บทที่ 10 - สังหารหนิวขวง
บทที่ 10 - สังหารหนิวขวง
บทที่ 10 - สังหารหนิวขวง
วินาทีที่เซียวจัวก้าวเท้าเข้าสู่จวนเจ้าเมือง!
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือปีศาจอสูรนามว่าหนิวขวง ฝ่ามือยักษ์สีดำทะมึนของมันกำลังกำผลึกเลือดสีแดงคล้ำที่หดเล็กลงจนเหลือขนาดเท่าฝ่ามือไว้แน่น! บนพื้นผิวของผลึกมีแสงสีเลือดอันชั่วร้ายไหลเวียน ปลดปล่อยคลื่นพลังที่ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนออกมา
"เผ่ามนุษย์งั้นหรือ" ดวงตากลมโตราวกับกระดิ่งทองแดงของหนิวขวงตวัดขวับมาทางระเบียงทางเดิน น้ำเสียงดังกังวานราวกับฟ้าร้องอู้อี้ "เหนือความคาดหมายจริงๆ! ดินแดนห่างไกลความเจริญของเผ่ามนุษย์เล็กๆ แค่นี้ กลับมีผู้ฝึกยุทธ์เช่นเจ้าถือกำเนิดขึ้นมาได้ด้วยหรือนี่!"
"เจ้าพูดภาษามนุษย์ได้ด้วยหรือ" ปลายดาบของเซียวจัวชี้ลงพื้น แผ่นหินสีเขียวใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุมทันที "ปีศาจอสูรระดับโหดงั้นสิ"
"ระดับโหดหรือ" รูจมูกของหนิวขวงพ่นลมหายใจสีขาวขุ่นออกมาหนาทึบ แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "อีกเดี๋ยว... ก็จะไม่ใช่แล้ว!"
พูดยังไม่ทันขาดคำ มันก็อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม กลืนผลึกเลือดอันชั่วร้ายนั่นลงท้องไปทั้งก้อน!
"ตู้มมม!!!"
คลื่นอากาศอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกดังกึกก้อง! ทั่วทั้งลานกว้างของจวนเจ้าเมืองถูกพายุหมุนพัดกระหน่ำในพริบตา เสาและคานไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับทนรับน้ำหนักไม่ไหว!
รอบกายของหนิวขวงมีหมอกสีเลือดหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมา ภายใต้ผิวหนังสีดำทะมึน ราวกับมีแสงสีแดงคล้ำดั่งลาวากำลังไหลเวียนและพองตัว พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ผู้คนแทบขาดใจคล้ายกับจะระเบิดร่างมารของมันออกมา!
พายุหมุนหอบเอาเศษหินและกระเบื้องแตกปลิวว่อน พัดบาดแก้มของเซียวจัวราวกับใบมีด ทิ้งรอยเลือดเอาไว้หนึ่งสาย
เสื้อผ้าและเส้นผมถูกลมพายุพัดกระชากจนปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง!
ม่านตาของเซียวจัวหดเกร็งอย่างรุนแรง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความรู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิตอันใหญ่หลวงที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อน ราวกับอสรพิษน้ำแข็งที่กำลังเลื้อยพันกระดูกสันหลังของเขา!
"มันแข็งแกร่งขึ้น! ผลึกเลือดนั่น... คือกุญแจสำคัญในการเลื่อนระดับของมัน!" เซียวจัวใจสั่นสะท้าน เมื่อเห็นว่ากลิ่นอายของหนิวขวงยังคงพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เขาจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชิงลงมือทำร้ายศัตรูก่อนได้เปรียบ!
"ตาย!"
แผ่นหินสีเขียวใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย! ร่างของเซียวจัวกลายเป็นลำแสงสีครามที่ฉีกกระชากอากาศ พุ่งทะยานเข้าหาหนิวขวงอย่างรวดเร็ว! บนดาบยาวอุกกาบาตมีปราณสีดำที่เหนียวข้นและหนาทึบอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ลางๆ จะเห็นอักขระยันต์แปดทิศอันลึกล้ำกำลังควบแน่นและทอประกายอยู่บนคมดาบ!
"เฉียน คุน เจิ้น ซวิ่น ข่าน หลี เกิ้น ตุ้ย แปดทิศทำลายล้าง! ฟัน!"
เงาสีครามพุ่งทะยาน! ดาบยาวส่งเสียงร้องหึ่งๆ ฟาดฟันค่ายกลแปดทิศที่กำลังหมุนวนออกไปอย่างห้าวหาญ!
ปราณแก่นแท้ทั้งแปดสีรวมตัวกันเป็นดาบยักษ์แห่งการทำลายล้างที่มีความยาวถึงสิบจั้งในพริบตา พกพาสุ้มเสียงแห่งลมและสายฟ้าที่กำลังคำราม ฟาดฟันลงมาหมายผ่ากะโหลกราวกับจะฉีกกระชากมิติ!
หนิวขวงที่เดิมทีมีใบหน้าหยิ่งผยอง ซ้ำมุมปากยังแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ใบหน้าวัวของมันพลันแข็งค้างในพริบตา!
สัมผัสแห่งการคุกคามถึงชีวิตนั้นทำให้มันหวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดลอย ไม่สนมาดวางโตอีกต่อไป!
"โฮก!" เสียงคำรามดังกึกก้อง กระแสลมสีแดงคล้ำเหนียวข้นสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากกลางอกของมันอย่างบ้าคลั่ง ครอบคลุมทั่วทั้งร่างในพริบตา ก่อนจะหลั่งไหลไปรวมกันที่ท่อนแขนทั้งสองข้างที่ยกขึ้นไขว้กันเพื่อป้องกัน การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว!
"เคร้งงงง!!!"
เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด! ดาบยักษ์ฟาดฟันลงมา แผ่นหินสีเขียวอันหนาทึบใต้เท้าของหนิวขวงแตกละเอียดและยุบตัวลงราวกับเต้าหู้!
ปราณมารซาคุ้มกายสีแดงคล้ำที่ควบแน่นอยู่บนท่อนแขนทั้งสองข้างต้านทานไว้ได้เพียงหนึ่งลมหายใจ ก็แตกสลายดังกึกก้อง!
"ฉัวะ!"
ดาบยักษ์พุ่งทะลวงไร้สิ่งกีดขวาง ฟันปราณมารซาที่เหลืออยู่จนแตกกระจาย ตัดท่อนแขนที่ไขว้กันของมันจนขาดสะบั้น ปาดเขาวัวอันน่าเกรงขามปลิวว่อนไปหนึ่งข้าง และท้ายที่สุดก็ฉีกกระชากบาดแผลขนาดใหญ่ลึกถึงกระดูกบนหน้าอกอันล่ำสันของมัน!
เศษกระดูกสีขาวโพลนกับหัวใจดวงยักษ์ที่กำลังเต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง ปรากฏสู่สายตากลางอากาศที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดในทันที!
ดาบยักษ์ที่แปรสภาพมาจากวิชาดาบแปดทิศทำลายล้างก็สูญสิ้นพลังงานและแตกสลายหายไปในเวลานี้เช่นกัน!
ทว่ากระบวนท่าสังหารของเซียวจัวยังไม่จบ! ในชั่วพริบตาเดียวกับที่ดาบยักษ์แตกสลาย ร่างของเขาก็พุ่งประชิดถึงหน้าอกของหนิวขวงราวกับภูตผีแล้ว!
ดาบยาวตวัดจากล่างขึ้นบน กลายเป็นเส้นด้ายสีดำมฤตยู ฟันฉับเข้าที่ลำคออันหนาเตอะของปีศาจอสูรปานสายฟ้าแลบ!
"เคร้ง!"
ประกายไฟแลบสแปลบ! ในตอนที่คมดาบห่างจากลำคอวัวเพียงแค่หนึ่งกำปั้น กรงเล็บมารที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ กลับคว้าใบดาบเอาไว้ได้แน่น! ม่านตาของเซียวจัวหดเกร็งอย่างรุนแรง พลังฟื้นฟูความเร็วสูง!
ในขณะเดียวกัน หมัดมารที่ฟื้นฟูเสร็จสมบูรณ์อีกข้างของหนิวขวง ก็หอบเอาพละกำลังมหาศาล ฉีกกระชากอากาศ พุ่งทะยานเข้าใส่สีข้างของเซียวจัวอย่างโหดเหี้ยม!
"หึ!" เซียวจัวแค่นเสียงเย็นชา เท้าขวากระทืบพื้นอย่างแรง อาศัยแรงส่งหมุนตัวลอยขึ้นกลางอากาศ!
ดาบยาวตวัดตามน้ำ คมดาบเลื้อยผ่านกรงเล็บมารที่สกัดกั้นราวกับอสรพิษ ลากเป็นรอยแผลลึกถึงกระดูกบนหัวไหล่ของหนิวขวง!
ร่างของคนทั้งสองปะทะกันเพียงชั่วครู่ก็ผละออกจากกัน ทิ้งระยะห่างไปไกลกว่าสิบเมตรในพริบตา!
มองดูบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของปีศาจอสูรตรงหน้าที่สมานตัวไปกว่าครึ่งแล้ว ใบหน้าของเซียวจัวกลับไม่ปรากฏแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงสมาธิที่จดจ่อถึงขีดสุด!
ในส่วนลึกของดวงตา มีเปลวเพลิงอันร้อนแรงกำลังลุกโชน นั่นคือจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันไม่ยอมจำนนของผู้ฝึกยุทธ์!
"บอกชื่อของเจ้ามา!" บนร่างของหนิวขวงมีปราณมารซาสีแดงคล้ำแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง แม้กลิ่นอายจะปั่นป่วนไปบ้างเพราะได้รับบาดเจ็บ ทว่ายังคงทรงพลังน่าเกรงขาม "วันนี้คือการต่อสู้ครั้งแรกในการเลื่อนขั้นสู่ระดับอำมหิตของข้า! อีกเดี๋ยว ข้าจะกลืนกินเจ้าทั้งเป็น เคี้ยวให้แหลกทั้งกระดูกและเนื้อ!"
เซียวจัวเงียบขรึมดั่งห้วงลึก ไม่สนใจคำยั่วยุแม้แต่น้อย
สิ่งที่ตอบสนองหนิวขวง คือคมดาบอันดุดันที่ฉีกกระชากอากาศมาอีกครั้ง!
หนิวขวงก็ขยับเช่นกัน! ปราณมารซาสีแดงดำชั้นนั้นปกคลุมทั่วทั้งร่างอย่างสมบูรณ์ บนผิวหนังสีดำทะมึนกลับมีเกล็ดสีดำรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดที่แข็งแกร่งงอกเงยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ราวกับสวมเกราะมารอันน่าสะพรึงกลัวในพริบตา!
"ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง!!!"
เสียงโลหะปะทะกันดังระรัวราวกับพายุฝนกระหน่ำในลานกว้าง! ประกายไฟแลบสแปลบ! ร่างของทั้งสองรวดเร็วดุจภูตผี ทิ้งรอยภาพติดตาไว้เป็นทาง ทุกครั้งที่ปะทะกันจะก่อให้เกิดคลื่นอากาศอันบ้าคลั่ง พัดแผ่นหินสีเขียวอันแข็งแกร่งให้ปลิวว่อนและแตกละเอียด!
ปราณแท้ก่อกำเนิดในร่างของเซียวจัวถูกโคจรจนถึงขีดสุดแล้ว!
ทว่าหากไม่ใช้ท่าไม้ตาย การฟันดาบธรรมดากลับไม่สามารถสั่นคลอนม่านปราณมารซาสีแดงดำที่ดูบางเบาแต่กลับเหนียวทนทานยิ่งนักบนร่างของหนิวขวงได้เลย!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสร้างบาดแผลให้แก่ร่างมารที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดนั่น!
ปะทะกันไปหลายสิบกระบวนท่า ดาบของเซียวจัวฟันโดนหนิวขวงนับครั้งไม่ถ้วน แต่กลับถูกม่านปราณมารซาอันแปลกประหลาดนั่นเบี่ยงเบนออกไปหรือไม่ก็ต้านทานเอาไว้ดื้อๆ จนเกิดเสียงเสียดสีที่ชวนให้เสียวฟัน
"มนุษย์! ทำไมไม่ใช้กระบวนท่าเมื่อครู่นี้แล้วล่ะ!" หนิวขวงแสยะปากกว้าง ส่งเสียงเย้ยหยันบาดหู "ถ้าไม่ใช้วิชานั้น เจ้าก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเจาะปราณมารคุ้มกายของข้าให้ทะลุได้หรอก! ไอ้สวะ!"
นัยน์ตาของเซียวจัวสาดประกายเย็นเยียบ จับข้อมูลจากคำพูดของอีกฝ่ายได้ ปราณมารซา!
ความทรงจำจากชาติก่อนแล่นพล่าน พวกปีศาจอสูร มักจะหวาดกลัวสายฟ้า! ไม่รู้ว่าปราณมารซานี้ จะหวาดกลัวด้วยหรือไม่
ความคิดแล่นปรู๊ด ปราณสีดำบนดาบยาวในมือก็พุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง!
เมื่อหนิวขวงเห็นดังนั้น ในดวงตาวัวก็สาดประกายความพึงพอใจที่ยากจะสังเกตเห็น!
มันมองออกตั้งนานแล้วว่า การที่เซียวจัวจะใช้ท่าไม้ตายอันน่าสะพรึงกลัวนั่นจำเป็นต้องรวบรวมพลังในช่วงสั้นๆ การต่อสู้ประชิดตัวพัวพันเช่นนี้ ขอเพียงเซียวจัวกล้าใช้ มันก็มั่นใจว่าจะสามารถฉกฉวยช่องโหว่ที่ผ่านไปในชั่วพริบตานั้น มอบการโจมตีปลิดชีพให้ได้อย่างแน่นอน!
การผลัดกันรุกผลัดกันรับที่ดูเหมือนดุเดือดเมื่อครู่ ความจริงแล้วส่วนใหญ่มันเป็นฝ่ายตั้งรับการโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว!
ความเร็วของเซียวจัวเหนือกว่ามันอยู่ขั้นหนึ่ง ท่าร่างยิ่งลื่นไหลจับตัวยาก อาศัยความคมกริบของอาวุธ ไม่เปิดโอกาสให้มันได้ปะทะด้วยกำลังตรงๆ เลยแม้แต่น้อย!
หมัดหนักๆ ไม่กี่หมัดที่หลบไม่พ้น ก็ถูกอีกฝ่ายใช้เพลงดาบอันแยบยลปัดป้องสลายพลังไปจนหมดสิ้น
หนิวขวงดูเหมือนจะได้เปรียบในการป้องกัน แต่ในใจกลับร้อนรนจนแทบคลั่ง!
การสังเวยโลหิตครั้งนี้เดิมทีก็รีบร้อนลงมือ ไม่ใช่คืนจันทร์เพ็ญ การสกัดผลึกเลือดจึงยังไม่บริสุทธิ์พอ
ประกอบกับความวุ่นวายในเมืองเผิงเฉิงทำให้เผ่ามนุษย์จำนวนมากลบหนีไปก่อนล่วงหน้า ผลลัพธ์ของการสังเวยโลหิตจึงลดทอนลงไปอย่างมาก!
แม้มันจะอาศัยผลึกเลือดทะลวงระดับขึ้นมาเป็นระดับอำมหิตได้สำเร็จ แต่ขอบเขตพลังกลับไม่มั่นคงอย่างยิ่ง
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ การถูกดาบอันทรงพลังทำลายล้างของเซียวจัวฟันจนบาดเจ็บสาหัสเมื่อครู่ ทำให้ปราณมารซาที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในร่างกายถูกเผาผลาญไปกว่าครึ่งเพื่อใช้ในการงอกแขนขาและรักษากระบวนการฟื้นฟูบาดแผลฉกรรจ์!
หากไม่สามารถจบการต่อสู้โดยเร็ว เมื่อปราณมารซาหมดลง ขอบเขตพลังย่อมต้องร่วงหล่นอย่างแน่นอน นั่นคือราคาที่มันไม่อาจแบกรับไหว!
ในจังหวะที่หนิวขวงจดจ่อสมาธิอย่างเต็มที่ เตรียมพร้อมที่จะฉกฉวยช่องโหว่จากการรวบรวมพลังของเซียวจัวนั่นเอง
"เปรี้ยงงงง!"
แสงอสนีบาตสีขาวเจิดจ้าจนแสบตา ระเบิดขึ้นบนคมดาบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
ฉีกกระชากเกล็ดและปราณมารซาบนหน้าอกของมันในชั่วพริบตา ทิ้งรอยแผลไหม้เกรียมเอาไว้!
"อะไรกัน!" ดวงตาทั้งสองข้างของหนิวขวงเบิกกว้าง บนใบหน้าวัวเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากเชื่อ! พลังแห่งอสนีบาตหรือ!
"ดาบตัดมารแปดทิศ อัสนีกัมปนาท!"
เพลงดาบของเซียวจัวดุดันราวกับพายุฝนโหมกระหน่ำ! ทุกดาบที่ฟาดฟันออกไป ล้วนตามติดมาด้วยแสงอสนีบาตอันเจิดจ้าที่ฉีกกระชากความมืดมิด!
พลังแห่งอสนีบาตที่สะกดข่มสิ่งชั่วร้าย ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นดาวข่มของปราณมารซาโดยธรรมชาติ!
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!"
รอยแผลไหม้เกรียมถี่หยิบระเบิดขึ้นทั่วร่างของหนิวขวง! ปราณมารซาคุ้มกายอันเหนียวทนทานแตกสลายและพังทลายลงทีละนิ้วภายใต้ปราณดาบอสนีบาตราวกับกระจกเปราะบาง!
"ตกใจหรือไง" เสียงเย็นชาของเซียวจัวดังกังวานขึ้น เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากเย้ยหยัน "เจ้าคิดว่ากระดองเต่านี่ จะไร้ช่องโหว่จริงๆ งั้นหรือ!"
"โฮก!!!"
หนิวขวงคลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์! ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำดั่งเลือด! มันแผดเสียงคำรามลั่นจนเศษกระเบื้องแตกละเอียด ร่างมารขยายขนาดขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับลูกโป่งที่ถูกเป่าลม!
เพียงชั่วพริบตา ก็กลายร่างเป็นยักษ์หัววัวอันน่าสะพรึงกลัวที่มีความสูงถึงสิบเมตร! กล้ามเนื้อสีดำทะมึนที่ปูดโปนราวกับเหล็กกล้าหล่อหลอม ปลดปล่อยแรงกดดันอันแฝงไปด้วยการทำลายล้างออกมา!
มันสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง หมัดมารขนาดยักษ์ราวกับค้อนทะลวงกำแพงเมือง พกพาแรงอัดอากาศอันน่าสะพรึงกลัวที่ฉีกกระชากมิติ ระดมทุบลงมายังบริเวณที่เซียวจัวอยู่อย่างบ้าคลั่ง!
"ตึง! ตึง! ตึง! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!!!"
ผืนปฐพีส่งเสียงโอดครวญ! ฝุ่นควันและเศษหินปลิวว่อนขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังลานกว้างไปกว่าครึ่ง!
ปัง!
ภายใต้การระดมหมัดปูพรมอย่างบ้าคลั่งไร้ทิศทาง ท้ายที่สุดเซียวจัวก็หลบไม่พ้น! ทำได้เพียงยกดาบขึ้นป้องกัน!
พละกำลังอันมหาศาลไร้เทียมทานทะลักทลายลงมา! ดาบยาวอุกกาบาตส่งเสียงร้องคร่ำครวญ!
ร่างของเซียวจัวราวกับก้อนหินที่ถูกเครื่องเหวี่ยงหินโยนออกไป ลอยละลิ่วปลิวถอยหลังไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกทะลุเข้าไปในกระท่อมไม้หลังหนึ่งอย่างแรง! กระท่อมไม้พังทลายลงมา ฝังร่างของเขาไว้ใต้ซากปรักหักพัง!
"ตายยยยย!!!" ร่างมารยักษ์ของหนิวขวงเหยียบย่ำผืนปฐพี พุ่งทะยานเข้าหาซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันอย่างบ้าคลั่ง! ฝ่าเท้าขนาดใหญ่ราวกับบานประตูที่หอบเอาพละกำลังมหาศาล เหยียบกระทืบลงมาอย่างรุนแรง! หมายจะเหยียบย่ำมนุษย์ที่น่ารังเกียจผู้นั้นให้กลายเป็นกองเนื้อเละเทะ!
"แค่กๆ... ปีศาจอสูรก็คือปีศาจอสูรอยู่วันยังค่ำ!" เสียงเย็นเยียบของเซียวจัว แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับ ทว่ากลับดังกังวานทะลุฝุ่นควัน ทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาทของหนิวขวงอย่างชัดเจน "ช่าง... โง่เขลาเสียจริง!"
คำเย้ยหยันนี้เปรียบเสมือนน้ำเย็นราดรดศีรษะ! หนิวขวงตื่นขึ้นจากความโกรธเกรี้ยวในชั่วพริบตา! ตามติดมาด้วยความรู้สึกถึงอันตรายแห่งความตายอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับอสรพิษร้ายที่รัดรึงหัวใจของมันเอาไว้แน่น!
ปราณมารซาในร่างของมัน... ถูกใช้จนหมดเกลี้ยงแล้ว! การกลายร่างเป็นยักษ์คือไพ่ตายใบสุดท้ายของมัน พลังป้องกันลดฮวบลงกว่าเดิมมาก! ส่วนมนุษย์ผู้นั้น... ถูกซัดปลิวแล้วซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพัง... หรือว่า?!
ความคิดเพิ่งจะก่อตัว คำตอบก็ปรากฏขึ้นแล้ว!
ดาบปราณแท้ขนาดใหญ่และอัดแน่นยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ซ้ำยังแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง พุ่งทะยานขึ้นมาจากฝุ่นควันตลบอบอวลนั้นอย่างกะทันหัน!
ปลายดาบชี้ไปที่ใด มิติแห่งนั้นราวกับจะบิดเบี้ยว!
"ฟัน!"
สิ้นเสียงตวาดอย่างกดดันของเซียวจัว ดาบยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวนั้น ราวกับทัณฑ์สวรรค์พิพากษา ฟาดฟันลงมายังร่างมารยักษ์ของหนิวขวงปานสายฟ้าแลบ!
"ฉัวะ!"
เสียงอาวุธมีคมเฉือนผ่านเลือดเนื้อดังชัดเจนจนน่าใจหาย!
พายุที่เกิดจากปราณดาบพัดเป่าฝุ่นควันบนท้องฟ้าจนสลายหายไปในพริบตา!
เซียวจัวยืนพิงดาบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มุมปากมีเลือดซึม ทั่วร่างเต็มไปด้วยฝุ่นดิน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวอย่างน่าประหลาด ราวกับมีดวงดาวลุกโชนอยู่ภายใน!
ร่างมารยักษ์อันใหญ่โตของหนิวขวง แข็งค้างอยู่ในท่าทางที่กำลังกระทืบเท้า
วินาทีต่อมา เส้นเลือดสีแดงเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเงียบๆ ลากยาวเป็นเส้นตรงจากคอฝั่งซ้ายเฉียงลงมาถึงเอวฝั่งขวา
"แกรก... แกรก..."
ร่างมารท่อนบนค่อยๆ เลื่อนหลุดลงมาตามเส้นเลือดนั้น ร่วงหล่นกระแทกพื้นดังกึกก้อง ฝุ่นดินปลิวว่อน!
ในดวงตาวัวขนาดมหึมาของหนิวขวง เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและเคียดแค้นอย่างหาที่สุดไม่ได้
มันเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าสู่ระดับอำมหิต พลังที่จะทำให้มันผยองเหนือสรรพสิ่งอยู่แค่เอื้อม... เหตุใด... ถึงได้มาเจอสัตว์ประหลาดเผ่ามนุษย์เช่นนี้ได้!
กลิ่นอายแปลกประหลาด (ลอยไปมาระหว่างทะลวงชีพจรกับปราณแท้) สไตล์การต่อสู้ยิ่งลื่นไหลและอันตรายถึงชีวิต ไม่มีช่องโหว่ให้เห็นเลยแม้แต่น้อย... กระทั่ง... มันสงสัยว่าหมัดสุดท้ายที่มันซัดโดนอีกฝ่าย ก็เป็นช่องโหว่ที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมาให้เห็น!
กับดัก! มีแต่กับดักทั้งนั้น!
"เผ่ามนุษย์... เจ้า..." เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของมันเปล่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย
"ฉึก!"
สิ่งที่ตอบสนองมัน คือเงาดำที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า! พื้นรองเท้าของเซียวจัวเหยียบกระทืบศีรษะที่เหลืออยู่ของมันจนแตกกระจายอย่างรุนแรง!
ดาบยาวอุกกาบาตที่พันเกี่ยวด้วยอสนีบาตสีดำที่หลงเหลืออยู่ ราวกับหอกแห่งการพิพากษา แทงทะลุหว่างคิ้วของมันอย่างแม่นยำและเลือดเย็น!
สติสัมปชัญญะของหนิวขวง จมดิ่งสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์โดยสมบูรณ์
"ติง! สังหารอสูรวัวทมิฬระดับอำมหิตหนึ่งตน ได้รับแต้มคุณลักษณะ 113 แต้ม"
เสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาดังก้องในหัว เส้นประสาทที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดของเซียวจัวก็คลายตัวลงในที่สุด
การต่อสู้ครั้งนี้ อันตรายถึงชีวิตยิ่งนัก!
ปราณแท้ในร่างเหลือไม่ถึงสองส่วน การโคจรปราณแท้อย่างหนักหน่วงเป็นเวลานาน ทำให้ปัญหาซ่อนเร้นจากรากฐานร่างกายที่ไม่เพียงพอปะทุขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ เส้นชีพจรทั่วร่างราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟบรรลัยกัลป์ เลือดเนื้อและกระดูกกำลังส่งเสียงโอดครวญอย่างทนไม่ไหว!
ตัวเขาในเวลานี้ ผิวหนังทั่วร่างแดงฉานราวกับเหล็กเผาไฟ มีไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นออกมาจากรูขุมขนเป็นสายๆ คล้ายกับกุ้งปูที่เพิ่งตักขึ้นมาจากเตาหลอม ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
หากไม่ได้ล่อหลอกให้หนิวขวงโกรธจนเผยช่องโหว่ออกมาในตอนท้าย เกรงว่าคนที่ทนไม่ไหวก่อน คงจะเป็นตัวเขาเอง!
อย่างไรก็ตาม ความทุ่มเทย่อมได้รับผลตอบแทน
บนหน้าต่างสถานะ แต้มคุณลักษณะพุ่งพรวดขึ้นไปถึง 541 แต้มแล้ว!
การต่อสู้ที่ต้องงัดไพ่ตายออกมาจนหมดและรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดครั้งนี้ ผลตอบแทนที่ได้ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก!
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมืองเผิงเฉิงในเวลานี้ ได้กลายเป็นเมืองร้างไร้ผู้ครอบครองไปแล้ว...
เซียวจัวค่อยๆ ดึงดาบยาวออกมา สายตาดุจสายฟ้าแลบ กวาดมองไปยังโถงวิหารอันลึกล้ำของจวนเจ้าเมือง ประกายอันแหลมคมสายหนึ่งวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา...
[จบแล้ว]