู่บ้านที่ไหนที่ดูหรูหราขนาดนี้มาก่อน
ในตอนนั้นเอง รถของพวกเธอก็ได้เข้าสู่เขตวิลล่าอย่างเป็นทางการ วิลล่าชั้นนอกสุดก็เริ่มปรากฏแก่สายตาของพวกเธอ
เมื่อได้เห็นวิลล่าสามชั้นสไตล์โมเดิร์น ฉู่เหมิงเหมิง จางเล่ยและเพื่อนๆ ต่างก็ตกตะลึงทันที
วิลล่าหลังนี้สวยเกินไปแล้ว! สวยกว่าในหนังแบบเทียบไม่ติดเลย!
ดอกไม้และต้นไม้ในสวนได้รับการตัดแต่งอย่างสวยงาม จากตำแหน่งที่พวกเขานั่งอยู่ ก็สามารถมองเห็นแสงไฟที่เปิดอยู่บนชั้นสองและการตกแต่งบางส่วนได้
แม้จะเป็นเพียงบางส่วน แต่มันก็ทำให้กลุ่มเด็กสาวรู้สึกทึ่งราวกับได้เห็นวิมานบนดินแล้ว
“การตกแต่งนี่มันหรูหราเกินไปแล้วไหม? บ้านแบบนี้ฉันไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันถึงเลย!”
“พี่ฉู่หลิงอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย”
ไป่อี้หยุนมองดูท่าทางของพวกเธอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นป้องปากยิ้ม ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ
แต่ทว่าหลังจากนั้นเธอก็ชะงักไป เพราะเมื่อวันก่อนตอนที่เธอมาถึงที่นี่ครั้งแรก เธอก็มีสีหน้าที่เหมือนกับเด็กๆ เหล่านี้ไม่มีผิด
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ไป่อี้หยุนก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เคยเห็นโลกกว้างหรอก แต่เป็นเพราะที่นี่มันเหนือกว่าจินตนาการของคนทั่วไปจริงๆ ต่างหาก
ขนาดคนที่คิดว่าตัวเองเคยผ่านโลกมาบ้างแล้วอย่างไป่อี้หยุนก็ยังต้องตกตะลึงขนาดนั้น แล้วนับประสาอะไรกับเด็กสาวที่ยังอ่อนต่อโลกพวกนี้ล่ะ
ไม่นานนัก รถก็แล่นมาถึงหน้าวิลล่าหมายเลขหนึ่ง ทุกคนต่างก็พากันนิ่งเงียบเมื่อได้เห็นตัวอาคารที่กว้างขวางกว่าวิลล่าหรูหลังอื่นๆ ก่อนหน้านี้อย่างน้อยสองเท่า
พอมองดูทัศนียภาพของบ้านระดับพรีเมียมที่มีความเป็นส่วนตัวสูง เด็กสาวแต่ละคนก็ไม่รู้จะพรรณนาถึงความตกตะลึงในใจออกมาอย่างไรดี
ถ้าหากวิลล่าหลังอื่นๆ ก่อนหน้านี้คือความหรูหราขั้นสุดแล้วล่ะก็ วิลล่าหมายเลขหนึ่งหลังนี้ก็คงเปรียบได้กับภาพลักษณ์ของสรวงสวรรค์!
ระดับความแตกต่างนั้นไม่ใช่เพียงแค่เล็กน้อยเลยจริงๆ
“พี่อี้หยุนคะ พวกหนูขอลงรถตรงนี้ได้ไหมคะ?” จางเล่ยและเพื่อนสาวเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว พวกเธอแค่อยากจะลงไปสัมผัสว่าอากาศรอบๆ สรวงสวรรค์แห่งนี้เป็นอย่างไรบ้าง
ไป่อี้หยุนจอดรถลงที่หน้าประตูวิลล่าหมายเลขหนึ่ง แล้วเอ่ยยิ้มๆ กับทุกคนว่า “ได้สิ เชิญตามสบายเลยนะ”
จางเล่ยและเพื่อนๆ รีบก้าวลงจากรถอย่างกระตือรือร้น ในตอนนั้นเองฉู่เหมิงเหมิงก็มุดออกมาจากรถบูกัตติ เวย์รอนเช่นกัน
เมื่อกลุ่มเด็กสาวรวมตัวกันสำเร็จ พวกเธอต่างก็พากันพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวเสียงดัง
“สวรรค์! เหมิงเหมิงที่นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว! ฉันสาบานเลยว่าฉันจะไม่กล้าคิดไม่ซื่อกับพี่ชายของเธออีกแล้ว เขารวยเกินไปแล้ว!”
“เมื่อกี้ฉันลองมองไปทางด้านหลังมา วิลล่าหมายเลขหนึ่งหลังนี้ตั้งอยู่ใจกลางของเขตวิลล่าทั้งหมดเลยนะ! นี่คือราชาแห่งวิลล่าในตำนานใช่ไหม!”
“ยังจะต้องถามอีกเหรอ? เธอลองดูตัวอาคารที่ใหญ่ยักษ์ขนาดนี้สิ เธอยังจินตนาการไม่ออกอีกเหรอ? เหมิงเหมิง ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะซ่อนความลับไว้เก่งขนาดนี้!”
ใบหน้าอันงดงามของฉู่เหมิงเหมิงเริ่มถอดสี เธอพูดออกมาอย่างจนใจว่า “พอเลยพวกเธอ! ดูหน้าฉันตอนนี้สิ ฉันเหมือนกับคนที่รู้เรื่องนี้มาก่อนงั้นเหรอ?”
ถ้าฉันรู้ว่าพี่ชายของฉันมีฐานะขนาดนี้ ฉันจะพาพวกเธอมานั่งเบียดเสียดกันบนรถไฟชั้นประหยัดทำไมล่ะ!
จางเล่ยหัวเราะฮิฮิพลางโอบไหล่ฉู่เหมิงเหมิงไว้แล้วพูดว่า “เอาเถอะน่า ทุกคนจะมามัวสงสัยเรื่องนี้กันทำไม! ตอนนี้พวกเราก็แค่เสวยสุขตามเหมิงเหมิงไปก็พอแล้ว ไปเถอะ เข้าไปดูข้างในกัน!”
กลุ่มเด็กสาวเดินพูดคุยหยอกล้อกันก่อนจะก้าวเข้าสู่ประตูใหญ่ของวิลล่าหมายเลขหนึ่ง ฉู่หลิงที่จอดรถเสร็จก็กำลังยืนรอพวกเธออยู่ “พวกเธอพักอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกันนะ ยังไงห้องพักก็มีพอแน่นอน”
เด็กสาวแต่ละคนสบตากัน ต่อให้ห้องจะไม่พอและต้องนอนเบียดกัน พวกเธอก็ไม่มีวันยอมไปจากที่นี่อย่างแน่นอน!
“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาเดินชมรอบๆ หน่อย จะได้ไม่หลงทางกัน” ฉู่หลิงพูดไปพลางเดินนำเข้าไปภายในวิลล่า
ฉู่หลิงพาพวกเธอเดินชมอย่างง่ายๆ ไม่ว่าจะเป็นสระว่ายน้ำกลางแจ้งที่ได้รับการดูแลจนสะอาดเอี่ยม และไม่ได้มีกลิ่นคลอรีนแรงเหมือนสระว่ายน้ำทั่วไป
“พี่รู้ว่าพวกเธอรักสวยรักงามและให้ความสำคัญกับการรักษาหุ่น นี่คือสระว่ายน้ำกลางแจ้ง ส่วนที่ชั้นใต้ดินของวิลล่าก็มีห้องออกกำลังกายขนาดเล็กที่จัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ ถ้าพวกเธอต้องการก็สามารถไปใช้ได้ตลอดเวลาเลยนะ” ฉู่หลิงอธิบายอย่างเข้าใจความรู้สึก เขาพูดไปเรื่อยๆ โดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของเด็กสาวที่เดินตามหลังมา
วิลล่าหลังนี้มันหรูหราเกินไปแล้ว นี่มันสรวงสวรรค์ชัด ๆ!
ในจังหวะที่พวกเธอคิดว่าการแนะนำจบลงแล้ว ฉู่หลิงก็พาพวกเธอไปยังสวนดอกไม้
สวนดอกไม้เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ฉู่หลิงโปรดปรานที่สุด และมันก็ถึงเวลาที่เหล่าพันธุ์ไม้ราคาแพงที่เขาคอยดูแลจะต้องออกมาอวดโฉมต่อหน้าแขกผู้มาเยือนแล้ว
ทันทีที่ทุกคนเดินตามฉู่หลิงเข้าไปในสวนดอกไม้ พวกเธอต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
นี่คือสวนเล็กๆ ที่ติดมากับวิลล่างั้นเหรอ? นี่มันสวนพฤกษศาสตร์ชัดๆ!
พื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ แถมยังมีพันธุ์ไม้ตั้งมากมายหลายชนิด!
ดอกไม้เหล่านั้นก็ดูสวยงามมากจริงๆ และสัญชาติญาณของเหล่าเด็กสาวก็บอกกับพวกเธอว่าความสวยระดับนี้จะต้องไม่ใช่ของพันธุ์ไม้ธรรมดาอย่างแน่นอน!
ในขณะที่พวกเธอกำลังคาดเดาอยู่นั้น ไป่อี้หยุนที่เดินตามมาข้างหลังก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “สวรรค์! นี่เจ้านายถึงกับปลูกกล้วยไม้เทียนอี้เหอชุนหลันไว้ด้วยเหรอคะ?”
ฉู่เหมิงเหมิงและเพื่อนๆ ต่างพากันมึนงง พวกเธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาหาข้อมูลในไป่ตู้ทันที
เมื่อพวกเธอเห็นผลการค้นหาของกล้วยไม้เทียนอี้เหอชุนหลัน ดวงตาของแต่ละคนก็แทบจะถลนออกมา
ที่แท้มันคือกล้วยไม้ราคาแพงลิบลิ่ว กระถางหนึ่งมูลค่าตั้งหลายล้านหยวน!
“เอ่อ... พี่คะ พวกเราลองไปเดินดูที่อื่นกันดีไหมคะ!” ฉู่เหมิงเหมิงมองเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของรูมเมท เธอจึงเอ่ยเสนอขึ้นมาอย่างจนใจ
พูดตามตรง อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย แม้แต่ฉู่เหมิงเหมิงเองก็รู้สึกใจสั่นไปหมด
นี่มันเงินทั้งนั้นเลยนะ! อยู่ห่างๆ ไว้น่าจะปลอดภัยกว่า!
ฉู่หลิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เขานึกว่าเด็กสาวกลุ่มนี้คงไม่ค่อยรู้เรื่องดอกไม้ใบหญ้าสักเท่าไหร่ เขาจึงพาพวกเธอไปที่บ่อปลาต่อ
แถมยังพาทุกคนไปดูเต่าอัลลิเกเตอร์ที่เขาเลี้ยงไว้อีกด้วย
เมื่อเห็นเต่าอัลลิเกเตอร์ที่มีรูปร่างเหมือนไดโนเสาร์ เด็กสาวแต่ละคนต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ พวกเธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปไว้มากมาย
ของแบบนี้หาดูได้ยากมาก แถมยังเลี้ยงไว้ดูเล่นเองอีก ช่างน่าสนใจจริงๆ
สุดท้าย ฉู่หลิงก็พาพวกเธอไปยังห้องชมภาพยนตร์
ถึงจะบอกว่าเป็นห้องชมภาพยนตร์ส่วนตัว แต่ขนาดและการจัดวางกลับดูไม่ต่างจากโรงภาพยนตร์ขนาดย่อมเลยแม้แต่น้อย
หากจะมีความแตกต่าง ก็คงจะเป็นโซฟาหนังวัวชั้นเลิศและการติดตั้งอุปกรณ์เครื่องเสียงที่ดีที่สุดนั่นแหละ
“ถ้าพวกเธอไม่อยากออกไปข้างนอก ก็มานั่งดูหนังที่นี่ได้นะ น่าจะโอเคอยู่เหมือนกัน” ฉู่หลิงคิดไว้อย่างรอบคอบ เขาคำนึงถึงความสะดวกสบายของเด็กสาวทุกคนในทุกๆ ด้าน
การทำแบบนี้ทำให้ฉู่เหมิงเหมิงและเพื่อนๆ รู้สึกซาบซึ้งใจมาก พี่ฉู่หลิงช่างแสนดีเหลือเกิน
พื้นที่ที่กว้างขวางขนาดนี้ ต่อให้แค่เดินไปหยุดดูตามจุดต่างๆ แป๊บเดียว ก็ยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะเดินชมจนทั่ว
“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปดูห้องพัก” ในตอนนี้ฉู่หลิงก็เริ่มพาเด็กๆ ขึ้นไปที่ห้องพักของแขกที่ชั้นบน และช่วยจัดแจงที่พักให้พวกเธออย่างง่ายๆ
จำนวนห้องพักบนชั้นบนนั้นมีเพียงพออยู่แล้ว ฉู่หลิงจึงให้พวกเธอนอนห้องละสองคน เพื่อที่จะได้คอยดูแลกันและกันได้
จากนั้นฉู่หลิงก็เหลือบมองเวลา ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ควรจะทานมื้อเที่ยงกันได้แล้วพอดี
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่หลิงจึงเดินเข้าไปบอกเด็กๆ ทุกคนว่า “พวกเธอคงเหนื่อยกันแล้วใช่ไหม? ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ แล้วค่อยลงมาทานข้าวกัน เดี๋ยวพี่ไปเตรียมข้าวให้ก่อนนะ”
“ขอบคุณมากค่ะพี่ฉู่หลิง!”
กลุ่มเด็กสาวต่างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ สภาพแวดล้อมของที่นี่ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน มันราวกับกำลังอยู่ในความฝันไม่มีผิด
ส่วนฉู่หลิงก็ถือโทรศัพท์เดินลงไปข้างล่าง เขาโทรศัพท์ไปที่ร้านอาหารมิชลินสามดาว เพื่อสั่งให้พวกเขาจัดเชฟและวัตถุดิบมาให้บริการถึงที่บ้าน
ผู้จัดการร้านอาหารก็รีบตอบรับทันที และในไม่ช้าเขาก็ขับรถขนทีมเชฟและพนักงานมาถึงที่บ้าน
วัตถุดิบที่สดใหม่ถูกบรรจุมาในกล่องเก็บอุณหภูมิระดับพรีเมียม และถูกลำเลียงเข้าสู่ตัววิลล่าอย่างต่อเนื่องราวกับสายน้ำ
เมื่อพวกฉู่เหมิงเหมิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินลงมาข้างล่าง ทางฝั่งหัวหน้าเชฟก็เตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว และพร้อมที่จะเริ่มมื้ออาหารได้ทันที
เมื่อเห็นบรรดาเชฟที่กำลังยุ่งอยู่ภายในห้องครัว เด็กสาวแต่ละคนต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่ไม่นานนักพวกเธอก็เริ่มทำใจยอมรับได้
ในเมื่อเป็นมหาเศรษฐีตัวจริง การจะมีเชฟมาให้บริการถึงที่บ้านก็คงจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?
ฉู่หลิงนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน เมื่อเห็นพวกเธอลงมา เขาก็ผายมือให้กลุ่มเด็กสาว “พวกเธอนั่งตามสบายเลยนะ มาทานข้าวกันได้เลย”
เมนูแรกคือตับห่านกับหัวไชเท้าแดง
บนหัวไชเท้าแดงยังมีใบสีเขียวอ่อนติดอยู่ มันดูสดใหม่มาก หัวหน้าเชฟหั่นส่วนล่างของหัวไชเท้าออกเล็กน้อย เพื่อให้มันสามารถตั้งอยู่ได้อย่างมั่นคงที่ขอบจาน โดยมีใบไม้ที่ดูมีชีวิตชีวาตั้งตระหง่านอยู่ เปรียบเสมือนต้นไม้ใหญ่จำลองบนจานอาหาร
และตับห่านชิ้นเล็กๆ ที่ผ่านการนาบกับกระทะมาจนส่งกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเนย ก็กำลังวางพักพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น
เพียงแค่ใช้มีดและส้อมสะกิดเบาๆ มันก็แยกออกเป็นสองชิ้นเล็ก ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความนุ่มของตับห่านได้เป็นอย่างดี
เมื่อทานเข้าไปหนึ่งคำ มันก็ทั้งนุ่มและลื่นลิ้น รสชาตินั้นยอดเยี่ยมจนพวกเธอบรรยายไม่ถูกเลย!
แม้แต่ในดวงตาของไป่อี้หยุนก็ยังฉายแววตกตะลึงออกมาวูบหนึ่ง เธอเอ่ยชมเสียงเบาว่า “สมกับเป็นหัวหน้าเชฟจากร้านมิชลินสามดาวจริงๆ ฝีมือนี่เรียกได้ว่าถึงขั้นสูงสุดแล้วจริงๆ!”
ร้านอาหารมิชลินสามดาวงั้นเหรอ?
เด็กสาวแต่ละคนต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเธอมองจานอาหารที่ว่างเปล่าตรงหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ความจริงในใจของพวกเธอต่างก็กำลังกรีดร้อง
กรี๊ดดด! ถ้ารู้ว่าเป็นอาหารจากร้านมิชลินสามดาวล่ะก็ ไม่ว่ายังไงพวกเธอก็ต้องถ่ายรูปเอาไปโพสต์ลงโมเมนต์เพื่ออวดเพื่อนก่อนแน่นอน!
เมนูหน้า ไม่ว่ายังไงก็ต้องถ่ายรูปก่อน แล้วค่อยชิม!
ไม่นานนัก เมนูที่สองอย่างเนื้อโกเบย่างก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
พนักงานวางจานอย่างเป็นมืออาชีพ จากนั้นจึงแนะนำอย่างกระตือรือร้นว่า “เนื้อโกเบเหล่านี้ เพิ่งจะถูกส่งมาทางเครื่องบินและมาถึงร้านเมื่อเช้านี้เองค่ะ ตอนนี้จึงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการปรุงและทานพอดีค่ะ”
อาหารแต่ละจานถูกทยอยยกมาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่องราวกับสายน้ำ ซึ่งรวบรวมเอาความอร่อยระดับท็อปจากทั่วทุกมุมโลกมาไว้ที่นี่
แถมการจัดจานของร้านมิชลินสามดาวนั้นก็สวยงามมาก ฉู่เหมิงเหมิงและเพื่อน ๆ จึงถ่ายรูปกันคนละรูปสองรูป แล้วอัปโหลดลงในคิวคิวสเปซและโมเมนต์ทันที
“ยังมีรูปวิวของวิลล่าเมื่อกี้ด้วยนะ ฉันจะโพสต์ลงไปด้วยเลย!” ดวงตาของจางเล่ยเป็นประกาย ในขณะที่เธอกำลังโพสต์รูปลงไป
รูมเมทคนอื่นๆ ต่างก็ตบหน้าผากตัวเอง ถ้าจางเล่ยไม่เตือน พวกเธอก็คงลืมโพสต์รูปวิวเหล่านั้นไปแล้วแน่ๆ!
คอนเทนต์ดีๆ แบบนี้ ถ้าไม่โพสต์ออกมา จะให้คนอื่นมารับรู้ถึงความสุขของพวกเธอได้อย่างไรกัน!
โดยเฉพาะฉู่เหมิงเหมิงและจางเล่ย ภายในอกของพวกเธอยังมีความแค้นที่ยังไม่ได้รับการระบายออกมาอยู่เลย!
ก่อนหน้านี้คนพวกนั้นต่างก็พากันดูถูกเหยียดหยามพี่ฉู่หลิงว่าเป็นเด็กจบจากวิทยาลัยอาชีวะ เป็นแค่พวกขี้แพ้ที่ยากจน
ตอนนี้แหละจะได้ให้คนพวกนั้นดูให้เต็มตา ว่าอะไรที่เรียกว่ามหาเศรษฐี!
อีกด้านหนึ่ง จางเฉียงและเพื่อนๆ ก็กำลังนั่งแท็กซี่วนหาโรงแรมอยู่ในตัวเมืองอยู่นาน กว่าจะเจอโรงแรมที่จองไว้ก่อนหน้านี้
เมื่อมองดูเวลามันก็เริ่มสายมากแล้ว แต่ละคนต่างก็เหนื่อยล้าจนไม่อยากจะเอ่ยปากพูดอะไร พวกเขาจึงพากันไปที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแถวๆ นั้นเพื่อหาอะไรทานรองท้อง
“พวกนายดูสิ ฉู่เหมิงเหมิงกับเพื่อนๆ โพสต์รูปลงสเปซแล้ว!” ลูกน้องคนหนึ่งบังเอิญเปิดดูคิวคิวพอดีและได้รับการแจ้งเตือนการอัปโหลดของเพื่อน
จางเฉียงขมวดคิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเข้าไปดูในสเปซทันที และเขาก็ได้เห็นภาพวิวของทั้งภายในและภายนอกวิลล่า ห้องพักที่มีธีมหลากหลายรูปแบบ แม้แต่อาหารที่ทานก็ยังเป็นมื้อค่ำที่แสนจะหรูหราอลังการ
ในพริบตาเดียว กลุ่มคนที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่ก็เริ่มแตกตื่นทันที
“สวรรค์ บ้านหลังนี้มันใหญ่เกินไปแล้วนะเนี่ย ดูสิ มีทั้งห้องพักที่มีธีมหลากหลาย มีแม้กระทั่งโรงหนังส่วนตัวด้วย!”
“ความรวยระดับนี้ มันเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้แล้วจริงๆ! สวนในบ้านน่ะมันเหมือนกับสวนพฤกษศาสตร์เลย ดอกไม้กับต้นไม้พวกนั้นมันจะสวยเกินไปแล้ว!”
“กุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้ ตัวหนึ่งราคาเท่าไหร่กันเนี่ย? นี่มันเป๋าฮื้อสองหัวใช่ไหม? พูดตามตรงนะ แค่ฉันเห็นรูปฉันก็รู้สึกอิ่มแทนแล้วล่ะ”