ตอนที่ 542 ช่วยชีวิตเนี่ยสวิน

เสิ่นเยียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบรับเบาๆ

ทั้งสองเดินตามผู้อาวุโสฉีเข้าไปดูอาการของเนี่ยสวิน ภายในกระโจม เนี่ยสวินนอนทอดร่างอยู่บนตั่งเตียงด้วยสีหน้าซีดเผือดถึงขีดสุด ลมหายใจรวยรินดุจเปลวเทียนที่จวนเจียนจะดับมอดลงได้ทุกเมื่อ

หนานหรงจิ้งอวิ๋นรู้จักผู้อาวุโสฉีดี แต่นางกลับไม่คุ้นหน้าเด็กสาวสองคนที่เดินตามหลังเขามาเลย ผู้อาวุโสฉีจึงแนะนำสั้นๆ

"นี่คือศิษย์สายตรงของข้า เสิ่นเยียน และเจียงเสียนเยวี่ย"

ชื่อ 'เสิ่นเยียน' ทำเอาหัวใจของหนานหรงจิ้งอวิ๋นกระตุกวูบ นางเงยหน้ามองเด็กสาวผู้นั้น เห็นเพียงใบหน้าที่งดงามทว่าเย็นชาจับใจ แววตาที่หลบซ่อนอยู่ใต้แพขนตางอนงามนั้นราวกับมีมนต์สะกดที่พร้อมจะช่วงชิงวิญญาณผู้คน

เมื่อหนานหรงจิ้งอวิ๋นเห็นใบหน้าของเสิ่นเยียนชัดๆ ภายในใจของนางก็พลันบังเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

สายตาของเสิ่นเยียนตกลงบนร่างของหนานหรงจิ้งอวิ๋นด้วยความฉงนเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงความสนใจที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ กลับพุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่อาการของเนี่ยสวินแทน

ผู้อาวุโสฉีกล่าวเสริม

"เจียงเสียนเยวี่ยศิษย์ของข้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ให้นางช่วยตรวจดูอาการเนี่ยสวินสักหน่อยเถอะ"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเผลอเสียกิริยา นางพยักหน้าให้เจียงเสียนเยวี่ยเล็กน้อย

"ศิษย์น้องเจียง"

เจียงเสียนเยวี่ยพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะตรงเข้าไปหาเนี่ยสวิน นางตรวจดูอาการอย่างละเอียดครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดมุ่น ก่อนจะหันไปหาเสิ่นเยียนและผู้อาวุโสฉี

"อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสกว่าที่ข้าคาดไว้มาก"

เสิ่นเยียนก้าวเข้าไปใกล้ หลุบตามองเนี่ยสวินแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

"ยังพอมีทางรักษาชีวิตเขาไว้ได้หรือไม่?"

"พูดยาก" เจียงเสียนเยวี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

"ทว่า... ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเสียทีเดียว"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นรีบปราดเข้าไปหาเจียงเสียนเยวี่ยทันที

"ศิษย์น้องเจียง มีหนทางใดบ้าง?"

"ต้องเชิญผู้แข็งแกร่งสามคนมาช่วยปกป้องเส้นชีพจรหัวใจของเขาไว้ จากนั้นต้องหาแพทย์ที่เก่งกาจมาฝังเข็มสกัดจุดลมปราณ ให้เขากลืนโอสถฟื้นฟูระดับสูงลงไป แล้วท้ายที่สุดต้องค่อยๆ ถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไปเพื่อฟื้นฟูอวัยวะภายใน"

เจียงเสียนเยวี่ยอธิบาย

"แต่วิธีนี้เสี่ยงสูงมาก หากพลาดแม้แต่ขั้นตอนเดียว เขาจะตกเลือดจนขาดใจตายทันที"

สีหน้าของหนานหรงจิ้งอวิ๋นแปรเปลี่ยนไปมาอย่างหนักใจ

ผู้อาวุโสฉีหันไปถามหนานหรงจิ้งอวิ๋น

"ทางสำนักจี๋เต้ามีวิธีอื่นที่จะช่วยเขาอีกไหม?"

ริมฝีปากของหนานหรงจิ้งอวิ๋นซีดเผือด นางส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอย... ไม่มีเลย

เสิ่นเยียนช้อนตาขึ้นมองหนานหรงจิ้งอวิ๋น แล้วเอ่ย "เช่นนั้นรบกวนศิษย์พี่หญิงหนานหรงไปเชิญผู้แข็งแกร่งที่ไว้ใจได้สามคนมาช่วยคุ้มกันชีพจรหัวใจให้เนี่ยสวินเถอะ"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นสบตาเสิ่นเยียน ในใจลอบรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เสิ่นเยียนคนนี้สนิทสนมกับศิษย์น้องของนางถึงขั้นนี้เชียวหรือ?

นางเอ่ยถาม

"แล้วถ้าเกิดความผิดพลาดระหว่างรักษาเล่า?"

เสิ่นเยียนย้อนถามกลับทันควัน

"แล้วศิษย์พี่หญิงหนานหรงมีทางเลือกที่ดีกว่านี้หรือ?"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นหลุบตาต่ำ

"เขาคือศิษย์น้องของข้า"

เสิ่นเยียนชะงักไปเล็กน้อย อีกฝ่ายกำลังจะสื่อว่าพวกนางสำนักเฉียนคุนแส่ไม่เข้าเรื่องกระนั้นหรือ? แววตาของนางฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะเคยรู้จักกับเนี่ยสวิน นางกับเยวี่ยเยวี่ยคงไม่ยื่นมือเข้ามาวุ่นวายให้ลำบากเปล่าเช่นนี้หรอก

ท้ายที่สุด เรื่องนี้ก็คงเป็นประเภททำคุณบูชาโทษ

เสิ่นเยียนและเจียงเสียนเยวี่ยสบตากัน ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะถอดใจและเดินจากไปนั้นเอง...

จู่ๆ คนบนตั่งเตียงก็เริ่มขยับเขยื้อน

เสิ่นเยียนหันกลับไปมอง สบเข้ากับแววตาเลื่อนลอยของเนี่ยสวิน ใบหน้าของเขาดูซูบเซียวอมโรค ทว่ายังคงความหล่อเหลาเอาไว้ได้

"ศิษย์น้อง!"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นปรี่ไปข้างเตียงด้วยความดีใจ นางหมายจะเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ แต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ

หากเป็นเมื่อก่อน หนานหรงจิ้งอวิ๋นคงชักมือกลับด้วยความเก้อเขิน แต่ครานี้นางกลับเอื้อมไปคว้ามือนั้นไว้แน่นอย่างไม่ยอมแพ้

"ศิษย์น้อง อาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

เจียงเสียนเยวี่ยทนดูต่อไปไม่ไหว เนี่ยสวินจะหมดลมอยู่รอมร่อ ศิษย์พี่หญิงคนนี้ยังจะมาถามว่าดีขึ้นไหมอีกหรือ?

นางขมวดคิ้วมุ่น

"ศิษย์พี่หญิงหนานหรง ท่านถอยออกไปก่อนเถอะ! เวลาไม่คอยท่า ท่านรีบไปตามคนมาช่วยคุ้มกันเส้นชีพจรหัวใจเขาดีกว่า มิเช่นนั้นเขาคงอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามแน่!"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นหน้าเสียด้วยความตื่นตระหนก

ผู้อาวุโสฉีถอนหายใจ

"จิ้งอวิ๋น ถ้าไม่อยากให้ศิษย์น้องตายก็รีบไปเถอะ ศิษย์ข้าไม่หลอกเจ้าหรอก"

หนานหรงจิ้งอวิ๋นยอมปล่อยมือเนี่ยสวิน นางพยักหน้าให้ผู้อาวุโสฉีและเจียงเสียนเยวี่ย ก่อนจะรีบเดินออกจากกระโจมไป

เมื่อลับร่างนาง เจียงเสียนเยวี่ยก็เอื้อมมือไปเปิดเปลือกตาเนี่ยสวินดู ทันใดนั้น เลือดสดๆ อึกใหญ่ก็พุ่งทะลักออกมาจากปากของเขา

เจียงเสียนเยวี่ยรีบคว้าผ้าแถวนั้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากให้เขา สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเป็นทวีคูณ นางสะบัดมือหยิบเข็มเงินออกมาฝังตามจุดต่างๆ บนร่างเขาเพื่อระงับอาการกระอักเลือด

ทว่าร่างกายของเนี่ยสวินกลับกระตุกเกร็งขึ้นมากะทันหัน

"เยียนเยียน มาช่วยข้าจับเขาไว้เร็ว!"

เสิ่นเยียนปราดเข้าไปกดไหล่เนี่ยสวินเอาไว้ จังหวะนั้นสติของเนี่ยสวินพลันแจ่มชัดขึ้นชั่วครู่ รอยประทับชาดที่กระดูกไหปลาร้าเริ่มร้อนผ่าว ริมฝีปากเขาขยับพึมพำบางอย่าง

"...อย่าไป... องค์หญิงใหญ่..."

เจียงเสียนเยวี่ยขมวดคิ้ว

"เอ๊ะ ทำไมจู่ๆ อารมณ์เขาถึงรุนแรงขึ้นมาขนาดนี้?"

เสิ่นเยียนที่กำลังกดตัวเขาอยู่เอ่ยถามขึ้น

"เยวี่ยเยวี่ย เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะช่วยเขาได้?"

"ห้าส่วน"

เจียงเสียนเยวี่ยตอบ

เสิ่นเยียนเอ่ยต่อ

"ถ้าเขาตายระหว่างการรักษา สำนักจี๋เต้าต้องโยนความผิดมาให้พวกเราแน่"

ผู้อาวุโสฉีลูบเครา

"นั่นนับว่าเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวทีเดียว"

"แล้วจะยังช่วยอยู่ไหม?"

เจียงเสียนเยวี่ยถาม

ทันใดนั้น ม่านกระโจมก็ถูกเลิกขึ้น หนานหรงจิ้งอวิ๋นย้อนกลับมาพร้อมผู้แข็งแกร่งสามคน เป็นผู้อาวุโสสำนักจี๋เต้าสองคน และจากสำนักสือฟางอีกหนึ่งคน

เมื่อหนานหรงจิ้งอวิ๋นเห็นเสิ่นเยียนโน้มตัวลงไปกดไหล่เนี่ยสวิน แววตาของนางก็หม่นลงเล็กน้อย

แต่วินาทีต่อมา นางกลับต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เนี่ยสวินกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเสิ่นเยียนไว้แน่น! เขาจ้องมองนางด้วยสายตาเศร้าสร้อย ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและสั่นเครือ

"อย่าไป..."

เสียงนั้นแผ่วเบายิ่งนัก แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรในที่แห่งนี้ ย่อมได้ยินกันอย่างชัดเจน

เสิ่นเยียนขมวดคิ้ว พยายามจะดึงมือกลับ แต่เขาจับไว้แน่นจนสลัดไม่หลุด

"ปล่อยมือ"

เนี่ยสวินราวกับไม่ได้ยิน เขายังคงยึดมือนางไว้แน่น เพราะคิดว่าตนกำลังจับหัตถ์ขององค์หญิงใหญ่เสิ่นเคอเอาไว้

เจียงเสียนเยวี่ยเห็นดังนั้นก็หน้าตึง นางฝังเข็มลงบนร่างเนี่ยสวินอีกหนึ่งเล่ม ส่งผลให้เขาสลบเหมือดไปทันที

เสิ่นเยียนดึงมือกลับมาได้สำเร็จ แต่ที่ข้อมือกลับปรากฏรอยแดงจางๆ

เจียงเสียนเยวี่ยแค่นเสียงเย็น

"เนี่ยสวินคนนี้คงเห็นเจ้าเป็นคนอื่นไปแล้วกระมัง?"

"น่าจะเป็นเช่นนั้น"

เสิ่นเยียนพยักหน้า

นางกับเนี่ยสวินไม่ได้สนิทสนมกันถึงเพียงนั้น และท่าทางเมื่อครู่เขาก็ไม่ได้มองนาง แต่กำลังมองใครบางคนซ้อนทับผ่านร่างนางอยู่... นางไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทีเปราะบางเช่นนี้มาก่อนเลย

หนานหรงจิ้งอวิ๋นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เริ่มได้หรือยัง?"