บทที่ 658 : สืบทอดเจตนารมณ์แห่งจักรพรรดิเซียน

บทที่ 658 : สืบทอดเจตนารมณ์แห่งจักรพรรดิเซียน

แต่เฉินซานซือก็ยังคงมีปัญหาใหญ่ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่อีกเรื่องหนึ่ง

นั่นก็คือ เขาไม่สามารถสลัดหลุดจากการจับตามองของสำนักหลัวเซียวได้เลย

ไม่ว่าเขาจะย่างกรายไปที่ใด ปรมาจารย์ดาบฟางฝูเหยาก็จะคอยติดตามไปทุกฝีก้าวโดยอ้างว่าเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเขา ราวกับตอนที่เขาไปพบกับคนของสำนักสังหารเซียนครั้งก่อน

ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็มักจะถูกเปิดเผยความเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเสมอ

ในขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น จู่ๆเขาก็สังเกตเห็นว่าวันนี้บรรยากาศท่ามกลางขุนเขาของสำนักหลัวเซียวดูคึกคักเป็นพิเศษ

ศิษย์จำนวนมากหลั่งไหลออกมาจากทุกสารทิศ แล้วพากันมุ่งหน้าไปยังยอดเขาไท่ชูกันอย่างพร้อมเพรียง

ดูจากท่าทางแล้ว ภายในสำนักน่าจะมีเหตุการณ์สำคัญอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

เฉินซานซือกำลังคิดจะสุ่มหาใครสักคนเพื่อสอบถาม แต่แล้วเขาก็เห็นปรมาจารย์ดาบฟางฝูเหยาปรากฏตัวขึ้นข้างกายอย่างเงียบเชียบ

"ศิษย์น้อง"

"ท่านอาจารย์ให้มาตามเจ้าไปพบ"

"หืม?"

เฉินซานซือเดินตามอีกฝ่ายไป จนกระทั่งมาถึงโถงตำหนักใหญ่ของวิหารสวรรค์หลัวเซียวซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือจุดสูงสุดของสำนัก

ที่นั่น เขาเห็นติงซิว ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามนุษย์กำลังยืนอยู่ตรงธรณีประตูของโถงตำหนักทอดสายตามองลงไปยังบรรดาศิษย์ที่กำลังรวมตัวกันอยู่ที่ยอดเขาไท่ชูเบื้องล่างก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"การเดินทางไปยังอาณาจักรลับในครั้งนี้ ข้าจะให้เจ้าในฐานะผู้อาวุโสฝ่ายนอกเป็นผู้นำทีม เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?"

"อาณาจักรลับหรือขอรับ?" เฉินซานซือชะงักไปเล็กน้อย

"ใช่แล้ว"

"ในช่วงไม่กี่ปีมานี้มีคนพบเห็นปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นบ่อยครั้งบริเวณเส้นทางโบราณหลินเฉวียน จึงมีการคาดเดากันว่า อีกไม่นาน อาณาจักรลับจากยุคบรรพกาลกำลังจะเปิดออก

"หลายวันมานี้ ข้าได้ลองสืบหาข้อมูลดูอย่างละเอียดแล้ว หากคาดเดาไม่ผิดน่าจะเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่งของสำนักหลัวเซียวในอดีตที่กำลังจะปรากฏขึ้นที่เส้นทางโบราณหลินเฉวียน"

เฉินซานซือพยักหน้ารับ

จากตำราโบราณที่เขาได้ศึกษามาตลอดหลายปีนี้ เขาพอจะรู้มาบ้างว่าสำนักหลัวเซียวเคยทิ้งตำหนักวิหารเอาไว้มากมาย

รวมถึงที่ตั้งของสำนักในปัจจุบันนี้ก็เป็นสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่หลังจากเกิดการจลาจลภายในในยุคบรรพกาลเช่นกัน

"ลองนึกย้อนไปในอดีต"

ติงซิวทอดสายตามองไปยังทะเลหมอกเบื้องหน้า รำลึกความหลัง

"ผู้อาวุโสเหมยเคยสร้างตำหนักชั่วคราวขึ้นที่เส้นทางโบราณหลินเฉวียนเพื่อใช้หลอมสร้างสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

"ภายหลังแม้ว่าตำหนักแห่งนั้นจะพลัดหลงเข้าไปในความว่างเปล่าท่ามกลางความวุ่นวาย และจะปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งคราวอย่างไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว แต่ภายในนั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยพืชพรรณวิญญาณที่สูญพันธุ์ไปแล้ว

"รวมถึงการสืบทอดวิชาที่ขาดหายไป ดังนั้น ทุกครั้งที่มันปรากฏขึ้น จึงมักจะนำมาซึ่งการแย่งชิงอย่างบ้าคลั่งจากขุมกำลังต่างๆเสมอ"

เฉินซานซือกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ

ในเมื่อตำหนักแห่งนี้เป็นสิ่งที่ท่านผู้อาวุโสเหมยทิ้งเอาไว้ เช่นนั้นแล้วจะมีสมบัติที่เกี่ยวข้องกับท่านผู้อาวุโสเหมยอยู่ข้างในหรือไม่?

อย่างเช่น วิธีการหลอมสร้างวิชา 'หมื่นวิชาล้วนถูกผนึก' หรือแม้กระทั่ง...ตัวท่านผู้อาวุโสเหมยเอง?

"ท่านอาติงท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าจักรพรรดิเซียนเหมยได้ทิ้งสมบัติล้ำค่าอันใดไว้ข้างในบ้าง?"

"ก็พอรู้มาบ้าง"

"ของวิเศษจากสวรรค์และโลกนั้นไม่ต้องพูดถึงภายในอาณาจักรลับแห่งนั้น มีสมบัติประจำสำนักชิ้นหนึ่งของสำนักหลัวเซียวในอดีตถูกปิดผนึกเอาไว้มาโดยตลอด

"นอกจากนี้ก็น่าจะมีการสืบทอดวิชาบางส่วนของผู้อาวุโสเหมย และวิธีการหลอมสร้าง 'หมื่นวิชาล้วนถูกผนึก' รวมอยู่ด้วย"

หมื่นวิชาล้วนถูกผนึก!

เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ ดวงตาของเฉินซานซือก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

วิชาศักดิ์สิทธิ์นี้...เรียกได้ว่าเป็นวิชาศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา

หากสามารถใช้วิชานี้ได้ ต่อให้เป็นจักรพรรดิเซียนมายืนอยู่ตรงหน้าก็ยังต้องก้มหัวทำความเคารพหอกมังกรประกายเงินของเขา!

หาก...เขาสามารถหาวิธีหลอมสร้างวิชาศักดิ์สิทธิ์นี้มาครอบครองได้สำเร็จ ในวันข้างหน้า เขาก็ไม่ต้องหวาดกลัวพวกตาแก่ที่ชอบใช้ระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่ามาข่มขู่เขาอีกต่อไป!

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาเป็นผู้นำทีมในครั้งนี้ แท้จริงแล้วก็เพราะหวังว่าเจ้าจะช่วยนำสมบัติประจำสำนักกลับมาให้ได้ ส่วนของมีค่าอื่นๆที่เจ้าได้มา ก็ถือเป็นของเจ้าทั้งหมด รวมถึงวิธีการหลอมสร้าง 'หมื่นวิชาล้วนถูกผนึก' ด้วย" ติงซิวกล่าวต่อ

​

"ในเมื่ออาณาจักรลับมีของล้ำค่ามากมายปานนี้ ย่อมต้องมียอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศมาร่วมแย่งชิงเป็นแน่ ผู้น้อยในตอนนี้มีระดับการบ่มเพาะเพียงแค่ขอบเขตผสานวิถีเท่านั้น เกรงว่าการเป็นผู้นำทีม อาจจะปกป้องความปลอดภัยของศิษย์ร่วมสำนักได้ไม่ดีพอนะขอรับ" เฉินซานซือแสดงความกังวล

"ที่ข้าให้เจ้าไป ก็เพราะว่าเจ้ามีป้ายคำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่ปรมาจารย์แห่งสำนักหลัวเซียวทิ้งเอาไว้อยู่ในมือต่างหากล่ะ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์อย่างคาดไม่ถึงเมื่ออยู่ข้างในนั้นก็ได้"

ติงซิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"หรือไม่เจ้าก็เอาป้ายคำสั่งออกมา แล้วข้าจะส่งคนอื่นไปแทนดีไหมล่ะ?"

"..." เฉินซานซือถึงกับพูดไม่ออก

"หึหึ เจ้าเด็กนี่!" ติงซิวส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะพูดต่อ

"เจ้าวางใจเถอะ แม้จะบอกให้เจ้าเป็นผู้นำทีม

แต่ข้าก็จะส่งผู้อาวุโสของสำนักไปคอยช่วยเหลือเจ้าด้วยหลายคน"

หางตาของเฉินซานซือกระตุกเล็กน้อย

ผู้อาวุโสของสำนัก...แค่ระดับปรมาจารย์เซียนก็มีตั้งหลายคนแล้ว

ถ้าให้คนพวกนี้ตามไปด้วย...แล้วเขาจะหาโอกาสไปตามหาศิษย์พี่หญิงกับอาจารย์หญิงได้อย่างไรล่ะ?

"อ้อ จริงสิ" ติงซิวเอ่ยถามขึ้นมา

"ข้าลองคำนวณเวลาดูแล้ว กำหนดการเปิดแท่นทยานสวรรค์จากโลกเบื้องล่างในรอบสามร้อยปีน่าจะใกล้เข้ามาแล้ว ศิษย์พี่หญิงของเจ้า ใกล้จะทะยานขึ้นมาแล้วใช่หรือไม่?"

'ตามแผนเดิมก็ควรจะเป็นเช่นนั้น' เฉินซานซือตอบปัดๆไปว่า

"แต่ข้าขาดการติดต่อกับทวีปตงเซิ่งเสินโจวมาหลายร้อยปีแล้ว จึงไม่รู้ว่าเบื้องล่างมีการเปลี่ยนแปลงอันใดเกิดขึ้นบ้าง โควตาของแท่นทยานสวรรค์นั้นมีจำกัด ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนชิงตัดหน้าไปก่อนแล้วก็ได้ขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น...ติงซิวก็เงียบไปครู่ใหญ่

ดวงตารูปสามเหลี่ยมคว่ำคู่นั้นจ้องมองศิษย์หลานตรงหน้านิ่งๆ เนิ่นนานกว่าจะเผยรอยยิ้มออกมา

"เด็กโง่เอ๊ย ข้าเคยบอกแล้วไงว่าข้าจะปกป้องศิษย์พี่หญิงของเจ้าให้ปลอดภัยอย่างแน่นอน ทำไมล่ะ หรือจะต้องให้ข้าสาบานต่อวิถีสวรรค์ เจ้าถึงจะยอมเชื่อ?"

"ใช่แล้ว ศิษย์น้อง" ฟางฝูเหยาช่วยเสริม "ข้าสามารถสาบานต่อวิถีสวรรค์แทนท่านอาจารย์ได้ว่าสำนักหลัวเซียวมีทั้งวิธีการและกำลังความสามารถที่จะแยกเมล็ดพันธุ์มารออกมา โดยที่สหายเจียงยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน"

"ศิษย์พี่เข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้หมายความเช่นนั้นเลย" เฉินซานซือปฏิเสธเสียงแข็ง

"ข้าเพียงแค่ไม่รู้สถานการณ์ของโลกเบื้องล่างจริงๆ ท่านอาติงสามารถส่งราชโองการเซียนลงไปแจ้งแก่ศิษย์พี่หญิง ให้เธอเดินทางมาหาข้าที่สำนักหลัวเซียวด้วยตัวเองหลังจากทะยานขึ้นมาแล้วก็ได้นี่ขอรับ"

มาถึงขั้นนี้แล้ว...

เรื่องของเมล็ดพันธุ์มาร...มันไม่ได้เกี่ยวข้องแค่กับชีวิตของศิษย์พี่หญิงเพียงคนเดียวอีกต่อไป

แต่มันเกี่ยวพันถึงความอยู่รอดของสรรพชีวิตทั่วหล้า และในบรรดาสรรพชีวิตเหล่านั้น ก็รวมถึงตัวเขา และราษฎรแห่งต้าฮั่นด้วย

"ศิษย์น้อง!"

ฟางฝูเหยาดูเหมือนจะเริ่มมีน้ำโห

เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกผู้เป็นอาจารย์ส่งสัญญาณให้เงียบเสียก่อน

"ซานซือ ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าคนของสำนักสังหารเซียนไปพูดเป่าหูอะไรเจ้ามาบ้าง แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้จักใช้วิจารณญาณของตัวเองให้เป็น" น้ำเสียงของติงซิวยังคงราบเรียบ

"เรื่องของเมล็ดพันธุ์มาร ไม่ใช่เพื่อสนองความต้องการส่วนตัวของข้าหรือของผู้ใดทั้งสิ้น แต่มันเป็นไปเพื่อเส้นทางเซียนของผู้ฝึกตนทั่วทั้งใต้หล้า และยิ่งไปกว่านั้น คือเพื่อประคับประคองวิถีสวรรค์ที่กำลังสั่นคลอนนี้เอาไว้

"แต่เจ้าวางใจเถอะ ยังมีเวลาอีกยาวไกลกว่าที่วิถีสวรรค์จะพังทลายลง ดังนั้นข้าจะไม่มีวันบังคับให้เจ้าทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำเด็ดขาด

"แต่ข้าก็เชื่อมั่น ว่าด้วยสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดของเจ้าสักวันหนึ่งเจ้าจะต้องคิดตก และตัดสินใจเลือกหนทางที่ถูกต้องได้อย่างแน่นอน

"เอาล่ะ...วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว

"เจ้าจงตามฝูเหยาลงไปเลือกศิษย์ในสำนักจำนวนหนึ่งเพื่อร่วมเดินทางไปหาประสบการณ์ในครั้งนี้เถอะ อีกสามวันเราจะออกเดินทาง ข้าจะไปส่งพวกเจ้าด้วยตัวเอง"

"ขอรับ ท่านอา"

เฉินซานซือประสานมือคารวะ ก่อนจะเดินตามฟางฝูเหยาออกจากโถงตำหนักไป

หลังจากที่ทั้งสองจากไปแล้ว ภายในโถงตำหนักก็มีเสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังขึ้น

"ไอ้เด็กบ้าคนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีคำพูดไหนเป็นความจริงเลยสักคำ!

“อยู่ที่สำนักหลัวเซียวมาเป็นร้อยๆปี ทำไมถึงยังดูไม่ออกอีกว่าพวกเราจริงใจกับเขาแค่ไหน? ช่างเนรคุณเสียจริง!” ท่านปราชญ์ไท่หัวเดินกระแทกเท้าออกมาด้วยความหงุดหงิด

"ก็เขาต้องดิ้นรนต่อสู้ฝ่าฟันขึ้นมาจากโลกเบื้องล่างนี่นา" ติงซิวเอ่ยเรียบๆ"การที่เขาจะระแวดระวังตัวแจ ก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"อืม" ท่านปราชญ์ไท่หัวใจเย็นลงเล็กน้อย "เห็นแก่ที่เขาเป็นผู้สืบทอดของท่านผู้อาวุโสเหมย

ข้าจะไม่ถือสาหาความกับเด็กรุ่นหลังอย่างเขาก็แล้วกัน

"แต่ถึงอย่างไร ก็ต้องหาทางสืบหาเบาะแสของเมล็ดพันธุ์มารให้จงได้

"หลายปีมานี้ ข้าออกเดินทางไปทั่วทั้งสี่ทวีปเซียนด้วยตัวเอง แต่ก็ยังไร้วี่แววของนาง คาดว่านางคงใช้วิธีการบางอย่างปกปิดกลิ่นอายของตัวเองไว้จนมิดชิด"

ติงซิวใช้ไม้เท้าค้ำยันพื้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ก็ไม่ต้องรีบร้อนไปนักหรอก นังมารร้ายนั่นมีเมล็ดพันธุ์มารอยู่ในตัว ระดับการบ่มเพาะของนางย่อมสูงขึ้นเรื่อยๆ ช้าเร็วก็ต้องซ่อนตัวไม่มิดอยู่ดี

"การเดินทางไปยังเส้นทางโบราณหลินเฉวียนในครั้งนี้ พวกเจ้าก็คอยจับตาดูให้ดีล่ะ

"ไม่แน่ว่า...นางอาจจะปรากฏตัวในอาณาจักรลับนั้นก็ได้"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

"จริงสิ ข่าวลือที่ว่าเฉินซานซือเป็นผู้สืบทอดของท่านผู้อาวุโสเหมย ไม่รู้ว่าหลุดรอดออกไปได้อย่างไร

“ตอนนี้มีคนรู้เรื่องนี้กันเยอะมาก ได้ยินมาว่าแม้แต่เซียวหมิงอี๋ก็เริ่มปรากฏตัวให้เห็นแล้ว ในช่วงนี้โอกาสสูงมากที่เขาจะพุ่งเป้ามาที่ศิษย์หลานของเราคนนี้

"เจ้านี่ ในอดีตก็เคยเป็นหนึ่งในสิบสองเซียนทองคำที่มีชื่อเสียงโด่งดังทัดเทียมกับเจ้า เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านผู้อาวุโสเหมยไปทั่วทุกสารทิศ แต่สุดท้ายกลับตกลงสู่เส้นทางมาร ช่างเป็นความอัปยศของสำนักหลัวเซียวเราเสียจริง

"ยิ่งไปกว่านั้น...ข้าคาดว่าระดับการบ่มเพาะของเขาในช่วงหลายปีมานี้ คงจะรุดหน้าไปไม่น้อย เผลอๆอาจจะก้าวขึ้นสู่ระดับกึ่งจักรพรรดิเทียบเท่ากับเจ้าแล้วก็ได้"

เมื่อเอ่ยถึงบุคคลผู้นี้…ใบหน้าของติงซิวก็ปรากฏแววเคร่งเครียดขึ้นมาในที่สุด แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าคำว่า "ข้ารู้แล้ว"

...

สามวันต่อมา

กองเรือขบวนใหญ่โตมโหฬาร ค่อยๆลอยตัวขึ้นจากหมู่ขุนเขาของสำนักหลัวเซียว มุ่งหน้าสู่เส้นทางโบราณหลินเฉวียน เพื่อเข้าร่วมการสำรวจอาณาจักรลับในครั้งนี้

และผู้ที่เป็นผู้นำขบวน ย่อมต้องเป็นเฉินซานซืออย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ทว่า ภายในขบวนนั้น กลับมีทั้งท่านปราชญ์ไท่หัว และท่านปราชญ์หานจาง ซึ่งเป็นถึงปรมาจารย์เซียนทั้งสองท่าน

ยังมีปรมาจารย์ดาบฟางฝูเหยา และเติ้งผู่จื่อ ซึ่งเป็นจอมเซียนอีกสองท่าน และสุดท้ายก็ยังมีผู้ฝึกตนระดับผสานวิถีอีกห้าคน ระดับเปลี่ยนแปลงเทวะสิบคน และระดับวิญญาณเเรกเริ่มอีกหลายสิบคนร่วมเดินทางไปด้วย

ขุมกำลังอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรถึงเพียงนี้ แทบจะสามารถกวาดล้างสำนักเซียนกว่าเก้าในสิบส่วนทั่วทั้งสี่ทวีปเซียนได้อย่างสบายๆ

เฉินซานซือสัมผัสได้ถึงความรุ่งโรจน์ของสำนักหลัวเซียวอีกครั้ง

หากต้องเผชิญหน้ากับขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ระดับนี้ ต่อให้เขามีกองทัพมากมายมหาศาลเพียงใดก็ไร้ประโยชน์

สิ่งที่เขาต้องการคือ 'คุณภาพ' และระดับการบ่มเพาะที่ไร้เทียมทานของตัวเขาเองต่างหาก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้...พลังปราณลี้ลับจากลูกแก้ววิถีสวรรค์ที่ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้วถึงสองครั้ง หากนำไปเสริมพลังให้กับคนธรรมดา ก็สามารถทำให้พวกเขามีพลังทำลายล้างเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับเลี่ยนฉีขั้นกลางได้เลยทีเดียว

เผลอแป๊บเดียว...เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปอีกหลายร้อยปีแล้ว

ไม่รู้ว่าตอนนี้โชคชะตาบ้านเมืองของราชวงศ์ต้าฮั่น สะสมไปถึงระดับไหนแล้ว

เฉินตู้เหอ เด็กคนนั้น จะปกครองบ้านเมืองได้ดีหรือไม่นะ?

ราษฎรแห่งต้าฮั่น จะมีความคับแค้นใจต่อราชสำนักบ้างหรือเปล่า?

จนถึงตอนนี้...ราชวงศ์ต้าฮั่น ดำรงอยู่มานานกว่าพันปีแล้ว

ยังคงร่มเย็นเป็นสุขเหมือนเมื่อครั้งเริ่มก่อตั้งหรือไม่?

สุดท้ายแล้ว...เขาก็ยังคงปล่อยวางไม่ได้อยู่ดี

เฉินซานซือแค่นยิ้มเยาะตัวเอง

ชาตินี้เขาคงไม่มีวันบรรลุถึงขั้น "ไร้ความรู้สึก" ได้อย่างแน่นอน

หากมีโอกาส ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องกลับไปดูให้เห็นกับตาตัวเองให้ได้

พอพูดถึงเรื่องนี้...เฉินซานซือก็พลันนึกขึ้นมาได้

ถึงเหตุการณ์ในตอนที่เจียงเยี่ยทะยานขึ้นสู่โลกเบื้องบน

เมล็ดพันธุ์มารผู้นี้ กลับไม่หวาดกลัวต่อกระแสความปั่นป่วนของห้วงมิติเลยแม้แต่น้อย

จะพูดให้ถูกก็คือ เจียงเยี่ยเปรียบเสมือนจุดค้ำยัน ที่สามารถทำให้จุดเชื่อมต่อมิติที่เคยปั่นป่วน กลับมาสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาดใจ

หากคิดตามตรรกะนี้...เขาจะสามารถใช้เมล็ดพันธุ์มารเป็นตัวกลางในการเดินทางไปมาระหว่างโลกเบื้องบนและโลกเบื้องล่างได้อย่างอิสระ

หรือแม้กระทั่ง...นำกองทัพใหญ่ขึ้นมาเบื้องบนได้หรือไม่?

เดี๋ยวก่อนนะ...เฉินซานซือนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เมล็ดพันธุ์มาร เป็นสิ่งที่เซียนจากโลกเบื้องบนเพาะเลี้ยงขึ้น แต่กลับพบว่ามันสามารถใช้รักษาเสถียรภาพของจุดเชื่อมต่อมิติได้

มันจะเกี่ยวข้องกับ 'ประโยชน์ที่แท้จริง' ของเมล็ดพันธุ์มารหรือไม่?

เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อน

มิน่าล่ะ!

มิน่าล่ะ ผู้อาวุโสติงถึงไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย

บางทีสำนักหลัวเซียวอาจจะรู้มาตั้งนานแล้วว่าเมล็ดพันธุ์มารสามารถใช้เดินทางข้ามไปมาระหว่างสองโลกได้อย่างอิสระ!

"ศิษย์หลานเฉิน"

เสียงทุ้มห้าวของใครคนหนึ่งดังขัดจังหวะความคิดของเฉินซานซือ

เขาหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นผู้อาวุโสฝ่ายใน หานจางหยวนจวิน

"อีกสามสิบวัน เราก็จะเดินทางถึงเส้นทางโบราณหลินเฉวียนแล้ว กุญแจของเจ้า...เตรียมมาพร้อมแล้วใช่ไหม?"

"กุญแจหรือขอรับ?" เฉินซานซือลองเดาดู "ท่านอาหานจาง

หมายถึงป้ายคำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดใช่หรือไม่ขอรับ?"

"ถูกต้อง" หานจางหยวนจวินพยักหน้า

"ตำหนักแห่งนี้ ไม่ได้เพิ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมา มันมักจะโผล่มาให้เห็นเป็นครั้งคราว อาจจะทุกๆพันปี หรือหลายพันปี

"จากการทดสอบครั้งแล้วครั้งเล่าของผู้ฝึกตน พบว่าอาณาจักรลับแห่งนี้ มีข้อจำกัดบางอย่างที่คล้ายกับการตรวจสอบสถานะ

“หากต้องการเข้าไปค้นหาสมบัติล้ำค่าภายในนั้น จำเป็นต้องมีป้ายหยกประจำตัวของสำนักหลัวเซียวเสียก่อน

“'ป้ายหยกที่ว่านี้ ครอบคลุมตั้งแต่ป้ายคำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด ป้ายคำสั่งผู้บัญชาการทั้งสิบสอง และป้ายประจำตัวผู้อาวุโสของสำนักหลัวเซียวในยุคบรรพกาลทั้งหมด

"เนื่องจากกาลเวลาล่วงเลยมาเนิ่นนาน จึงไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่า

ก่อนที่ตำหนักจะล่มสลายไป ผู้อาวุโสเหมยได้วางค่ายกลหรือข้อห้ามอันใดเอาไว้ข้างในบ้าง

“แต่พวกเราคาดเดากันว่า ป้ายคำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด

น่าจะเป็นกุญแจดอกสำคัญที่สุด บางทีอาจจะต้องอาศัยมันเพียงอย่างเดียว ถึงจะสามารถผ่านเข้าไปยังพื้นที่แกนกลางของตำหนักได้"

"เป็นเช่นนี้นี่เอง" เฉินซานซือพยักหน้ารับ

ต่อให้ไม่ใช่เพื่อไปที่เส้นทางโบราณหลินเฉวียน เขาก็มีความสนใจในอาณาจักรลับแห่งนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่แน่ว่าข้างในอาจจะมีของวิเศษบางอย่าง ที่ช่วยให้เขาทะลวงเข้าสู่ระดับจอมเซียนได้เร็วขึ้นก็เป็นได้

"ช่วงนี้เส้นทางโบราณหลินเฉวียน มีผู้คนพลุกพล่านและวุ่นวายมาก"

"เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว ศิษย์หลานเฉินพยายามอย่าเดินเพ่นพ่านไปไหนมาไหนตามลำพังล่ะ ข้ากับศิษย์พี่ไท่หัวจะได้คอยดูแลปกป้องเจ้าได้ทันท่วงที"

"ขอบพระคุณท่านอามากขอรับ"

เฉินซานซือรับคำไปอย่างนั้น

แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดหาวิธีที่จะตามหาศิษย์พี่หญิงให้พบ

ในขณะที่เขากำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางด้านหน้าของขบวนเรือ

"ผู้อาวุโสหานจาง!"

ศิษย์คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

"มีคนมาขวางทางอยู่ข้างหน้าขอรับ"

"ใครกัน?!"

ท่านปราชญ์ไท่หัวตวาดลั่นด้วยความโกรธ

"ใครมันช่างบังอาจมาขวางขบวนเรือของสำนักหลัวเซียว? แล้วพวกเจ้ามันจะไม่ได้เรื่องเกินไปหน่อยหรือไง? ถูกคนแค่คนเดียวขวางไว้เนี่ยนะ?!"

"ผู้มาเยือนไม่ได้บอกชื่อเสียงเรียงนามขอรับ"

ศิษย์คนนั้นตอบตะกุกตะกัก

"แต่ทั่วทั้งร่างของเขากลับแผ่ซ่านไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง น่าจะเป็นคนของพรรคมาร ยิ่งไปกว่านั้น...ระดับการบ่มเพาะของเขา ดูเหมือนจะก้าวข้ามระดับจอมเซียน และหลุดพ้นเข้าสู่วิถีศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วขอรับ!"

"มารศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ?"

ท่านปราชญ์ไท่หัวสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่แยแส "ศิษย์น้องหานจาง พวกเราออกไปดูหน้ามันหน่อยสิ!"

ลำแสงหลายสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และเพียงชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็ไปยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือรบที่อยู่หน้าสุดของขบวน

เฉินซานซือเองก็รีบตามออกไปติดๆ

เขาเพ่งสายตามองไปเบื้องหน้า

ท่ามกลางท้องฟ้าอันแจ่มใสไร้เมฆหมอก ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนก้อนเมฆทมิฬ

ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เขาน่าจะมีอายุราวๆวัยกลางคน และระดับการบ่มเพาะของเขาก็บรรลุถึงขั้น 'มารศักดิ์สิทธิ์' อันน่าสะพรึงกลัวแล้วจริงๆ

แม้จะอยู่ห่างออกไปนับพันก้าว แต่เฉินซานซือก็ยังสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่าย

ท่านปราชญ์ไท่หัวที่กำลังโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"เซียวหมิงอี๋?"

"คนผู้นั้นหรือ?"

เฉินซานซือเคยได้ยินกิตติศัพท์ของสิบสองเซียนทองคำผู้โด่งดังมาบ้าง

คนผู้นี้ก็ถือเป็นฟอสซิลที่มีชีวิตของวงการผู้ฝึกตนเช่นกัน เดิมทีเขาเคยเป็นคนของสำนักหลัวเซียว

แต่ภายหลังได้ตกลงสู่เส้นทางมาร และไม่ได้ปรากฏตัวให้ใครเห็นมานานนับพันปีแล้ว

แต่วันนี้ เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ และกล้ามาขวางขบวนเรือของพวกเขาอย่างเปิดเผยเสียด้วย

……….