บทที่ 15: ของดีต้องใจเย็น

เย่รูยุนยืนหันหน้าเข้าหาผนังด้านทิศเหนือ

เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาดุจน้ำตก เธอสวมเสื้อคลุมขนมิงค์สีฟ้าอ่อนไว้เพียงครึ่งตัว เผยให้เห็นช่วงเอวขาวเนียนคอดกิ่วได้รูปทรงดั่งแจกันลายครามยามอาภรณ์นั้นพาดผ่านไหล่อันบอบบาง หลินยี่ถึงกับยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะดึงสติกลับมาได้

คั่วถั่วลิสงสิ คั่วแรงๆ เข้าไว้!

"คิกคิก—"

ดวงตาโตของเหยียนซื่อฮวาหยีลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวขณะที่เธอแอบหัวเราะเบาๆ คนเดียว

อย่างที่คิดไว้เลย พี่สะใภ้นี่แหละคือแรงผลักดันชั้นดีของหลินยี่!

เย่รูยุนหน้าแดงก่ำ มือข้างหนึ่งกุมคอเสื้อไว้แน่น เธอรวบรวมความกล้าหันกลับมาเพื่อให้หลินยี่ได้มองเธอเต็มตา

"ไม่เลว ไม่เลวเลย"

หลินยี่เอ่ยชม "ต้องขนมิงค์สิถึงจะคู่ควร! นอกจากขนจะล้ำค่าแล้ว สง่าราศีของพี่ยังพุ่งขึ้นอีกระดับเลยนะ"

"พี่หลิน ถั่วลิสงเสร็จหรือยังจ๊ะ?" เหยียนซื่อฮวาถามพลางเอาคางเกยบนฝ่ามือนุ่มๆ

"อีกนิดนึง"

หลินยี่รู้ดีว่าการคั่วถั่วลิสงนั้นรีบร้อนไม่ได้ ถ้ากึ่งสุกกึ่งดิบจะไม่อร่อย แต่ถ้าคั่วนานไปก็จะไหม้ ที่สำคัญคือต้องรอให้มันเย็นลงเสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะลอกเปลือกออกยาก

"พี่หลิน พี่สาวใส่ตัวนี้แล้วสวยกว่า หรือว่าหลี่เหมยเม่ยสวยกว่าจ๊ะ?" เหยียนซื่อฮวาถามลองเชิงอีกครั้ง

"แน่นอนว่าต้องเป็นพี่สะใภ้อยู่แล้ว"

หลินยี่ชี้ตะหลิวไปทางเย่รูยุนโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

"ปากหวานนักนะ"

หัวใจของเย่รูยุนเต้นระรัว แม้ตอนกลางวันที่พวกเมียนักล่าคนอื่นรุมชมเธอจะทำให้เธอมีความสุข แต่ความรู้สึกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับครั้งนี้... การที่น้องเขยทำให้ใจเธอสั่นไหวและเปี่ยมไปด้วยความปิติ

"น้องเขย คืนนี้พวกเราจะนอนกันยังไงดีจ๊ะ?"

เย่รูยุนตั้งคำถามที่สำคัญมาก

เอ๊ะ???

หลินยี่มองไปที่เทพธิดาชุดขาวบนเตียงแล้วยิ้มแห้งๆ "พวกพี่ลองช่วยกันออกความเห็นหน่อยสิครับ"

"ในเมื่อเหมยเม่ยเอาเสื้อผ้ามาแลกแล้ว ข้าจะเอาหนังสัตว์ของข้าปูพื้นนอนตรงนี้เองจ้ะ" เย่รูยุนบอก

หลินยี่รีบส่ายหน้าทันที "ไม่ได้ๆ พื้นมันทั้งชื้นทั้งหนาว ผู้หญิงอย่างพี่ถ้านอนพื้นจะป่วยเอาได้ง่ายๆ เดี๋ยวผมนอนพื้นเองครับ"

"ท่านเป็นเสาหลักของบ้านนะ ต้องออกไปล่าสัตว์หาอาหาร ท่านต่างหากที่ป่วยไม่ได้" น้ำเสียงของเย่รูยุนเด็ดขาดมาก

เหยียนซื่อฮวาหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า "พี่หลิน ฉันตัวเล็กกว่าใครเพื่อน ฉันนอนพื้นได้จ้ะ"

"หยุดเลย! พวกพี่ทั้งคู่ขึ้นไปนอนบนเตียงนั่นแหละ!" หลินยี่ยืนกรานไม่ยอมแพ้

"งั้นก็ได้จ้ะ ข้ากับซื่อฮวาจะนอนบนเตียง ส่วนเสื้อหนังสัตว์กับกางเกงหนังสัตว์ของซื่อฮวาก็เอามาทำเป็นผ้าห่มให้น้องเขย ก็น่าจะพอใช้ได้นะ" เย่รูยุนสรุป

"ถั่วลิสงเสร็จแล้ว ทิ้งให้เย็นแปบนึงนะ"

หลินยี่ตักถั่วขึ้นมาแล้วเททรายกลับลงในอ่างดินเผา เขาพูดต่อว่า "พวกพี่ต้มน้าล้างตัวกันเถอะ ฟืนหมดแล้ว เดี๋ยวผมออกไปผ่าเพิ่มที่ลานบ้านนะ!"

ช่วยไม่ได้จริงๆ

เย่รูยุนทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

เขาผลักประตูออกไป คว้าขวานและท่อนไม้แห้งออกมา แล้วเริ่มลงมือผ่าอย่างบ้าคลั่ง

ไฟ—เขากำลังร้อนรุ่มและต้องการระบายพลังงานนั้นออกมา

หลินยี่รู้สึกร้อนมากจนต้องถอดเสื้อหนังสัตว์ออก เหลือเพียงหน้าอกเปลือยเปล่า เหงื่อถึงได้หยุดไหล

"น้องเขย..."

เย่รูยุนในชุดขนมิงค์สีฟ้าอ่อนค่อยๆ เดินเข้ามาหาหลินยี่ท่ามกลางละอองหิมะที่ปลิวผ่านใบหน้า

หลินยี่โยนขวานทิ้ง เอื้อมมือไปคว้าเอวบางของเย่รูยุนแล้วดึงร่างเธอเข้ามากอดแนบอกอย่างแรง

เย่รูยุนวางมือลงบนแผ่นอกของหลินยี่ มันให้ความรู้สึกแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและร้อนผ่าว ไม่มีความหนาวเย็นแม้แต่น้อย

ภายใต้อ้อมกอดท่ามกลางหิมะยามค่ำคืน

หลินยี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเย่รูยุน เขาโน้มตัวลงและจุมพิตเธออย่างหนักหน่วง!

"อื้อ...!"

เย่รูยุนแทบจะขาดใจ เธอพยายามทุบอกหลินยี่เบาๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ

"เอาฟืนเข้าไปข้างในแล้วต้มน้าเถอะจ้ะ"

ทันทีที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ เย่รูยุนก็รีบวิ่งหนีกลับเข้าบ้านไปทันที

หึหึ งานนี้ชนะขาดลอย!

หลินยี่รวบรวมฟืนแล้วเดินตามเข้าบ้านไป

"พี่หลิน อ้าปากจ้ะ"

เหยียนซื่อฮวาเดินตามมาป้อนถั่วลิสงที่แกะเปลือกแล้วถึงริมฝีปาก

"อืม... หอมดีนะ"

หลินยี่กลับไปง่วนกับการเตรียมฟืน

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีพลังขับเคลื่อนที่ไร้ขีดจำกัด!

เพราะเขามีบ้านที่แสนอบอุ่นอยู่ที่นี่!

แม้จะเป็นเพียงบ้านหินหลังเล็กๆ แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนในบ้านนี้ที่ต้องรู้สึกสิ้นหวังเรื่องปากท้องเลย

เขาไม่รู้ว่าตัวเองผ่าฟืนไปนานแค่ไหน

"พี่หลิน พี่สาวจะอาบน้ำแล้วนะ! พี่ช่วยเฝ้าไว้ให้ด้วยล่ะ สมัยนี้คนมันใจคอคับแคบ ชอบแอบมองข้ามกำแพงมาเรื่อยเลย" เหยียนซื่อฮวาตะโกนบอกออกมาจากในบ้าน

เวรแล้ว!

หลินยี่ที่เริ่มรู้สึกหนาวและกำลังจะใส่เสื้อผ้าเพื่อผ่าฟืนต่อ กลับรู้สึกเหมือนมีกองไฟโหมกระพือขึ้นมาในตัวอีกรอบ

"พวกพี่ไม่กลัวเหรอว่าผมจะเป็นคนใจคอคับแคบคนนั้นซะเอง?" หลินยี่ถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่กลัวหรอกจ้ะ สำหรับพี่น่ะ พี่มองได้ตามใจชอบเลย" เหยียนซื่อฮวาตอบ

หลินยี่: ...

ในตอนนั้น หัวใจของหลินยี่เหมือนกำลังทำสงครามกับตัวเอง

จะเป็นคนดี?

หรือจะเป็นคนเลวดีนะ?

หลินยี่มองกองฟืนที่ผ่าเสร็จซึ่งพอใช้ไปได้อีกหลายวัน เขาจัดระเบียบกองไม้พลางฟังเสียงวักน้ำที่ดังมาจากข้างในบ้าน

"ของดีต้องใจเย็น จะรีบร้อนไปทำไม" หลินยี่พึมพำกับตัวเอง

ตั้งแต่ที่พี่สะใภ้ช่วยชีวิตเขาไว้ หลินยี่ก็พอมองออกว่าเธอมีปมในใจ เธอคงยังกังวลเรื่องคำนินทาของพวกชาวบ้าน แถมเขาก็ยังไม่ได้ให้สถานะที่ชัดเจนกับเธอเลย

บางทีเธออาจจะกำลังรอคอยอยู่เสมอ

ดูเหมือนว่า... เรื่องการแต่งงานต้องถูกบรรจุลงในแผนงานได้แล้ว

"พี่หลิน—"

ที่หน้าต่างไม้ เหยียนซื่อฮวาตะโกนเรียกหลินยี่

"หืม?" หลินยี่วิ่งไปที่หน้าต่าง

"พี่ไปไหนมาจ๊ะ?"

"ไปเก็บฟืนมาน่ะสิ!"

"ฉันบอกให้พี่เฝ้าหน้าต่างไวไงเล่า"

"..."

หลินยี่เกาหัวแกรก

เขามองขึ้นไปยังราตรีอันยาวไกลแล้วเลิกสนใจเหยียนซื่อฮวา

เขาจัดเตรียมฟืนเสร็จแล้ว และเริ่มครุ่นคิดถึงแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้

"ด้วยกับดักสัตว์สิบอัน เหยื่อที่ใหญ่ที่สุดที่ผมจะล่าได้ก็แค่หมูป่า ถ้าจะไปล่าราชาหมีล่ะก็ กับดักพวกนั้นคงหักทันทีที่โดนตัว"

หลินยี่จำได้ว่าที่บ้านยังมีกับดักหมีอยู่อีกอันหนึ่ง

แต่มันไม่ได้ใช้งานมาหลายเดือนแล้ว ไม่รู้ว่ามันชำรุดหรือเปล่า

"กับดักหมีแค่อันเดียวคงไม่พอแน่"

เขารู้ดีว่าการล่าราชาหมีในวันพรุ่งนี้ เขาจะบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด เขาไม่มีทางวิ่งหนีราชาหมีพ้นท่ามกลางหิมะได้ ดังนั้นเขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด

"ถ้าจะไปขอยืมคนอื่น เรื่องนี้ก็ต้องแดงออกไปแน่"

"นอกจากหู่จื่อแล้ว จะให้ใครรู้เรื่องการล่าราชาหมีไม่ได้เด็ดขาด"

หลินยี่ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว

พรุ่งนี้ เขาจะไปจัดการเจ้าราชาหมี!

เวลาผ่านไปวินาทีต่อวินาที

เย่รูยุนและเหยียนซื่อฮวาหลับใหลอยู่บนเตียง

ภายในบ้านหิน เสื้อหนังสัตว์และกางเกงหนังสัตว์ของทั้งคู่ถูกปูไว้อย่างเรียบร้อยบนพื้น หลินยี่เปิดฝาหม้อเหล็กออก ควันน้ำอุ่นพวยพุ่งออกมา พี่สะใภ้ยังอุตส่าห์ต้มน้าอุ่นไว้ให้เขาด้วย

เขาล้างตัวสั้นๆ

หลินยี่ล้มตัวลงนอนบนที่นอนที่จัดไว้บนพื้น

กลิ่นหอมจากชุดหนังสัตว์ของพี่สะใภ้และซื่อฮวาโชยเข้าจมูกราวกับน้ำหอมชั้นดี เขาพลิกตัวไปมาพลางสูดดมกลิ่นนั้น มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้ลุ่มหลง กลิ่นที่ดมเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ

"อืม..."

แม่นางชุดขาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ตะเกียงน้ำมันวูบวาบช่วยให้เธอมองเห็นรอบกายได้ลางๆ

"ฉันดูเหมือนจะ... พุ่งชนใครบางคนเข้า... มันเป็นฝันหรือเปล่านะ?"

แม่นางชุดขาวเลิกผ้าห่มหนังสัตว์ขึ้น มือนวลขาวดั่งหิมะแตะที่หน้าผากตัวเอง

"ท่านคิดว่ายังไงล่ะ?"

จากที่นอนบนพื้นข้างเตียง หลินยี่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แม่นางชุดขาว เธอถึงกับชะงักไปทันที ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เล่นว่า "ท่านไม่เพียงแค่ชนผมนะ แต่ท่านพุ่งชนเข้าที่หน้าผมเต็มๆ เลยล่ะ..."