บทที่ 4 ความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวง

บทที่ 4 ความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวง

เขาต้องการบรรลุขอบเขตสร้างฐานราก ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมีวิชาฝึกจิต

วิชาฝึกจิตเป็นทักษะการฝึกฝนที่เน้นการยกระดับขอบเขตพลังโดยเฉพาะ

เมื่อเทียบกับวิชากระบี่ วิชาหมัด หรือทักษะการโจมตีอื่นๆแล้ว วิชาฝึกจิตถือเป็นหัวใจสำคัญและมีค่ามากกว่ามาก

ขุมอำนาจทุกแห่งต่างเก็บรักษาวิชาฝึกจิตของตนไว้ราวกับสมบัติล้ำค่าและไม่ยอมให้คนนอกได้แตะต้องเด็ดขาด

หอทดสอบเป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวที่คนธรรมดาสามารถได้รับวิชาฝึกจิตเป็นรางวัล แต่ทว่ามันก็เป็นสิ่งที่ได้รับมาได้ยากเย็นแสนเข็ญ

เจียงฟานไม่มั่นใจนักว่าจะได้รับรางวัลหรือไม่ เพราะเขาเองก็ไม่รู้เลยว่ารากวิญญาณโปร่งแสงนั้นอยู่ในระดับใด

ฝูงชนพากันหลั่งไหลเข้าสู่หอทดสอบ

ภายในหอมีห้องแยกอยู่มากมาย เจ้าหอทดสอบจัดให้เจียงฟานและลู่เจิ้งจากตระกูลสวี่เข้าทดสอบในห้องที่อยู่ติดกัน

ลู่เจิ้งแผ่ซ่านไปด้วยความมั่นใจ เขาเหลือบมองเจียงฟานพลางแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เดี๋ยวเจ้าก็อย่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปกับระดับรากวิญญาณที่แท้จริงของข้าล่ะ!"

เขามั่นใจว่าครั้งนี้เขาจะสามารถทดสอบได้รากวิญญาณระดับสามขั้นสูงสุดอย่างแน่นอน

และด้วยเหตุนี้ สถานะของเขาในตระกูลสวี่ก็จะสูงส่งขึ้นอีกครั้ง

เมื่อถึงตอนนั้น การจะแย่งชิงตัวสวี่โยวหรานมาก็จะเป็นเรื่องง่ายขึ้น

เจียงฟานยักไหล่แล้วเขียนลงบนกระดาษว่า "แล้วเราจะได้เห็นกัน"

เขาก็มีรากวิญญาณเหมือนกัน

ถึงแม้ว่ามันจะโปร่งแสงก็ตาม

เมื่อเจ้าหอทดสอบออกคำสั่ง ทุกคนต่างก้าวเข้าสู่ห้องทดสอบพร้อมกัน

นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่เจียงฟานมาที่นี่

หลังจากปิดประตูหินลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าขณะจ้องมองไปยังไม้บรรทัดผลึกที่ลอยอยู่กลางห้อง

มันมีขีดเครื่องหมายเก้าสี ซึ่งแสดงถึงระดับขั้นที่หนึ่งถึงเก้า

เมื่อวางมือลงบนนั้น รากวิญญาณจะกระตุ้นให้เกิดสีที่สอดคล้องกันบนไม้บรรทัดผลึก เพื่อระบุระดับของรากวิญญาณ

การทดสอบนี้มีความแม่นยำสูงมากและไม่เคยผิดพลาด

เจียงฟานสูดลมหายใจเข้าลึกๆเดินเข้าไปใกล้ไม้บรรทัดผลึกแล้ววางมือลงไป

วึ่ง!

ไม้บรรทัดผลึกสั่นสะเทือนเล็กน้อยทันที!

แรงกระเพื่อมค่อยๆพุ่งขึ้นจากฐานไปถึงขีดสีแดง จากนั้นก็พุ่งไปยังขีดสีส้มโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

หัวใจของเจียงฟานผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขามักจะกังวลเสมอว่ารากวิญญาณโปร่งแสงของเขาอาจจะเป็นรากวิญญาณขยะที่ไม่มีระดับขั้นใดๆ

ในไม่ช้า แรงกระเพื่อมก็ไปถึงขีดสีเหลืองและพุ่งทะยานไปยังขีดสีเขียวด้วยพละกำลังที่รวดเร็ว

หัวใจของเจียงฟานเต้นรัว

สีเขียวหมายถึงรากวิญญาณระดับสี่ ซึ่งเหนือกว่าระดับของลู่เจิ้งไปแล้ว นับเป็นรากวิญญาณชั้นยอดที่หาได้ยากในเมืองกู่โจว

ทว่าแรงกระเพื่อมนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

มันพุ่งผ่านขีดสีน้ำเงินและไปถึงขีดสีคราม!

เจียงฟานกำหมัดแน่น หัวใจของเขาเต้นโครมครามอย่างรุนแรง

รากวิญญาณระดับหก เท่ากับระดับของสวี่อี้หนิงแล้ว!

แต่แรงกระเพื่อมก็ยังไม่หยุด!

สีม่วง ระดับเจ็ด!

สีดำ ระดับแปด!

ใจของเจียงฟานไปอยู่ที่ตาตุ่มและเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคอแห้งผาก

ระดับแปด!

เขาสามารถบรรลุถึงระดับแปดได้จริงๆนี่มันเป็นการทำลายสถิติสูงสุดของเมืองกู่โจวเลยไม่ใช่หรือ!

วึ่ง——

แรงกระเพื่อมยังคงมีมวลพลังมหาศาลและพุ่งทะยานไปยังขีดสูงสุด... สีขาว!

ระดับเก้า! มันคือระดับเก้า!

นัยน์ตาของเจียงฟานหดตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความปิติยินดีที่ไม่อาจควบคุมได้

เขามีรากวิญญาณระดับเก้าอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนจริงๆ!

นี่มันคือระดับในตำนานชัดๆ!

อย่างไรก็ตาม

แรงกระเพื่อมนั้นยังคงไม่หยุดและพุ่งสูงขึ้นไปอีก

ส่วนปลายของไม้บรรทัดผลึกเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่ที่ไม่มีขีดเครื่องหมายใดๆ

ทว่าแรงกระเพื่อมนั้นยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดก็พุ่งออกจากไม้บรรทัดและทะลุออกไปนอกห้องทดสอบ

เรื่องนี้ทำให้เจียงฟานถึงกับอึ้งกิมกี่

รากวิญญาณของเขาคือประเภทใดกันแน่?

เขาตรวจพบมันแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะตรวจไม่พบระดับของมัน...

ในเกือบจะวินาทีเดียวกับที่แรงกระเพื่อมพุ่งออกจากไม้บรรทัดผลึก

ภายในห้องทดสอบที่อยู่ติดกัน ลู่เจิ้งเฝ้ามองแรงกระเพื่อมในไม้บรรทัดผลึกที่ขยับสูงขึ้นช้าลงเรื่อยๆราวกับหอยทากคลานขึ้นกำแพงและเมื่อมันหยุดนิ่งลงที่จุดวิกฤติระหว่างระดับสามขั้นกลางและขั้นสูงสุด ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ทันที

"ขึ้นไปสิ! เร็วเข้า ขึ้นไป! บัดซบเอ๊ย!" ลู่เจิ้งทุบไม้บรรทัดผลึกอย่างโกรธแค้นพลางตะโกนออกมาด้วยความขัดใจ

เขาคิดว่าเขาสามารถบรรลุระดับสามขั้นสูงสุดได้อย่างแน่นอน แต่สุดท้ายกลับขาดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ความแตกต่างเพียงเท่านี้หมายความว่าเขาจะไม่ได้รับทรัพยากรจากตระกูลสวี่และจะไม่ได้รับ "วิชากระบี่ตระกูลสวี่" ตามที่หวังอิ่งเฟิงรับปากไว้!

ในตอนนั้นเอง

แรงกระเพื่อมจากไม้บรรทัดผลึกของเจียงฟานพุ่งทะลุออกจากห้องของเขาและผ่านห้องของลู่เจิ้งไป

มวลพลังมหาศาลนั้นได้ฉุดกระชากแรงกระเพื่อมในไม้บรรทัดผลึกของลู่เจิ้ง ทำให้มันพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

มันพุ่งผ่านขีดสีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน สีม่วงและสีดำ

ในที่สุด มันก็ค่อยๆขยับขึ้นไปหยุดนิ่งอยู่ที่ขีดสีขาว

ขีดสีขาวเริ่มเปล่งแสงและแสงนั้นก็ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าหอทดสอบกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือหนึ่งถือพู่กัน อีกมือหนึ่งพลิกสมุดทะเบียนอย่างเกียจคร้าน

ในเวลานี้ ประตูหินของห้องที่ 3 เปล่งแสงขึ้นเป็นห้องแรก โดยปล่อยแสงสีแดงจางๆออกมา

เขาหาห้องที่ 3 ในสมุดทะเบียนแล้วกล่าวอย่างเฉยเมยว่า "ห้องที่ 3 คุณหนูตระกูลจู จูถิงถิง รากวิญญาณระดับหนึ่งขั้นต่ำ"

ไม่นานนัก ห้องอื่นๆก็เริ่มเปล่งแสงขึ้นตามลำดับ

"ห้องที่ 7 อวี่วั่งตง ทายาทสมาคมการค้าตระกูลหลิว รากวิญญาณระดับหนึ่งขั้นสูง"

"ห้องที่ 1 นายน้อยแห่งปราสาทตระกูลเฉิง เจิ้งเซี่ยงชิว รากวิญญาณระดับหนึ่งขั้นต่ำ"

...

หลังจากบันทึกผลของห้องทดสอบไปได้หลายห้อง เจ้าหอทดสอบก็ส่ายหัวซ้ำๆ"เฮ้อ! เมืองกู่โจวตกต่ำลงทุกปีจริงๆ!"

"หากไม่มีสวี่อี้หนิงที่มีรากวิญญาณระดับหกเมื่อไม่นานมานี้ หอทดสอบที่นี่คงถูกรื้อทิ้งไปแล้ว"

ทันใดนั้น แสงสีขาวก็พุ่งออกมาจากซอกประตูหินในห้องของลู่เจิ้ง

เจ้าหอทดสอบขยี้ตา มองดูด้วยความงุนงง "สีขาวหรือ? บนไม้บรรทัดผลึก สีขาวหมายถึง..."

โครม!

เขาสปริงตัวลุกขึ้นยืน พละกำลังจากการเคลื่อนไหวส่งให้เก้าอี้ไม้ไผ่กระเด็นไปไกลหลายสิบฟุต

ใบหน้าแก่ชราของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีดขณะจ้องมองแสงสีขาวที่ทวีความเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆจากห้องของลู่เจิ้ง เขาอุทานออกมาสี่คำด้วยความอัศจรรย์ใจ!

"ระดับเก้า... ปรากฏแล้ว!!!"

สิ้นเสียงของเขา แสงสีขาวก็ทวีความรุนแรงขึ้นทันที ราวกับดวงตะวันที่แผ่รัศมีเจิดจ้าจนตาพร่ามัว ทำให้หอทดสอบทั้งหอกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์

หอทดสอบไม่อาจกักเก็บแสงสีขาวอันล้นพ้นนั้นไว้ได้ แสงนั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลุผ่านชั้นเมฆไป!

ตระกูลสวี่

สวี่อี้หนิงเพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการทำสมาธิ รายล้อมไปด้วยพลังวิญญาณ ดวงตาของนางเฉียบคมและเป็นประกาย

ข้างกายของนาง สวี่เจิ้งเหยียนดูภาคภูมิใจยิ่งนัก "อี้หนิง เจ้าบรรลุถึงขั้นที่เก้าของขอบเขตกลั่นลมปราณแล้ว! ในวัยเพียงเท่านี้ นี่ถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในเมืองกู่โจวของเรา!"

หัวคิ้วของสวี่อี้หนิงมีความหยิ่งทะนงแฝงอยู่ "อย่างไรเสีย ด้วยรากวิญญาณระดับหกการฝึกฝนได้รวดเร็วเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ"

"เมื่อข้าเข้าสำนักเมฆาเขียวและได้รับวิชาฝึกจิตระดับเหลืองขั้นกลางหรือขั้นสูงมา ข้าจะฝึกฝนได้รวดเร็วยิ่งกว่านี้อีก..."

ทันใดนั้น

นางก็เหลือบเห็นลำแสงสีขาวจากหางตาและถึงกับชะงัก "ท่านพ่อ นั่นคืออะไร?"

สวี่เจิ้งเหยียนเองก็ตกตะลึงกับภาพที่น่าอัศจรรย์นั้น เขาเฝ้าสังเกตอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "มันมาจากทางหอทดสอบ"

"หรือว่าจะมีรากวิญญาณระดับสั่นสะเทือนโลกปรากฏขึ้นมา?"

"พ่อเคยได้ยินปู่ของเจ้าบอกว่า เมื่อหลายปีก่อนในเมืองเมฆาเขียวที่อยู่ใกล้เคียง มีอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณระดับแปดปรากฏตัวขึ้นในระหว่างการทดสอบลำแสงสีดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหมือนกับที่เราเห็นอยู่นี่เลย!"

แสงสีดำหมายถึงระดับแปด

ถ้าอย่างนั้น ลำแสงสีขาวก็ต้องเป็นระดับเก้าใช่หรือไม่?

สวี่อี้หนิงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาขณะจ้องมองลำแสงนั้น นางกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

ด้วยความทะนงตัวของนาง นางไม่อาจยอมรับได้ว่าจะมีใครในเมืองกู่โจวที่มีรากวิญญาณเหนือกว่านาง

แถมยังเหนือกว่ามากด้วย!

เมื่อเฝ้ามองแสงที่ค่อยๆจางหายไป นางก็กัดฟันแน่น ขว้างกระบี่ลงพื้นแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังหอทดสอบ พลางกล่าวว่า "ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเป็นใคร!"

สวี่เจิ้งเหยียนกังวลเรื่องความวู่วามของนาง แต่เขาก็มีความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่งเกี่ยวกับตัวตนของอัจฉริยะผู้ไม่ธรรมดาคนนี้

ดังนั้นเขาจึงเร่งฝีเท้าตามนางไป

เมืองกู่โจวทั้งเมืองเกิดความโกลาหลเนื่องจากการปรากฏของลำแสงสีขาว

เหล่านักสู้พละกำลังนับไม่ถ้วนต่างพากันแห่แหนไปที่หอทดสอบด้วยความบ้าคลั่ง ต่างปรารถนาที่จะได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่หาดูได้ยากในรอบหลายร้อยปีนี้

ในหมู่พวกเขายังมีผู้นำตระกูลเก่าแก่บางคนที่ผู้คนคิดว่าตายไปนานแล้ว ซึ่งไม่อาจซ่อนตัวอยู่ได้อีกต่อไปและยอมออกจากตระกูลเพื่อมาเห็นหน้าค่าตาของผู้อัจฉริยะที่จะมาเปลี่ยนแปลงโลกคนนี้!

โลกภายนอกกำลังวุ่นวาย

ภายในหอทดสอบเองก็เกิดความโกลาหล

เหล่านักสู้ที่กำลังรับการทดสอบต่างรีบวิ่งออกมาจากห้องทดสอบของตน พากันมาออกันอยู่ที่หน้าประตูหินของลู่เจิ้ง ด้วยความตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เจ้าหอทดสอบมีท่าทีราวกับคนเสียสติ พึมพำออกมาไม่หยุด

"ตำนาน! ข้าได้เห็นตำนานกับตาแล้ว!"

"ในชั่วชีวิตของข้า ข้าได้เห็นรากวิญญาณระดับเก้าในตำนานจริงๆ!"

"มันเหมือนกับรากวิญญาณของท่านเจ้าตำหนักของตำหนักความลับสวรรค์ของพวกเราเลย"

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำหมัดแน่นพลางกล่าวด้วยความอิจฉา "ท่านเจ้าหอ ระดับเก้านี่แข็งแกร่งที่สุดจริงๆหรือ?"

เจ้าหอทดสอบจ้องเขม็งไปที่เขาแล้วแค่นเสียง "เหลวไหล! ระดับเก้าย่อมต้องแข็งแกร่งที่สุดอยู่แล้ว..."

ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาชะงักไปและกล่าวด้วยความไม่แน่ใจว่า "ในโลกนี้ยังมีรากวิญญาณประเภทหนึ่งที่เหนือกว่าระดับเก้าอยู่จริงๆ"