บทที่ 27 ค่าตัวพรีเซนเตอร์

บทที่ 27 ค่าตัวพรีเซนเตอร์

ผู้จัดการฮั่วรู้มานานแล้วว่าฟางอวี่ไม่ธรรมดา การเป็นนักศึกษาอาชีวศึกษาที่สามารถเข้าถึงนิมิตระดับสมบูรณ์ได้ ต่อให้ไม่ปลุกเนตรดาราแห่งความว่างเปล่า การจะได้โควตาสอบปรับวุฒิก็น่าจะไม่มีปัญหา

ไม่อย่างนั้น ตอนนั้นเขาก็คงไม่จงใจจ่ายเงินชดเชยให้เยอะเป็นพิเศษหรอก

แต่ทว่า

การได้โควตาสอบปรับวุฒิ กับการได้สัญญาปฐพี มันเป็นเรื่องที่ต่างกันลิบลับ... ผู้จัดการฮั่วเองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายสิบปี มหาวิทยาลัยจะเปลี่ยนแปลงไปมากก็ตาม

ความยากในการจะได้สัญญาปฐพี อาจจะลดลงเมื่อเทียบกับสมัยที่เขายังเรียนอยู่

แต่ผู้จัดการฮั่วก็พอจะรู้มาว่า ปัจจุบันมีนักศึกษาปริญญาตรีเพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่สามารถคว้าสัญญาปฐพีมาได้... แล้วเด็กที่เมื่อไม่นานมานี้ยังเป็นแค่นักศึกษาอาชีวศึกษา จะเอาอะไรไปสู้?

"เขาปลุกเนตรดาราได้แล้วเหรอ?" ผู้จัดการฮั่วอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

เขาคิดออกแค่เหตุผลนี้เหตุผลเดียว

"แกมาถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร?"

"ตอนนี้โทรหาฟางอวี่ก็ไม่ติดเลย" ต่งซินส่ายหน้า "เขาได้สัญญาปฐพีจริงๆ หรือเปล่า ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกนะ เพราะเป็นเรื่องของทางมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง แต่เมื่อกี้ฉันเพิ่งเช็กดู เขาเป็น 'นักศึกษาสอบเข้าตรง' ของวิทยาลัยอาชีวศึกษาสายยุทธ์อู่หลิงรุ่นนี้นะ"

"ที่ผ่านมา นักศึกษาสอบเข้าตรงเกินครึ่ง ล้วนแต่คว้าสัญญาปฐพีมาได้ทั้งนั้น ฉันถึงได้บอกไงว่าเขามีแววว่าจะได้มันไป"

"นักศึกษาสอบเข้าตรงเหรอ?" ผู้จัดการฮั่วตาตุก ถามเสียงหลง "แล้วมันมาเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ? ระดับผู้จัดการใหญ่จะมาใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เหรอ?"

"หึ!"

"ศาสตราจารย์ที่เป็นหัวหน้าทีมมาประเมินครั้งนี้ เป็นศิษย์น้องของผู้จัดการใหญ่ เมื่อกี้พวกเขาสองคนเพิ่งคุยโทรศัพท์กัน" ต่งซินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่รู้คุยกันอีท่าไหน ถึงได้คุยเรื่องฟางอวี่ขึ้นมา ผู้จัดการใหญ่ดูจะสนใจมาก กะว่าจะชวนฟางอวี่ไปกินข้าวด้วย เผื่อว่าจะได้เซ็นสัญญากับฟางอวี่ไว้ล่วงหน้า พอเรียนจบก็จะได้ให้เข้ามาทำงานที่สำนักยุทธ์เถี่ยซานของพวกเราเลย"

"ฉันเห็นว่าปิดไม่มิด ก็เลยจำใจต้องบอกไปว่าฉันรู้จักฟางอวี่ และเป็นคนแนะนำให้ฟางอวี่เข้ามาทำงานที่สำนักยุทธ์เอง"

"พอผู้จัดการใหญ่เหยียนรู้ว่าฟางอวี่ลาออกจากสำนักยุทธ์ของเราไป ก็เลยด่าฉันซะยับ บอกว่าฉันทำงานไม่เป็น น่าจะจับเซ็นสัญญาสนับสนุนไว้ตั้งแต่แรก" ต่งซินส่ายหน้า "พอฉันบอกว่าฟางอวี่เป็นคนขอลาออกเอง ผู้จัดการใหญ่ถึงได้ยอมหยุด"

"ผู้จัดการฮั่ว"

"ฉันรับหน้าแทนแกไปแล้วนะ"

"แต่ตามความตั้งใจของผู้จัดการใหญ่ ท่านก็ยังอยากจะเจอฟางอวี่อยู่ดี แกต้องบอกฉันมาตามตรงนะ ตอนนั้นที่ใบคำร้องขอผ่านโปรของฟางอวี่ล่าช้า มันมีอะไรตุกติกหรือเปล่า?" ต่งซินจ้องหน้าฮั่วอวิ๋น

ฮั่วอวิ๋นฟังแล้วก็ขนลุกซู่

"ไม่มี"

"ไม่มีแน่นอน" ฮั่วอวิ๋นรีบปฏิเสธ "ใบคำร้องล่าช้า เป็นความผิดของฉันเอง แต่เขาจะสอบปรับวุฒิอยู่แล้ว ยังไงก็ผ่านโปรไม่ได้หรอก อีกอย่างตอนที่เขาลาออก ฉันก็ให้เงินชดเชยพิเศษไปแล้ว ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ"

"หวังว่าสิ่งที่แกพูดจะเป็นความจริงนะ ผู้จัดการใหญ่เรียกให้ฉันเข้าไปหาเดี๋ยวนี้แล้ว ไม่มีเวลามานั่งคุยเล่นกับแกหรอก" ต่งซินพูดเสียงเย็น "ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะ ถ้าแกกับฟางอวี่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ก็รีบไปจัดการให้เรียบร้อยซะ ฉันไม่อยากให้ฟางอวี่ไปพูดจาไม่ดีอะไรตอนที่เจอผู้จัดการใหญ่หรอกนะ"

"ถึงตอนนั้น ฉันก็แค่โดนด่า แต่คนที่จะซวยจริงๆ น่ะคือแก"

พูดจบ ต่งซินก็ตัดสายไปทันที

ทิ้งให้ฮั่วอวิ๋นกระวนกระวายใจอยู่คนเดียว

แต่เขาก็ไหวตัวทัน รีบโทรหาฟางอวี่ทันที แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับสายเลย

ฮั่วอวิ๋นตั้งสติ แล้วโทรไปอีกเบอร์หนึ่ง "หัวหน้าหนิวครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อย วันนี้วิทยาลัยของพวกคุณมีการสอบปรับวุฒิใช่ไหมครับ ผมอยากรู้ว่ามีนักศึกษาที่ชื่อฟางอวี่ไหม... นักศึกษาสอบเข้าตรงเหรอครับ? ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วกลุ่มแชทอาจารย์เลยเหรอ ครั้งนี้มีรองศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่างเป็นคนนำทีมมาใช่ไหม? ได้ครับๆ รบกวนด้วยนะครับ วันหลังเดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวครับ"

วางสายปุ๊บ

ตอนนี้ ฮั่วอวิ๋นเชื่อคำพูดของต่งซินไปแล้วกว่าแปดส่วน

ไม่นาน

ฮั่วอวิ๋นก็เรียกหัวหน้าเกาเข้ามาหา แล้วเล่าเรื่องเมื่อกี้ให้ฟังอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันทำให้หัวหน้าเกาถึงกับอึ้งไปเลย

"สัญญาปฐพี?"

"นักศึกษาสอบเข้าตรง? รู้งี้ น่าจะจัดการตัดไฟแต่ต้นลมไปตั้งแต่แรก" แววตาของหัวหน้าเกาฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง

"เหล่าเกา แกช่วยใจเย็นๆ หน่อยได้ไหม เอะอะอะไรก็ใช้แต่กำลัง มันยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก" ฮั่วอวิ๋นขมวดคิ้ว "อีกอย่าง ตอนนี้มามัวพูดจาไร้สาระแบบนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ?"

"แล้วจะทำยังไงล่ะ?" หัวหน้าเกาขมวดคิ้ว

"ฟางอวี่เป็นนักศึกษาสอบเข้าตรงจริงๆ เรื่องนี้ยืนยันแล้ว"

"และเขาก็น่าจะปลุกเนตรดาราได้แล้วด้วย แถมเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเนตรดาระดับกลาง สิ่งที่ต่งซินพูดน่าจะเป็นความจริง" ฮั่วอวิ๋นทำหน้าครุ่นคิด "ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องของเราหรือเปล่า... แต่ตอนนั้น เรื่องที่ฉันดองใบคำร้องขอผ่านโปรของเขาไว้ ฉันก็จงใจทำจริงๆ"

"อย่างมากก็แค่โดนด่า" หัวหน้าเกาแสดงความไม่พอใจ "อีกอย่าง ผู้จัดการใหญ่จะมาใส่ใจเด็กนี่จริงๆ เหรอ? อย่าว่าแต่แค่มีลุ้นจะได้สัญญาปฐพีเลย ต่อให้ได้สัญญาปฐพีไปแล้วจริงๆ ก็ใช่ว่าจะได้เป็นนักรบปฐพีสักหน่อย"

"แต่ผู้จัดการใหญ่น่ะ เป็นนักรบปฐพีตัวจริงเลยนะ"

หัวหน้าเกาไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไร สัญญาปฐพี ก็แค่แสดงให้เห็นว่ามีความหวังที่จะได้เป็นนักรบปฐพีเท่านั้น ในประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง มีคนที่ได้สัญญาปฐพีตั้งมากมายก่ายกอง

"ไม่!"

"สิ่งที่ฉันกังวลไม่ใช่เรื่องของฟางอวี่"

"พวกเราต่างก็รู้ดีว่า ท่านผู้จัดการใหญ่เหยียนเพิ่งจะมารับตำแหน่งใหม่ๆ ไฟแรงเป็นธรรมดา สาขาย่อยตั้งเกือบยี่สิบสาขาทั่วเมือง ท่านอาจจะยังไม่ทันสังเกตเห็นสาขาของเราด้วยซ้ำ" ฮั่วอวิ๋นพูดช้าๆ "ถ้าพวกเขาไม่ได้กินข้าว ไม่ได้เจอกัน ก็ถือเป็นเรื่องดี"

"แต่ถ้าได้กินข้าวด้วยกัน แล้วมีการพูดถึงพวกเราขึ้นมา ทำให้ท่านผู้จัดการใหญ่เหยียนหันมาสนใจพวกเรานิดหน่อย ไม่แน่ท่านอาจจะใช้พวกเราเป็นตัวอย่างในการเชือดไก่ให้ลิงดู ถ้าสำนักงานใหญ่ลงมาตรวจสอบจริงๆ ถึงไม่ตายก็คางเหลืองแน่"

ผู้จัดการเกาตกใจ

ใช่!

ผู้จัดการใหญ่เหยียนเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ยังไงก็ต้องมีการเชือดไก่ให้ลิงดูอยู่แล้ว ส่วนใครจะเป็นไก่ตัวนั้น มันก็เป็นเรื่องที่น่าคิด

"แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง"

"ถ้าฟางอวี่ได้เจอกับผู้จัดการใหญ่ แล้วยอมพูดเข้าข้างพวกเราสักหน่อย มันก็อาจจะเป็นโอกาสดีก็ได้นะ" ฮั่วอวิ๋นพูดเบาๆ

ตาของหัวหน้าเกาเป็นประกายขึ้นมาทันที

แต่ไม่ทันไร เขาก็ขมวดคิ้ว "แล้วฟางอวี่จะยอมพูดเข้าข้างพวกเราเหรอ?"

"ต้องลองดู" ฮั่วอวิ๋นบอก "ฟางอวี่ก็ยังเป็นแค่นักศึกษาอาชีวศึกษาอยู่ คงไม่น่าจะโลภมากเท่าไหร่หรอก"

"ต้องจ่ายเท่าไหร่ล่ะ?" หัวหน้าเกาถาม

"สัก 200,000 ถึง 500,000 แหละมั้ง" ฮั่วอวิ๋นบอก "ต้องดูท่าทีของเขาก่อน"

แววตาของหัวหน้าเกาลังเลนิดหน่อย จำนวนเงินขนาดนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

จะยอมยกให้คนอื่นฟรีๆ เลยเหรอ?

"ไม่ใช่แค่ขอให้เขาช่วยพูดให้หรอกนะ แต่ยังเป็นการผูกมิตรไว้ล่วงหน้าด้วย" ฮั่วอวิ๋นพูดช้าๆ "ถ้าในอนาคตเขาได้เป็นนักรบปฐพีขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่ต้องมาบาดหมางกัน"

"โอเค"

...

วิทยาลัยอาชีวศึกษาสายยุทธ์อู่หลิง

ภายในห้องพัก

"ศิษย์พี่ต่งนี่โหดเอาเรื่องเหมือนกันนะ ผู้จัดการใหญ่เหยียนเหรอ? ฉันไม่รู้จักสักหน่อย" ฟางอวี่มองดูข้อความที่ต่งซินรัวส่งมาให้ ซึ่งมีโน้ตทิ้งท้ายไว้หลายข้อความ

ไม่ยอมรับ ไม่ปฏิเสธ ไม่ปัดตก

แล้วฟางอวี่ก็มองไปที่ข้อความที่ฮั่วอวิ๋นส่งมา เขาเข้าใจทันที... ปลาติดเบ็ดแล้ว

รอไปอีกสักสิบกว่านาที

ฟางอวี่ถึงกดวิดีโอคอลกลับไปหาฮั่วอวิ๋น ไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย ภาพฮั่วอวิ๋นปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "น้องฟางอวี่ ยินดีด้วยนะ! ได้ข่าวว่าสอบปรับวุฒิได้เป็นนักศึกษาสอบเข้าตรงเลยนี่ นี่มันเรื่องน่ายินดีระดับช้างเผือกเลยนะ"

"ผู้จัดการฮั่วหูไวตาไวจริงๆ นะครับ" ฟางอวี่ยิ้ม

"ก็ผู้จัดการต่งเป็นคนบอกฉันนั่นแหละ ฉันถึงได้รู้น่ะ" ฮั่วอวิ๋นพูดอย่างตื่นเต้น "รู้งี้แต่แรกแล้วว่าน้องฟางอวี่ต้องเป็นคนเก่ง ตอนนี้ได้สัญญาปฐพีจากมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่างไปครองแบบนี้ รับรองว่าอนาคตรุ่งโรจน์แน่นอน"

"ผู้จัดการฮั่วชมเกินไปแล้วครับ" ฟางอวี่ยิ้ม "เรื่องสัญญาปฐพียังไม่แน่หรอกครับ ต้องรอให้รองศาสตราจารย์ถังกับทีมงานรายงานเรื่องไปยังมหาวิทยาลัยก่อน ถึงจะตัดสินใจขั้นเด็ดขาดได้"

"ฮ่าๆ ด้วยพรสวรรค์ของน้องฟางอวี่ ยังไงก็ผ่านฉลุยอยู่แล้ว" ฮั่วอวิ๋นหัวเราะร่วน "ไม่ทราบว่าคืนนี้น้องฟางอวี่พอจะมีเวลาว่างไหม? ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม?"

"ผู้จัดการฮั่วครับ"

"คืนนี้ผมต้องกลับบ้านครับ พ่อกับคนที่บ้านรออยู่" ฟางอวี่ปฏิเสธไปตรงๆ "ส่วนพรุ่งนี้... เมื่อกี้ผู้จัดการต่งก็เพิ่งโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้เที่ยงมีนัดกินข้าว ส่วนพรุ่งนี้เย็น... ผมก็รับปากเพื่อนไว้แล้วครับ ประธานหวังจากเครือเซิ่งชวนเป็นเจ้ามือ"

"มะรืนนี้ก็ต้องเดินทางไปมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่างแล้ว"

"เวลาค่อนข้างรัดตัวน่ะครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ ผู้จัดการฮั่ว" ฟางอวี่พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรๆ งั้นรอให้น้องกลับมาจากมหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่างก่อนก็ได้" ฮั่วอวิ๋นหัวเราะร่วน "พนักงานที่เคยทำงานที่สาขาซินเจียโข่วของเรา หาคนที่เก่งกาจแบบน้องได้ยากมาก..."

"ผู้จัดการฮั่วครับ เดี๋ยวผมต้องไปฝึกวิชาต่อแล้วครับ" ฟางอวี่ตัดบทอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด "มีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆ เลยดีกว่าครับ"

"ใช่ๆ เรื่องฝึกวิชาสำคัญที่สุด"

"งั้นฉันเข้าเรื่องเลยนะ" ฮั่วอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ "งานเลี้ยงพรุ่งนี้ น่าจะเป็นท่านผู้จัดการใหญ่ของสำนักงานใหญ่เป็นเจ้ามือ..."

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" ฟางอวี่แกล้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ แล้วยิ้ม "ผู้จัดการฮั่วไม่ต้องห่วงครับ ถ้าท่านผู้จัดการใหญ่เหยียนถามขึ้นมา ผมจะเล่าความจริงให้ฟังทุกอย่างเลยครับ รับรองว่าจะไม่ใส่ไข่เพิ่มแน่นอน"

ฮั่วอวิ๋นใจเต้นรัว

จะไม่ใส่ไข่เพิ่มแน่นอน? แปลว่าก็ตั้งใจจะเล่านั่นแหละ

"ฮ่าๆ"

"งั้นก็ต้องขอบคุณน้องฟางมากเลยนะ" ฮั่วอวิ๋นฉีกยิ้มประจบ "แต่ว่า ถ้ามีโอกาส ก็อยากจะรบกวนให้น้องฟางช่วยพูดเชียร์พวกเราสักหน่อยนะ"

"หึหึ" ฟางอวี่หัวเราะเบาๆ

"น้องฟางไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้น้องช่วยฟรีๆ หรอก" ฮั่วอวิ๋นรีบเสนอตัว

"ผู้จัดการฮั่ว ผมไม่ได้จะมาทวงบุญคุณเพื่อเอาของตอบแทนหรอกนะครับ" ฟางอวี่ส่ายหน้า

"ฉันเข้าใจ" ฮั่วอวิ๋นยิ้มกริ่ม "พอดีว่าสาขาซินเจียโข่วของเรา กำลังมองหา 'พรีเซนเตอร์ตัวแทนคนสู้ชีวิตที่พลิกโผ' ประจำท้องถิ่นอยู่พอดี ฉันว่าประวัติของน้องนี่แหละ เหมาะเจาะที่สุด ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว ค่าตัวพรีเซนเตอร์ปีละ 200,000 เหรียญ"

"แบบนี้มันจะดีเหรอครับ?" ฟางอวี่แกล้งทำหน้าลังเล "อีกอย่าง ก่อนกลับ รองศาสตราจารย์ถังก็เตือนผมไว้ว่า อย่าไปรับงานโฆษณาเล็กๆ น้อยๆ มั่วซั่ว โดยเฉพาะพวกสัญญาระบุว่าห้ามรับงานอื่นซ้อน มันจะปิดกั้นโอกาสในอนาคตเอานะครับ"

ฮั่วอวิ๋นตาตุก หมอนี่กำลังบอกใบ้ว่าเงินน้อยไปสินะ

"ฮ่าๆ น้องไม่ต้องห่วง สัญญานี้มีผลแค่เฉพาะในเมืองอู่หลิงเท่านั้น แล้วก็มีระยะเวลาแค่หนึ่งปี ซึ่งเป็นเงื่อนไขพื้นฐานของการเซ็นสัญญากับพรีเซนเตอร์ท้องถิ่นของสาขาเราอยู่แล้ว" ฮั่วอวิ๋นยิ้ม "พอครบหนึ่งปีแล้วจะต่อสัญญาไหม อำนาจการตัดสินใจอยู่ที่น้องเลย อีกอย่าง น้องไม่ต้องมาปรากฏตัวในงานอีเวนต์หรอก แค่ส่งรูปถ่ายมาให้ก็พอแล้ว"

"อีกเรื่องนะ ฉันลองคิดดูแล้ว"

"อนาคตของน้องจะต้องรุ่งโรจน์ยิ่งกว่านี้แน่นอน ฉันขอตัดสินใจเองเลยแล้วกัน ค่าตัวพรีเซนเตอร์ 400,000 เหรียญหลังหักภาษี? ตกลงไหม?" ฮั่วอวิ๋นถามยิ้มๆ

ฟางอวี่รู้ตัวว่า ควรจะพอแค่นี้

ในสถานการณ์ปกติ นักศึกษาอาชีวศึกษาอย่างเขา ต่อให้ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยสายยุทธ์หูกว่าง ก็คงไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรมากมาย ไม่มีทางได้รับเลือกเป็นพรีเซนเตอร์หรอก

400,000 เหรียญเหรอ?

ก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้วล่ะ

ยังไงซะ ความจริงที่ว่าเขาไม่ได้สัญญาปฐพี สักวันอีกฝ่ายก็ต้องรู้เข้าอยู่ดี

"ตกลงครับ" ฟางอวี่พยักหน้า "แต่ผมคงอยู่เมืองอู่หลิงได้อีกไม่นาน..."

"ฮ่าๆ น้องฟางไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะส่งสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ไปให้ ให้น้องเซ็นชื่อผ่าน 'แอปพลิเคชันสัญญานักรบ' ได้เลย" ฮั่วอวิ๋นบอก "เซ็นเสร็จเดี๋ยวฉันให้ฝ่ายบัญชีจัดการเรื่องเงินให้ ถ้าเร็วหน่อย คืนนี้เงินก็น่าจะเข้าบัญชีเลย"

เรื่องเกี่ยวกับสัญญานักรบหรืองานพรีเซนเตอร์ สหพันธ์บลูมูนให้ความสำคัญมาก จึงมีแอปพลิเคชันเฉพาะสำหรับตรวจสอบเรื่องพวกนี้

"อืม"

"ผู้จัดการฮั่วทำงานทุ่มเทเพื่อสาขามาตลอด ทำงานหนัก เลิกดึกดื่นทุกวัน" ฟางอวี่ยิ้ม "ผมจำได้หมดแหละครับ ถ้ามีโอกาสได้เจอท่านผู้จัดการใหญ่เหยียน ผมจะเล่าความจริงให้ท่านฟังแน่นอน"

"ฮ่าๆ ดีเลย เล่าไปตามความจริงนั่นแหละดีที่สุด" ฮั่วอวิ๋นยิ้มกว้าง

ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจตรงกัน

ไม่นาน

ทั้งคู่ก็เซ็นสัญญาพรีเซนเตอร์เรียบร้อย

...

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฟางอวี่ก็โทรกลับหาต่งซินอีกครั้ง เพื่อเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"พรีเซนเตอร์เหรอ?"

"ไอ้แก่เนี่ย เจ้าเล่ห์จริงๆ เอาเงินบริษัทมาใช้จ่ายเรื่องส่วนตัวจนได้" ต่งซินยิ้มหยัน "ศิษย์น้อง เงินก้อนนี้ นายก็รับไว้เถอะ ไม่ต้องคิดมาก... ด้วยฝีมือและประวัติของนาย การได้สัญญาฉบับนี้ก็ถือว่าฟังขึ้นอยู่"

ฟางอวี่พยักหน้า

แค่ฟังขึ้น... พูดง่ายๆ ก็คือ ในสถานการณ์ปกติเขาไม่มีทางเซ็นสัญญากับฉันหรอก

"ส่วนเรื่องผู้จัดการใหญ่เหยียน เดี๋ยววันนี้พี่จะหาโอกาสพูดถึงนายให้ท่านฟัง ถือซะว่าปิดจ็อบ" ต่งซินบอก "ส่วนเรื่องอื่น นายก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แล้วก็ตั้งใจฝึกวิชาต่อไปเถอะ"

"การรีบเป็นนักรบระดับสูงให้ได้เร็วที่สุด ต่างหากคือเส้นทางที่ถูกต้อง" ต่งซินให้กำลังใจ

"เข้าใจแล้วครับ"

...

หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเสร็จ ฟางอวี่ก็ไม่ได้รีบกลับบ้านทันที แต่กลับไปฝึกต่อที่ห้องฝึกยุทธ์ส่วนรวมบนชั้นสองของหอพักอีกชั่วโมงกว่าๆ... แล้วถึงค่อยเดินทางกลับบ้าน

ระหว่างทาง

"พ่อครับ พ่อบอกว่าคืนนี้จะกลับมา อยู่บ้านหรือเปล่าครับ"

"อีกสิบนาทีผมจะถึงบ้านแล้วนะ"